Original subtitles

Geleverd door explosievenkull https://twitter.com/kaboomskull

dinsdag, 1 januari 1856.

Redelijk en erg koud.

Vanmorgen,

ijs in onze slaapkamer voor het eerst de hele winter.

Het water bevroor op de aardappelen

zodra ze werden gewassen.

Met weinig trots, en minder hoop,

we beginnen het nieuwe jaar.

Op de veranda na zonsopgang,

Ik hoorde het lage getjilp van mussen

in de heggen die er zijn nu begraven in de sneeuw.

heeft Dyer gehandhaafd dat met een goede gezondheid,

en een level head,

is er altijd een uitstekende kans

voor een boer die wil werken.

Hij voelt dat hij het nooit helemaal kan zich van zijn lasten bevrijden.

En ik ben er zeker van dat omdat zijn geest is in zo'n slechte staat,

het beïnvloedt zijn hele systeem.

Hij vertelde het me vanmorgen

dat tevredenheid was zoals een vriend die hij nooit te zien krijgt.

Je bent laat met het melken.

Ze leed niet.

En jij?

Sinds onze overname van deze boerderij,

mijn man had een grootboek bijgehouden om hem te helpen het hele jaar door te zien.

Op deze manier weet hij wat elke oogst is

en het veld betaalt van jaar tot jaar.

En Dyer heeft het mij gevraagd een dagboek bijhouden

dat zou anders kunnen over het hoofd worden gezien ...

Van uitgeleend gereedschap op openstaande rekeningen.

Dat heb ik gedaan.

Maar er zou geen record zijn op deze saaie en eenvoudige pagina's

van de meest gepassioneerde omstandigheden

van onze voorbije seizoenen.

Geen verslag van onze emoties of angsten.

Onze grootste geneugten.

Onze meest doordringende zorgen.

Met ons kind

het was alsof ik had gevonden mijn lagers.

Maar ik heb het haar maar te zelden verteld dat ze onze schat was.

Wil je proberen?

Zoals dit, papa?

Dat is het.

Ze leek vaak gescheiden van ons,

alsof ze aan het werk was bij gewoon passen waar ze kon.

Ze zagen zijn broers en zusters

en dat waren ze de familie van de muis ...

Er is iets zo aangrijpend

over stom en roerloos verdriet en ziekte

bij een zo jong kind.

Ze sloeg haar armen om me heen en zei niets anders.

Maar het voelde zo aan we waren aan het praten.

Ik ben geworden mijn verdriet.

Ik ben mijn verdriet geworden.

"Welkom lieverd rustdag ",

zegt de hymne.

En zondag is van harte welkom voor zijn paar uur rustig gemak.

Wat mij betreft.

Ik ben niet meer aanwezig.

Na de ramp van het verlies van Nellie,

wat een rust geniet ik

komt niet voort uit het begrip van een toekomstige betere wereld.

Ik wil een atlas kopen.

- Het kan lastig zijn. - Nee nee. Geen moeite.

Wie is dat?

Zijn naam is Finney.

- Zijn vrouw Tallie. - Hyah!

ik heb ze ontmoet bij de voerwinkel.

Ze lijken zichzelf te houden.

Ze huren de Zebrun-boerderij.

Maandag 4 februari.

Waarom is inkt als vuur?

Omdat het een goede dienaar is,

en een harde meester.

Zei je iets?

Ik wil een atlas kopen.

Ik veronderstel dat er meer zijn frivole aankopen

men zou kunnen maken.

Ik heb zelf 90 cent bespaard.

Ik kan me geen betere manier voorstellen om het uit te geven.

Ik kan je man een cadeau geven.

Welk beter cadeau kan ik hem geven

dan een vrouw wie is niet langer een saai?

Mijn zelfstudie

lijkt de enige manier om mijn ongeluk te behouden

van me overweldigen.

Goedenmiddag.

Ik heb een bezem gebruikt op mijn veranda.

De sneeuw is zo droog.

Ik ben Tallie.

Abigail.

Ik hoop dat ik niet opdringer.

Nee.

Ik moest gewoon wegkomen voor de dag.

De boerderij is een slachthuis nu.

Mijn man vermoordt zijn varkens.

Wil je binnenkomen?

Ja, dat zou ik geweldig vinden.

Of we kunnen gewoon blijven rillend op de veranda.

Ik weet dat het de saaiste is Van alle dingen

om een ​​onwetende buurman te hebben kom langs

en verwen een zondagmiddag.

Oh nee, je bent hier van harte welkom.

Maar ik ken het gevoel.

Soms stel ik me voor tijdens de bezoeken van de weduwe Weldon

dat ik ben ondergedompeld mijn ogen in een vat van de prozaïsche.

Oh, weduwe Weldon!

Ze vertrok in het graafschap eenmalig heffen ...

Ze zag het Ik had haar haar opgemerkt,

en gaf toe dat ze ijdel was geweest erover als meisje.

Ze zei dat toen, ze had het langer gedragen

en gevlochten in een knot achter op haar hoofd.

In de winterzon door het raam,

haar huid had een onderhuidse vlek van roos en violet

wat me zo verontrustte dat ik weg moest kijken.

Zoals altijd

als het op spreken aankwam

en proberen in te schakelen andermans genegenheid,

omstandigheden hebben me gedoemd tot streven en angst.

Vanaf mijn vroegste jeugd, Ik was als een aan een pot gebonden wortel,

allemaal op zichzelf gekruld.

Ik hoop dat ik je niet ophoud van iets.

Nee.

Ik ben blij dat je bent gekomen.

Finney heeft je man gezien bij de kuiperij.

Hij noemde zijn nieuwe methode voor het werpen van zijn biggen.

Met enige scherpte?

Mijn man noemt alles met enige scherpte.

Ik vertelde hem dat ooit,

en...

merkte hij als antwoord daarop op het leek me een hele gunst

om een ​​vriendelijk woord van mij te krijgen.

En ik vertelde hem dat als hij was met zichzelf getrouwd,

hij zou er snel achter komen wat een gunst was het.

Zei mijn moeder altijd dat kinderen krijgen

zou dat dilemma oplossen.

Mijn moeder beweerde hetzelfde.

En toch...

Hier zijn we ...

Beiden kinderloos.

Mijn dochter, Nellie, zou vandaag vijf zijn geweest.

Oh.

Hoe is ze geslaagd?

Difterie.

Afgelopen september.

Het spijt me zeer.

- Hallo. - Oh.

Goedenmiddag.

Ik ben Dyer.

Tallie.

Oh, het is laat, is het niet? Ik zou moeten opschieten.

Ga niet voor mijn rekening.

Oh nee.

Dat is een mooie omslagdoek die je hebt.

Dank je.

Ik krijg nooit complimenten voor mijn kleren.

Ik ben zo blij dat je bent gekomen.

Jou ontmoeten heeft mijn dag gemaakt.

Het heeft?

Goed...

Hoe aangenaam en ongewoon het is om iemands dag goed te maken.

Donderdag 14 februari.

Dyer's derde nacht met koorts.

Drink dit.

Ik ben van plan ziek te worden vaker.

Mijn vrouw lacht naar me.

Beloof me dat je niet doodgaat.

Dat zou het tegenovergestelde zijn van mijn bedoeling.

Ik heb hersteld hem enigszins

met een klysma van melasse,

warm water en reuzel.

Ook een druppel terpentijn naast zijn neus.

Ik heb de hele dag nagedacht mijn gesprek met Tallie.

We vergeleken kinderbedden ...

Mijn waarin het rietje

ging altijd uit elkaar en uitdunnen.

En die van haar, die net zo moeilijk was, beweerde ze,

als het hart van de farao.

ik zou moeten zijn voor je zorgen.

Ik ga akkoord.

Haar manier is lief en kalm en hoffelijk.

En toch haar geest lijken te versnellen

bij het vooruitzicht van verder gesprek met mij.

Ik vind dat alles Ik wil het haar vertellen

verliest zijn welsprekendheid in haar aanwezigheid.

Dus hoe ben je gekomen? om Dyer te ontmoeten?

Hij was de oudste zoon van een buurman.

Hij hielp op de boerderij van mijn vader.

En was hij meteen geslagen door jou?

Dat was hij, nietwaar?

Hij werd meteen door jou geslagen.

Hij bewonderde wat hij zag als mijn praktisch gezond verstand.

Je staat geen woorden toe zoals "geslagen", of wel?

Ik vermoed dat ik gebruik allemaal dezelfde woorden die u doet.

Ik vermoed dat je dat niet doet.

Al sprekend, ja, omdat je verlegen bent.

Maar ik wed dat je meer bent bereikt in uw schrijven.

Dank je.

Uw gezonde verstand, dat is alles je man werd geslagen?

En mijn efficiënte gewoonten.

Dat is alles?

Mijn handige manieren.

Dyer houdt van mechanische dingen.

Ik twijfel er niet aan dat hij dat zou hebben gedaan gelukkiger geweest

had hij mogen achtervolgen

de natuurlijke wetenschappelijke neiging van zijn geest.

De omstandigheden dwongen hem in de landbouw.

En ondanks dat alles, dwong zijn hart hem tot jou?

Goed...

Je zou het hem moeten vragen daarover.

En wat zou je zeggen? als ik het je vroeg?

Ik veronderstel dat als een vrijer, hij was...

niet genereus, maar hij was rechtvaardig.

En dat hij aanhankelijk was, zo niet constant.

Ik wist het niet zeker van zijn geschiktheid.

Maar mijn familie voelde dat meer verbeteren

misschien in het verschiet.

Het is tenslotte een lange weg dat heeft geen weg.

Jullie hebben allebei veel om dankbaar voor te zijn.

Wij doen.

Het is nog te vroeg.

Sorry.

dinsdag 19 februari.

Mijn tegenzin lijkt zijn schaamte geworden.

Zijn nachtelijke genoegens, die nooit talrijk waren,

hebben nog meer beknot.

En ik heb tot dusver geweigerd om zijn volharding in te zetten

over het onderwerp van een ander kind.

Avond.

Dit is mijn echtgenoot Finney.

En je kent Dyer al.

Onze paden zijn gekruist.

En dit is de Abigail die ik heb genoemd.

Mijn vrouw heeft het over jou als als je helemaal voor het huis bent,

en alles doet haar aan jou denken.

Oh, nou, het is alles wat ik kan doen maar zit met gekruiste benen en somber

wanneer ze weg is.

- Kom binnen. - Dank je.

De regen zo hevig dat het onze molen heeft afgebroken.

Heb je mij gemist?

Ja.

Je ziet er anders uit.

Nee...

Finney lijkt me aangenaam.

Ja dat is hij, wanneer hij ervoor kiest om te zijn.

Ik denk dat ik ben verondersteld een toast uit te brengen.

Maar als het komt aan de sociale genade,

Ik ben ongeveer zo vlot als komen een rotsachtige heuvel af in het donker.

Wat mijn man bedoelt is hij zo blij

om eindelijk samen te komen,

en om Dyer weer te zien.

Proost.

Een deel van wat ik waardeer over mijn vrouw

is hoe ze me dat heeft geleerd ga om met mijn medemensen.

Finney, dat is knap nek stropdas die je hebt gekozen.

Dank je.

Maar met mijn nek,

mijn hoofd steekt uit als een kip in een kippenwagen.

Je taart was heerlijk hartig.

Oh, vond je het leuk? Ik ben zo blij.

Ik was bang dat ik dat niet zou doen heb genoeg eieren

- omdat we een ongeluk hebben gehad. - Oh.

Mijn huurling trok een doos met eieren en brak twee dozijn.

Ik kondigde aan dat hij dat was pech met eieren

en niet langer toegestaan om ze te benaderen.

"Pech met eieren." Dat vind ik leuk.

Ik vertelde hem dat zijn overhemd had zoveel gaten,

hij kan er een halsketting van maken.

Nou, we wensen vaak we konden ons een huurling veroorloven.

We hebben veel geleden de onzorgvuldigheid van gehuurde handen.

Meneer Holt's gehuurde hand wordt gezegd om zijn paard te hebben gezwommen

over het kanaal ondanks de kou.

Werkelijk?

Ja.

De winter is zo moeilijk geweest

soms de zoon van mevrouw Weldon

heeft de post moeten bezorgen op ski's.

Nu kunnen onze brieven verloren gaan in een razend tempo.

Heb je Tallie brieven geschreven? toen je aan het hof was?

Ik deed.

En heeft Tallie ze bewaard?

Alleen Tallie weet het zeker.

Maandag 25 februari.

De band tussen Finney en Tallie verwart me.

Soms, wanneer hun ogen elkaar ontmoeten,

ze lijken in oppositie te zijn aan elkaar,

terwijl op andere momenten, er lijkt een gedeeld aanzien.

Er is iets aan de hand tussen ons

die ik niet kan ontrafelen.

Houd dit hier vast.

Oke.

Dank je.

Hallo, Dyer.

Wel Hallo.

Je bent vertrokken?

Ja, naar de stad.

Fijne dag.

Ze zal blij zijn je te zien.

Gelukkige verjaardag!

Ik heb wat dingen voor je meegebracht.

Met de hand gebreid?

Ik hoopte dat je ze leuk zou vinden.

Ik doe.

Een atlas!

De Verenigde Staten van Amerika.

Oh en een kleine pot appelmoes met een ei erop.

Mijn voeten zijn ijskoud.

Oh, laat me ze verwarmen.

Hoe is het met Finney?

Hij is Finney.

Ah, het kietelt.

Mijn man neemt op overtreders in zijn dagboeken.

En vanmorgen toen ik het hem vroeg

wat hij van plan is te doen over hen,

zijn reactie was zo onaangenaam dat ik...

besloten om je te bezoeken ...

zodat er iets zou zijn in mijn tijd

anders dan zijn gemeenheid.

Dyer denkt van wel veel achtenswaardige kwaliteiten.

Hij doet.

En hij gebruikt ook een grootboek om bijhouden van wie ik bezoek

en hoe lang ik blijf.

Waarom?

Ik heb geen idee.

Naarmate hij meer zo is geworden,

Ik heb het proberen opgegeven uitzoeken

alle eigenaardigheden van zijn ...

vreemde kleine wereld.

Ik veronderstel dat hij speciaal is ongelukkig met mij sinds ...

Ik moet hem nog een kind geven.

Hoe voelt het?

Eerst niets.

Maar toen begon ze roeren...

het is als vlinders klapperen met hun vleugels.

Later, als een konijn ...

toen ze tegen haar benen schopte 's nachts.

Het beangstigt me.

De gedachte aan hebben niks van dat.

En van de bevalling.

De meesten van ons voelen zich zo.

Maar...

als de tijd daar is, Ik zal er zijn...

om u er doorheen te leiden.

Dyer moet nog een kind willen.

Ik begrijp het.

Verjaardag cadeaus.

Een doos met rozijnen.

Die naaldenkoker die je nodig hebt gehad.

En een blikje sardientjes.

Je verwent me.

Oh, je hebt cadeaus van je nieuwe vriend.

Ze is uren geleden vertrokken.

Ik zag haar net vertrekken.

De grote storm begon

met een zwak gekreun in het noordoosten.

Het was als een geluid van een locomotief.

Helpen!

Kom dichterbij, meisje.

Het is hier warmer.

Het spijt me, ik ga wel.

Je moet het afwachten.

Kom op, merrie.

Dyer!

Dyer!

Dyer!

Hoe lang zou het duren voordat ik bericht van Tallie ontvang?

Hoe lang kan ik wachten?

Hoe lang zal de feed in de schuur als laatste?

Elke koe eet 26 pond dagelijks voer.

Je zou dat moeten weten.

Ze beginnen mager te worden na drie dagen.

Hoorde de krant voorspelt de storm zal tegen die tijd ophouden.

Maar dat is waarschijnlijk gebaseerd op

een advies van een deskundige van een ganzenbeen.

"In een echte natuurcrisis, we zijn allemaal overgeleverd aan de genade van een ander. "

Ja.

Mijn moeder zei graag:

"We tuimelen van een versterving voor een ander. "

Toen ik zeven was, een aardbeving ons huis en onze schuur vernield.

Heb ik je gezegd?

Nooit.

- Een aardbeving? - Ja.

Ik herinner me dat iets me wakker maakte voor zonsopgang.

Ik weet niet wat.

Mijn vader riep.

Maar ik kon mezelf niet verscheuren weg van het raam.

Ik zag vogels fladderen in de lucht, bang om te gaan zitten.

De rivier kolkte, en ik kon niet bewegen.

En toen...

Eindelijk sprong ik naar beneden naar ons ingestort trappenhuis,

zoals al mijn broers had voor mij gedaan.

En we kropen allemaal bij elkaar in het donker op de veranda.

Later zei mijn moeder

dat de angst nooit helemaal ging daarna weg.

Ze zei: "Wat was veilig als de vaste aarde zou dat kunnen doen? "

Moeder.

Tallie! Je bent bevroren!

Tallie! Wakker blijven! Wakker blijven!

Open je ogen! Open je ogen!

Houd je ogen open!

Houd je ogen open!

Kijk naar me.

Ik zou zonder jou sterven.

Dan ben je veilig.

Omdat ik hier ben.

Maandag 17 maart.

De helft van de kippen is verloren.

Ik heb ijs en sneeuw gegraven uit hun dood open mond

in een poging ze nieuw leven in te blazen.

Hobnails ...

Voor betere tractie.

De weduwe van Weldon zoon, op zijn rondes,

meldde dat Tallie was veilig thuisgekomen,

met, dacht hij, slechts een beetje bevriezing.

We hebben je vriend niet gezien een tijdje langs de baan.

Finney nam haar mee naar Oneonta.

Dus alles is vervelend en eenzaam?

Donderdag 10 april.

Koekjes en gedroogde makreel voor het ontbijt.

Dyer is uitgebreid de opvulling in de veehokken

met zijn spullen van esdoornbladeren en oud stro.

Het lijkt altijd dat Tallie nooit zal verschijnen.

Maar ik herinner mezelf eraan die keer en de naaldslijtage

door de langste ochtend.

En ik heb opgemerkt dat wanneer ze arriveert,

mijn hart is als een blad gedragen over een rots

door snel bewegend water.

Hallo. Oh!

Oh! Voorzichtig.

Blijven. Zit, zit.

zaterdag 12 april.

- Ik heb de afgelopen twee dagen doorgebracht ... - Zeer vochtig, troebel en koel.

Rokerig.

Misschien het bos staat ergens in brand.

Je neus is gracieus.

Maandag 14 april.

Tot dusver een vreselijk slechte lente

maar de klaver is er doorheen gekomen,

en het is in orde.

En hoe is het met Finney?

De ziel van geduld.

Hij noemt het idee opnieuw van het migreren naar het westen.

Ben je van plan naar het westen te verhuizen?

Misschien.

Ik had een oom die naar Ohio verhuisde en kwam tot een wanhopig einde.

Dat is wat zou verwachten van Ohio.

- Morgen? - Hm.

Donderdag 17 april.

Regen in stromen bijna de hele nacht.

De baan is overstroomd en de greppels staan ​​vol.

Vanmorgen, slechts een kleine bui.

Tallie kwam later dan haar gebruikelijke tijd vandaag.

Ze gaf geen uitleg.

Het spijt me dat je jeugd was was allesbehalve vreugdevol.

Vreugdevol was het niet.

Maar ik heb mijn eigen geluk gemaakt.

Mijn man zegt: "God legt zware stenen op je pad,

het is aan ons om over hen heen te stappen. "

Stenen zijn wat de gelukkigen ontvangen.

De moeder van mijn moeder is geboren in 1780

hier in Schoharie County.

Ik vraag me vaak af hoe moedig het is

en de vindingrijkheid van die vrouwen.

Stel je voor dat je verder reist in een wildernis,

in de hoop de fundamenten te bouwen van een huis.

Misschien hadden ze een bepaalde high hoop die we niet hebben.

Wanneer kan je komen?

Dinsdag.

- Hallo, Tallie! - Goedendag.

Was je middag blij?

Ja, het was heel erg.

- Tot ziens. - Tot ziens.

Ik voelde me,

kijkend naar haar uitdrukking,

alsof ze dat was met volle zeilen bij vloed,

terwijl ik dobberde langs naar beneden.

En toch

zeg ik nooit op haar gelaat de onverschilligheid

van geluk naar de minder bedeelden.

Goedendag.

Goedendag.

Ben jij ook ziek?

Helemaal niet.

Ik hoopte verkoudheden te vergelijken.

Zal ik thee en honing voor je maken?

Wat?

Elke ochtend word ik wakker

en ik denk dat ik dat nooit heb gedaan wil ver van jou zijn.

En onder jouw invloed omdat je zo goed bent met woorden

Ik heb een gedicht geschreven.

Het heeft de titel ...

"Oh, ziek en ellendig hart, Wees stil."

Toen ik een klein meisje was

Ik dacht dat ik kon cultiveren mijn intellect

en doe iets voor de wereld.

Maar mijn leven heeft me verrast door veel gewoner te zijn.

Je hebt het over dat moment

waar ik van heb gedroomd, wanneer we in triomf gedragen worden

omdat je iets hebt gedaan geweldig of thuis ontvangen

met tranen en gejuich.

Weet je wat ik me afvraag?

Is dit mogelijk...

dat zo'n moment niet heeft toch komen voor een van ons?

Ik denk van wel.

Of dat het zou kunnen.

Je doet.

Dus wat denk je ervan?

Wat vind je van ons?

Ik weet niet hoe om het onder woorden te brengen.

We zullen het proberen.

- Ik heb geprobeerd. - Probeer het nog eens.

Wat stelt u zich voor?

Ik stel me voor dat ik van hou

hoe onze omringende gevoelens laat niets weg ...

voor ons om te willen of te zoeken.

Ik heb te veel aangenomen.

Het is mijn ervaring geweest dat het niet altijd zo is

die het minste laten zien die eigenlijk het minst voelen.

Alleen de teennagels van mijn hond op het hout.

Waarom heb je dat niet gedaan? wat je probeerde te doen?

Ik ben bang dat je verkouden zult worden.

Je ruikt naar een koekje.

Ik moet naar huis.

Verbazing en vreugde.

Verbazing en vreugde.

Verbazing en vreugde.

Je hebt het niet bereikt al uw verantwoordelijkheden.

- Heeft u hulp nodig? - Nee, ik denk het niet.

Dus het is een koude plaat voor het avondeten vanavond?

Ik zal de koeien melken.

Vrijdag 30 mei.

De zonneschijn stroomt door de takken

maakt een geweldige farrago van licht en schaduw.

We houden onze vriendschap vast tussen ons en bestudeer het,

alsof het onvolledig is kaart van onze ontsnapping.

Als de dag voorbij is,

mijn gedachten gaan naar haar,

en ik denk, met een speciale hitte,

"Waarom worden we gescheiden?"

Je glimlach stopte. Is het bedoeld voor iemand anders?

Sorry, mijn gedachten waren ergens anders.

We hebben calico en knopen nodig en schoendraad.

Val ik je lastig zit je hier zo bij jou?

Helemaal niet.

Ik kom misschien te laat,

maar ik heb geleerd rekening houden met anderen.

Ik heb de noodzaak geleerd voor menselijke sympathie

en het onvervulde gebrek eraan.

Ik heb het gevoel dat ik je heb voorzien met sympathie.

Ik veronderstel dat dat zo is.

De glimlach keert terug.

Goedendag.

Oh.

Ik geloof die intimiteit verhoogt de goodwill.

En als dat het geval is,

dan elke minuut we brengen samen door

zal ons maken meer opgewekte arbeiders.

Zullen onze boerderijen er niet van profiteren? van dat?

Zullen onze echtgenoten dat niet doen?

Al onze lasten zal worden verlicht.

Toen ze wegging, Ik was als een skiff op zee

zonder hand of roer om het te begeleiden.

Ze ruimen de afvoer op onder de straat langs de splitsing.

En meerdere mensen koorts hebben.

Holt kwam langs om het spek op te hangen.

Hij is er nog steeds niet van hersteld geslagen worden door twee vreemden.

Hij moest naar zijn huis worden gesleept in zijn winkelwagen.

Hij zei de mannen die het deden zouden hem vermoorden,

en besefte toen dat ze dat waren vergist zich in wie hij was.

De laatste tijd lijkt het erop alles waar je over praat

zijn struikrovers en huisbrekers.

Integendeel,

Ik stel het vaak uit op uw gevoeligheden.

En ik heb niet eens vertelde je over

alle rapporten in het graafschap van mannen

die hebben vergiftigd en doodden hun vrouwen

omdat ik het niet heb gevonden een passend onderwerp voor het avondeten.

"Hun vrouwen vermoord", gebruikte hij die woorden?

Mm-hm. die woorden.

Heeft u meningsverschillen gehad?

Ja, over mijn vrouwentaken.

Ik vertelde hem dat ik ertegen was eraan toe, dat ik niet wilde.

En accepteerde hij dat?

Nou, dat heeft hij niet raakte me sindsdien, dus ...

Maar ik heb mezelf gemaakt voel beter...

door een gedicht samen te stellen.

Mag ik lezen jij de openingszin?

Je kunt me het hele gedicht voorlezen.

Nee, ik zal beginnen de openingszin.

"Ik hou van bloementuinen.

Ik hou van kruipende planten.

Ik hou van wandelen in de lucht

maar ik ben bang voor krioelende mieren. "

Ik denk niet dat ik het kan steun het rijm.

Je snapt waarom ik dat niet deed alles gelezen?

Het spijt me.

Ik ben altijd tegengesteld geweest en maladroit.

Eerder had ik ... ik voelde dat ...

telkens als ik dichterbij kwam voor jou zou je je terugtrekken,

en dat, als ik stil zou blijven, je zou terugkeren

maar je zou op een afstand blijven zoals die mussen

die op het erf blijven en zal het huis niet binnenkomen.

- Dat is niet hoe ik me voel. - Hoe voel je je dan?

Toen ik op school zat,

de leraar had mij lees "Cordelia"

tegen de "King Lear" van een oudere jongen.

Tegen het einde van het stuk

de koning en zijn dochter zijn opgesloten,

maar hij ziet het op een positieve manier.

"Kom, laten we naar de gevangenis gaan," hij zegt.

'Wij twee zullen alleen zingen als vogels in een kooi. "

Gevangen ...

Op een positieve manier?

Nou, misschien moet die lezen het hele stuk.

Het kan alleen in toneelstukken zijn waar mensen

worden opgesloten op een positieve manier.

Je denkt niet dat er een kooi is dat zou in ons voordeel kunnen werken?

Ik ...

Ik weet alleen dat ...

Ik heb nooit van kooien gehouden.

Ik hoop dat je een fijne middag hebt gehad in Shangri-La of Timboektoe,

waar je ook bent geweest.

Ik heb een drukke middag gehad, ja.

Ik zou denken.

Vijf uur ben je weg geweest.

Ik ging naar de drapers.

Ik kon niets vinden Ik vond leuk.

Toen stopte ik bij de ketellapper voor een zak koffie,

maar hij vraagt ​​nu 60 cent, en ik had er maar 50.

Toen dacht ik dat ik je zou kopen een soort traktatie,

maar meneer Arnolds herinnerde me eraan

die ik nog steeds verschuldigd was voor mijn laatste transacties dus ...

Ik werd gedwongen om mijn portemonnee te sluiten.

Vertel me alles over je dag.

Houd niets achter.

Je bent niet geïnteresseerd in hoe je vrouw haar tijd doorbrengt.

Ik heb niet het gevoel dat ik een vrouw heb.

Ik heb het gevoel dat ik een egoïstische hoer heb WHO...

die liever afdwalen naar het huis van een andere man

dan enige arbeid bijdragen.

Nou, Dyer was vertrokken in de velden,

en haar huis is onderweg naar huis, dus ...

Dus het is gewoon Abigail en jij

gegiechel en roddelen de uren weg?

Genieten van elkaars gezelschap.

Ik heb bepaalde verwachtingen en je hebt bepaalde taken.

We hebben de hele dag en nacht gepraat over uw verwachtingen.

Ik blijf niet bij een vrouw

als het voortdurend vereist stelling.

Nou, dan moet je niet blijven met mij, zou je?

Vraag niet om meer dan je aankunt.

Zondag 8 juni.

De hele middag is er een havik geweest met een enkele wolk boven ons

als zijn eigen parasol.

Om anderen in zijn soort af te weren.

Nu ons hele huis lijkt zowel boos als berouwvol.

God sta ons bij.

Toen er drie dagen verstreken zonder een woord van haar,

Ik sloop naar haar huis om naar haar te kijken

van wat ik me had voorgesteld

een uitkijkpunt van perfecte veiligheid.

Door het lensstuk te draaien, Ik zou haar gezicht dichterbij kunnen trekken,

en houd het daar totdat ze zich afwendde.

Haar imago provoceerde een sensatie in mij

hou van het geweld dat stuurt een zwevende tak

ver weg de afgrond van een waterval

voordat het keldert.

"Voor de vrouw niet het gezag over haar eigen lichaam,

maar de man wel.

Ontneem elkaar niet,

zodat Satan u niet zal verzoeken

vanwege uw gebrek van zelfbeheersing. "

Efeziërs 5:33. "Dien uw eigen echtgenoten, wat betreft de Heer ... "

Maandag 9 juni.

Barmhartige vader ...

Draai het kanaal van evenementen.

woensdag 11 juni.

Dyer is de hele dag stil geweest,

en ik was blij dat we vertrokken waren in mijn eenzaamheid.

Hallo!

Tallie ...

We hebben je al dagen niet gezien.

Ben je ziek geweest?

- Niets ernstigs, hoop ik. - Ho!

Ze is onder het weer geweest.

- Goedenmiddag. - Goedenmiddag.

We willen je graag uitnodigen voor een diner weer aanstaande zaterdag.

Maar het is onze beurt. We zouden je moeten feesten.

In de tussentijd, wees alsjeblieft onze gasten.

We zouden graag.

Zes?

- Zes is het. - Hup!

Mijn moeder heeft het me ooit verteld in een woede

toen ik een klein meisje was

dat mijn vader vroeg niets van haar

behalve dat ze werkt in de tuin,

oogst de producten, bewaar het fruit,

verzorg het gevogelte, melk de koeien,

de huishoudelijke taken beheren,

en help mee in de velden wanneer nodig.

Ze zei dat ze was verschenen in zijn grootboek

alleen als ze een jurk heeft gekocht.

Ben ik daar ergens?

Ik registreer de lentekosten.

En hoe hebben dingen veranderd?

Dochters worden uitgehuwelijkt zo jong

dat overal waar je kijkt een slank en onwillig meisje

wordt gedwongen te stoppen een zee van beproevingen

voordat ze zelfs maar volwassen is in hoogte.

Dat is het doel!

Kom op. Kom op.

Ochtend.

Goedemorgen, Jim.

Goedemorgen, mevrouw.

Ik heb een nieuw boek voor je.

Ken jij, Ik zou eigenlijk graag willen zien

die blauwe jurk die je daar hebt.

Goed, dame.

Hier!

Het is twee en een half.

Ik neem het.

Mijn wisselgeld?

Dank je.

The Mannings 'oudste dochter heeft een olielamp omgegooid

en het zette het huis in brand.

- Vuur! - Ho! Ho!

- Vuur! - Voordat ze werd gereden

vanuit het huis bij de vlammen,

ze hoorde telefoontjes van haar zus,

die in de val zat op het bovenste hok.

Haal haar daar weg.

Cassie!

Haal haar eruit!

Haal haar eruit!

Uw vrouw verdient een compliment op haar gastvrijheid en koken.

Ik kan me de dag herinneren ...

Nee, dank u.

... toen elk gezin te eten kreeg, gekleed, geschoten, beschut,

en opgewarmd van de producten een goede vrouw

verzameld binnen haar eigen afrastering.

Ik hoorde het door de houthakkers die mevrouw Mannings 'oudste

werd hevig verbrand in het huis vuur.

Cassie. - En stierf.

Ja dat deed ze.

Nou, zoals mijn vader altijd zei,

"De allerhoogste ontdoener van alle evenementen

stelt soms teleur onze aardse hoop. "

Wat een geweldige hanglamp.

Finney heeft het zo gekocht dat iedereen kon lezen

met evenveel gemak door de kamer.

Ik ben niet opgevoed om te lezen te veel,

maar ik geloof wel een vader zou zijn kinderen moeten geven

elke kans om te verbeteren.

Kinderen zijn een pijnlijk punt in dit huishouden.

En die van jou, zou ik verwachten.

Je zult moeten vergeven mijn man.

Toch,

wat voor tegenslagen dan ook aankomen bij mijn deur,

Ik probeer mijn lot te verbeteren met mijn eigen industrie.

IK...

Ik bestudeer mijn opties nauwkeurig,

en zorg gewoon voor alles met meer heftigheid.

Nou, dan zou je dat moeten zijn daarvoor geprezen.

Ik zal je een voorbeeld geven.

Toen ik begon met boeren,

Ik was zo geïrriteerd op mijn eigen onvermogen

om te voorkomen dat mijn honden blaffen

die ene januari, tijdens een storm,

Ik hield de hond vast de hoek van de schuur in een storm

totdat het doodvroor.

Ik ben zelf bijna doodgevroren, bevroren tenminste mijn handen,

zelfs met mijn zware werkhandschoenen.

Dat is verwerpelijk.

Zag ik buiten dat je een oude schopploeg gebruikt?

Nou, aangezien je geïnteresseerd bent in mijn machinerie,

Ik heb een scharnierende eg dat bezorgt me problemen.

De spikes vangen de rotsen op en wortels, en ze breken af.

Nou, onze eg heeft rechtopstaande schijven.

Werk beter?

Ja, zo lijkt het.

Breng de desserts.

Ik denk dat we volgepropt zijn.

Mijn man staat erop op zijn gebak

en geconserveerde vruchten en crèmes.

Nou, goed.

Wat gebeurt er?

Bent u in gevaar?

Wat is er met je nek gebeurd?

Nee, ik ben net gevallen over een hek.

Ik had het niet gehoord.

Er zijn veel dingen over die je nog niet hebt gehoord.

Terug aan tafel,

Tallie hield de voogdij strikt van haar ogen.

De stemming van haar man leek te zijn verduisterd.

Hij serveerde de gebakjes en crèmes zichzelf,

laat alleen haar bord leeg.

zaterdag 21 juni.

Mijn hart is een maalstroom.

Mijn hoofd een bedlam.

Een hele week en geen bezoek van Tallie.

Geen woord.

Mijn angsten dwingen me vaak om mijn werk te stoppen

en loop door het huis als een gevangene.

Ik moet haar zien.

Ho, ho!

Tallie! Tallie!

Wat is er gebeurd?

Ze zijn weg.

En geen afscheid?

We moeten de sheriff bellen.

En wat precies melden? Dat onze buren verhuisd zijn?

Het is de Zebrun-boerderij. Ze huurden.

Ik ga dan.

Waarom?

Er is bloed!

En je hebt nooit een ongeluk gehad?

Dus we doen gewoon niets?

Ik zal de rondes maken van de buren.

En als we niet tevreden zijn,

we kunnen uw angsten nemen aan de sheriff.

Dank je.

Maandag 23 juni.

zei Dyer mevrouw Nottoway herinnerde zich dat ze hun caravan hadden gezien

op de landweg in de laat in de avond, richting noordwesten.

Mevrouw Nottoway?

Ze dacht dat ze spioneerde Tallie's figuur

naast die van haar man maar was niet zeker.

Een huurling, dacht ze, reed de tweede wagen.

zondag 29 juni

Ik zag de sheriff op weg naar de kerk.

Ik bracht mijn beschuldigingen over, tot geen reactie.

Dyer zei dat niemand dat zou doen een misdaad onderzoeken

zonder bewijs dat het een misdaad is was gepleegd.

Mezelf kalmeren?

Ik weigerde mezelf te kalmeren,

dus bond hij me vast aan een stoel en toegediend laudanum.

Maandag 30 juni.

Bleek en kortademig van het laudanum ...

Ik word huilend wakker,

huilend met pensioen,

huilend voor mijn taken staan.

Zondag 6 juli.

Ik ben een bibliotheek zonder boeken,

een zee van angst, agitatie en gebrek.

Dyer vertelt hoeveel we waarvoor u dankbaar moet zijn.

Ik zit heftig bij bewustzijn van de tikkende klok

terwijl hij huilt naar wat hij zich voorstelt

om zijn eigen armen te zijn, vergeten zelf.

woensdag 9 juli.

Ondanks enkele uren zonder de laudanum,

Ik was zo verbaasd en wild van verdriet

dat Dyer me heeft verlaten voor de middag,

onrustig en op mijn hoede voor mijn toestand.

dinsdag 22 juli.

- Weldon? - Goedendag.

De huurders op de boerderij van Zebrun zijn weg.

Zijn ze vertrokken? een doorstuuradres?

Nee. Je hebt een brief.

Hyah.

Is het van haar?

Het is.

- Oh. - Herkomst?

Onondaga County. Kent u het?

Het is ten noorden van Syracuse.

Ga je het lezen?

Voor mezelf.

Abigail, Abigail, Abigail.

Het spijt me dat ik alles heb om u te sturen is deze brief,

en het spijt me allemaal dat een letter niet kan zijn.

Zelfs de beste brief is maar een klein beetje van iemand.

Het spijt me dat ik het nooit heb gekregen afscheid te nemen,

en het spijt me dat we lijken hebben gehandeld

de ene soort ellende voor de andere.

Het blijkt dat huizen diep zijn in het achterland

lijkt altijd vreselijk te zijn en onnatuurlijk in hun eenzaamheid.

Als die er maar waren een verwoeste abdij

hier in de buurt met vleermuizen erin, het uitzicht zou perfect zijn.

Ons dak is vervallen en er zijn schuren lekker water geven bij droog weer

maar we moeten melkpannen spreiden rond de vloer als het regent.

Toch, buiten de keuken,

er zijn al anemonen en hartelijkheid,

en nog mooiere bloemen wat mijn domheid

weerhoudt me ervan je een naam te geven.

Ik geloof dat ik het naar mijn zin heb gehad minder de afgelopen weken

dan enig ander vrouwtje wie ooit heeft geleefd.

Gedurende die korte tijd Ik moet voor mezelf

Finney leest voor instructies voor vrouwen

uit het Oude Testament.

Maar als het om de Bijbel gaat,

Dat moet ik zeggen er zijn veel passages

hij kent misschien woord voor woord,

maar die niet hebben aangeraakt zijn hart.

Ik kan zijn toestand niet verklaren van geest behalve om te zeggen

dat mijn bedrijf moet zijn zeer onaangenaam voor hem.

En als dat het geval is,

Het spijt me.

Ho ...

Goedenmiddag!

Middag.

Whoa.

Hallo.

Ik heb iets voor je.

Daar ga je.

Dank je.

Goedendag.

Hyah. Kom op.

- Is het voor mij? - Uit Schoharie County.

- Jouw Abigail. - Geef dat aan mij.

Geef het. Finney, geef ...

Finney!

"Wat gaat het worden van de duizenden van ons geslacht

verspreid in de woestijn

en verplicht om onze sterke punten te belasten?

Ik voel me alsof, op datzelfde uur

wanneer onze vooruitzichten waren het slimst,

dat in de schemerige verte naderde een zwarte schaduw.

En toch,

stel je de gelukkigste vakbonden voor voor ons van het soort

waarin twee families eerder op dolken getrokken

worden op wonderbaarlijke wijze gebracht samen voor rekening van de liefde.

Het is jouw gezicht Ik draag de hele nacht door.

Ik wijd het aan jou een droomruimte

voordat ik mezelf in slaap laat vallen, maar er is geen slaap.

Het is alsof alles in mij is schreeuwen om lucht,

en ik denk als het nu zo is,

hoe zal het later zijn?

Ik stuur je wat liefde en ondersteuning kan ik.

Ik stuur je alle hoop van mijn hart. Abigail. "

Weet alsjeblieft alleen die kracht

had me hier niet kunnen krijgen naar een plek als deze.

Ik kreeg te horen dat ik moest handelen ter ondersteuning van de belangstelling,

geluk en de reputatie van iemand van wie ik ooit hield.

Voor zover ik kan nagaan,

we zijn er nu nog maar ongeveer 137 mijl uit elkaar.

Maar natuurlijk

mensen vinden ons leuk ga niet op lange bezoeken.

Dyer weigerde eerst om mijn vertrek toe te staan,

en dan om mij te vergezellen,

en alleen ingehaald tot aan de winkelwagen

aan het einde van ons eigendom en klom aan boord.

Wij waren de echte foto van angst,

ratelend naast elkaar.

De nacht was eerlijk en warm het verschijnen van een komende regen.

Een douche.

Het is zo moeilijk om over te schrijven

hoeveel ik je wil bedanken,

maar ik moet ergens beginnen.

Abigail ...

Ik wil je dat wezen vertellen met jou, zelfs alleen,

is alsof je erbij bent van de grootste

en meest ruime gemeenschap Ik zou het me ooit kunnen voorstellen.

Ik voel me dichter bij jou dan ik een zus zou doen sinds

alles geweldig dat ik voel,

Ik koos ervoor om te voelen.

En weet je welke herinnering is dat dat ik het meest koester?

Het gaat erom dat jij je tot mij wendt met die glimlach die je me gaf

zodra je je realiseerde dat er van je werd gehouden.

Ik kan het niet weten wat komen gaat,

maar ik weet het dat alle vertrouwen

en zorg en moed die we deelden,

dat zal allemaal op ons schijnen

en bescherm ons.

Je bent mijn stad van vreugde.

Je bent mijn stad van vreugde.

Whoa.

Mag ik het vragen jouw zaken?

We zijn gekomen om Tallie te zien. Waar is ze?

Ik hoorde je onderweg.

Je hebt zo'n racket gemaakt. Ik nam je voor de tinnen klopper.

We hebben drie dagen gereden.

We gaan niet weg zonder haar te zien.

Ik ben niet bezorgd over wat u zal wel of niet zonder vertrekken.

Houd een burgerlijke taal, vriend.

Waar is ze?

Ik heb haar behandeld met roetthee

en pijnboomwortel met goed resultaat,

maar ziekte test altijd onze bereidheid

buigen voor de grootste autoriteit.

Mijn gok is dat het difterie was.

Nee!

Er is wat vervreemding van huwelijkse ...

Hoe laat is het?

Kan me niet schelen.

- Ik moet gaan. - Je gaat een stempel drukken.

Kom op.

Kom op.

Kom op.

Zondag 31 augustus.

Weer erg warm en zonnig.

Ik heb de schuur opgeruimd

die vol roestig was en stoffig afval,

de ramen gewassen,

en gekonfijte appels voor de winter.

Veertien dollar van de verkoop van onze melk en boter.

Ik heb mijn hand afgesneden met een schilmesje.

Ik troost mezelf met de veroordeling

dat ooit in de toekomst wanneer Dyer

wordt gedwongen naar Syracuse te reizen voor voer of voorraden,

Ik sluit me bij hem aan,

en pak zijn geweer en ga naar Skaneateles

en vermoord Finney waar hij zit.

Dyer is aan het werk geweest op de schuur.

Elke dag we voeren onze scheiding uit.

Soms nadat het donker wordt

we lopen over de heuvels over onze bovenste velden

voor het brede, brede zicht.

En Dyer probeert ons voor te stellen zoals we waren,

terwijl ik me Tallie probeer voor te stellen

en dat hartelijke en het accepteren van huis

dat alleen bestond in onze dromen.

Ik stel me Tallie en Nellie voor ergens samen,

en Nellie haalt haar penseel uit door Tallie's haar.

Ik stel me voor voor altijd te verbannen die gevoelens van mij

dat ze kastijdde en verfijnde.

Ik stel me voor dat ik me voornemens te doen wat ik kan voor Dyer.

En ik stel me voor dat we doorgaan om in dit grootboek te schrijven,

hier,

alsof dit mijn leven was.

Alsof mijn leven was niet ergens anders.

Ik heb altijd gevreesd dat ik ongeluk zou brengen

aan degenen van wie ik hield.

Zeg je echt niets? op dat?

Ik weet niet waar ik moet beginnen.

Ik kan me niet meer voorstellen we zouden voor elkaar kunnen doen ...

met onze beperkingen.

U kunt het niet?

Ik kan het niet.

U kunt het niet?

Nou dan...

Het is maar goed dat we het ons herinneren dat onze verbeelding

kan altijd worden gekweekt.

Geleverd door explosievenkull https://twitter.com/kaboomskull