Original subtitles

DAVID ATTENBOROUGH: A Perfect Planet.

Er is maar ��n planeet in het universum, voor zover we weten,

waar leven is.

De aarde.

Onze thuis.

De perfecte planeet.

Het leven hier is enkel mogelijk

vanwege een unieke balans van natuurlijke krachten.

Energie van de zon drijft de levende wereld aan.

Weersystemen transporteren zoet water over de hele wereld.

En krachtige oceaanstromingen verspreiden de essenti�le voedingsstoffen van het leven.

Deze serie zal onthullen

hoe deze mondiale krachten hebben samengewerkt

om het kwetsbare levensondersteunende systeem van onze planeet te cre�ren.

Een van deze krachten is zo belangrijk

dat het leven nooit zou zijn begonnen erzonder.

Over het oppervlak van onze planeet,

zijn er meer dan 1.500 actieve vulkanen.

Dit is de meest actieve - Kilauea op Hawa�.

Hier barst magma, vloeibaar gesteente uit het hete binnenste van de planeet,

uit door breuken in de aardkorst.

En het stroomt al maanden.

Niets kan de lava in de weg staan.

Vulkanen zijn zeker destructief,

maar zonder deze sterke ondergrondse krachten,

zou er geen adembare atmosfeer zijn.

Geen oceanen.

Geen land.

Geen leven.

We kunnen vulkanen niet beheersen,

maar ze zijn van vitaal belang voor alle levende wezens op planeet Aarde.

Dit is Ol Doinyo Lengai in Tanzania.

Het is een van de meest actieve vulkanen in Afrika,

en is de afgelopen honderd jaar meer dan 15 keer uitgebarsten.

Op zijn noordelijke flank ligt het Natron Meer,

600 vierkante kilometer in omvang,

en een van 's werelds meest corrosieve watermassa's.

Het water borrelt van diep beneden op,

met een zodanige concentratie chemicali�n dat het de huid kan verbranden.

Maar ��n dier gedijt hier.

Vulkaanvogels.

In Oost-Afrika leven bijna twee miljoen dwergflamingo's

en ze komen allemaal hierheen om te broeden.

Maar ze kunnen hier pas broeden als het niveau van het meer zover zakt

dat in het midden de bedding blootligt.

En dat zeldzame moment is nu.

Hoe ze weten wanneer de omstandigheden goed zijn, is een mysterie.

Maar sommigen hebben duizenden kilometers gevlogen om hier te zijn.

De flamingo's trekken naar het midden van het meer,

waar de intense verdamping zouteilanden heeft gecre�erd.

Hier bouwen de vogels hun nesten,

meer dan 5 kilometer van de rand van het meer

en veilig voor landroofdieren, die de omringende gracht

niet kunnen oversteken vanwege de bijtende soda.

Het enkele ei wordt op een berg gehard zout gelegd,

gebouwd door de volwassenen,

zijn hoogte een verzekering tegen een plotse stijging van het waterpeil...

...wat vaak gebeurt op het Natron Meer.

Terwijl het midden opdroogt en groter wordt,

komen steeds meer flamingo's aan om erop te nestelen.

In goede jaren, zoals nu,

broeden maar liefst een half miljoen koppels hier.

Na 28 dagen incubatie,

verschijnt een kuiken in Natron's harde gloed.

Hier kunnen de temperaturen oplopen tot 55 graden Celsius.

De moedervleugels kunnen echter dienen als zonnescherm.

Het kuiken krijgt een rijke vloeistof

gemaakt van de nauwelijks verteerde algen van het meer

en sporen van het bloed van de ouders.

Na een paar dagen is het kuiken sterk genoeg om de poten te strekken.

Het voegt zich vervolgens bij een groeiende cr�che

die bestaat uit kuikens van verschillende leeftijden.

Binnenkort zal de behoefte aan vers water de jonge vogels dwingen

om naar bronnen aan de rand van het meer te trekken...

...een reis die ze te voet moeten maken, omdat hun slagpennen

nog moeten ontwikkelen.

Elke dag vliegen de volwassenen naar deze bronnen om zich te voeden.

Hier, aan de rand van het meer, verzamelen ze algen die gedijen

in het vulkanische water, essentieel voedsel voor de flamingo's.

Het zijn de algen die de veren van de flamingo's roze kleuren.

Het kleurt zelfs hun ogen.

De volwassenen brengen het grootste deel van hun dag door aan de bronnen,

en nu gaan hun kuikens zich daar bij hen voegen.

Niemand wil achterblijven.

Het is een mars van vijf kilometer over vlijmscherpe zoutschilfers

en kleverige, bijtende modder...

...een levensbedreigende beproeving, vooral voor de jongste kuikens.

De groepen smelten samen tot ��n gigantische cr�che.

Voor sommigen zijn de uitdagingen gewoon te groot.

Uitputting overwint de zwaksten.

En nu is er nog een andere dreiging.

Maraboe ooievaars.

Ze hebben lange poten zoals een flamingo,

maar een snavel als een Romeins zwaard.

En ze zijn geduldig, wachtend op een makkelijk doelwit.

Alleen al hun aanwezigheid zorgt voor paniek onder de kuikens.

De kleinsten voorkomen dat ze vertrappeld worden

door aan de buitenkant de groep te reizen.

Maar dat stelt hen bloot aan aanvallen.

Hun enige verdediging is vluchten.

Maar je hebt weinig kans

als je amper enkelhoog bent voor je belager.

Achterblijvers zullen vrijwel zeker worden gegrepen.

Maar er komt een moment dat elke ooievaar genoeg heeft gehad.

Dit kleine kuiken heeft veel geluk.

Eindelijk bereiken de jongen de zoetwaterbronnen

aan de rand van het meer om zich weer bij hun ouders te voegen.

Bijna ongelooflijk, elk kuiken heeft een unieke roep

die zijn ouder kan herkennen.

Het zijn niet alleen dwergflamingo's die afhankelijk zijn van vulkanen.

Uiteindelijk doen alle levende wezens dat.

Meer dan 80% van het aardoppervlak

is het resultaat van magma dat uit het gesmolten binnenste opbarstte.

Het proces begon vier miljard jaar geleden

en het gaat nog steeds door.

Wanneer lava afkoelt, stolt het tot steen

en verweert uiteindelijk tot land dat leven kan ondersteunen.

Alle Gal�pagos-eilanden in de Stille Oceaan zijn vulkanisch,

en Fernandina is de jongste ervan...

...en groeit nog steeds.

In het midden, een vulkanische krater van zes kilometer breed...

... en meer dan 800 meter diep.

Hij lijkt te slapen, maar barstte pas twee weken geleden uit.

Toch zijn er sommigen die afhankelijk zijn van de hitte van deze vulkaan.

Een vrouwelijke landleguaan, zwaar van de eieren, nadert de rand van de krater.

Het kostte haar tien dagen om naar hier te klimmen,

maar het moeilijkste deel van haar reis moet nog komen.

Ze zal afdalen in de krater zelf.

Frequente aardbevingen maken de kraterwanden onstabiel.

Er hebben meer mensen in de ruimte gereisd

dan er de bodem van Fernandina's krater hebben bezocht.

Maar instinct drijft haar verder.

De warme vulkanische as op de kraterbodem

heeft de perfecte temperatuur om haar eieren uit te broeden.

Maar er zijn geen duidelijke paden naar beneden.

Alle die vorig jaar werden gemaakt, zijn vernietigd door vallende rotsen.

De helling is steil en onstabiel.

Tuimelende rotsen worden al snel een lawine.

Met de rotsblokken die weg van haar vallen,

is ze niet in direct gevaar.

Maar achter haar, hogerop,

zijn twee andere vrouwtjes ook aan de afdaling begonnen.

En nu zit ze in de vuurlinie.

Ze is veilig.

Anderen v��r haar hebben niet zoveel geluk gehad.

Maar ze laat zich niet afschrikken.

Eindelijk, na een afdaling van acht uur,

bereikt ze de kraterbodem.

Nu moet ze een geschikte plek vinden om haar nest te graven.

De beste plaatsen zijn al bezet.

En nestelende vrouwtjes zijn erg agressief.

Een knikkend hoofd betekent wegblijven.

Wegwezen!

Genegeerde waarschuwingen worden met geweld beantwoord.

Maar ze heeft een lange weg afgelegd, en ze zal nu niet opgeven.

Ook zij begint een gat te graven om haar eieren in te leggen.

Als dat klaar is, gaat ze terug,

en laat de vulkaan de warmte geven die haar eieren nodig hebben

als ze moeten uitkomen.

Soms barst de vulkaan natuurlijk uit

en vernietigt niet enkel eieren, maar ook veel nestelende volwassenen.

Maar voor de leguanen zijn de voordelen van nestelen in de krater zo groot

dat het alle risico's waard is.

Vulkanische eilanden vormen slechts 5% van het land op de planeet,

maar ze zijn de thuisbasis van bijna 20% van haar soorten.

Dieren evolueren vaak heel snel op eilanden,

afgesneden van hun familieleden op het vasteland

en geconfronteerd met de uitdagingen van isolatie.

Dit is Wolf, een uitgedoofde vulkaan

en een van de meest afgelegen eilanden van de Gal�pagos,

1200 kilometer van de dichtstbijzijnde grote landmassa

en meer dan een miljoen jaar oud.

Een vink.

Een vrouwtje.

Haar voorouders werden hier ongetwijfeld vele eeuwen geleden door stormen heen geblazen.

Zoals de meeste vinken voeden ze zich met zaden, nectar en insecten.

Maar er is weinig voedsel op Wolf.

En aangezien ze niet sterk genoeg zijn om het eiland te verlaten,

hebben ze voedsel moeten vinden uit een zeer ongebruikelijke bron.

Ze zijn afhankelijk van een andere eilandbewoner.

Nazca-genten.

Deze zeevogels pendelen elke dag

tussen het eiland en hun visgronden in de open oceaan.

Elke keer dat een koppel elkaar ontmoet, vernieuwen ze hun band...

... en gaan dan bijpraten met de buren.

Dit is het moment...

...om in actie te komen.

Bloed.

Het zijn vampiervinken.

Deze kleine vogels zijn een van 's werelds nieuwste soorten geworden.

Ze snijdt in de schacht van een grote slagpen,

en het bloed stroomt.

De aanblik ervan trekt de aandacht van anderen.

Bloed is erg voedzaam, waard om voor te vechten.

En, met deze eindeloze voorraad voedsel,

kunnen de vampiervinken gedijen op een eiland

waar ze anders niet konden overleven.

Waarom de genten geen bezwaar maken, weet niemand.

Misschien begon het gedrag van de vinken

toen ze de genten hielpen parasieten uit hun verenkleed te verwijderen.

Misschien denken de genten dat de kleine vampieren

nog steeds een dienst verlenen.

Wie zal het zeggen?

Vulkanische eilanden duren niet eeuwig.

Veranderingen diep in de aardkorst brengen een einde aan hun uitbarstingen,

en de krachten van erosie beginnen ze dan af te slijten.

Maar het koraal om hen heen blijft groeien,

de zeespiegel verandert, en uiteindelijk blijft enkel

een ringvormig eiland van koraalrots rond een lagune over.

Een atol.

Er zijn honderden atollen in tropische zee�n,

alle overblijfselen van verdwenen vulkanen.

Dit is een van de grootste en meest ongerepte,

Aldabra, in de Indische Oceaan.

20 miljoen jaar geleden was het een eiland

met een vulkanische krater in het midden.

Nu is het een atol.

Mangroven schoten wortel en zeevogels kwamen nestelen.

E�n landdier in het bijzonder...

...belandde hier eerder dan de mens.

Een reuzenschildpad.

Deze wezens kunnen drijven

en lange tijd zonder voedsel of vers water leven.

Dit ge�soleerde atol is het perfecte toevluchtsoord.

Hun enige vijand is de zon.

Zonder schaduw dreigt een schildpad te worden gekookt in zijn schild.

Dus, na zich te voeden in de koelte van de ochtend,

en voordat de zon te verpletterend heet wordt,

moeten ze dekking zoeken.

Allemaal.

Er is heel weinig begroeiing,

maar grotten in de koraalrots

kunnen de schaduw bieden die ze zo hard nodig hebben.

Hij is er bijna.

Het enige dat overblijft, is een rit naar beneden.

En hij is binnen.

Duizenden anderen zijn nog steeds buiten in de zon.

Deze boom zou een paar honderd schaduw kunnen geven als ze dicht opeen blijven.

Het is bumper tegen bumper parkeren.

Binnen een uur of zo moeten ze allemaal een of andere vorm van schaduw vinden

als ze willen overleven.

Veilig.

Maar de toekomst voor Aldabra's schildpadden is verre van zeker.

Het klimaat verandert, de zeespiegel stijgt,

en Aldabra's schildpadden moeten misschien binnenkort een nieuw toevluchtsoord vinden...

...of verdrinken.

Op sommige plaatsen barsten vulkanen niet uit in de oceaan,

maar in het midden van een continent.

Noord-Amerika, en er middenin,

een vulkanische hotspot, Yellowstone.

De laatste grote uitbarsting hier

kwam ongeveer 650.000 jaar geleden tot een einde,

maar deze vulkaan slaapt alleen.

Niet ver onder de grond zit nog altijd magma.

En dat verwarmt het grondwater tot het kookpunt.

Geisers.

Sommige spuiten kokend water en stoom tot een hoogte van ongeveer 90 meter.

Elders maakt het kokende water de bodemsedimenten vloeibaar,

en cre�ert potten met kokende modder.

En deze ondergrondse verwarming is voor sommigen een levensader gebleken.

Rivier-otters.

Ze hebben een constante aanvoer van voedsel nodig om warm te blijven

bij deze vriestemperaturen.

En deze hechte familie weet die precies te vinden.

De bronnen zijn zo heet

dat de rivieren nooit bevriezen, zelfs niet in de koudste winters...

...zodat de otterfamilie het hele jaar door kan vissen.

Probleem.

Deze coyote weet dat, midden in de winter,

een thermale rivier otters betekent,

en otters betekenen vis.

De vraag is... hoe hun vangst stelen?

Misschien moet je doen alsof je geen interesse hebt...

...en hopen dat ze dichtbij genoeg ronddwalen voor een razzia-aanval.

Het lijkt dat de koelbloedige otters

de niet-zo-sluwe coyote te slim af zijn.

Veel dieren profiteren van de vulkanische hitte

die van beneden komt.

En we doen het ook, maar lang niet zoveel als we zouden kunnen.

De vulkanische hitte zou ons veel van de energie kunnen geven die we nodig hebben,

en dan konden we stoppen met het verbranden van gas en kolen

wat nu het klimaat wereldwijd verandert.

Diep in de aardkorst,

zowel onder de oceanen als de continenten,

zijn er zwakke lijnen waarlangs vloeibaar gesteente opstijgt.

Het schiereiland Kamtsjatka in de noordwestelijke Stille Oceaan

ligt langs een ervan.

Er zijn maar duizend bekende geisers in de wereld,

en velen ervan zijn hier in deze afgelegen vallei te vinden.

Stoom uit oververhit water vult de lucht.

Maar het gevaar van de broeierige poelen doet weinig om

de beroemdste inwoners van Kamtsjatka af te schrikken.

In mei, wanneer de rest van Kamtsjatka nog bedekt is met sneeuw,

is deze vallei er vrij van,

en beren, net wakker geworden uit hun winterslaap, weten dat.

Het gras wordt bemest met mineraalrijk water

dat uit de geisers sproeit...

...broodnodig voer voor een grote mannelijke beer

die al enkele maanden niet heeft gegeten.

En hij is niet de enige.

De beren hebben elkaar zeven maanden niet gezien,

sinds het begin van de winter.

En het lijkt erop dat ze dat op dit moment liever zo houden.

Er mag niets tussen een beer en zijn eerste maaltijd van het jaar komen.

En op ��n plek, voorzien de ondergrondse krachten van Kamtsjatka

de beren van nog voedzamere maaltijden.

Het Kurile Meer ligt in de krater van een immense vulkaan

die lang geleden een van de grootste uitbarstingen

in de geschiedenis van de planeet veroorzaakte.

Het meer wordt nog steeds omringd door actieve ventilatieopeningen...

...en mineraalrijke as van hun geregelde uitbarstingen

heeft deze wateren bijzonder vruchtbaar gemaakt.

Miljoenen zalmen komen uit de Stille Oceaan naar hier

om te paaien in deze vruchtbare wateren,

die hun pas uitgekomen jongen van overvloedig voedsel zullen voorzien...

...dus gras staat al snel niet meer bovenaan het menu voor de beren van Kamtsjatka.

Tegen de tijd dat de lente in de zomer overging,

bevat het Kurile Meer de meest dichte verzameling beren

die op aarde te vinden is...

... allemaal hongerig naar zalm.

Maar zo vroeg in het seizoen zijn de vissen nog steeds sterk en snel.

Niets lijkt te werken.

Maar een oude beer weet dat op dit moment

er een gemakkelijkere maaltijd te vinden is.

Hij herinnert zich dat als hij het meer in peddelt,

weg van de scholen pas aangekomen zalm,

er voedsel is waar niet op gejaagd hoeft te worden.

Sommige van de eerste vissen die arriveerden zijn gestorven,

en hun lichamen kunnen makkelijk worden ingezameld...

...vanop de bodem van het meer.

Voor hen kost op hun gemak duiken niet veel calorie�n.

En hij kan zijn tijd nemen.

Een paar weken later beginnen de zalm te paaien

en zijn ze minder op hun hoede.

Nu is het de moeite waard om te rennen.

De vissen zijn zo overvloedig...

...dat er genoeg is voor iedereen...

...zelfs voor degenen zonder eerdere ervaring.

Er zijn nu zoveel vissen,

dat het moeilijk is om te weten welke je moet achtervolgen.

Op ��n dag kan een beer

100.000 calorie�n consumeren,

50 keer meer dan de gemiddelde mens.

En ��n deel is bijzonder lekker.

Kaviaar.

80 calorie�n in elke hap.

Door enorme concentraties zalm te ondersteunen,

heeft de minerale as uit de vulkanen van het Kurile Meer

het leven voor deze beren verrassend gemakkelijk gemaakt.

Onze planeet is afhankelijk van mineralen die door vulkanen worden opgediept

uit de gesmolten kern van de aarde.

Een enkele aswolk kan miljarden tonnen mineralen vervoeren.

En als gevolg daarvan, behoort het land rond vulkanen

tot het vruchtbaarste ter wereld.

Die in de Rift Vallei in Oost-Afrika

ondersteunt het meest dynamische ecosysteem op aarde.

De Serengeti.

Dit is de meest productieve van alle natuurlijke graslanden waar dan ook.

Elk jaar verzamelen meer dan een miljoen gnoes zich in deze specifieke hoek

van de Serengeti

om zich te voeden met gras dat bijzonder rijk is aan calcium en fosfor,

essenti�le mineralen voor de drachtige vrouwtjes.

In slechts drie weken

worden op deze asrijke vlakten een half miljoen kalveren geboren.

Dat zijn er 24.000 per dag,

duizend per uur.

Kalveren staan binnen een paar minuten na de geboorte rechtop...

...hoewel sommigen wat meer tijd nodig hebben om hun draai te vinden.

Maar een moeder laat haar kalf niet zogen

totdat het een paar fysieke vaardigheden onder de knie heeft.

Lopen.

Draven.

En rennen.

Gnoe-kalveren moeten rennen als ze in leven willen blijven...

...want deze vlaktes ondersteunen ook

de grootste verzameling jagers ter wereld.

Elke soort heeft zijn eigen speciale jachttechniek.

Maar ze hebben allemaal hetzelfde doel...

...om het meeste uit deze korte overvloed van leven te halen.

Slechts ��n op de tien gnoeskalveren

zal overleven tot volwassenheid.

Maar dat is genoeg om de miljoen sterke kudde gnoes in stand te houden...

...en de grootste dichtheid aan roofdieren van de planeet.

Vulkanen bemesten de planeet,

maar ze zijn ook de bron van iets anders, dat zo belangrijk is

dat het leven niet had kunnen beginnen erzonder.

De eerste koolstofdioxide in de atmosfeer van de aarde

werd door vulkanen aangebracht van diep uit de aardkorst.

En dit gas is de basis van het leven.

Elke plant heeft het nodig om te groeien,

en absorbeert het uit de lucht.

Vulkanen blijven vandaag nog koolstofdioxide afgeven,

en gedurende de laatste 10.000 jaar

past die aanwezigheid in de atmosfeer perfect bij het leven.

De broeikaseigenschappen hebben het klimaat van onze planeet

stabiel en warm gehouden.

Maar teveel koolstofdioxide

zou de temperatuur van de planeet tot niveaus laten stijgen

die het al lang bestaande ecologische evenwicht van de aarde zou verstoren.

Tegenwoordig is de mensheid zelf

een nieuw soort supervulkaan geworden.

Nu stoten we zelf elk jaar 100 keer meer koolstof uit

dan alle vulkanen van de aarde bij elkaar.

En dat heeft klimaatchaos gebracht.

We hebben geen controle over vulkanen.

Maar we kunnen de hoeveelheid koolstofdioxide die wij produceren beperken.

En als we dat doen, is er nog tijd

om het ecologische evenwicht te herstellen

dat ooit van deze aarde onze perfecte planeet maakte.

Het Natron Meer in Tanzania

is een van 's werelds meest giftige watermassa's.

Maar eens in de paar jaar, als het centrum uitdroogt,

wordt het tot leven gewekt door duizenden broedende flamingo's.

Maar om de kolonie te bereiken,

is er maar ��n manier om dit zachte sodaslib over te steken.

Eindelijk is hij hier.

Ons geheime wapen

is een hovercraft.

En hij is prachtig.

Nadat hij vanuit het VK werd verzonden,

wil Darren graag testen of alle systemen werken.

Hem van de trailer halen is ��n ding,

maar in elk geval werken de ventilatoren

van de hovercraft, die hem een lift geven, goed genoeg.

Nou, jongens, wat denk je ervan?

We weten dat hij werkt, maar misschien doen longen van deze kerels dat nu niet meer.

200 kilometer verderop, aan de rand van het Natron Meer,

probeert cameraman Matt Aeberhard zijn schuilplaats te camoufleren.

Dat zijn onze blinden.

Dus, je kunt die niet op het wad camoufleren,

en het beste wat we eigenlijk kunnen doen is

ze in een kleine cluster van flamingo's veranderen.

Het is best gaaf, toch?

Schuilplek compleet, alles wat nodig is, is transport naar de kolonie.

En na een reis van tien uur over het land, komt Darren aan

met zijn geheime wapen,

en dat is meteen een hit.

Het is een nieuwe lokale toeristische attractie.

Vind je het leuk?

De eerste taak is om de hovercraft in gebruik te nemen

en een route uit te stippelen naar de nestelende flamingo's.

Het vulkanische bronwater wordt binnenkort

vervangen door een korst van vlijmscherpe zoutkristallen.

En voor een machine die vertrouwt op een delicate opblaasbodem,

is dat een probleem.

Dus wat we hier hebben zijn de schotels met uitgedroogd zout

die zich vormen op het onderliggende moddersubstraat,

en dat beukt gewoon in op de hovercraft.

We kunnen gewoon niet door dit spul heen.

Het is onmogelijk.

Als ik er met mijn hand overheen zou glijden, zou ik ze aan flarden snijden.

Maar de zoutkorst oversteken is de enige weg naar de kolonies.

Dus moeten Matt en Darren er het beste van hopen.

Helaas voor Matt, heeft de beste positie voor zijn met flamingo's bedekte schuilplek

een nogal drassige vloer.

Wanneer de modder opdroogt, laat die enorme hoeveelheden zout achter,

zeer krassende, vervelende en agressieve zouten.

Maar scheendiep in giftig slib zitten

is een prijs, het betalen waard, voor het uitzicht.

En Matt wordt al snel beloond met de geboorte van een kuiken

recht voor zijn schuilplek.

Toch eist het dagelijkse pendelen

zijn tol van de hovercraft.

Oh, kom op!

En de opgeblazen bodem wordt letterlijk uit elkaar gescheurd.

We hebben er 52 weggegooid, die nu gerepareerd moeten worden.

Het is alsof je over schuurpapier reist.

Dus wat doe je als je hovercraft vervangende rokken

nodig heeft, en je bent in deze uithoek?

Stap naar de lokale Massai-stam, bekend om hun handwerkvaardigheden.

Er zijn maar een paar plaatsen in de wereld die gespecialiseerd zijn

in hovercraft onderhoud,

en het Natron Meer is nu officieel een van die hotspots.

Dus als je hovercraft-services nodig hebt, weet je waar je heen moet.

Twee dagen later, en na veel serieus naaiwerk,

is de hovercraft weer klaar om te varen.

Je ziet eruit als het nieuwe Tanzaniaanse bobslee-team!

En terug het meer op gaan, had niet op een beter moment kunnen komen

aangezien de kuikens nu op pad zijn.

Helaas is de nieuwe schuilplaats niet droger.

We hebben een enorme cr�che met honderdduizenden vogels

die gewoon de lagune intrekken vanuit de zoute modder,

constant met elkaar pratend.

Maar de enorme cr�che trekt enkele ongewenste bezoekers aan...

...roofdieren, maraboe-ooievaars.

Deze maraboes, ze weten precies wat ze doen.

Al snel zijn duizenden kuikens in paniek

in beweging en proberen wanhopig de roofdieren te ontwijken.

En het is een sc�ne die Matt zich nog lang zal herinneren.

Ik bedoel, het was letterlijk alsof de oorlog was verklaard.

Ik bedoel, dat is een van de... de...

...meest wonderlijke en angstaanjagende en bizarre natuursc�nes

die ik ooit heb gezien.

En geloof me, ik heb er al wat gezien.

En er zijn maar weinig plaatsen die uitdagender zijn dan het Natron Meer,

maar, om Matt te citeren, als je ermee om kunt gaan

de scherpe en zwavelachtige stank van het zout,

de prikkende ogen en de chemische aanval op je benen,

dan zou je kunnen worden beloond met een van de grootste spektakels op aarde.