Original subtitles

Όταν κοιμάμαι στη θάλασσα,

ονειρεύομαι μόνο έναν υποβρύχιο κόσμο.

Τι μου συνέβη;

Είδα ένα όνειρο.

Και μετά άρχισα να θυμάμαι.

Με λένε Ροχάνι.

Είμαι Μπατζάου.

Άνθρωπος της θάλασσας.

Κυνηγός.

Οι Μπατζάου ζουν στη θάλασσα εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Οι πρόγονοι.

Νιώθω την παρουσία τους.

Είναι εδώ για να φυλάνε τις θάλασσες μας.

Ογδόντα χρόνων.

Είμαι ήδη 80 χρονών.

Δεν έχω πια τη δύναμή μου.

Δεν έχω πια την αναπνοή μου.

Τι θα γίνει αν έχω γίνει πολύ αδύναμος;

Αν δεν τα καταφέρνω πια;

Αν δεν μπορώ να κυνηγάω, καλύτερα να πεθάνω.

Έχω δει πάρα πολλά πράγματα.

Μπορώ να σας πω την ιστορία μου.

Τα πράγματα που θυμάμαι.

Όταν ήμουν μικρό παιδί ακόμα...

θυμάμαι που πήγαινα στη θάλασσα.

Ο πατέρας μου...

Ο πατέρας μου έφτιαξε τη βάρκα.

Είχε μήκος μια οργιά.

Δεν ήταν μακρύτερη από μια οργιά.

Κουπί. Κουπί, κουπί, κουπί.

Την πρώτη φορά που βούτηξα, ήμουν πέντε χρόνων.

Φοβήθηκα.

Πολλά μεγάλα ψάρια εκεί κάτω.

Μου είπε ο πατέρας μου,

"Μη φοβάσαι όταν συναντάς μεγάλα ψάρια.

Θα συναντήσεις ακόμα μεγαλύτερα κάποια μέρα".

Μου έμαθε πώς να το κάνω μόνος μου,

να ελέγχω προσεχτικά την αναπνοή μου.

"Αργά", έλεγε.

"Πάρε ανάσα.

Μετά βούτα αργά, όχι με βιασύνη,

για να μη σου τελειώσει η ανάσα".

Ακόμα φοβόμουν.

Αλλά το αντιμετώπισα. Ήμουν αποφασισμένος.

Μου άρεσε πολύ να παίζω στα κοράλλια.

Ήμουν παιδί, φαντάζεστε πώς ήταν.

Συνέχιζε να κινείται έτσι, λίγο-λίγο,

και μετά χάθηκε.

Μια μέρα, όταν ήμουν έξι χρονών,

πήγα να παίξω πέρα απ' το νεκροταφείο.

Θυμάμαι που είδα κάποιον στον πάτο της θάλασσας.

Έψαχνε κάτι.

Από πού ήρθε; Δεν μπόρεσα να δω.

Απλώς κοιτούσα από μακριά.

Αλλά δεν μπορούσα να πάω εκεί. Δεν ήξερα πώς.

Ήταν πολύ μακριά. Δεν μπορούσα να φτάσω εκεί.

Μπορεί να μοιάζουν με ανθρώπους

που ψάχνουν ψάρια με τα καμάκια τους.

Αλλά είναι πνεύματα.

Πνεύματα της θάλασσας.

Μέσα στην καρδιά μου ήξερα

πως πρέπει να πάω στον πάτο της θάλασσας.

Ήξερα να κρατάω την αναπνοή μου.

Το έχω στο αίμα μου.

Όταν ήμουν 20 χρονών,

πήγα να ψάξω μεγάλα ψάρια,

προσπαθώντας να καταλάβω τους τρόπους τους.

Πώς κυνηγάω μεγάλα ψάρια;

Ήμασταν οι πρώτοι που κυνηγήσαμε με καμάκια.

Δεν έχουμε παρά μόνο τα καμάκια.

Ο πατέρας μου είπε, Να δουλεύεις με προσοχή στη θάλασσα.

Να θυμάσαι τα πνεύματα της θάλασσας.

Δεν τα βλέπεις, αλλά μπορείς να τα νιώσεις.

Αν συναντηθείς μ' ένα πνεύμα της θάλασσας,

πες του, "Αναζητώ την τύχη μου κι εσύ το ίδιο.

Κι οι δυο αναζητάμε την τύχη μας.

Είμαστε το ίδιο. Είμαστε αδέρφια".

Να εξασκείσαι όπου κι αν βρεθείς.

Να μαθαίνεις από ό,τι είναι γύρω σου.

Να καταλάβεις τι έχεις μέσα σου.

Αν πιεστείς πολύ όταν είσαι εκεί, θα πεθάνεις εκεί κάτω.

Πρέπει να μελετάς τα ψάρια.

Μη βιάζεσαι μόλις τα δεις. Μείνε ήρεμος.

Μόλις βρεις μια καλή θέση,

βούλιαξε κάτω αργά.

Πάμε προς το μέρος τους. Γυρίζουν προς εμάς.

Και τότε βρισκόμαστε απέναντι.

Είχα γίνει άντρας.

Δεν ακολουθούσα πια τον πατέρα μου.

Είχα γίνει άντρας.

Τώρα κυνηγούσα μόνος μου.

Ήμουν ακόμα νέος τότε.

Βγήκα έξω να δω τι γίνεται.

Είδα μερικά κορίτσια. Πολλά κορίτσια, όλα πολύ όμορφα.

Αλλά κανένα δεν ήταν για μένα.

Μετά, ένα κορίτσι, όχι τόσο όμορφο, μου έκλεψε την καρδιά.

Είχε ωραίο χαρακτήρα εκείνο το κορίτσι.

Τα περισσότερα κορίτσια είχαν όμορφα πρόσωπα.

Αλλά δεν είχαν καλό χαρακτήρα.

Αν παντρευόμουν μια απ' αυτές, θα μου φερόταν άσχημα.

Καλύτερα είσαι με την όχι τόσο όμορφη.

Αυτήν που χρειάζεσαι.

Θα με φροντίζει. Είναι καλή.

Αλλά εκείνες οι όμορφες,

όταν πηγαίνω για κυνήγι, θα βγαίνουν κι αυτές για κυνήγι.

Η Μαρνί.

Ήταν το πρώτο μας παιδί.

Μετά η Αουαΐνα, κι άλλο κορίτσι.

Μετά το αγόρι, ο Ρουσλίμ.

Συνέχιζα να ψάχνω,

να αναζητώ νέες εμπειρίες.

Ήθελα να πάω βαθιά, 20 οργιές κάτω απ' το νερό,

να το ζήσω κι εγώ αυτό,

να ξέρω πώς νιώθεις στον πάτο της θάλασσας.

Στις 20 οργιές, πώς είναι εκεί κάτω; Είναι όμορφα;

Αυτό ήθελα να μάθω.

Με πονούσαν πολύ τα αφτιά μου.

Τι φοβόμουν;

Ήταν πολύ βαθιά.

Δεν είχα ξανανιώσει έτσι,

αλλά ήξερα πως πρέπει να πάω πίσω και να ξαναδοκιμάσω.

Δοκίμασα ξανά.

Πίεσα τον εαυτό μου.

Πήγα βαθύτερα.

Πήγα εκεί κάτω.

Κι άλλος πόνος.

Τα αφτιά μου τρύπησαν.

Και τότε, έφτασα εκεί...

στον πάτο της θάλασσας.

Είκοσι οργιές.

Πολύ βαθιά.

Καμάρωνα. Καμάρωνα πολύ.

Ήμουν ισχυρός. Ήμουν δυνατός.

Μπορούσα να πάω παντού.

Μπορούσα να κυνηγήσω κάθε είδος ψαριού.

Έγινα διάσημος στα νησιά Τόγκιαν.

Υπάρχει ένας σπουδαίος άντρας στο Καμπαλουτάν.

Τον φωνάζουν

Τζάγκο, ο Δάσκαλος.

Συνέχισα να ψάχνω.

Άφησα το χωριό μου, το Καμπαλουτάν.

Διέσχισα τη θάλασσα.

Μ' αυτό τον τρόπο ο λαός μας

εξερευνά και αναζητά εμπειρίες.

Αν είχα μείνει στο Καμπαλουτάν,

η εμπειρία μου δεν θα ολοκληρωνόταν.

Αλλά επειδή ταξίδεψα,

είδα πολλά πράγματα και είχα πολλές εμπειρίες.

Πήγα και κυνήγησα στο Μπανγκάι.

Μετά γύρισα πάλι στο Πακογιάμαν.

Από το Πακογιάμαν, πήγα στο Μαρίσα.

Από το Μαρίσα, στο Τοροσιάτζε.

Ήθελα να βγάλω ένα εκατομμύριο ρουπίες για τη γυναίκα μου.

Τότε ήταν πολλά λεφτά το ένα εκατομμύριο ρουπίες.

Τεράστιο ποσό.

Πήγα και δούλεψα σε γιαπωνέζικο καράβι.

Άφησα τη γυναίκα μου μόνη της.

Έμαθα να ψαρεύω με παραγάδι.

Αυτή ήταν μια εμπειρία.

Ψάρεμα με παραγάδια σε γιαπωνέζικο σκάφος.

Είχαν και Μπατζάου από το Μπανγκάι για μεταφραστές.

Τρεις άνθρωποι έκαναν κουμάντο σ' αυτό το μεγάλο πλοίο.

Και διασχίσαμε τη θάλασσα ψαρεύοντας με παραγάδια.

Είχε πολλά παραγάδια. Τα ρίχναμε στη θάλασσα.

Το πρωί προσπαθούσαν να ανεβάσουν τα ψάρια.

Ίσα που άντεχε το καράβι.

Τα ψάρια τα μετέφεραν στην Ιαπωνία.

Τα πνεύματα της θάλασσας θύμωσαν.

Ο γιος μου ο Ρουσλίμ.

Βούτηξε στο Παλάου Σαλάκα,

με τον θείο του, τον αδερφό μου.

Ήταν μια Παρασκευή.

Του είπα, "Μην πας.

Μπορώ ακόμα να σε ταΐζω, να σε ντύνω.

Μην πας καθόλου. Μην πας".

Δεν πρόλαβα να τον διδάξω.

Μου γύρισε την πλάτη.

Βούτηξε στις 30 οργιές.

Στον πάτο.

Το αγόρι μου...

πέθανε.

Η καρδιά μου ράγισε.

Το παιδί μου πέθανε.

Κι όλες μου τις εμπειρίες από τα ταξίδια μου

δεν είχα την ευκαιρία να του τις μεταδώσω.

Έχασα τα μυαλά μου.

Τρελάθηκα.

Πήρα ένα στιλέτο και προσπάθησα να σκοτωθώ.

Αν καταστρέψουμε τα κοράλλια, μας καταστρέφουν κι εμάς.

Τα πνεύματα της θάλασσας.

Είχαν θυμώσει.

Πολλοί Μπατζάου πέθαναν.

Κάποτε υπήρχαν άφθονα ψάρια.

Υπήρχαν άφθονα ψάρια κι όχι πολλοί άνθρωποι.

Τώρα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, στριμωγμένοι σαν ψάρια.

Αυτό είναι σίγουρο.

Σίγουρο.

Τώρα πρέπει να κυνηγάμε προσεκτικά,

να κυνηγάμε σε μέρη που δεν έχουμε ξαναπάει.

Μου έδωσαν το όνομα Τζάγκο.

Το όνομά μου είναι Ροχάνι.

Άνθρωπος της θάλασσας.

Κυνηγός.

Υποτιτλισμός: Αλεξάνδρα Καρανικολού