Original subtitles

Vanavond de grootste mysteries van de geschiedenis ...

Het is misschien een van de beroemdste expedities

van de twintigste eeuw.

Ernest Shackleton rampzalige missie

om antarctica over te steken.

Toen Shackleton's schip, het uithoudingsvermogen

raakte verstrikt in poolijs,

de missie werd een totale strijd om te overleven.

Het schip is verdwenen onder het ijs.

Ik ben Laurence Fishburn en het mysterie van vanavond,

wat is er gebeurd met Shackletons verloren schip?

Kunnen we het vinden?

Welke geheimen zou het kunnen bevatten?

Nu voor het eerst

een expeditie komt eraan in de bevroren wateren

van antarctica.

Zet het in het water!

Dit is zo ongeveer de Heilige graal

omdat het zo ontoegankelijk is.

Gewapend met de nieuwste technologie ...

Klaar voor gewapende staat.

En een eeuwenoud logboek,

ze zullen sonar gebruiken en drone-onderzeeërs

opsporen Het beroemde schip van Shackleton.

Maar met de winter in aantocht, er is geen marge voor fouten.

Oh nou ja, wat is er aan de hand?

Dit is een begin, hier.

De jacht op het uithoudingsvermogen,

vanavond de grootste mysteries van de geschiedenis.

Antarctica,

de meest extreme plek op aarde.

Temperaturen bereiken 100 hieronder.

De wind zwaait er met 200 mph overheen.

Dit bevroren continent omringt de zuidpool.

Het is een enorm land, helemaal bedekt met ijs.

Ergens in deze bevroren zeeën

ligt de heilige graal van scheepswrakken,

het uithoudingsvermogen,

het schip dat vervoerde legendarische ontdekkingsreiziger,

meneer ernest shackleton, zuiden in 1914.

Hier beneden is het water zo koud

het houten schip is waarschijnlijk perfect bewaard gebleven.

Maar het is zo moeilijk te bereiken

dat niemand ooit heeft kunnen doen

op jacht naar het wrak. Tot nu.

Vliegen van over de hele wereld

is een internationaal team van scheepsjagers,

ontdekkingsreizigers en wetenschappers.

Twee jaar in de planning

en meer dan $ 250 miljoen van geavanceerde technologie

zet ze aan het denken ze kunnen een wereldprimeur neerzetten.

Als de gegevens waarover we beschikken de wraklocatie is correct,

dan vinden we het.

Maritiem archeoloog mensun bound leidt de zoektocht.

Hij heeft 40 jaar ervaring het opgraven van scheepswrakken,

maar het uithoudingsvermogen vinden is de ultieme uitdaging.

Het uithoudingsvermogen is, naar mijn mening,

het beroemdste wrak van alle tijden.

Weet je, ze is daarboven met de titanic.

Als iemand het kan vinden het uithoudingsvermogen,

het gaat zijn deze expeditie.

Dit is de grootste wrakjacht dat er ooit is geweest.

De eerste missie voor de teamleden

niet aankomen door helikopter,

komt net op het schip met hun uitrusting.

Drie meter, sluitingstijd.

Toegang vanaf een 30 meter hoge ijsklif

is niet voor bangeriken.

- Oké, iedereen blij? - Ja.

Klaar om te vertrekken.

Je zult in het midden zijn zoals dit, hier en hier vasthoudend,

-eigenlijk -Oke.

En dan de andere jongens zal je omringen.

Het is best interessant.

Deze expeditie zal worden geconfronteerd dezelfde risico's en gevaren

die shackleton deed een eeuw geleden.

Maar het team van vandaag is voorbereid.

De rov heeft de spanning.

- Je kunt het loslaten. - Begrepen.

Het gaat gewoon ten onder.

Steve Saint Amour,

leidt een van de eliteteams van onderzeese ontdekkingsreizigers.

Het is onze taak om te documenteren

de toestand van het wrak op de zeebodem.

Gevestigd in Maryland,

zijn team heeft gevonden ontbrekende vliegtuigwrakken

en het meest bekend, ondervroeg de titanic.

Maar jagen op het wrak van Shackleton

is hun meest uitdagende missie nog niet.

Een schip is niet naar de shackleton locatie primair

vanwege het ijspak en hoe het is moeilijk om hier te komen.

Dit is het equivalent van naar mars gaan

en op zoek naar, weet je, het wrak van een ruimtevaartuig.

Het is gewoon zo afgelegen.

Om hem te helpen zoeken, Steve heeft een geheim wapen.

Een speciaal gebouwde, op afstand bediend voertuig,

of rov.

Deze bot van $ 2 miljoen weegt op meer dan 6.000 pond.

Het is uitgerust met diepzeecamera's

en twee gearticuleerd titanium armen.

Zijn missie, om naar de zee te duiken bed en verken het wrak.

Het kan bijna dalen vier mijl onder water

en weerstaan ​​druk

dat zou een mens verpletteren in een ogenblik.

Voordat het schip vertrekt,

Steve's team moet geven hun robot een gezondheidscheck.

En dus een van de dingen die we doen ter voorbereiding op de missie

is doorlopen en dubbelchecken alle verbindingen,

en draai de hardware aan.

Dave O'Hara, uit Noord-Ierland

is de piloot van Steve.

Daar doorheen.

Daarin.

Een ex-Britse marine-ingenieur,

hij heeft aan robotonderzeeërs gewerkt voor 12 jaar.

We hebben de hersenen van het systeem eruit,

plaats het terug in en we zullen haar weer aansluiten

en geef het opnieuw een test in een paar minuten.

Voor mij persoonlijk, het is een bucketlist-baan.

De schipbreukkant van de dingen heb me geïnspireerd

om dit te komen doen voor de kost, kijken naar jongens die Titanic vinden.

Alleen voor de geschiedenis erachter het verhaal,

het menselijke aspect ervan.

En ik denk dat dat hetzelfde is met uithoudingsvermogen.

Oké, jongens, laat haar maar gaan. Ik ga de hydraulica starten.

Dave heeft er vertrouwen in hij kan de sub 10.000 voet krijgen

tot aan het wrak.

Maar eerst hebben ze om het te vinden.

Gelukkig heeft het team een ​​grote aanwijzing waar het zou kunnen zijn.

Om de exacte plek te vinden zoeken,

wrak archeoloog mensun gebonden

onderzoekt zeekaarten

en het originele logboek van het schip

nauwgezet bijgehouden door de kapitein van Shackleton,

Frank Worsley.

Deze record uithoudingsvermogen positie op de dag dat ze zonk.

Het geeft ons de coördinaten, een breedte- en lengtegraad.

Als we naar de grafiek kijken,

hier hebben we het, hier.

Dit is waar ze zonk.

Dit is "x markeert de plek."

de gegevens gebruiken,

mensun berekent een doel 1.200 mijl verderop

over de verraderlijke weddell zee.

Het is een mijnenveld

van gigantische golven en grillig ijs.

De weddellzee is een kolkende bodem van zeeijs.

Dit zee-ijs breekt in stukken en het zweeft rond

en komt elkaar tegen, opwerpen van drukruggen,

en je weet nooit wanneer het zal gebeuren draai weer helemaal solide.

De expeditie is ook in een race tegen de klok.

De weddellzee is het hele jaar door vol ijs,

maar als de winter nadert,

de oceaan rond het continent bevriest.

Onoverkomelijk zee-ijs die een gebied bestrijken

anderhalf keer de grootte van de verenigde staten.

Het team heeft een kort venster om in en terug te komen

of ze komen vast te zitten in het ijs.

Iedereen gaat naar dat gebied met een schip

zet hun schip neer en hun bemanning in gevaar.

In 1914

twee jaar na het zinken van de titanic,

Britse ontdekkingsreiziger, meneer Ernest Shackleton, gaat naar het zuiden.

Ik geloof van wel in onze natuur om te ontdekken,

reik uit naar het onbekende.

De enige echte mislukking zou zijn helemaal niet te verkennen.

Het is het gouden tijdperk van poolonderzoek.

Shackleton zit vol ambitie,

op zoek naar glorie voor zichzelf en zijn land.

Hij was echt gedreven door het feit dat

het was een van de laatste plaatsen op aarde

die niet door mensen was aangeraakt

en hij wilde er een zijn van de eersten daar.

Antarctica was de laatste plaats om dit gevoel van avontuur te tonen.

Het was de laatste uitdaging die nog over was.

Shackleton doel, om geschiedenis te schrijven

door het hele antarctisch continent

van kust tot kust Voor de eerste keer.

Honderd jaar geleden, oversteken antarctica was moeilijker

dan dat we vandaag naar de maan gaan.

Ik denk dat het de aard van de mens is

om altijd iets te zien we hebben niet eerder gezien,

of het de maan is of de zuidpool.

Shackleton en zijn 27 mannen,

ze zeilden weg wat we wisten van de wereld.

Maar shackleton zal zelfs nooit aan land komen.

Hier aan het einde van de aarde,

Shackleton's schip, het uithoudingsvermogen, zal zinken

in een ramp die zal gebeuren de aandacht van de wereld trekken.

Volledig geladen, de agulhas ii gaat eindelijk op pad,

klaar om aan te pakken de weddellzee.

Hier is zoveel in gestoken project, zoveel jaren werk,

zo veel dromen.

Het voelt alsof mijn hele leven dat heeft gedaan kom naar dit moment.

Nu is het tijd om stel alles op de proef.

Na vijf dagen op zee,

de expeditie om het schip te vinden

van de legendarische ontdekkingsreiziger, meneer Ernest Shackleton

boekt goede vooruitgang.

Nu 1.500 mijl vanuit haar uitgangspunt

bij pinguïn bukta,

de bemanning zet zich in op de wraksite.

Aan dek, inheems in Louisiana en voormalig luchtmachtingenieur,

devon james, is onderdeel van een tweede eliteteam

op jacht naar het 100 jaar oude wrak.

Het is zijn taak om voor te zorgen een kritische set apparatuur,

twee autonome onderwater voertuigen of auvs.

Het is eigenlijk een drone, net als een drone in de lucht,

maar we gebruiken het in de oceaan.

Dus dit wordt gebruikt over de hele wereld

om de zeebodem te onderzoeken zonder operator

onder het oppervlak gaan.

Komt naar jou.

Ook werkend op de subs is chad bonin.

Net als Devon is hij ex-militair.

- Vooruit. - Roger.

We hebben niet met ijs te maken gehad voorwaarden zoals deze eerder.

We werden met de hand geplukt om op deze baan te komen,

dus er is veel druk om de taak te voltooien.

Ondanks de uitdagingen van het verzenden van hun

auv subs onder het ijs,

Chad heeft een goede instelling.

Zolang we maar gelaagd zijn we zijn oké.

We komen uit Zuid-Louisiana, het is meestal warm weer.

Het team weet waar het heen moet,

maar er geraken is moeilijk.

De hoop van de expeditie rusten op de agulha's ii.

Met een gewicht van 14.000 ton

en kost $ 170 miljoen,

dit schip is ontworpen om te breken door ijs een meter dik.

Een dubbele romp van extra dik staal beschermt de agulhas ii,

en in de machinekamer,

tweede ingenieur, Mark O'Reilly

duwt haar vier motoren tot op de limiet.

Deze leveren 12.000 pk.

Dit is een van de twee aandrijfassen.

Zesduizend pk beschikbaar op elk

en dat zal ons geven genoeg kracht om door te breken

een meter ijs met zeven mijl per uur.

De agulhas ii is gebouwd voor de slechtste omstandigheden

op de planeet, maar zelfs voor dit beest,

snel ijs raken is slecht nieuws.

Kapitein Freddie Ligthelm, is de ijspiloot.

Een deel van de Zuid-Afrikaanse bemanning,

hij heeft 15 jaar ervaring in de weddellzee.

Als we zee-ijs zouden raken hier met 15 knopen,

het kan mogelijk zwaar zijn schade aan het vaartuig.

Dus we zijn continu uitkijken.

De Titanic beroemde zonk in 1912

omdat het een ijsberg heeft geraakt op snelheid.

Een verkeerde beweging zou kunnen brengen dit schip naar hetzelfde lot.

Maar in tegenstelling tot de titanic, de agulha's ii

heeft een arsenaal aan moderne navigatiehulpmiddelen.

Dit zijn wij hier en dit is onze snelheidsvector

en je kunt zien dat deze ijsberg

bevindt zich op een afstand van 14,2 km.

Soms zou je kunnen krijgen 100 doelen op de radar

op een bereik van 12 mijl,

en je zou het dan proberen rok zoveel je kunt.

Om de wraklocatie te bereiken,

de agulhas ii heeft gevaren

rond de noordrand van het ijspak.

Ze gaat alleen de dikker ijs als het moet.

Dit zee-ijs is wat ontdekkingsreiziger Sir Ernest Shackleton keek

meer dan 100 jaar geleden.

Toen Shackleton nam zijn schip in de weddellzee,

hij kende het enorme risico hij zou er nooit levend uitkomen.

Gevangen op camera door fotograaf frank hurley,

het uithoudingsvermogen kiest haar weg door honderden mijlen

van pakijs.

Maar hoe kon de 144 voet houten schip

vermijd het lot van de titanic slechts twee jaar eerder?

Wrak archeoloog, mensun gebonden,

bestudeert de plannen van het schip.

Dit is het originele ontwerp voor het uithoudingsvermogen.

Ze was echt een prachtig mooi schip.

Als je naar haar boog kijkt, je kunt zien dat het is

vier enorme eikenhouten balken hier.

Dat is twee keer meer dan wat dan ook ander schip dat ik ken.

Haar boog is meer dan 1,20 meter dik.

De kiel of ruggengraat van het schip is zeven voet massief eiken.

En om haar te stoppen verscheurd door ijs,

haar romp is gehuld in een bos genaamd "groenhart",

zo duurzaam en sterk dat het zwaarder is dan ijzer.

Het is buitengewoon moeilijk.

Het is zo moeilijk dat je het niet eens kunt sla er een spijker in.

Maar dit is wat shackleton nodig

omdat het resistent is aan het soort slijtage

en slijtage die deze romp was zal moeten weerstaan

zodra het in Antarctica kwam.

Shackleton genoemd zijn uithoudingsvermogen van het schip

naar zijn familiemotto, "door uithoudingsvermogen dat we overwinnen. "

en het uithoudingsvermogen zal al haar kracht nodig hebben

terwijl ze vaart verder in het ijs.

Terwijl het ijs maakt naar de wraklocatie gaan

een enorme uitdaging,

deze ijskoude wateren zijn ook de reden

Het houten schip van Shackleton is waarschijnlijk bewaard gebleven

op de bodem van de zee.

In warmere zeeën, op zee wezens eten houten schepen,

de meest destructieve, een weekdier genaamd "shipworm".

Shipworm kan ongelooflijk zijn destructief voor houten schepen.

En ze zijn vraatzuchtig.

Ze eten gewoon alles en alles in een mum van tijd.

Ze kunnen wel twee voet lang zijn en ze eten gewoon, eet, eet.

Recente experimenten hebben onthuld dat shipworms

kan niet overleven in het vriespunt antarctische wateren.

Nieuw ontdekte wrakken uit Noord-Canada

bewijzen dat ijskoude zeeën dat kunnen behoud houten schepen

zelfs ouder dan het uithoudingsvermogen.

Maar zelfs als het goed bewaard is gebleven,

het uithoudingsvermogen rust 10.000 voet naar beneden.

En nu, de zee daar is helemaal bevroren.

11 dagen lang

de expeditie om te vinden Shackleton's verloren wrak

in de bevroren wateren van antarctica

heeft woedende stormen geriskeerd en ijsvelden.

Nu is de bemanning voorbij het bereik van helikopterredding.

Als er iets misgaat, ze staan ​​er alleen voor.

Ze hebben de westkant bereikt van de weddellzee,

zo dicht mogelijk bij de wraklocatie in open water.

Buiten hun positie is pakijs tot 5 meter dik.

Voordat ze inbreken, louisiana jongens chad en devon

willen hun auv subs testen onder een nabijgelegen ijsschots.

We gaan op proef op zee waar we eigenlijk heen gaan

om de auv en we gaan door en laten het los,

stuur het onder water.

Op de wraklocatie,

de auvs zullen naar beneden duiken en gebruik sonar

om de zeebodem te scannen voor het wrak.

Het klinkt misschien simpel,

maar zelfs het testen van de auvs zoals dit is riskant.

Ze zijn er nooit geweest onder Antarctisch ijs.

Auv teamleider channing thomas kent de gevaren.

Er is veel druk.

Als dit werkt, het wordt buitengewoon.

Twee jaar plannen en tientallen miljoenen dollars

rust, op de auv sub doet zijn werk goed.

We zijn extra voorzichtig voordat we het in het water stoppen.

Zodra we het lanceren, er is geen weg terug.

Oké, laten we gaan halen ons een succesvolle lancering.

Chad neemt geen risico.

IJs is een constante bedreiging.

Het snelle reactievaartuig, of frc,

is de enige manier waarop hij kan hopen beschermen

hun multi-miljoen dollar sub aan de oppervlakte.

We staan ​​stand-by in frc voor het geval er iets misgaat.

Oké, draai de hydraulica aan.

Ja, we zien het zeker niet dit in de golf van mexico.

Ze zullen een snelle test doen

om ervoor te zorgen dat al onze instellingen zijn correct,

en stuur het dan onder het ijs.

Dit is hier het begin.

- auv is in gewapende staat. Ga je gang, Shane.

Ze plaatsten het in gewapende staat.

Het is gewapend en klaar om te vertrekken.

- Auv in het water. - - als een torpedo.

Oké. Ziet er goed uit.

Alle systemen zijn klaar.

Blijf hier achter en controleer.

Begrepen. Klaar om te duiken.

Oké, 30 seconden totdat het duikt.

Kom op, cowboy.

Het gaat niet naar beneden. Begin met het maken van golven.

Het is heel erg plat.

Als het zo plat is, het heeft een moeilijke tijd om te duiken.

De enige manier om de auv-duik te maken

is om hun eigen golven te maken.

Ga dat kielzog creëren voor het terwijl het reist.

Het probeert het water te krijgen bovenop de boeg,

aan het vooreinde van de auv om het te laten beginnen met graven.

Zet hem op.

Blijf komen, je boekt vooruitgang.

Het gaat naar beneden, mijn man.

Goed gedaan, jongens.

Het duurde even terwijl, maar het begon te duiken.

Dus vanaf nu hebben we een geslaagde duik.

Het is een grote opluchting om eindelijk krijg het onder.

We zijn op onze eerste missie.

Nu is het voorbij devons collega, blake howard,

om te communiceren met de auv.

We kunnen vooruitgaan een beetje meer.

Auv komt eraan 300 meter nu.

Zodra de auv op gang komt op zijn voorgeprogrammeerde

vier uur durende testmissie,

blake heeft geen controle.

Het enige wat hij kan doen is het volgen hiermee,

een zeer nauwkeurige akoestiek positioneringssysteem of hipap.

Door de romp gevallen in de zee,

de hipap pakt akoestische signalen op

door het water van de onderzeeër.

Het trekt zelfs naar binnen enkele nieuwsgierige lokale bevolking.

Terwijl het team volgt de auv sub,

expeditie-archeoloog mensun gebonden

onderzoekt hoe Shackleton's schip

belandde aan deze kant van de weddellzee een eeuw geleden.

Hier komt hij naar beneden kust van de weddellzee,

terwijl hij zich een weg baant zuid, zuid.

Maar terwijl hij gaat, is het ijs steeds dichter worden

en ondoordringbaar,

totdat hij uiteindelijk alles krijgt de weg naar beneden.

En hier is waar hij wordt belaagd.

Slechts 60 mijl

van de zuidkust van de weddellzee,

het ijspak bevriest vast rond het schip van Shackleton.

Het uithoudingsvermogen zit vast.

De temperatuur zakte plotseling

vanaf 20 graden boven nul tot 20 graden eronder.

De hele zee bevroor en we vroren ermee in.

Natuurlijk hadden we geen explosieven om ons een weg naar buiten te schieten.

We hadden net houwelen en schoppen.

40 uur lang zijn mannen gooien er alles in.

Maar ze kunnen haar niet bevrijden van het ijs.

En op dat moment Shackletons hart zonk

omdat hij het wist, omdat het was zo laat in het seizoen,

dat hij bevroren was op zijn plaats voor de winter.

En in de zes maanden durende Antarctische winter,

gewoon in leven blijven is bijna onmogelijk.

Alles duwt tegen je aan.

Het probeert je te vermoorden.

Die kou is fysiek pijnlijk.

Elk stukje onbedekte huid, gewoon een kleine opening in je kleding,

dat is alsof iemand snijdt je gezicht met een mes.

De wind is onverbiddelijk.

En de sneeuw wordt gedreven naalden in je gezicht.

ik was op de zuidpool, het was zo koud.

Ik heb mijn handschoen verwijderd voor ongeveer een minuut,

misschien een minuut en 20 seconden,

en mijn duim verstijfde.

Als je aan shackleton denkt en zijn mannen daarginds

van wol en katoen

en dingen die niet echt waren ontworpen voor die omgeving,

het herinnert me er gewoon aan hoe moeilijk het is die mannen waren.

Het uithoudingsvermogen zit helemaal vast,

maar ze is 550 mijl van waar ze uiteindelijk zal zinken.

Dus hoe is ze daar gekomen?

Blijkt het uithoudingsvermogen is nog in beweging ...

Omdat het ijs in beweging is.

Hoewel het kan eruit zien als een landmassa,

het drijft op water.

Dat betekent wat dan ook het water doet het,

wat de wind ook doet, dat beïnvloedt dat oppervlak.

Sterke stromingen en winden in de weddellzee

draai het hele ijspak rond in een gigantische rotatie met de klok mee.

Tien maanden lang het uithoudingsvermogen beweegt met het ijs.

Dit is de route die het uithoudingsvermogen werd gedragen.

We kunnen de route volgen heel precies.

De bemanning zat vast,

maar ze hadden reden om te geloven ze zouden ontsnappen.

Enkele jaren eerder een ander schip,

een schip genaamd het deutschland,

was hier beneden ook bezet geraakt.

Omdat het deutschland was uiteindelijk

bevrijd van het ijs,

mensen op de uithoudingsgedachte

hetzelfde zou hen overkomen.

Buiten aan dek in de vroege uren van de ochtend,

het team wacht voor hun auv sub

om terug te keren van zijn testrun.

Maar er is een probleem.

Ik weet het niet wat is er aan de hand.

Ze hebben alle contact verloren met hun gloednieuwe

multi-miljoen dollar sub.

Twee weken in de expeditie

om het verloren schip van Shackleton te vinden,

het team is binnen opvallend afstand van de wraklocatie.

Maar hun schip gaat nergens heen.

Vier uur na een testduik,

auv operator blake howard verloren contact

met hun miljoenen dollars drone onderzeeër.

Alles begon goed te gaan we kregen vertrouwen

en toen raakten we het kwijt.

Toen we zagen dat het niet zo was oppervlak voor ons

of aan beide kanten van ons,

we dachten dat het zo moest zijn in het ijs.

De angst is dat de auv opkwam

onder de zeven mijl breed ijsschots waar het onder dook.

Het team moet snel zijn.

De auv heeft 54 ​​uur batterij.

Als de batterij leeg is, ze krijgen het nooit meer terug.

Dat is een miljoenen dollar verlies dat ze niet kunnen dragen.

We gaan zoeken dat gebied daar.

De expeditie gooit iedereen

en alles wat ze hebben in de jacht.

Boten,

luchtfoto drones,

en de bediende voertuigen.

De auv heeft twee flitsers erop

en het algemene idee is om de rov diep te krijgen,

doe al onze lichten uit, en hopelijk die bakens zien.

Oké, Steve, ga het water in.

Breng alles ter sprake de hydraulica, alstublieft.

Een kabel wordt vastgemaakt hun robot van 6.400 pond

naar het schip.

Het geeft piloot Dave O'Hara volledige controle.

Oké, Steve, onze diepte is 30 meter.

We zijn op 20 meter.

Ik kan niet veel zien.

Zullen we de lichten uitschakelen? en kijk wat we hebben?

Ga ervoor.

Whoa, het is donker.

Jij weet iets?

Het is onmogelijk dat we gelijk zijn ik ga een flitser zien.

Een dikke bloei van algen onder het ijs

heeft verminderde zichtbaarheid tot bijna nul.

We konden gewoon niets zien.

Dus we hebben de duik afgebroken, terugkomen.

Houd het voertuig gewoon veilig, klaar om het opnieuw te proberen.

Op dit moment maak ik me grote zorgen.

Vanaf de eerste dag herkenden we dat onze aartsvijand

zou het ijspak worden.

Je weet wel, net zoals het was van Shackleton,

zo zou het van ons worden.

En ik zal je wat vertellen het is bewezen dat het precies dat is.

Het is een tegenslag

maar het team kan het zich niet veroorloven opgeven.

Zestien uur later,

Blake detecteert eindelijk een signaal van de ontbrekende auv sub.

Ik begon alles te bekijken

en dat zag ik 45 minuten geleden

er was een hipap-hit die maakte contact ergens in de buurt.

De onderzeeër is van binnen een mijl van het schip,

ergens onder het ijs.

De eerste ping, wanneer het is echt doorgekomen,

was een geweldig gevoel voor iedereen.

Het is buitengewoon opwindend voor haar om echt met ons terug te praten,

en het gaf ons een richting om naar toe te gaan.

Maar met slechts één akoestische hit,

teamleider channing thomas kan geen nauwkeurige oplossing krijgen.

Hij heeft zijn team nodig om meer hits te genereren

tot nul op de auv sub's locatie.

Dat betekent een radicale make-over

naar hun onderwater communicatiesysteem.

Wat we moeten doen is maak een hoek van 45 graden,

dus de hipap is gericht naar buiten in plaats van naar beneden.

Maken het communicatiesysteem is naar voren gericht

is iets dat ze hebben nooit eerder geprobeerd.

Oké, naar beneden.

Stop allemaal.

We hebben alleen een hipap op dit schip

en hoewel het eruit ziet behoorlijk robuust zijn,

in feite is het dat niet.

Als we maar één keer kloppen van een ijsschots, dat is alles.

Het is spel voorbij.

Weet je, de zoektocht naar de uithoudingsvermogen is voorbij

voordat het zelfs maar begint.

Dan het team pikt een reactie op.

Het is bijna zeker een hit, dus het moet binnen bereik zijn.

Weet je, we weten het we zijn binnen zijn bereik.

Ja, vergeleken met

- waar we twee uur geleden waren. - Ja, ja.

Ja meneer. Precies goed. Dus we komen er.

Na weer een Antarctische nacht,

het team heeft opgepakt meer nieuwe signalen.

Uitgezet van drie verschillende locaties

om te trianguleren waar ze zich bevindt

en we denken dat ze dat is ongeveer 800 meter verderop.

Nu is het geen exacte locatie,

maar we hebben een behoorlijk goede doelzone.

Een halve mijl lijkt misschien dichtbij,

maar het schip heeft nodig dichterbij komen.

Hun robot belast met het redden van de onderzeeër,

kan vier mijl recht naar beneden gaan,

maar slechts 400 voet zijwaarts van het schip.

Ze moeten het gat dichten.

Waar kijken we naar? Drie tot zeven meter, kapitein?

Ja.

Twintig voet dik ijs is ver voorbij

wat hun schip is gebouwd om te breken,

maar het is het waard om te nemen om de missie te redden.

De agulha's ii ramt het ijs niet,

hij rijdt het ijs op.

En onder het gewicht van het 14.000 ton wegende schip,

de ijsschots begint uit elkaar te vallen.

De auv is ongeveer hier, ongeveer 200 meter verderop.

Elke slag laat kolossale ijsblokjes los

groter dan de grootte van een huis.

Tegen de tijd dat ze klaar zijn,

het schip is kapotgeslagen 114 voetbalvelden aan ijs.

Eindelijk kunnen ze proberen een tweede reddingsduik.

We gaan de rov lanceren.

Ze gaan ga naar binnen en zoek het

en eigenlijk zijn ze gaat haar eruit slepen.

Maar wat zal hun robotrobot vinden?

Over het hele schip, alle ogen worden vastgelijmd aan het levend voer.

Direct we zijn op 6,5 meter.

- Onder het ijs. - - hey, is dat een auv?

Dat ziet er zo uit.

En we hebben de auv-visual.

Roger.

Zeg tegen de brug dat we zicht hebben.

Vinden de auv is een enorme opluchting.

Maar nu hebben ze nodig om het naar buiten te brengen.

Je kunt het einde zien van de auv met de prop.

Dus het zit zeker in een kier.

Dave moet grijpen de auv met de robotarm.

Dus je bent zo ongeveer Ik zal me erin moeten vliegen.

Kom op, bubba.

Langzaam, langzaam, langzaam, langzaam.

Zodra we begonnen met verhuizen

de vis viel onder ons weg.

We moeten de vis gaan achtervolgen.

Om daar weer in te komen. We zullen het opnieuw moeten proberen.

Elke gemist poging duwt de auv

verder buiten bereik.

En aan de oppervlakte

bewegend ijs dreigt om de ketting van de robot vast te houden.

Het team heeft nodig een nieuwe oplossing en snel.

Vier dagen geleden, de expeditie verloor het contact

met hun miljoenen dollar auv sub.

Het is een essentieel hulpmiddel bij hun jacht

voor Shackleton's verloren antarctisch wrak,

maar het is nu 1500 voet lager het schip op de zeebodem.

Ja, je koers is goed.

Onderzeese ontdekkingsreiziger steve saint amour,

stuurt de robot terug naar beneden om de auv sub te lokaliseren

en probeer een redding.

Op deze diepte is het gewicht van water dat op de auv drukt

is gelijk aan twee jumbo jets, de een bovenop de ander.

De robot heeft een haak en lijn,

maar piloot Dave O'Hara vindt het

dat vissen op deze diepte ...

Is verre van gemakkelijk.

De haak moet vasthouden.

Ja, kopiëren.

U kunt waarschijnlijk krijgen de brug om te bewegen

nu heel langzaam vooruit, maat.

Na vier dagen de auv is eindelijk in handen

en op weg naar boven.

Maar zoals het nadert het oppervlak,

Steve stopt de beklimming.

Bridge, ga je gang.

Alle ijsschotsen en bergs

die we van de ene op de andere dag hebben afgebroken

komen allemaal gewoon binnen en om ons heen.

De rov zal gepakt worden in sommige van deze grotere ijsschotsen.

IJs snijdt dit groot kan 2.000 ton wegen,

meer dan 13 blauwe vinvissen.

Als een van hen de kabel raakt,

het team zou hun robot kunnen verliezen en de auv sub.

Roger.

Eindelijk is het pad duidelijk.

Ik moet het gewoon pakken naar de oppervlakte.

De rov heeft de auv in zijn greep.

Het komt weer naar boven.

Frc, rov nadert oppervlak.

Oké, daar gaan we.

- Heb je het in handen? - Ja.

Oké, een beetje achteruit.

Whoo!

Dat is koud, maat.

Na een heel close call, de auv is veilig.

Oké, het komt gemakkelijk naar voren.

Waren goed.

Begrepen, Paul.

Dat is het.

Ik ben er gewoon blij mee heb het aan boord.

Het is moeilijk geweest vier of vijf dagen,

dus het zal leuk zijn om eigenlijk slaap lekker

in plaats van een paar uur hier en daar.

Met de kritische uitrusting nu aan boord,

de jacht op het wrak is weer aan.

Ja, dit is geweldig.

Haar weer aan boord hebben op deze manier is het de beste.

Het team kan nu doorgaan.

Maar er zijn nog steeds 230 mijl

van waar Shackleton schip ging ten onder.

En in dat gebied is de zee nog steeds volledig bedekt met ijs.

Shackleton en zijn schip zijn afgedreven in dit noordwestelijke deel

van de weddellzee, in oktober 1915.

10 maanden lang ze zijn opgesloten in het ijs

in een bittere strijd voor overleving.

Het is zo verdomd koud.

Als u geen uitgebreide vangnet van apparatuur,

jij zal doodgaan.

Shackleton enige vangnet is zijn schip,

maar nu de montage druk in het ijs

is het uit elkaar halen.

Ze zijn in het schip ze kunnen dit ijs horen

bewegen tegen het schip.

Je hoort het gekraak van het schip.

Je hoort de druk op de gewrichten.

Je weet nooit of het schip is gaat gewoon uit elkaar vallen.

Het hout begon kraken en kreunen.

Het was als zwaar vuurwerk en het schieten van geweren.

Om het pakijs naar binnen te zien bewegen

en knijp gewoon in het leven uit die boot,

het moet zo proberen en zo deprimerend.

Moeder natuur overweldigt het machtige uithoudingsvermogen.

Eindelijk geeft shackleton het bevel om het schip te verlaten.

Hun enige hoop was om haal alles van dat schip

die ze nodig hadden,

en zet het op hun redding boten en dan

schakel over naar de overlevingsmodus.

De 28 mannen en 49 honden

kan alleen kijken als het uithoudingsvermogen is overweldigd.

Ik kan me alleen maar voorstellen wat het was zoals voor hem toen hij daar zat

en stond op het ijs en keek toe het implodeert gewoon langzaam.

Slechts een stukje van hem hart en ziel

waarschijnlijk ten onder gegaan met dat schip toen het ging.

Het schip verdwijnt onder het oppervlak.

Shackleton en zijn mannen zijn echt alleen.

Ik denk dat ze veel meer waren eenzaam dan ik was op Apollo 13,

Omdat ik had communicatie met thuis.

Shackleton, dat had hij niet een radio, hij had geen wifi,

had niet, weet je, een gsm.

Hij was alleen.

Shackletons droom om te worden

de eerste man om antarctica over te steken

wordt uiteindelijk verpletterd samen met zijn schip.

Dit is waar zijn echte strijd om te overleven begint.

Maar als het ijs verpletterd Shackleton's schip,

wat kan het team verwachten te vinden op de zeebodem?

Mensun gebonden zoekt voor aanwijzingen in de archieven.

Je ziet hier op deze foto,

de achtersteven ging 45 graden omhoog,

de boeg ging nog verder naar beneden

en toen gleed ze gewoon weg en was binnen enkele minuten verdwenen.

Het uithoudingsvermogen duikt dan

10.000 voet naar de zeebodem.

Maar mensun ontdekt bewijs

dat het houten schip waarschijnlijk is overleefde de impact.

Al deze rommel die je ziet op deze foto hier,

al deze masten en werven,

dat alles was er nog aan vast het schip toen het naar beneden ging,

en dat zou hebben legde een ongelooflijke

slepen op het zinkende schip.

Dat zou haar overeind hebben gehouden en zou tot op zekere hoogte

hebben haar vertraagd.

ik geloof wel dat het schip zelf

is waarschijnlijk rechtopstaand,

maar ook driedimensionaal intact.

Het is veelbelovend nieuws voor de rest van het team.

Maar opeens, er is een nieuw probleem.

Deze keer is het niet de auv sub,

maar de robot die wordt verondersteld om het wrak te verkennen.

De pod is weg.

Het lijkt op het heeft een dodelijke slag geleden.

Halverwege hun missietijd,

het team op antarctica staat onder toenemende druk

om de site te bereiken van het wrak van Ernest Shackleton.

Ingenieurs Steve Saint Amour en Dave O'Hara

zijn dieptetesten hun onderwaterrobot

dus het is klaar om te gaan.

Maar er klopt iets niet.

Jongens, we brengen het terug.

De pod is weg.

Een kritiek onderdeel is geïmplodeerd

onder de extreme druk

tienduizend voet onder het oppervlakte.

Het elektronische brein van de robot is nu verminkt metaal.

We hebben gehad een catastrofale mislukking.

We hebben niet alle elektronica om de rov.

Ik weet niet wat ik moet zeggen echt, ik doe het gewoon niet.

Ja, ik ben sprakeloos.

De aluminium pod

is ontworpen om bestand zijn tegen druk

bijna drie mijl onder het oppervlakte.

Maar Steve denkt de combinatie van extreme kou

en een materiële fout heeft zorgde ervoor dat het werd verpletterd

alsof het niets meer was dan een frisdrankblikje.

Dit is wat we hebben gevonden.

De ene helft van de fles heeft gepaneerd

in de andere helft van de fles.

Er waren vrij substantiële elektronica

en ze zijn volledig verpletterd.

Dit is de eerste keer in mijn carrière

die ik ooit heb gezien deze eerste hand.

Dit is een voorbeeld van wat hydraulische druk kan doen.

Het is een bittere klap voor expeditie-archeoloog

mensun gebonden.

Het slechtst mogelijke nieuws.

Ik bedoel, om onze elektronica kwijt te raken zoals dat.

Er is geen vervanging.

We kunnen niet in reserveonderdelen vliegen.

Er is niets dat we kunnen doen.

Dit was wat ik ging doen gebruik om het wrak te bestuderen, echt waar,

oogbol tot oogbol met het wrak.

Om de problemen aan dek te vergroten,

de brug heeft hun ontdekt dichtstbijzijnde route naar de wraklocatie

is nu volledig uitgeschakeld bij het ijs.

Analyse van dagelijkse satelliet foto's,

ijs piloot freddie ligthelm is op zoek naar een andere ingang.

Hij zoekt kanalen van open water genaamd leads

aan de andere kant van het pakijs.

Het lijkt erop dat er komen wat leads open

op dat gebied, dus we zijn vrij enthousiast over.

We kunnen de zoeksite komt eraan

al het ijs en naderend vanuit het zuidoosten.

Met een beetje geluk kunnen we dat zijn voorzichtig optimistisch.

Het nieuwe plan is om de lange weg te gaan,

om het pakijs heen, en dan ga naar de wraklocatie.

Met een duidelijk pad voor hen,

het schip zou moeten kunnen om de wraklocatie te bereiken

binnen een paar dagen.

Op het dek staat het auv-team hun laatste voorbereidingen treffen.

Alle hoop rust nu op hen om het wrak te vinden.

Ik ben er opgewonden over.

Ik kan mijn glimlach niet verslaan gezicht nu, weet je.

Eindelijk daar geraken.

Om in hetzelfde gebied te zijn waar hij was

en om dat schip eindelijk te lokaliseren is gewoon...

Het is een opwinding dat kan ik echt niet uitleggen.

Het schip van Shackleton vinden is het

ultieme doel van deze expeditie.

Maar 100 jaar geleden, het uithoudingsvermogen verliezen

was slechts het begin van een reis

dat zou maken ernest shackleton een legende.

Gestrand op het ijs

Het gezicht van Shackleton's mannen onmogelijke kansen,

maar ze hebben een blind geloof in de man die ze de baas noemen.

Er is een klassiek citaat, en om het te parafraseren,

"als de chips op zijn en alle hoop is weg,

"ga op je knieeën zitten en bid voor shackleton. "

shackleton bestellingen zijn mannen marcheren voor land,

tweehonderd mijl over het ijs.

Shackleton heeft deze enorme sleeën

met volle houten boten erop geladen met voorraden.

En je zou kunnen komen een enorme drukkam,

blokken ijs zo groot als semi-vrachtwagens

die erin worden geschoven de lucht tien, 15, 20 voet,

en dus, als je het nadert,

het is eigenlijk een muur van ijs.

Ik bedoel, ik hou er niet van om te zeggen dingen zijn onmogelijk,

maar ik weet niet hoe ze zou over dat spul heen komen.

De mannen dekken alleen negen mijl pakijs

in een week.

Beseft Shackleton land bereiken is onmogelijk.

Om het nog erger te maken, zijn ze langzaam verhongerend.

Terwijl de voedselvoorraden opraken, ze worden gedwongen te eten

de enige dingen die brachten die vreugde in de wildernis,

hun honden.

Het gezelschap dat de honden het team leverden

was nogal significant.

Dat moment moet moeilijk zijn geweest op een emotioneel punt,

maar het was ook een spiegel van hoe uitgebreid ze waren

en hoe precair het leven was.

Als je je honden neerschiet, je bent op de down en outs.

Dan, als het ijs waar ze op zijn

drijft dichter naar de open oceaan,

het begint uit elkaar te vallen onder hen.

En ze moeten haasten op hun boten.

Ze moeten gooien hun spullen op hun boten.

Ze moeten komen in deze boten

met alles wat ze nodig hebben overleven.

Ze hebben geen keus maar om van relatieve veiligheid te gaan

tot in wezen een zekere dood.

Shackleton heeft eindelijk het ijs verlaten

dat is hem gevangen gedurende 15 maanden.

Maar nu staat hij voor een nieuw gevaar, de open weddellzee.

Zelfs vandaag is deze zee bijna onmogelijk om te navigeren,

als de bemanning van de agulhas ii komt erachter.

We zitten nu gewoon vast.

Om de site te bereiken van het wrak van Ernest Shackleton,

de agulhas ii heeft aangedreven rond het ijspak

in het hart van de weddellzee.

En ze is er doorheen geslagen dik ijs de afgelopen 24 uur.

Maar slechts 30 kilometer van waar het uithoudingsvermogen zonk,

de agulhas ii rent in ernstige problemen.

Ze zit vast in het ijs net als het schip van Shackleton.

- zaten vast. We zitten in een witgebrek.

Het ijs is ver over drie meter dik,

misschien wel vijf,

en we zijn ver, ver onder nul.

In de vroege uren van de ochtend,

het schip werd naar een stilstand door ondoordringbare mist.

Het ijs kwam om haar heen naar binnen en bevroren haar in.

Als de temperatuur zakt verder,

het ijs zou de bemanning kunnen vangen voor dagen,

en de strenge Antarctische winter

is al aan het worstelen op hen neer.

Maar Devon heeft een idee.

We zouden kunnen doen shackleton deed het op het uithoudingsvermogen

toen ze vast kwamen te zitten in het ijs

en liet de hele bemanning rennen van de ene kant van het vat

naar de ander, samen, om het schip vrij te wiegen.

Devon maakt een grapje

maar zijn plan is niet zo gek als het klinkt.

Captain Bengu heeft 18 jaar ervaring in antarctisch ijs

en hij heeft een 21ste eeuw bedriegen zijn mouw.

In plaats van zijn bemanning te verplaatsen van de ene kant naar de andere,

hij verplaatst een 40-ton container met brandstof

met behulp van zijn kraan.

En in de machinekamer,

ingenieur Mark O'Reilly is aan het vuren

de twee propellers tot maximaal vermogen.

Na 14 uur gebruik van zijn kraan,

en zijn 12.000 pk motoren,

de agulha's ii breekt eindelijk los.

Het klinkt alsof we weer in beweging zijn.

Zie, u kunt het onderscheiden horen verschil

in het geluid hier, weet je.

Dat is absoluut ijskrabben naast het schip

terwijl we vooruitgaan.

En nu de mist is opgetrokken,

de kapitein heeft vrij zicht van de route die voor je ligt.

Maar het schip moet nog komen ze binnen de wrakzone.

En hoe dichter ze komen, hoe dikker het ijs wordt.

Dit is echt Shackleton grondgebied.

Het ijs is hier oud,

het is knoestig, het is allemaal gebocheld

en het is allemaal opgetuigd en torens omhoog in deze richels.

Het is verbazingwekkend dat die jongens hebben het overleefd

zolang ze dat deden zo op ijs.

Het is ongeloofelijk.

Dit is het ijs dat Shackleton gevangen zat

en zijn mannen voor 15 maanden.

Als ze er eindelijk aan ontsnappen op reddingsboten,

ze moeten vechten vrieswinden en ijsstormen

op de open oceaan.

Shackleton vertrekt voor een klein eiland 60 mijl verderop.

Het is zijn laatste hoop.

Op de zevende dag op zee en amper levend,

ze spotten op wonderbaarlijke wijze land.

En toen ze het zagen olifanten eiland,

iedereen juichte.

En we trokken zo hard als we konden om onze landing te maken.

Maar het was een raar soort euforie

omdat ze dat niet hadden gedaan maakte het thuis,

ze hadden het gehaald een onherbergzame rots.

De eerste nacht daar, wat er over was van hun tenten

was gewoon versnipperd in de wind.

Mensen waren dat niet bedoeld om daar te zijn.

De walvisvaarders kwam daar niet eens langs.

Ze zijn op een piepklein storm gehavend

speldenprik van een rots.

Het eten was natuurlijk erg kort.

We hadden heel weinig behalve een kleine zeehond en een pinguïn

wanneer ze kwamen.

Shackleton wist het de mannen konden het niet overleven.

De omstandigheden zouden alleen maar erger worden.

Hij moest hulp halen,

en hij wist dat hij moest gaan zo snel mogelijk.

Maar de enige uitweg is aan de overkant

de gevaarlijkste oceaan op de planeet.

Met slechts vijf mannen

twee vaten water en vier weken voedselrantsoenen,

shackleton wordt gelanceerd hun grootste reddingsboot,

de james caird.

Er is een foto genomen door hurley

met een kleine browniecamera, met de kleine camera die hij had.

Dat beeld schrikt de bejeezus uit mij.

Dit kleine vlekje van een boot,

ze zwaaiden allemaal dapper naar hen

alsof je ze wilt geven aanmoediging.

De meesten van hen moeten hebben gevoeld,

"ze zullen het nooit redden

"en we zijn nooit zal worden gered. "

Shackleton's plan is om

ga naar het eiland zuid georgië,

achthonderd mijl breed de zuidelijke oceaan.

De zuidelijke oceaan is waarschijnlijk een van de meest verraderlijke

waterlichamen op deze planeet.

Het is niet ongebruikelijk om te hebben wind in de jaren 50, 60, 70 mph,

zwelt op tot 100 voet.

De watertemperatuur is net iets boven het vriespunt.

Het kan een vat in seconden laten zinken.

Het is alsof je omhoog gaat een heuvel of een berg

en je gaat omhoog en omhoog en dan bereik je de top

en dan ga je naar beneden en je gleed naar beneden.

De kansen worden tegen hen gestapeld,

maar shackleton weet of hij haalt het niet om te landen,

al zijn mannen zullen omkomen.

Een eeuw later na twee jaar plannen ...

dit is het punt waar ze naar beneden ging.

Vijf en een halve week op zee,

en vier dagen vechten het ijs...

De agulha's ii is eindelijk doorgebroken

naar de exacte coördinaten van de endurance-wraksite.

Het is een enorme prestatie.

Slechts een handvol schepen ben hier ooit geweest.

Het voelt geweldig. ik was tot laat op de brug.

Ik heb maar twee uur geslapen Ik ben gebroken,

maar, weet je, tegelijkertijd Ik ben erg blij.

Maar weet je, we moeten het nog steeds vinden.

Om echt hier te zijn en in staat te zijn om deel uit te maken van de zoektocht

is erg spannend.

Ik ben er klaar voor.

Maar kunnen ze bereiken het uithoudingsvermogen?

Diep in het ijskoudste deel van de weddellzee,

tegen alle verwachtingen in,

de expeditie om te vinden Het wrak van Shackleton

is doorgebroken naar de daadwerkelijke site

waar het schip zonk meer dan 100 jaar geleden.

De onderzeeër van Steve en Dave is uit het spel.

Onherstelbaar beschadigd, het kan niet op het wrak jagen.

Maar er is nog steeds de auv sub,

die sonar zal gebruiken om de zeebodem te scannen.

We zijn dicht bij de werkelijkheid laatst bekende locatie

van het uithoudingsvermogen.

We gaan lanceren van waar we zijn,

helemaal naar beneden 3.000 meter, naar de bodem.

Hopelijk werkt alles goed,

volgens plan, en we zullen zien wat er gebeurt.

Bestaande scans onthullen dat de agulhas ii

zweeft hierboven een uitgestrekte onderwatervlakte.

Hier stort de zeebodem naar beneden

veertig keer de hoogte van Niagara Falls,

tot een diepte van 10.000 voet.

Dit is de diepste zone van de weddellzee,

en de bemanning gelooft dit duidelijk

is de laatste rustplaats van het schip van Shackleton.

Programmeren de vliegroute van hun onderzeeër,

het team moet weten wat de watercondities zijn zoals

op de zeebodem.

Ze zetten een bewakingsapparaat in genaamd een ctd

om het water te analyseren.

Ergens in deze ijzige diepten,

tienduizend voet naar beneden,

liggen de overblijfselen van het schip van Shackleton.

Mensun gebonden wil weten

wat de gegevens zou het hem ook kunnen vertellen

over de toestand van het wrak.

Hé jongens, wat heb je?

Dit is de ctd over het wrak

en het is net tot de bodem gekomen

dus we zijn op ongeveer iets meer dan 3.000 meter.

En zoals we krijgen helemaal naar beneden,

soort van in het laatste paar van honderd meter,

de temperatuur daalt aanzienlijk.

Opmerkelijk,

het water op de zeebodem is onder de 32 graden.

Het vriest niet vast omdat van de enorme druk op diepte.

Diepte gecombineerd met het superkoude water,

elke bacteriële activiteit zal worden vertraagd.

Dit is allemaal redelijk goed nieuws

voor het behoud van het uithoudingsvermogen.

Alles wat ze hebben om nu te doen is de auv sub lanceren

om het op te sporen.

Raak die hydraulica als je rondloopt.

Maar al het ijs hier is een probleem.

De auv heeft normaal gesproken een open lopen van enkele honderden meters

om onder het water te komen.

Om het sneller te laten zinken,

devon en blake proberen het uit een ongebruikelijke oplossing,

met behulp van een zak zout om gewicht toe te voegen.

Maar zullen hun geïmproviseerd fixwerk

als het aankomt op de daadwerkelijke lancering?

Ik heb vijf kilo zout toegevoegd.

Zout zou het naar beneden moeten helpen in dit vlakke kalme water

en naar beneden gaan, en begin met volgen.

Klaar voor gewapende staat.

Het is zwaar.

Oké.

Het toevoegen van het zout is een succes.

De propellers bijten en de auv duiken.

Dat was een geslaagde lancering voor de eerste missie

om het uithoudingsvermogen te zoeken.

Als alles goed gaat op het missieplan,

we zouden moeten herstellen in ongeveer 42-43 uur.

Als het daar beneden is we zouden het moeten kunnen vinden.

Duimen.

Tot nu toe zo goed.

Het plan is nu voor de auv

om de komende 43 uur door te brengen weg van het schip

op een voorgeprogrammeerde route onder het ijs.

Op dit moment hebben we het net tot diepte, bijna 3.000 meter,

en we hebben net communicatie met de auv.

Alles is goed. Ze is waar ze zou moeten zijn.

Channing's team checkt in bij de auv

regelmatig

onder water gebruiken akoestisch communicatiesysteem.

Dat is een hele grote opluchting dat is ze niet

gaf ons problemen onder het ijs.

Dus alles ziet er goed uit momenteel.

We gaan houd onze vingers gekruist

en blijf positief denken en blijf doorgaan.

Nu moet het schip de auv volgen

ongeacht hoe dik het ijs is.

Na meer dan 100 jaar

de jacht op het wrak van Shackleton

komt neer op wat er gebeurt in de komende 40 uur.

Het team is erin geslaagd te bereiken

de exacte plaats meneer ernest Shackleton verloor zijn schip.

Kunnen ze het nu vinden?

Tienduizend voet naar beneden

de auv-sub is halverwege door zijn missie.

Ze gaat door naar lijn drie

en we zijn eigenlijk ga naar die lijn springen,

zoek een fijne comfortabele plek in deze ijsschotsen

en wacht daar op haar.

Voor nu,

auv teamleider channing thomas en zijn team

kunnen alleen hun onderzeeërs volgen geprogrammeerde route.

Roger.

We volgen het nog steeds op die lijn

zo lang als we kunnen om er zeker van te zijn dat ze echt vliegt

en rechtdoor en op de juiste hoogte.

Net als in een vliegtuig,

alle scangegevens van de auv sub

wordt geregistreerd op een zwarte doos opgeslagen op de sub zelf.

Devon komt er alleen achter als het het wrak heeft gevonden

zodra ze het eruit trekken van het water.

Maar dat zal niet zo zijn voor nog eens 24 uur.

Vijf maanden na het verliezen van zijn schip,

Shackleton geconfronteerd onmogelijke kansen op antarctica.

Hij liet 22 man achter op olifanteneiland

en hij trotseert het ergste oceaan op de planeet.

Maar na het vechten over 800 mijl ervan in twee weken

en pijnlijk uitgedroogd,

hij ziet eindelijk het eiland van Zuid-Georgië.

Ze hadden het gehaald.

Ze hadden het moeilijkste gemaakt oversteek in de wereld

in een vat dat nooit gemaakt is die oversteek ervoor.

Er was een gevoel van euforie.

Vanaf zijn landing punt op King Haakon Bay,

de dichtstbijzijnde nederzetting is a walvisstation,

30 mijl naar het oosten.

Maar nu blokkeert hij zijn pad is een torenhoge bergketen.

De bergen waren bedekt met sneeuw en ijs

en om een ​​soort van te krijgen tractie op de sneeuw,

ze haalden spijkers uit de boot

en beukte ze erdoorheen de onderkant van de schoen.

Bergbeklimmer conrad anker

heeft de route van Shackleton gevolgd.

Shackleton doorkruisen van Zuid-Georgië,

in de context van wanneer hij het deed,

was er zeker een van de meest technische beklimmingen

gedaan in de bergen.

Als ze het niet hebben gehaald, hun mannen zouden sterven.

En als je dat diploma hebt van directheid op uw doelen,

je krijgt dingen voor elkaar.

Na 36 uur klimmen,

Shackleton hinkt eindelijk in de beschaving.

Toen Shackleton zijn verhaal vertelde

van wat ze hadden meegemaakt,

niemand bij het walvisstation,

ze konden het niet geloven.

Elke stap van dit verhaal was ongelooflijk.

Maar het was natuurlijk niet voorbij voor shackleton dan.

Hij moest teruggaan en redden de mensen op het olifanteneiland.

Shackleton streeft ernaar vier maanden lang onvermoeibaar,

om weer door te breken de bevroren zee.

Eindelijk, hij nadert het olifanteneiland.

En terwijl hij aan land gaat,

de mannen op het eiland zijn het zien van de reddingsboot is hier

en ze beginnen te komen onder de schuilplaats vandaan.

En shackleton telt, "een twee drie vier,"

helemaal tot hij heeft iedereen geteld.

En hij kijkt naar Worsley en zegt,

"ze zijn er allemaal, ze leven allemaal. "

en de emotie die hij op dat moment had,

moest gewoon overweldigend zijn.

Om iedereen aan te trekken zijn expeditie levend terug naar huis,

was waarschijnlijk een van de grootste avontuurlijke prestaties

dat we hebben in onze geschiedenisboeken.

Aan boord van de Agulhas II,

de bemanning jaagt op Het wrak van Shackleton

heeft een grote klap gehad.

Dertig uur na de duik,

de auv die aan het scannen is de zeebodem is verdwenen.

De machine van meerdere miljoenen dollars

heeft waarschijnlijk het wrak gelokaliseerd.

Maar auv operators devon en blake

heb het contact ermee verloren.

Als ze geen verbinding kunnen maken,

ze zullen er nooit achter komen wat hieronder.

We zijn over de site heen gekomen.

We hebben de beste uitrusting en gelegenheid om het te vinden

en als we de gegevens niet kunnen herstellen

nadat de auv al heeft gelopen zijn missie,

dat is nogal hartverscheurend.

Devon is de laatste hoop is dat het wacht

op het rendez-vous punt,

tien mijl verderop, 600 voet onder het oppervlak.

Maar ze moeten er snel komen.

De batterij van de auv loopt af

en zodra de batterij leeg is, de auv is niets meer

dan een presse-papier van 4000 pond.

Het probleem is,

hier ergens heen gaan is verre van gemakkelijk.

Twaalf uur na de jacht,

de agulhas ii komt tot stilstand.

Zaten vast.

Onder normale omstandigheden met open water,

we zouden gewoon over schieten naar de hangkist,

haar ophalen en alles zou goed komen.

Maar ja, op dit moment kunnen we niet bewegen.

We zijn nu bijna acht nautisch mijlen om bij de plek te komen

en haar batterij raakt leeg.

Het is moeilijk om naar een auv te zoeken in dit soort situaties.

Het team heeft geen tijd om te wachten.

De laatste keer dat het schip vast kwam te zitten het duurde 14 uur om te ontsnappen.

Als het weer zo lang duurt

de batterij van de onderzeeër is leeg voordat ze het bereiken.

Het is gewoon een wachtspel.

Het hangt ervan af hoe lang we hebben we moeten wachten,

dus hopelijk niet te veel langer

omdat we tijd verliezen.

Eindelijk breekt het schip los.

Tegen de tijd dat de agulhas ii

maakt het tot het geplande eindpunt,

de auv heeft alleen vier uur batterij over.

Het team bereidt zich voor om zijn belangrijkste communicatiesysteem.

Ja, we gaan het gewoon snappen hier samen,

draai het en til het dan op.

Maar er is geen signaal.

De auv is niet waar ze gehoopt hadden.

Er is gewoon een laatste mogelijkheid.

Is het opgekomen? en vast komen te zitten onder het ijs?

Devon en Blake een ander apparaat wilt gebruiken

om het communicatiesysteem te versterken.

We gaan dit laten vallen transponder in het water

en stuiter het signaal mogelijk naar de auv.

Op dit punt, elke reactie is goed.

Ze moeten kiezen een signaal van de onderzeeër.

Dit is de laatst bekende mogelijke locatie.

- Ik ben 50/50. - Ja.

Het is een rotzooi.

Het is van het team laatste worp van de dobbelstenen.

Maar wat zullen ze vinden?

Op de site waar ernest shackleton

verloor zijn schip een eeuw geleden

het team stuurde om het te vinden heeft een moeilijke beslissing.

Hun laatste poging om te lokaliseren

hun miljoenen dollars auv sub is mislukt.

We kwamen aan en we konden geen communicatie tot stand brengen

en we begonnen het te beseffen het is niet hier.

Zonder de auv, de jacht op het wrak is voorbij.

Het deed pijn. Je weet wel?

De auv kan overal zijn.

De batterij is waarschijnlijk leeg.

En temperaturen dalen snel.

De ijsschotsen die vastzitten ze tweemaal in de afgelopen 48 uur

komen dichterbij.

Als ze niet snel wegkomen,

het ijs zou ze kunnen vangen voor weken,

net als het uithoudingsvermogen.

Kapitein Bengu maakt de oproep.

Ik heb persoonlijk het gevoel dat we ...

We hebben het uitzonderlijk goed gedaan

onder de omstandigheden.

Ik denk dat we het gewoon accepteren en laat los.

We zijn aan het einde van het seizoen nu.

Dit is waar het ijs begint zich eerst te vormen

en ja, dat zouden we moeten doen ga zeker weg uit dit gebied.

Antarctica's een moeilijk koekje om te kraken.

Shackleton heeft dat ontdekt.

Het is duidelijk dat we het uitzoeken.

Antarctica heeft het team al gekost

een van hun auv subs

en vernietigd hun onderwaterrobot.

We kwamen naar beneden met grotere, betere technologie,

maar dezelfde regels die shackleton speelde door,

nog steeds van toepassing.

Weet je, moeder natuur, op een gegeven moment

zet haar voet neer en laat je weten wie de baas is.

Het ijs regeert nog steeds.

Het ijs is nog steeds de koning en je hebt geen keus.

Je bent er alleen proberen je best te doen.

Voorlopig is het geheim van het verloren schip van Shackleton

blijft opgesloten in de auv, verborgen onder het ijs.

De auv kan overal zijn.

Op dit punt het is waarschijnlijk dat het drijvend is

en drijvend onder het ijs.

Die informatie dat is op dat auv,

zou het geheim kunnen houden van het uithoudingsvermogen.

We waren altijd tegen het ijs.

Dat was altijd zo de vijand voor ons,

net zoals het was voor Shackleton.

En ja, het heeft ons ook verslagen.

Het verlies van de uithoudingsvermogen een eeuw geleden,

veranderde shackleton in een legende.

Shackleton resoneert vandaag

vanwege het houden zijn mannen samen,

het moreel hoog houden, het onmogelijke doen

en ze vervolgens op te slaan.

Dat is uithoudingsvermogen.

Wanneer ik daar ook ben in een lastige situatie,

klimmen of waar dingen gaat misschien niet mijn kant op

Ik neem een ​​beetje shackleton en ik plug hem in en ik ben

"Ja, meneer Ernest Shackleton,

"hij zou volharden."

en dat is de kracht van het verhaal van Shackleton.

Op jacht voor het wrak van Shackleton,

de bemanning heeft gestreden dezelfde voorwaarden

geconfronteerd met het uithoudingsvermogen,

doorgebroken tot een van de meest afgelegen plaatsen

op de planeet, en voor het eerst verkend,

de laatste rustplaats van het schip op de zeebodem.

Voor de expeditie, zo dicht bij het wrak komen

is een belangrijk staaltje van exploratie.

En terwijl het begin van de winter markeert het einde van dit seizoen,

het team is van plan terug te keren.

Als er een kans is terug komen

en opnieuw zoeken, Ik zal de eerste zijn op de lijst.

Hopelijk vinden we de auv

en het schip van Shackleton op dezelfde plek.

Ik heb altijd gezegd dat dit zo was de grootste wrakjacht

dat er ooit is geweest en nog steeds is.

Ik bedoel, ergens daaronder mijn voeten zijn het uithoudingsvermogen.

En weet je wat?

Het is nog niet voorbij.

Om naar beneden te kunnen gaan en vind het en lokaliseer het

en documenteer het,

zou een sluiting zijn voor dit hele uithoudingsverhaal.

Hoewel poolijs het team om zich voorlopig terug te trekken,

ze zijn vastbesloten om op een dag keer terug en vind eindelijk

Shackelton's verloren schip.

Ik ben Laurence Fishburne, bedankt voor het kijken

de grootste mysteries van de geschiedenis.