Original subtitles

Ondertiteling door explosiveskull www.OpenSubtitles.org

Neuken.

Laat me bot zijn.

Kunst zou niet bestaan ​​zonder kritiek.

Het zou niet bestaan.

Ik denk graag aan mezelf en mijn collega-critici, gezamenlijk,

als de oevers van een rivier, en kunst is het water dat tussen ons stroomt.

En we werken eraan om deze stroom te kanaliseren,

leid het, om het in bedwang te houden, zou je zelfs kunnen zeggen.

Want zonder banken, zelfs de grootste van torrents zou zijn, wat?

Uiterwaarden, lusteloze uitgestrektheid van modder en vliegen.

Nu, dames en heren,

onderzoekt u alstublieft dit schilderij, als u wilt.

Wat voel je?

Onverschilligheid, heb ik gelijk?

Je bent onbewogen.

Laten we eerlijk zijn, dit is niet meer interessant dan je gemiddelde achtergrond, toch?

Kijk naar de penseelstreken, dus ... Zo ruw en onhandig.

Bijna als een schilderij van een kind, niet?

Is iemand hier bekend met het werk van Nils Ingen?

Schaam je niet. Hij is niet erg bekend in Amerika.

Schaam je niet. Hij is niet erg bekend in Amerika.

Laat me je wat vertellen over Nils.

Nils was 16 en al iets van een wonderkind toen de nazi's Noorwegen binnenvielen.

Nils en zijn tweelingzus sloten zich aan het verzet een jaar na de bezetting.

Ze zijn verraden.

Verraden, gearresteerd en vervoerd naar het concentratiekamp in Buchenwald.

Nils hield zichzelf en zijn zus in leven door portretten van de kampofficieren te schilderen.

En dit is iets waarvoor hij na de oorlog grote schaamte voelde.

Dus Nils zwoer twee dingen:

Nooit een andere menselijke figuur schilderen

en nooit meer een penseel aanraken.

En daarom...

... de ruwe werking van de verf.

Alle naoorlogse doeken van Nils werden ondernomen

ofwel met een paletmes of met zijn vingers.

Nils noemde dit specifieke schilderij Nora, naar zijn zus.

Ze stierf in 1955 van consumptie,

die ze bij Buchenwald contracteerde.

En dat grijze ...

En dat ... En dat grijs ...

Die grijze, vaag vogelvorm ...

sommigen zien dat als een representatie van Nora's ziel,

zijn aardse banden laten glijden, eindelijk vrij, na zoveel gruwel hier te hebben doorstaan.

Dit schilderij was het laatste schilderij van Nils.

Nu Nora dood was, weigerde hij iets te eten,

en niets dan water kwam langs zijn lippen voor de komende 27 dagen.

Hij bleef aan het doek werken terwijl hij verzwakte,

en naar verluidt die vogelachtige vorm

was het laatste detail dat hij toevoegde.

Dus ik neem aan dat je dit schilderij zou kunnen zien ...

als een zelfmoordbriefje.

A cri de coeur, beroemde laatste woorden, huil vanuit het hart.

Ziet er nu uit als een ander schilderij nietwaar?

Het ziet er nu uit als een ander schilderij.

- Is het niet? - Absoluut.

Het heeft iets ontroerends dat je nog niet eerder had opgemerkt,

en er is veel meer technische vaardigheid dan je aanvankelijk aannam.

En dit allemaal gewoon vanwege wat ik, als criticus

en een expert, met u hebben gedeeld.

Ik veronderstel dat je zou kunnen zeggen dat ik gevormd heb uw ervaring met dit schilderij.

Zou iemand een afdruk willen?

Laat mij...

Laat me nog een laatste detail met je delen.

Alles wat ik je net vertelde over Nils en Nora ...

Leugens. Leugens.

Leugens. Gewoon een pak leugens.

Ik heb dit schilderij geschilderd.

En het is vuilnis. En dat kun je zien, toch?

Het kostte me 30 minuten.

En het is gewoon verf neergeslagen zonder enige echte zorg of inspiratie.

Dus is er nog iemand geïnteresseerd in een print?

Nee, dat dacht ik niet.

Ik heb je eigenhandig laten geloven dat dit een meesterwerk was.

Je geloofde, je moet het toegeven.

Dat, mijn lieve vrienden, is de kracht van de criticus,

en daarom moet je voorzichtig zijn met iemand zoals ik.

Dank u. Dank u.

Je bent niet echt zoals ik me had voorgesteld zou een kunstcriticus kijken.

Nou, je weet wat ze zeggen over het boek en de omslag, mevrouw ...?

Hollis. Berenice Hollis.

Bent u geïnteresseerd in kunst, mevrouw Hollis?

Ik kwam hier net voor de chips.

Geen aanstoot, meneer Figueras.

Ik heb net een punt in mijn leven bereikt waar ik de waarde van gratis dingen waardeer.

Oh, ik begrijp het.

Dus dat schilderij ...

Ik wil graag een afdruk.

Er zijn er geen.

Dat was precies wat je noemt een oratorisch gebaar.

Oh, jij bent er een van.

- Een daarvan? - Een leugenaar.

Dat is hard, vind je niet?

Als de schoen past.

Ja.

Sorry.

Sorry.

Water?

Ooit afgevraagd wanneer iets is net begonnen, hoe gaat het eindigen?

Zoals?

Iets. Ons, zeg maar.

Over een week Ik ga onze bruiloft plannen.

Dan neem ik je mee naar een opening en terwijl ik door de kamer kijk,

Ik zie je praten met deze artiest,

deze breedgeschouderde kunstenaar, beeldhouwer.

Grote handen.

En als je met hem vertrekt, je geeft me een kleine zwaai.

En ik klim naar de top van de duomo werp me af in verdriet.

Je gaat me je hoer maken.

Ik zal trucs uithalen om je te ondersteunen terwijl u uw galerijen bezoekt

en je schrijft je artikelen en je drinkt champagne met je eersteklas vrienden.

- Voor de liefde. - Dat klopt.

Ik zal een ziekte oplopen verlies mijn tanden, word blind ...

- Nee. - ... over een jaar dood zijn.

Alles voor de liefde.

We krijgen baby's.

Meisje genaamd Amy, jongen genaamd Matt.

We verhuizen naar de Verenigde Staten, Connecticut waarschijnlijk.

Koop een huis, veranda met een schommel en een beek.

Kabbelen.

Natuurlijk. En een stenen muur.

En ik ga eerst dood.

Een soort aanhoudende kanker waar je me doorheen zult verzorgen.

En dan jij.

En onze kinderen zullen aandringen dat je stierf aan een gebroken hart.

Ik ga nu opstaan.

Douche, vertrek.

We zullen elkaar nooit meer zien.

Het enige wat je hoeft te doen is hier liegen en laat het gebeuren.

Begrepen?

Begrepen.

Kom binnen.

Wil je een bovendeel?

Zeker.

Wat ga je dit weekend doen?

Wat?

Je zou me uit moeten vragen voordat je me neukt.

- Ooit gehoord van Joseph Cassidy? - De kunsthandelaar?

- Ja. - Ben uitgenodigd op zijn landgoed.

Je hebt rijke vrienden.

- Ik heb hem nog nooit ontmoet. - Waarom dan de uitnodiging?

Ik vermoed dat hij wil dat ik schrijf een catalogus voor zijn verzameling,

en het zou een leuk optreden zijn als ik het kon landen.

En ik wed dat er zal zijn enkele gratis komkommersandwiches.

Dus, wat zeg je ervan?

- Jij wordt mijn chauffeur? - Deel het rijden?

James, hoi.

Het is Louisa, Louisa Prentes.

Het is nogal ongemakkelijk voor mij om u hierover te bellen,

maar de cheque die je me gaf is geretourneerd door mijn bank.

Als je me terug wilt bellen, bedankt.

Wie is er overleden, kleine meid?

Je arme Noor.

Ik blijf maar denken dat hij echt was.

Hij was echt.

- Je zei dat je hem verzonnen had. - Nee, alleen het einde.

Nils en Nora waren echt,

en Nils overleefde een tijdlang in Buchenwald door de Duitse officieren te schilderen.

- Voor een tijdje. - Voor een tijdje.

In de middeleeuwse schilderkunst, de vlieg vertegenwoordigde zonde,

dus als een kunstenaar een vlieg aan een portret toevoegt, bijvoorbeeld,

het betekende dat die persoon verdoemd was.

Ik neem aan dat je kunt zien waar dit naartoe gaat.

Nils schilderde vliegen op de Duitsers.

Hij deed.

Helaas zijn kampcommandant was een beetje een amateur-kunsthistoricus,

en hij nam een ​​uitzondering, en Nils was gestript als een hert,

- weggelaten in de tuin voor de vliegen ... - Hou op.

... om van te smullen.

Jij vroeg.

Hoe zit het met Nora?

Nora bracht haar naoorlogse jaren door in Parijs, te veel drinken en wat schilderen.

Ik ben bang dat het erg is.

Ze dronk eigenlijk gewoon weg.

Dat was Nora's schilderij dat je ons liet zien, was het niet?

Waarom zei je dat niet?

Omdat mijn verhaal veel aangrijpender is, Nils uitgehongerd en zo.

Ja, maar het is niet waar.

- Maakt dat uit? - Natuurlijk maakt het uit.

Dat is waar kunst over gaat, is het niet? De waarheid.

Nee.

Ik bedoel, pompoen, als het maar om vertellen gaat de waarheid, iedereen zou het kunnen doen.

Het is mijn taak om de goede leugens te scheiden van de slechte.

En hoe doe je dat?

Is uw naam echt Berenice?

Waarom zou ik dat verzinnen?

Dat is geen ja.

Het is ook geen nee.

Oke.

Laten we de tassen pakken.

De lunch is over een uur. Wees alsjeblieft snel.

Dank u.

Ik was een kind...

precies het soort plaats Ik droomde ervan te leven.

Prinses in een kasteel.

En jij?

Wat zou je willen zijn toen je een kind was?

Oh, ik was nooit een kind.

Ik kwam zo uit het ei, volgroeid.

Kom op.

Serieus, je kunt het me niet vertellen je wilde nooit schilderen.

Ben je ooit in New York geweest?

Ja.

Je kent die grote spandoeken die ze hangen buiten de musea voor speciale tentoonstellingen?

Ik wilde er een.

"Figueras."

Ik had een leraar op de kunstacademie.

Goede leraar.

Op een dag nam ze me apart en vertelde me dat ik veel beter was

praten over kunst dan het doen,

en zei dat het maar een tragedie hoefde te zijn als ik er een heb gemaakt.

Je wilt nog steeds die banner, jij niet?

Volg je hart.

Realiseer je je hoeveel musea die dit als hun middelpunt zouden beschouwen?

En hier is het gewoon weer een stukje verf op de muur.

Hij woont alleen?

- Heeft dat gevoel, nietwaar? - Moet eenzaam zijn.

- Wat? - Man zoals Cassidy? Het is een keuze.

Vrouwen kunnen dat in de regel niet begrijpen, de allure van eenzaamheid.

- En jij ook? - O ja. Dit is hoe ik ook leef.

Op een...

iets meer bescheiden schaal, maar toch.

Gewoon een eenzame wolf, huh?

Spot alles wat je wilt. Ik ben hier in Italië monnik geweest.

Kunst mijn enige minnares.

Ik wed dat hij hiervoor te veel heeft betaald.

En over 10 jaar, hij zal ze niet kunnen weggeven.

Zou het u helpen, meneer Figueras, als ik het jou zou vertellen

dat ik vreselijk stotterde toen ik een kind was?

- Het kostte me jaren om er overheen te komen. - Het spijt me zeer. Ik wist het niet.

Een buurman van mij gaf me wat advies.

Probeer en zing door de woorden om hun doorgang te vergemakkelijken.

Dit maakt mijn gehechtheid aan deze foto's lijkt een beetje sentimenteel, ik weet het,

maar ik hou van de herinnering die ze brengen,

dat ik nooit zou mogen laten de waarde van een ding verduistert de waarde ervan.

Mevrouw Hollis.

Ben ik correct?

Joseph Cassidy.

- Welkom in mijn zomerhuisje. - Bedankt dat we langs mochten komen.

Aperitivo, iemand?

Ik moet me echt verontschuldigen.

Ik kon het niet helpen, maar hoorde het af je gesprek toen ik binnenkwam.

Het was fascinerend.

Mensen en hun ingevingen.

Hoe sommigen de gave hebben en anderen niet.

Vertrouw altijd op je ingevingen, mijn liefste. Je hebt de gave.

U had volkomen gelijk om te vermoeden dat meneer Figueras hier

heeft een beslist niet-monastiek geleid bestaan ​​tijdens zijn Italiaanse verblijf.

Er was een mevrouw Sofia Rosselli,

en dan was er een mevrouw Louisa Prentes, en dan ... Oh, kom op.

Kijk niet zo ongemakkelijk, meneer Figueras.

Ik heb je uitgenodigd bij mij thuis, Ik ben verplicht om navraag te doen.

Trouwens, mijn thuisleven, je hebt het volledig verkeerd gelezen.

Dit is het landgoed van mijn vrouw.

Het is al generaties in haar familie. Als je hier gisteren was gekomen,

je zou hebben gevonden de plaats wemelt van de mensen.

Ik bedoel, kinderen, kleinkinderen, honden, katten, kindermeisjes.

Ze zijn vanmorgen allemaal vertrokken naar Londen, de hele bloedige schietwedstrijd.

Kan ze nog steeds een beetje ruiken, kan je dat niet?

Dat soort rare kinderlucht.

- Jim. Mag ik je Jim noemen? - Alstublieft.

Je wordt gewoon opgewonden. Waarom zou je denken mijn kinderen zouden een eigenaardige geur hebben?

Berenice, je bent een beetje stil geweest.

- Ik hoop dat we je niet al te veel hebben verveeld. - Oh, helemaal niet.

Misschien had ik meer moeite moeten doen om je eruit te halen, maar ik ...

Ik voel dat je iemand bent die niet al te dol is van persoonlijke vragen.

- En waarom zou dat zijn? - Ik weet het niet.

Alleen een gevoel. Misschien heb ik het fout.

- Waar kom jij vandaan? - Duluth.

Minnesota?

The Art Institute daar,

ze hadden vroeger een heel mooie Toulouse-Lautrec, maar niet meer.

Als ik Duluth zeg, Ik bedoel een kleine stad ten zuiden van de stad.

Welke?

Het is vrij klein, Mr. Cassidy. Ik weet zeker dat je er nog nooit van hebt gehoord.

Oh, natuurlijk niet.

Leuk om uit een kleine stad te komen, is het niet?

Hoe komt het?

Nou, je waagt je de wereld in als een pasgeboren baby,

vrij om te zijn wie je maar wilt.

Weet je, geen van jullie heeft het genoemd de lege stoel.

Ik nam aan dat het voor je vrouw was.

Wat als ik je dat vertel aan de rand van mijn eigendom,

er is een vervallen huisje,

en in dit huis is er een man die ik elke dag uitnodig voor de lunch,

en het enige antwoord dat ik ooit van hem krijg is deze lege stoel?

Wie is het?

Deze man, mijn lieve jonge vriend, is de reden dat ik je hier ontbood.

Ik begrijp het niet.

Rodolfo, laten we koffie drinken op het terras, zullen we?

Goed, meneer.

Als je een levende kunstenaar zou kunnen interviewen, wie denk je dat het zou zijn?

- Anselm Kiefer. - Kiefer?

Kiefer zal met iedereen praten met een open notitieboekje, denk ik.

Nee, plaats jezelf in een wat ijler gezelschap, oké?

Geen enkele criticus heeft met deze man gesproken in meer dan 50 jaar.

Het is zo lang geleden aangezien iemand het werk van deze man zelfs heeft gezien.

Nog steeds niet bij jou.

Oke.

Als ik je zeg:

Parijs, 1968.

Twaalf schilderijen gingen in vlammen op in een galerijbrand.

Je neukt me.

Twee dagen later, op dezelfde met rook besmeurde muren,

er verschijnt een leeg afbeeldingsframe.

Een kleine kaart erbij, die luidde:

'Jerome Debney. Nummer één.'

Oh, ja, mijn kamergenoot op de universiteit een poster daarvan op haar muur.

Bedoel je echt dat Jerome Debney hier is?

Wat was het laatste dat je van hem hoorde?

Nog een brand, ongeveer een jaar geleden, in zijn atelier en huis in Frankrijk.

Alles is afgebrand. Hij verloor alles.

Een levenswerk ging in vlammen op, en niemand heeft het ooit gezien.

Weg. Alsof het nooit heeft bestaan.

Hij is geen rijk man, krijgt al zijn geld van een liefdadigheidsinstelling.

- De Debney Trust. - Ja.

Op wiens bestuur ik mij zeer vereerd voel om te mogen zitten.

En in die hoedanigheid Ik moet de grote man onderdak bieden.

Dus nu elke ochtend

Ik heb Jerome verdomde Debney zonnen zichzelf naast mijn zwembad.

- Rodolfo? - Meneer?

Wat las meneer Debney? toen je hem onlangs ophaalde?

Flash Art, meneer. Het maartnummer.

- Meneer Figueras 'column. - Oh, je maakt een grapje.

En wat deed hij? terwijl hij het las?

Grinnikend, meneer.

Hij zei: "Deze jonge man is best grappig."

Berenice, zou je het erg vinden als ik James leen voor een klein privégesprek?

Nee.

Ik heb een team van onderzoekers in dienst om authenticiteit en titel te waarborgen.

Ik snap het.

Een van hen kwam een ​​recent stuk tegen door jou op Modigliani's penseelstreken.

- Herinner je je dat nog? - Ja natuurlijk.

Nogal interessante scriptie.

Heeft me geholpen wat onzekerheid te overwinnen over een bepaalde herkomst van Modigliani,

Vrouw met rode sjaal.

We hebben een vrij winstgevende verkoop gedaan naar de Tate.

Oh, het is nu in de Tate.

Ja, het wakkerde een beetje aan mijn nieuwsgierigheid echter.

Dus ik liet mijn mensen wat meer graven.

Je was nogal een jongen, vraag je af was jij het niet, James?

Je oude artikelen lezen,

zou je gedacht hebben je zou nu een museum runnen.

- Ja, nou ... - Wat is er gebeurd, James?

Verduistering, toch?

Nou, dat maakt het geluid als iets dat het niet was.

Wat was het dan?

De galerie had een account voor incidentele kosten,

en ik dacht dat het goed zou zijn om ...

een klein bedrag lenen en het vervolgens terugbetalen.

Klinkt als iets vrij eenvoudig uit te zoeken.

Ik heb die situatie niet zo goed aangepakt.

Ik had toen meer een humeur.

Oh, heb je?

Bent u volwassener geworden?

Waar gaat dit over, Mr. Cassidy?

Verlossing.

Denk aan de plons die het zou veroorzaken.

De eerste criticus die Jerome Debney interviewde in meer dan 50 jaar,

om zijn huidige werk te zien en te beschrijven, en ...

Weet je, ik zou nogal wat touwtjes kunnen trekken,

en je zou kunnen rennen binnenkort een groot museum.

En waarom zou je dit voor mij doen?

Ik zou een Debney waarderen, James,

en ik zou graag willen dat je er een voor me aanschaft.

Hoe moet ik dat doen?

Nou, dat is een transactie tussen jou en Mr. Debney, is het niet?

Ja, maar wat weerhoudt me ervan om het interview zonder je het schilderij te geven?

Heeft iemand je betaald? om dat artikel in Modigliani te schrijven?

Een man genaamd Charles Clay?

Charles Clay heeft me verkocht Vrouw met de rode sjaal.

Wist je dat je hielp? een vervalsing valideren?

Of ben je ook bedrogen?

Het is geen vervalsing.

Hoe dan ook, wees het einde van je verdomde carrière zou het niet?

Je hebt het aan de Tate verkocht.

Ik weet het, maar ik vertrouw op de expertise van geleerden in deze zaken.

In ieder geval...

Ik ga morgen naar Londen, jij dus en Berenice kan de leiding hebben.

Kijk wat u kunt beheren.

Wil er een?

Heb je een gewoonte, kapitein?

Af en toe een kleine boost.

- Hoeveel per dag? - Wie telt?

Waar ik vandaan kom, heet dat een gewoonte.

Duluth, hè?

- Ik dacht dat er een accent was. - Een Duluth-accent?

Minnesota. Iets vreemds met de klinkers.

Ik dacht dat alle verslaafden ongelukkige verliezers waren.

Whoa, vechten we?

- Alleen als jij dat wilt. - Ons eerste gekibbel. Oké, kom maar op.

- Noem me een naam. - Lul.

Doe er moeite voor.

Bastaard.

Klootzak, stuk stront, klootzak, klootzak.

Zeg iets slechts over mijn karakter en maak het prikken.

Je behandelt serieuze dingen alsof ze triviaal waren

en onbeduidende dingen alsof ze serieus waren.

Kom op.

Je hebt nog een keer, dan zal ik je laten zien hoe het moet.

Hoeveel dagen denk je dat ik nog over heb?

- Links? - Leven.

- Ik bedoel, wat voor soort vraag is dat? - Er is een nummer, toch? Voor ons allebei.

Dagen, uren, minuten.

Na deze minuut hier, één minder.

- Zo werkt dat. - Dus waarom zou je het zo verspillen?

We zijn toch vrienden?

Het beste.

Dus wie kan het schelen waar ik vandaan kom?

Ik kan dat voor u mailen, mevrouw.

- Als je dat wil. - Ja, dat zou geweldig zijn.

Dank u.

- Goedemorgen meneer. - Goedemorgen.

Heb je een penvriend, sugarplum?

Alleen mijn moeder.

Terug in het oude Duluth?

Ik moest haar vertellen dat ik een jongen had ontmoet.

Geen woord.

Kijk maar.

- Een goede. - Heel goeie.

Man met veel vaardigheden.

Dat klopt.

Ik had gisteravond de raarste droom.

Raar is hoe ze over het algemeen komen in mijn ervaring.

Ik werd heel vroeg wakker.

Hoorde iemand fluisteren, dus ik ging naar de deur

barstte het open,

en daar was je,

door de gang in een gewaad met Cassidy,

en hij gaf je een envelop, een dikke.

En hier dacht ik aan vliegende paarden

seks met je moeder, dat is een beetje raar.

Ik ging terug naar bed en lag daar en vroeg me af:

'Waarom zou Cassidy haar geven een envelop vol geld? "

"Haar" zijnde mij.

Dit is een droom waar we het over hebben, toch?

Is het?

Je bent een grappige, nietwaar?

Oh kijk.

We vertellen het onze kleinkinderen.

Ik kwam hier als een bedelaar, maar ik laat een prins achter, een verdomde keizer.

Ik heb ooit blauw gezien.

Echt blauw, begrijp je.

Platonisch blauw.

In een zwembad zoals dit.

Ik was onder water

omhoog staren naar de lucht.

En misschien was het alleen een tekort aan zuurstof.

Maar voor een moment ...

blauw.

Ik ben er sindsdien naar op zoek.

Meneer Figueras,

Ik dacht dat jij het misschien was.

Je hebt je baard geschoren.

Je moet het terug laten groeien. Het voegt karakter toe.

Vereerd, meneer Debney.

En geschrokken. Hoe deed je...?

Uw column, elke maand, met zijn kleine foto.

O, het is fijn om een ​​jonge man te zien met zo'n helder oog.

En je mooie vriend, je hoopt haar te beschermen tegen mijn charme.

- Ze heeft een naam, neem ik aan? - Mevrouw Berenice Hollis.

Jerome Debney. Tot uw dienst, mevrouw Hollis.

Het is een eer, meneer Debney.

Alstublieft.

Mag ik direct zijn, op de moderne manier?

Mr. Cassidy heeft ons samengebracht. Wel, het maakt niet uit.

Hij is een verzamelaar.

En verzamelaars, zoals we allebei weten, zijn vreemde wezens.

Ik neem aan dat er een afspraak is gemaakt, een overeenkomst die bij jullie beiden past.

Ik wil het niet echt weten, nee.

Een van de grote genoegens als kunstenaar

is dat men niet met de wereld hoeft te reizen op deze manier.

Ik neem aan dat u graag een interview wilt hebben.

Bandrecorder draait weg.

Ik kan zulke dingen niet verdragen.

Een gesprek?

Natuurlijk, informeel.

Dit is misschien mogelijk. Niets meer.

Zou een dergelijke benadering u geruststellen?

Dat zou alles voor mij betekenen.

De Heilige graal. Wees de grootste eer.

Maar zou het zo gemakkelijk moeten komen?

Pardon?

Wat heb je geleden?

De koning nodigt je uit in zijn paleis.

U zonnebaadt bij het zwembad.

De graal nadert en presenteert zich.

Geen gevechten, geen beproevingen.

De goden zouden het nooit goedkeuren.

Mr. Debney, het was maar een metafoor.

Welke kracht schuilt in metaforen.

- Ben je een zwemmer? - I denk...

Een lengte, onder water, en ik zal met je praten.

- Maar meneer Debney, ik ... - Twee lengtes.

Als uw volgende woord iets anders is dan 'ja', het worden vier lengtes.

Zeer goed.

Mijn moeder leerde me afdingen.

Als je niets te verliezen hebt, je moet genadeloos zijn.

Komen.

Ga naast me zitten en we moedigen hem samen aan.

Ik had niet verwacht dat je zo sociaal zou zijn Meneer Debney.

Een van de dingen die ik heb geleerd tijdens mijn lange verblijf op dit duistere vlak,

de meeste dingen, de meeste mensen,

ze zijn niet wat je zou verwachten.

Ben jij wat je zou verwachten?

Wat zou dat kunnen zijn?

Een steen.

Misschien een ei.

De vraag is:

hoe diep de hardheid gaat.

We moeten je afzetten om het zeker te weten.

Bravo! Halverwege!

- Zijn jullie oude vrienden? - Vers geslagen.

Hij is een ambitieuze jongeman.

Dus als je een ei bent,

Ik hoop dat je voorzichtig zult zijn.

Geloof me, ik ben allesbehalve een ei.

Kent u het meest trieste ei van allemaal?

Het ei dat gelooft dat het een steen is.

Is er iets dat ik zou kunnen zeggen? dat zou je kunnen ontmoedigen

door over mij te schrijven in je tijdschrift?

Ik vermoedde dat ook.

Ik ga nu waar je niet welkom bent naar mijn atelier voor drie uur.

Daarna een boottocht en graag gedaan om mij te vergezellen als u dat wenst.

Na de boottocht een douche

en dan avondeten.

Waar ook u welkom bent.

De maaltijd, niet de douche.

Is dat acceptabel?

Wat een zoet verdriet.

Heb je mijn blauw daaronder gevonden?

Gaat het, kampioen?

Hoe ben je op zo'n mooie naam terecht gekomen?

Wachten op me toen ik aankwam.

Het valt me ​​niet op als een veel voorkomende keuze in Minnesota.

Gaan we weer op dit deuntje dansen? - Vertel het me.

Mijn moeder wedde met mijn tante Sally dat ik een meisje zou zijn.

Wat ik ben, zoals je misschien hebt opgemerkt.

Dus "Berenice", brenger van de overwinning.

Wat hebben ze gewed?

- Een nieuwe set beitspotten. - Oh, je bent goed.

Liegen is gemakkelijk als je de waarheid vertelt.

Het zijn de eigenzinnige details die de dag dragen.

Tante Sally, beitspotten.

Nils zweert nooit meer een penseel aan te raken, Nora sterft aan consumptie.

Meer weten over Nora? Vraag het aan Debney. Hij heeft haar waarschijnlijk in Parijs ontmoet.

Bijna tijd voor onze boottocht.

Daar staat u alleen voor.

Als ik niet rust, kan ik geen eten maken.

Wat?

We mogen er niet over praten. Dat is de deal?

Het is niet zo ingewikkeld, lieverd. Ik had een deadline, de pillen hielpen.

Toen begon ik meer nodig te hebben toen ging het niet meer om de deadlines.

Ik kan er een einde aan maken. Ik ...

Ik wacht gewoon op het juiste moment.

En ik kan zeker horen hoe dat klinkt, en zo is het niet.

Ja.

Je hebt waarschijnlijk gelijk. We moeten er niet over praten.

Waar is onze Galahad?

Rusten. Hij stuurt zijn spijt.

Ik heb hem uitgeput, nietwaar? Met onze kleine escapade.

Waar breng je me heen?

Kom weg, o mensenkind! Naar de wateren en de wildernis

Kende je een vrouw genaamd Nora Ingen?

Nora.

De mooie en kapotte Nora.

Wat weet je van haar?

Alleen wat James me vertelde.

De concentratiekampen, haar broer schildert de Duitsers,

de vliegen.

Vliegen?

Een sprookje.

- Om betekenis te geven waar er geen was. - Het is niet waar?

De kampen waren geen plaats waar schilderijen werden gemaakt.

Het idee van zoiets is obsceen.

Nils stierf net als alle anderen.

Verpakt in een smalle kamer.

Vergast.

Hoe weet je dat?

- Ze vertelde me. - Nora?

We waren niet erg goed voor haar, de mannen in mijn kring.

We gaven haar rond als een talisman,

onszelf durven kussen de kleine cijfers die op haar onderarm waren getatoeëerd.

We waren kalm

toen we aardig hadden moeten zijn.

Nu ken je het ergste van Jerome Debney.

We zijn nog steeds vrienden?

Natuurlijk, meneer Debney.

- We zullen altijd vrienden zijn. - Oh, wat geweldig.

Geweldig.

Een favoriete plek van mij.

Je moet je best doen om het te begrijpen.

En die helpen zeker niet.

Ik probeer ze te zien als spijt.

Men kan zich gekweld voelen

of leer hun aanwezigheid te verdragen.

Ik draag duidelijk de mijne minder gracieus dan jij.

Nou, dan moet je me een geheim vertellen.

Iets schandelijks. Het zal uw last verlichten.

Ik ben een leraar.

En een fijne, dat weet ik zeker.

- Ik heb een fout gemaakt. - Welke soort?

Een indiscretie met een collega.

Getrouwd, neem ik aan?

Elk jaar heb ik de eerstejaars meisjes voor gezondheid.

De feiten van het leven, dat soort dingen.

Hoe u niet zwanger raakt.

De leraar was niet zo'n goede leerling?

Officieel ben ik met verlof om een ​​cyste te laten verwijderen.

Ik heb een vriend, een beste vriend.

Ze is ouder, getrouwd.

Voordat ik wegging, vertelde ik haar alles

en er was dit moment toen ik aan het praten was

en ze gaf me deze blik ...

Het was maar een flits, weet je, reflexief.

... alsof ze op me wilde spugen.

Het prikte. Blijft steken.

Dus toen ik in Italië aankwam, dacht ik: "Waarom niet?

Speel een tijdje de hoer.

Kijk hoe het voelt. "

En past het bij jou?

Dit nieuwe masker?

Blijkt dat ik er goed in ben.

Je moet voorzichtig zijn, mijn liefste.

Een masker kan gevaarlijk zijn.

Als ik de mijne 's nachts uitneem, een ander wacht beneden.

En daaronder?

Zoveel jaren, mevrouw Hollis.

Tientallen jaren.

En het zijn nu al maskers.

En jij?

Is er nog iets over?

Ik denk het wel.

Dan is het toch niet te laat?

James?

Sky staat nog steeds, Chicken Little.

Ik gleed gewoon de trap op.

Vertel papa alles over de boottocht.

Ik denk dat ik 3 pond ben afgevallen aan muggen.

Maar ik vind hem leuk. Hij is een fijne oude man.

- Waar hadden jullie twee tortelduifjes het over? - Dit en dat.

- Niet dat andere? - Nooit op een eerste date.

Voor wat voor soort meisje neem je me aan?

Het leek erop dat ik je de waarheid moest vertellen.

- Over wat? - Ikzelf.

En wat zou dat zijn?

Meisje uit een kleine stad, heeft een fout gemaakt.

Ver boven haar hoofd, peddelen met haaien zoals jij.

- Kleine Bo-Peep, huh? - Ongeveer.

Vertel het aan tante Sally.

Ben jij niet de kleine dame?

Een beetje laat daarvoor, blijkt.

Heb ik lokale bezienswaardigheden gemist?

Hij nam me mee naar ruïnes.

- Net boven het meer? - Net buiten het pand.

Voelde me als de eerste die daar voet aan wal zette in honderd jaar.

Het maakt me bang om aan hem te denken alleen daarbuiten, op het water.

Waarom?

Hij kapseist, niemand zal hem ooit vinden.

Waarschijnlijk wat hij wil, verdwijnen spoorloos.

Wees de perfecte dicht bij zijn legende.

Niemand wil eindigen op de bodem van een meer, chef.

Dank u.

Doe me een plezier?

Waar zijn vrienden voor?

Vanavond, als we bij hem thuis zijn, moet ik om een ​​foto te maken van alles waar hij aan werkt.

- Kun je hem een ​​beetje afleiden, alstublieft? - Waarom?

- Hij gaat nooit ... - Waarom moet je een foto maken?

Voor mijn werk, voor mijn schrijven, referentie.

Lijkt nogal achterbaks, vind je niet?

Achterbaks?

Hij nodigt ons uit in zijn huis.

Het is een geheugensteuntje, Pollyanna. Ik zal het verwijderen als ik klaar ben.

Wat doet je denken dat laat hij je toch iets zien?

Mijn onweerstaanbare uitstraling.

Nee, meneer Figueras.

Nee nee nee.

Het is belachelijk.

Waarom een ​​gezellige avond verpesten?

Laten we onze maaltijd afmaken.

Ik zal net doen alsof je het idee nooit naar voren hebt gebracht

en we zullen allemaal uit elkaar gaan als vrienden.

U heeft een plicht, meneer Debney.

- Aan wie? - Nageslacht.

Als je vertrokken bent, de wereld zal binnenstormen.

Zou het niet beter zijn? om je werk nu met mij te delen,

terwijl je er nog bent om het uit te leggen?

Ik kan je hierbij helpen. Samen wij...

Wat is het vroegste voorbeeld van kunst kun je bedenken?

De grotten, denk ik. Lascaux, Altamira.

Vreemde plek om te schilderen, ben je het daar niet mee eens?

Een gat in de grond?

Kunt u de impuls uitleggen?

Nou, het is een lange weg vanuit mijn vakgebied,

maar ik veronderstel dat er is een soort geritualiseerd element hier.

Ik bedoel, de baarmoeder, moeder aarde, een afdaling naar ...

Ik heb een veel eenvoudigere hypothese.

Ze wilden hun werk niet delen.

Ze verborgen het van ogen die ze als onwaardig beschouwden.

Maar ik veronderstel dat je ook zou kunnen zeggen het was een manier

van de bescherming van de schilderijen voor toekomstige generaties.

Hun werk werd tenslotte ontdekt, net zoals de jouwe zal zijn.

En ik zal er zijn om erover te schrijven Mr Debney, met u of zonder u.

Hij is zo'n oprechte jongeman.

Om zo serieus te spreken van zulke dwaze zaken.

Oh, niets kan minder dwaas zijn.

Komen. Ik zal je mijn studio laten zien.

Meen je het?

Ik denk dat je best geamuseerd zult zijn.

- Beide van ons? - Iedereen.

Het is tijd.

Verleden tijd.

- Pak aan. - Wat?

Laat het vallen als ik je het knikje geef.

- Wat...? - Geloof me.

We moeten nogal vloot zijn, Ik ben bang.

Ik heb vanavond een afspraak. Met een plaatselijke weduwe.

En ik kan hierover schrijven, wat laat je ons zien?

Je hebt mijn zegen.

Inderdaad, ik zal nogal geïntrigeerd zijn om te leren wat u ervan vindt.

Dit is alles, begrijp je.

Niets anders bestaat.

Deze is best lastig geweest. Ik zou uw inzicht waarderen.

Te veel blauw?

- Ik begrijp het niet. - Die zijn klaar.

Min of meer.

Maar als de muze roept, kom ik terug.

Maar meneer Debney, er is hier niets.

Nee?

Het blauw.

Ik blijf te veel nadenken.

Meneer Debney, ik ...

Je kent het vuur, de eerste, in de galerie in Parijs?

Ja natuurlijk.

Voor drie weken, de wereld heeft Jerome Debney opgepikt,

draaide hem deze kant op en dat, bedekte hem met woorden.

Ik zal eerlijk zijn, Ik dacht dat ik een behoorlijk succes was.

- Een genie zelfs. - Jij was. Zijn.

Een achteloos weggegooide sigaret.

In minder dan een uur ...

niets.

Je zou hebben gedacht dat ik een geliefde had verloren hoe ik werd behandeld.

Condoleancebrieven, treurige omhelzingen.

En toch, in mijn hart ...

een grote last opgeheven.

Al die woorden, al die meningen,

dat was de betekenis van het lege frame.

Het was een grapje.

Vul dit met je gebabbel.

En kijk hoe ze het ermee deden.

- Ik heb het op een T-shirt gezien. - Ja.

Vanaf dat moment

er was niemand die mijn werk kon maken

iets anders dan wat het was.

Het was Eden, meneer Figueras.

Al bijna 50 jaar

Ik liep naakt in de tuin.

En dan op een ochtend

Ik werd wakker met pijn.

Hier.

Het was niets.

Indigestie.

Maar het deed me denken aan de slang.

De slang die in al onze tuinen op de loer ligt.

Op een dag, Jerome Debney ...

zal niet meer zijn.

En de wereld, zoals je het zo slim uitdrukt,

zal binnenstormen.

Je hebt de villa verbrand.

Ik wou dat je de kleuren had kunnen zien mijn beste.

De vlammen voeden zich met de verf.

Het was heel mooi, dat verzeker ik je.

Jezus verdomde Christus.

Nu...

Elke ochtend...

Ik neem het palet, het penseel,

en ik schilder.

Zonder de verf.

Ik ben mijn eigen grot geworden.

Een diepe ademhaling, jongeman, het zal voorbijgaan.

Je bent een dief.

Jouw werk is van de wereld, de hele wereld,

en je hebt het gestolen.

Het is verachtelijk.

Ik denk dat je misschien gelijk hebt.

Het blauw, het lijkt op de een of andere manier een beetje afwijkend.

- Langs de bodem, niet? - Rechtsaf.

Je hebt een uitstekend oog.

Er staat op de achterkant geschreven.

Als ik echt klaar ben,

Ik krabbel de titel, de datum en mijn initialen.

Voor het nageslacht, begrijp je.

"The Burnt Orange Heresy."

- Een favoriet. - Wat betekent het?

Het is een bot dat naar de critici wordt gegooid, die vraatzuchtige honden.

Ze kunnen zichzelf uitputten als ze erop kauwen.

Zoeken naar betekenis waar er geen is.

Ik wacht buiten. Het spijt me meneer, maar ik ... ik ...

Ik heb hier de maag niet voor.

James.

Hem verlaten. Hij heeft wonden om te likken.

Ik ben bang dat ik uit elkaar moet gaan met jou hier, mijn liefste.

Als ik veel langer wacht,

de weduwe zal zijn ingeslapen.

Ik wens je veel geluk, mijn liefste,

en een lang leven om ervan te genieten.

Het was een eer en een nog groter plezier.

Ik weet dat je een ongelukkige jongeman bent direct.

Maar ik geloof in de tijd, u zult het begrijpen.

Ja.

Welterusten.

Nog steeds vrienden, partner?

Hé, het spijt me, maar dat was een schok.

Heb je een primeur, nietwaar? Het is niet degene die je dacht.

Neuken.

- Wat? - Ik ben mijn tas vergeten.

- Oh, ik ga met je mee. - Nee nee nee. Wacht.

Ga inpakken en ontmoet me bij de auto.

De auto?

Luister, ik moet dit nu schrijven, en dat kan ik hier niet doen, dus ...

- Meen je het? - Ja ik ben serieus. Doe het alsjeblieft.

Ik beloof het, ik zal het goedmaken.

Oke?

Wat?

Hé, de trein vertrekt. Kom erop. Kom op.

Sintels, as, nagloeien.

In de goede nacht. In de zachte nacht.

Debney. Sintels, as, acceptatie.

Demurral en acceptatie.

Debney. Demurral en acceptatie.

Een beetje vreemd doen, baas.

Hoe lang ken je me al?

Een paar dagen.

Dus hoe kun je in godsnaam zeggen wat is raar en wat is normaal?

Oost West Thuis Best.

- Waar ga je heen? - Ik moet schrijven.

Nu?

Nou, als de muze roept ...

Kom op, wees een braaf meisje.

Meneer Cassidy.

Het lijkt erop dat er brand is geweest op mijn landgoed, James.

Ja. Ja meneer. Dat ... Dat klopt.

- Dat klopt. - Debney's studio?

Ja. Ja, ik ben bang van wel.

Kunt u me alstublieft verzekeren dat dit is gebeurd nadat je het schilderij hebt aangeschaft?

Het deed. Het deed.

Dus mijn schilderij is de enige Debney bestaand dan. Rechtsaf?

Ja, denk ik dat zou je kunnen zeggen, meneer, ja.

En Debney, hij is ...?

Hij was vanavond weg.

Ik bedoel, hoeveel meer kan hij echt schilderen? Ik bedoel, hij is oud.

- Hij is oud. - Oh, stuur me er een sms van, kan je?

Nee nee nee. Ik kan dat niet doen. Het ligt in mijn auto.

Het is verborgen en ik kan het niet riskeren het eruit te halen. Mevrouw Hollis is nog steeds bij mij.

Kun je het me dan beschrijven?

Nou, het is ... het is nogal moeilijk te beschrijven, om eerlijk te zijn.

Nou, het is jouw verdomde baan beschrijft afbeeldingen, nietwaar?

James?

Het heet The Burnt Orange Heresy.

Is het oranje?

Het is oranje gebrand.

Zoals de zon.

Zoals de ondergaande zon.

Het is eigenlijk een zelfportret. Het is.

Haar...

de kunstenaar, alleen in het rijk,

afdalend naar een definitieve horizon.

Met volledige aanvaarding.

Dat is fantastisch, James. Fantastisch.

Dank u, meneer.

Bedankt.

Vertel me waarom dit niet vreselijk is.

- Het is niet wat het lijkt. - Hoe ziet het eruit?

Hoe ziet het eruit, James?

Luister even naar me.

Die lezing voor die toeristen, toch?

Ik doe dat 20, 30 keer per jaar, 200 euro per pop,

in Milaan of Florence of Rome,

en het is hetzelfde blanco gezicht Amerikaanse toeristen

met dezelfde stomme vragen elke keer over Raphael en da Vinci,

alsof niemand anders ooit iets heeft geschilderd.

Debney steelt van me. Ja dat is hij. En van jou en van iedereen.

Dit is niet wie je bent, slick.

Pompoen, dat heb je niet het minste idee wie ik ben.

Je weet wat we moeten doen.

Wat?

We moeten van dat vreselijke schilderij af.

- Nee. Waag het niet. - Laat los, James.

- Waag het niet. - Je doet me pijn!

Heb je enig idee hoe waardevol dat is? Dat is de enige Debney ter wereld.

Waarom betaalt hij je?

WHO?

Cassidy. Om mij te bespioneren? - Dat was een droom.

- Je zei dat het een droom was. - Vertel het hem alsjeblieft. Vertel het hem.

Hij zal je niet geloven omdat hij wil dat het echt is. En het is echt.

Weet je wat er nu gaat gebeuren?

Je gaat mijn appartement uit.

Je gaat uit mijn leven en gaat terug

op je goedkope hoererij en zuigen en neuken je ...

- We zijn klaar hier. - Klootzak!

Neuken.

Nee nee nee. Kom op.

Gemakkelijk.

Gemakkelijk.

Nee nee nee.

Het spijt me echt heel erg.

Het was een ongeluk, oké?

U...

Je maakte me bang.

Ik weet. Mijn excuses.

Je doet me pijn.

Ik bedoelde het niet.

Het was een ongeluk, oké? Het is voorbij.

Oke? Het is voorbij.

Het spijt me zo.

Kun je opstaan?

Breng je terug naar het appartement.

Oke?

Geef mij je hand.

Het spijt me zo.

Kom hier.

We zijn oké?

Kom op.

Je kan dit doen.

Het zal goed komen.

Mijn excuses.

Dat weet je toch? Wat spijt het me.

Ik kan een vliegticket voor je kopen.

Hoe zal dat klinken?

Eerste klas, waar u maar wilt.

Hij betaalt je. Cassidy.

Oh nee. Nee, nee, nee, zo is het niet. Hij laat me erover schrijven.

Het is eigenlijk de kans van je leven, om een ​​Debney te nemen, om te mogen ...

Het is niet echt, James.

Het is zo echt.

Kleed je alsjeblieft aan.

Je kunt het niet eens zien, toch?

Ik kan je helpen.

We verspillen tijd.

Zal ik je helpen?

Alsjeblieft, we moeten je halen naar het vliegveld, en ik ...

Waar is de vlieg?

Zou er geen vlieg moeten zijn?

Oh, ik wil dat je nu stil bent Mevrouw Hollis, alsjeblieft.

- Begrijp je? - Of ben jij dat?

- Wees stil... - Daarom vertel je het verhaal, is het niet?

- Ik ben ... ik ben niet ... - Jij bent de vlieg, en dat weet je verdomme.

Wees alsjeblieft stil.

Je bent een bedrieger, een nep. Zoemend.

Wees stil, alstublieft.

Het is niet echt, James.

Je bent niet echt.

Legendarische kunstenaar Jerome Debney is overleden op 84-jarige leeftijd.

Debney kreeg naar verluidt een hartaanval

op het landgoed van kunsthandelaar Joseph Cassidy aan het Comomeer.

Het lege frame vertegenwoordigde vrijheid.

Het vertegenwoordigde een nieuwe manier om te zien. Het opende een manier om te zien.

Teruggetrokken schilder Jerome Debney is vandaag overleden aan een hartaanval.

De kunstenaar was net 84 geworden.

Zo is het, het verdwijnen van de handeling.

De essentie van Debney's, Ik zou zeggen: grootsheid als kunstenaar.

Debney's lange carrière was verwoest door een reeks accidentele branden,

een galerie in Parijs vernietigen, zijn villa in het zuiden van Frankrijk,

en meest recent, zijn atelier op het landgoed Cassidy.

Kunstcriticus James Figueras, die onlangs de studio van Debney bezocht

en is de enige criticus die heeft onderzocht Debney's late werk, zegt dat:

"Zowel als man als kunstenaar,

Debney bezat de oprechtheid, diepte en onwankelbare directheid van een profeet.

Hij was een stem die riep in de woestijn. "

Dank u.

- Ontzettend bedankt. Doei. - Dank u.

Goed gedaan, James. Goed werk.

Pardon?

Uw essay, het echte werk. Ik bedoel, zo zeldzaam tegenwoordig.

Ik heb een uitnodiging naar je vriend gestuurd.

- Mijn vriend? - Ja, weet je, Berenice.

Ja. O ja.

Ik moest een professionele kennis zoeken om wat onderzoek te doen

omdat ze lijkt te zijn verdwenen.

Echt moeilijk om te doen, verdwijnen.

- Meestal heb je wat hulp nodig. - Wat bedoelt u?

Nou, weet je, met alles wat ingewikkeld is, je hebt wat hulp nodig.

Ik weet dat ik het jaren geleden heb geprobeerd. Kreeg een beetje in de war.

- Niet zo makkelijk als je denkt. - Nee.

- Heb je het contact met haar verloren? - Ja. Dat zou je kunnen zeggen, ja.

Ja. Jonge liefde. Zo vluchtig.

Ja. Stel dat je had om haar op te offeren voor uw werk.

Kunst kan toch zo'n harde meesteres zijn?

Oh, dat kan ze.

Laten we een beetje mengen, zullen we? Komen.

Duluth leek een beetje onwaarschijnlijk, is het niet echt?

Op welke manier?

Nou, weet je, dat is waar waar ze vandaan kwam, echt. Precies zoals ze zei.

Klein stadje ten zuiden van de stad.

Woonde bij haar moeder en een tante. Onderwezen op school, als je je dat kunt voorstellen.

- Wil je iets drinken? - Nee, dank u wel.

Nee, heel erg bedankt.

Ik denk dat hij haar misschien een tekening heeft gestuurd.

- WHO? Debney.

Wat bedoelt u?

Haar moeder zei dat ze het had ontvangen een tekening van Berenice, poststempel Italië.

Ik was daar een beetje van streek, zoals u zich kunt voorstellen.

Ja.

Tot ik erachter kwam dat het niet ondertekend was en dus is het verdomd waardeloos.

- Zo jammer. - Oh ja. Wat jammer.

Zo jammer.

Ik zou me niet al te veel zorgen maken. Ik bedoel, ze zal een dezer dagen weer in zicht.

Ik bedoel, dat doen ze altijd. Ja.

Hier zijn we.

Het juweel in de kroon.

Je mag hier niet roken, James, sorry.

Oh, ik was het bijna vergeten.

Dit werd gevonden in Debneys bureau nadat hij verdronk.

Ik dacht dat hij stierf aan een hartaanval.

Maak een keuze, een van de twee. Ik bedoel, hij was toch in het zwembad.

Zwom hij?

Wel, hij viel op de een of andere manier in. Ik bedoel, Rodolfo heeft hem gevonden.

Hij was helemaal opgeblazen en blauw in zijn gezicht.

Een beetje verontrustend eigenlijk. Wacht even.

Neem dit gewoon aan van The Guardian. Hallo?

James Figueras. Evelina Macri van ARTnews.

Hallo.

Allereerst een schitterende baan.

Je terughoudendheid is wat ik heb gevonden meest buitengewoon.

Het is alsof je een essay over de zonne-energie hebt geschreven systeem en weigerde de zon te noemen.

Een mindere criticus zou hebben opgehangen zijn hele proefschrift erover.

Maar je koos ervoor om het aan ons over te laten ontdekken.

Om zelfs geschokt te zijn.

- Dank u. - Het ultieme kenmerk van Debney.

Verborgen midden in de dingen, zoals de waarheid altijd is.

Bijna alsof hij het merkteken van Kaïn had ingeprent op zijn eigen voorhoofd, vind je niet?

Of is dat een te groot bereik?

Pardon?

De vingerafdruk.

James.

James. James, ontmoet Philip Ricciardi.

Van het Tate Modern. Je zult hem echt leuk vinden.

- Je weet het, nietwaar? - Weet je wat?

- Zeg het gewoon. - Wat zeg je?

De waarheid.

- De waarheid, James? - Ja.

De waarheid. Kom op.

- Philip. Oh Hallo. - Joseph.

- Ken je James? James. Natuurlijk.

Evelina.

Meneer Figueras.

Dank u.

In het weekend, in het ergste geval,

zullen we hebben gewoon een vervelende reeks vlagen,

vooral in Centraal Minnesota,

terwijl de echte sneeuw begint ofwel laat op zondagavond

of in de vroege ochtenduren van maandag.

Het wordt een zware, natte sneeuw, begeleid door wind,

komt overdag maandag uit, windstoten van 30 of 35 mijl per uur.

En dit type stormbaan is in het voordeel

een smal strook van 20 tot 30 centimeter sneeuw.

Ondertiteling door explosiveskull www.OpenSubtitles.org