Original subtitles

Κλέφτηs!

Για να πιειs, ε;

Γρήγορα! Θ'αρχίσει!

Κάντε στην άκρη!

Να κι οι πίθηκοι!

- ’ργησα; - Σαs περιμέναμε.

Παρακαλώ, κυρία!

Πάρτε τον από δω.

- Να με βοηθήσει ήθελε! - Αυτό το γουρούνι;

Χαιρέτησέ μαs όπωs οι άλλοι!

Πολύ χαμηλά!

- Μια μέρα θα... - Κοίτα! Είναι δικό τηs!

- Μπράβο, μικρέ! - Ποια είναι;

- Η γυναίκα του Αρχιαστυνόμου. - Έλα, θα το χάσουμε!

Δεν αρχίζουν χωρίs αυτόν!

Να κι ο καταδικασμένοs!

Πόσο νέοs είναι!

Ποτέ δε θα το συνηθίσω!

Θα είσαι η μόνη που χάνειs τη γιορτή.

Τι έκανε;

’ρχισε κλέβονταs μήλα.

Αs περιποιηθούμε καλά αυτό τον κύριο!

Κοίτα καλά. Αύριο θα είναι η σειρά μαs.

- Τόσο γρήγορα; - Μην ανησυχείs!

Πάμε να φύγουμε.

- Θα τα δώσειs όλα στον Μαλισό; - Δεν τα δίνω, τα μοιράζομαι.

Δε γίνεται αλλιώs.

- Φοβάσαι τον Μαλισό; - Είναι αρχηγόs μαs. Το ξέχασεs;

Με στενοχωρείs.

- Είναι εδώ ο Μαλισό; - Ο Κύριοs Μαλισό θα κατεβεί.

Αδέξιε!

- Μύρισε το άρωμα, Λουιζόν!

- Είναι καλή μέρα σήμερα. - Είχεs μια καλή μέρα, ε;

- Ναι, ωραίε μου! - Μερικοί είναι πάντα τυχεροί!

Ο Ντομινίκ πάντα τα καταφέρνει!

- Ήρθε ο Μαρισό; - Εδώ είμαι!

- Σε βλέπω να καμαρώνειs σήμερα. - Ναι, κι έχω κάθε λόγο.

Μόνο αυτά;

Το ξέχασα.

Διασκεδαστικό.

Μόνο αυτά;

Ο επόμενοs.

Πονηρούλη, για κοίταξέ με στα μάτια.

Ψάξτε τον!

Δεν τα μοιραζόμαστε πια; Δεν τα μοιραζόμαστε! Εντάξει!

Είναι καινούργιοs.

Αυτό διδάσκει τουs νέουs και θυμίζει στουs παλιούs ότι...

- Μην είσαι χαζόs, Ντομινίκ. - Δε μ'αρέσουν οι τρόποι σου!

Εσύ θα μάθειs εμένα, που έκανα δέκα χρόνια φυλακή...

...πώs να φέρομαι στα σκυλιά;

Το δέχεστε αυτό; Κανέναs δε μιλάει;

Είστε στ'αλήθεια σκυλιά;

Μη συγχύζεσαι! Τώρα θα σου κάνω ένα μικρό μάθημα!

- Αστόχησεs! - Υπάρχουν κι άλλοι εδώ!

- Ποιοs; - Μην κάνειs βλακείεs.

Ξέρειs ότι όλο το Παρίσι με υπακούει.

Σίγουρα θα πέσειs πάνω σε δικούs μου.

Κι αν σε καθαρίσω τώρα;

Αs το ξεχάσουμε, Ντομινίκ...

Μην κάνειs καμιά βλακεία.

Δε θα σε πατήσω! Μπορεί να γλιστρήσω όπωs σε μια ροχάλα!

Να μου τον φέρετε εδώ! Ζωντανό αν μπορέσετε!

Δε θα πάει μακριά.

- Βάρεσεs τον Μαλισό. - Λάθοs. Πρέπει να εξαφανιστούμε.

- Δεν πάω καλά. - Τι έγινε;

Έλα. Εξαφανίσου για λίγο και θα σε ξεχάσει ο Μαλισό.

- Έχω πελάτη για σένα, λοχία. - Καλωσόρισεs. Εγώ κερνάω.

- Σε τρέφουν καλά στον στρατό; - Πόσεs φορέs θα στο πω;

Φαγητό, λεφτά και γυναίκεs. Ο πόλεμοs είναι δόξα.

Και το καλύτερο. Οχτώ φράγκα πριμ μόλιs υπογράψειs.

Φτάνει να με τρέφουν καλά. Χορτάτοs, νικάω και ταύρο!

- Δέχομαι. Πόσα; - Η αρχή τηs περιουσίαs!

- Πού υπογράφω; - Τ'όνομά σου;

Νεαρέ, παντρεύτηκεs τη δόξα!

- Κι εσύ; - Πόντικαs.

- Γλύκαs, αλλά δεν ξέρω να γράφω. - Δεν πειράζει! Βάλε σταυρό!

Τρέξτε να σωθείτε!

- Αυτό σηκώνει σκέψη. - Πολύ σωστά.

- Τι έλεγεs; - Ήταν Ιταλίδα.

Είχε φακίδεs στην άκρη τηs μύτηs τηs.

Τίνοs είναι αυτό;

- Είναι δικό μαs. - Όχι, δεν είναι δικό μαs.

Πρέπει να το επιστρέψουμε.

Αυτό είναι δικό μαs.

Στο λέω, σηκώνει σκέψη.

- Όλα εντάξει, κ. Συνταγματάρχα! - Επιτέλουs.

Οι γενναίοι!

- Τουs νικήσαμε! - Δεν έμεινε κανείs;

- Τέλειωσε κιόλαs;

Όλα έχουν ένα τέλοs!

Είναι ήρωεs! Το ήξερα! Ποτέ δεν πέφτω έξω!

Στρατιώτεs, με κάνατε περήφανο!

Έρχεται ο Στρατάρχηs!

- Έρχεται ο Στρατάρχηs! - Οι άντρεs μου, κ. Συνταγματάρχα!

Θα σαs συγχαρεί ο Στρατάρχηs! Μεγάλη μέρα, μεγάλη η χαρά μου!

Ακολουθήστε με! Λοχία, συγχαρητήρια!

Ήταν απλό, κ. Συνταγματάρχα!

Κυρίεs, περιμένετε εκεί.

Κύριοι, γιορτάζουμε τώρα.

Με την ταπεινότητα των ηρώων!

Είμαι ευτυχισμένοs που... ευτυχισμένοs για...

Για τη νίκη, Στρατάρχα μου!

- Δε σ'άκουσα. - Θα πεθαίνετε τηs πείναs τώρα!

Ο θάνατοs από πείνα διαφέρει.

Ο θάνατοs δεν τρομάζει τον στρατιώτη!

Ζήτω ο Στρατάρχηs!

- Μα είναι χαριτωμένεs! - Πρέπει να συζητήσουμε τώρα.

- Από δω, παρακαλώ, Στρατάρχα! - Πρέπει να τελειώνουμε.

Έχασα εκατό άντρεs σήμερα. Ελπίζω να πάω καλύτερα αύριο.

Τι ακριβώs συμβαίνει;

Ο Βασιλεύs απαιτεί μια οριστική νίκη, μια μεγάλη νίκη!

Εδώ θα τουs νικήσουμε.

Όχι... Καλύτερα εδώ...

Οι Λανγκντόκ εδώ, οι Ακουιτανοί εδώ, κι εσείs προσωπικά εδώ!

- Μα θα είναι σφαγή. - Το καταλάβατε.

Δε με απασχολεί το κόστοs.

Ίσωs πεθάνετε αύριο! Κουράγιο!

Στρατάρχα μου, η μισθοδοσία;

Την έχω στην άμαξα. Να τουs πληρώσετε μετά τη μάχη.

Είναι πολύ πιο απλό... και πιο οικονομικό!

Το ξέρω αυτό.

Τίποτα, Στρατάρχα μου... έναs άθλιοs λιποτάκτηs!

Να ξεφορτώσουν το σεντούκι. Φεύγω τώρα.

Δε θα γιορτάσετε τη νίκη σαs;

- Πρόβλημα με τ'αφτιά σαs; - Με ενοχλούν οι κανονιέs.

Οι τρειs ήρωεs τηs μέραs.

Η ανδρεία τουs θα μείνει αξέχαστη.

Βάλ'τουs στην πρώτη γραμμή αύριο.

Ξεφορτώστε τη μισθοδοσία απ'την άμαξα του Στρατάρχη.

Πάντα σερβίρετε αυτή την εξαιρετική σαμπάνια;

- Είστε ακούραστοs, Στρατάρχα! - Αγαπητό μου παιδί!

- Καταλάβατε; - Ναι, θα πεθάνουμε αύριο.

- Έχω μια καλύτερη ιδέα. - Να το σκάσουμε;

- Ναι, αλλά όχι με άδεια χέρια! - Με τη μισθοδοσία, αλλά πώs;

Θα φύγει όπωs ήρθε. Ανάλαβε τον λοχία.

Διαταγή του Στρατάρχη. Διαλυθείτε. Εσύ από δω.

- Εσύ, να παs στη σκοπιά. - Πάω στη σκοπιά.

Φύλα τσίλιεs!

Γέμισε το σεντούκι με πέτρεs!

- Παs καλά; - Ναι, εσύ;

Δυστυχώs πρέπει να φύγω!

Καλέστε την άμαξα του Στρατάρχη!

Αs βιαστούμε!

Εμπρόs, τράβα!

Βάλ'το πάλι.

Γελάs όταν σπρώχνειs;

- Έπρεπε να μείνω μαζί σαs. - Μα θα σαs πεθάνουν αυτέs!

- Οι κίνδυνοι του επαγγέλματοs! - Ζήτω ο Στρατάρχηs!

Καλό ταξίδι, Στρατάρχα μου!

Θα μου λείψει αυτό το μέροs!

Δε θ'αργήσει.

Είμαι πολύ ευτυχήs... πολύ ευτυχήs που είμαι εδώ...

Δε φτάσαμε, Στρατάρχα μου. Χάσαμε μια ρόδα!

Η καημενούλα! Αλλά καλύτερα! Θα επωφεληθώ!

Μαζέψτε τα άλογα.

Πέντε άντρεs μαζί μου! Με τη διαταγή μου!

Ήρθε η στιγμή.

Έχετε πρόβλημα; Θέλετε βοήθεια;

- Δεν καταλαβαίνω πώs έγινε. - Γλύκα, βοήθησέ τουs.

Εκεί, όλοι σαs... Αφήστε το σε μένα.

Ελάτε κι εσείs, τεμπέληδεs!

Λίγο πιο ψηλά...

Πιο χαμηλά...

Λίγο πιο ψηλά...

Εντάξει!

Ευχαριστούμε για τη βοήθεια!

Έτοιμοι, Στρατάρχα μου!

Πολύ δροσερόs ο αέραs!

Τι γενναίοι άντρεs!

Με τη διαταγή μου, ξεκινάμε!

Βοήθεια! Προδοσία!

Εδώ είμαστε, Στρατάρχα μου!

- Και το μαξιλάρι σαs! - Μα τι συμβαίνει;

- Γδυθείτε και δώστε το κάρο! - Θα σαs πληρώσουμε!

Ζήτω ο στρατόs!

- Πάντα αγαπούσα τη φύση! - Ο ήλιοs!

Η μισθοδοσία... Η άμαξα... Οι Αυστριακοί... Πού είμαι;

Εδώ είμαι, Στρατάρχα! Μη φοβάστε τίποτα!

Πέτρεs στο σεντούκι!

Η άμαξα χάθηκε! Γελάνε όλοι μαζί μαs! Απαιτώ εξηγήσειs!

- Πού είναι το χρυσάφι, κύριε; - Σίγουρα ήταν στην άμαξα!

Σιωπή! Πού είναι ο λοχίαs ο στρατολόγοs;

Από πού είναι; Ποιοι είναι; Πώs τουs λένε;

Ωραίουs νεοσύλλεκτουs μαs έφερεs!

Έχειs τρειs μέρεs να βρειs το χρυσάφι! Πάρε τρειs άντρεs!

Μπορείτε να βασιστείτε σε μένα! Σίγουρα θα τουs βρω!

Εσείs οι τρειs, μαζί μου!

- Κάπελα, πεινάω! - Αγοράζω το ψητό, τα βαρέλια!

- Καθίστε στο τραπέζι. - Να τουs παs στον στάβλο!

Κύριοι, μπορείτε να φάτε κυνήγι!

- Μετάνιωσεs και κλαιs, τσούλα; - Είναι το κρεμμύδι, κόπανε!

- Ποιοs σ'έμαθε να μιλάs; - Τρώτε κι αφήστε με να κλάψω.

Και μου κλέψατε το μαντίλι!

Κλέφτεs εμείs; Είμαστε οικογενειάρχεs εμείs!

Εγώ δεν έχω οικογένεια, αλλά είχα ένα μεταξωτό μαντίλι.

- Το έκλεψεs από μια κυρία. - Γιατί σε μένα πήγαινε καλύτερα.

Τι θα πιούμε;

Δε νομίζετε ότι βρωμάνε;

- Ποιοs το είπε αυτό; - Είναι άσχημοs και χοντρόs!

- Πόσα θέλετε για τα κορίτσια; - Αρχίζουν να μ'ενοχλούν αυτοί!

Φέρτε τον άλλο!

Κύριοι, κάντε το καθήκον σαs.

Χάσατε κάτι;

Τι μέρα κι αυτή!

Ποτό για τιs κυρίεs!

- Λέγε. - Με λένε Βενύs.

Δεκαεννιά χρόνων, δεν έχω ούτε γονείs, ούτε εραστέs!

Δε μιλάω, λένε, αλλά χορεύω, κλέβω... ζω! Κι εσύ;

- Με χρειάζεστε; - Γιατί να χρειαζόμαστε καλόγερο;

Μη δίνειs σημασία στο ράσο. Αν δε σ'αρέσει, τ'αλλάζω.

Μ'αρέσει ν'αλλάζω, τόπουs και επαγγέλματα.

Ήμουν πτηνοτρόφοs, ναυτικόs, βιολιστήs, και καλόγρια ακόμα!

’σε την ιστορία τηs ζωήs σου! Τρώγε τώρα, αδερφέ καλόγερε!

Λοιπόν, σ'έπιασαν για ένα μαντίλι;

Μεταξωτό! Μου άρεσε πολύ!

Έχω μεγάλεs ιδέεs για σένα.

- Αυτή τη φορά σαs έπιασα! - Εμείs είμαστε, λοχία!

Φτάνει για σήμερα. Σταματάμε στο πρώτο πανδοχείο.

Ξέρειs να μαγειρεύειs;

Και να περπατάω με τα χέρια, να χορεύω σε σύρμα, να παίζω βιολί!

Να εκπαιδεύω κατσίκεs, να ράβω κουρτίνεs!

Με συμβουλεύειs να σε κρατήσω;

Ξέρειs να κρατάs ένα μυστικό;... Λοιπόν, έλα μαζί μου...

- Κι εσύ; Τι ξέρειs να κάνειs; - Εγώ;

Η Βενύs νυστάζει... Καλόγερε, πρόσεχέ τουs όλουs...

Έλα, κλέφτρα μου!

- Τι είναι αυτό; - Κρατική περιουσία.

- Θα μου υποσχεθείs κάτι; - Ό,τι θέλειs.

Θέλω να κοιμάμαι πάντα σε άχυρο.

Το υπόσχομαι.

Μα τι συμβαίνει;

Μα τι τρέχει;

Δώσ'μου τουs σάκουs, γρήγορα!

Αν πάει κάτι στραβά, θα φύγειs με τ'αμάξι, για το Κουρτίγ!

Να βρειs τον αδερφό μου, τον Λουιζόν και να με περιμένειs.

Θα σε βρω εκεί.

Είναι κανείs εδώ;

Καλησπέρα, κοπελιέs. Είστε μόνεs;

Παρακαλώ, κύριοι! Τι συμβαίνει;

- Τρειs άγριοι! - Φορτωμένοι με χρυσάφι!

Στο τραπέζι!

Αυτοί είναι!

- Είναι δικοί μου! - Ξέρετε ποιοs είμαι;

- Πώs τολμάτε; - Να μην κουνηθεί κανείs!

Περάστε, πάτερ.

Τι καλοσύνη σου που ήρθεs!

- Πού είναι ο τρίτοs; - Ψηλά τα χέρια, όλοι!

Ο λοχίαs! Τον θυμάσαι;

- Πού είναι το χρυσάφι; - Στο κάρο.

- Στον στάβλο. - Μέσα σε άχυρο!

Στάβλοs, κάρο με άχυρο... Κατάλαβα!

Πεs μου, ομορφούλα!

Πεs μου, πρόσεξεs κάτι ασυνήθιστο εδώ;

- Τι να προσέξω, κ. Αξιωματικέ; - Τρειs αχρείοι, τρειs ληστέs.

- Θεέ μου, ληστέs! - Μη φοβάσαι. Εγώ είμαι εδώ.

Είσαι μόνη;

- Δε ντρέπεσαι, στρατιώτη; - Με συγχωρείτε, πάτερ.

Δε μου έκανε τίποτα. Είπε ότι είναι ληστέs εδώ.

- Μη μ'αφήνετε, πάτερ! - Μη φοβάσαι, τέκνον μου.

Πηγαίνετε χωρίs φόβο! Ληστέs! Δεν υπάρχει νόμοs και τάξη!

Πηγαίνετε, παιδιά! Τουs κρατάω!

Νυστάζετε; Θα σαs ξυπνήσω εγώ!

Θα σε σκοτώσουμε για την αναίδειά σου!

Αφού επιμένετε!

Πρόσεχε, Γλύκα! Πίσω σου!

Από δω, κύριοι!

Πονηρούλη!

Θα πάρω ένα πιο μικρό.

- Ντομινίκ! Ανησυχούσα! - Κακόμοιρο λαγουδάκι μου!

Προειδοποίηση, ευγένεια, αποτελεσματικότητα!

Κλείστε τουs στο κελάρι.

Μόνο αυτούs τουs τρειs. Οι άλλοι από δω.

Θα διαμαρτυρηθώ!

Σιωπή! Όλοι στο κρεβάτι!

Δεν αντέχω άλλο. Φυλάτε σκοπιά, έναs-έναs, μέχρι το πρωί.

- Καλόs ο λοχίαs! - ’γιοs άνθρωποs!

Αξιοθρήνητοι!

’χρηστοι!

Τι νύχτα!

- Δεν ξανάγινε τέτοια νύχτα! - Εντάξει; Χορτάσατε τον ύπνο;

Αs φύγουμε τώρα.

Κλειστήκαμε εδώ σαν ποντικοί στη φάκα!

Να φύγουμε, αλλά πώs;

Απ'την πόρτα... Ακούστε με...

- Τι τρέχει; - Το σκεφτήκαμε. Φέρε τον λοχία!

Λοχία, θέλουν να μιλήσουν... Τα καθάρματα!

Ήμουν σίγουροs! Θα μιλήσουν και θα πουν κι ένα τραγούδι!

Κύριε Μαλισό! Ο Ντομινίκ γύρισε!

Και γι'αυτό μ'ενοχλείs; Σιγά το νέο!

Ισχύει αυτό που είπα! Λιώστε τον!

Το αποφάσισα. Θα σε κάνω γυναίκα μου. Το σκέφτηκεs;

Το σκέφτηκα!

Γεμάτη πάθοs!

Θεs ν'αφήσειs τον αντρούλη σου τώρα;

Ο Ντομινίκ θα πάρει το χρυσάφι του!

Μα είναι δικό σου το χρυσάφι, ομορφούλα!

- Είναι του Ντομινίκ! - Ο δύστυχοs Ντομινίκ!

- Θα τον περιμένειs πολύ καιρό! - Ψέματα!

Θα έχειs εγγόνια όταν γυρίσει ο Ντομινίκ!

Μπορεί και δισέγγονα!

Παλιόσκυλο!

Γουρούνι!

Πραγματικό αντρόγυνο!

Διασκέδασέ το! Σου δίνω πέντε λεπτά!

Πέντε λεπτά, και μετά ο Λουιζόν...

Είσαι τρελόs που γύρισεs; Λεs να σε ξέχασε ο Μαλισό;

Να του το πειs, αλλά γρήγορα, γιατί δε θα μείνω πολύ.

Λοιπόν, τι νέα;... Είδεs καθόλου τον Λουιζόν;

- Όχι, εδώ και ώρεs. - Με ζήτησε κάποια Βενύs;

- Πότε; - Σήμερα το πρωί.

- Έλπιζα, το πρωί. - Όχι, τίποτα.

Να το αποτέλεσμα!

- Νόμιζεs ότι θα σε περίμενε; - Ήμουν σίγουροs.

Για τα όμορφά σου μάτια;

Μια γυναίκα;... Και μάλιστα κλέφτρα;

Μη βρίζετε τιs γυναίκεs.

- Πού είναι η Βενύs; - Είναι γοητευτική.

- Πού είναι; - ’σ'τον να μιλήσει.

Ήρθε το πρωί, ζήτησε τον Λουιζόν, και μετά εξαφανίστηκε.

Κατάλαβα!

Πόντικα, πρόσεχε την κίνηση!

- Πού είναι η Βενύs κι ο Λουιζόν; - Δεν ήμουν εγώ!

- Και τ'αμάξι; - Δεν ήμουν εγώ.

Δε βρήκεs τίποτα στ'αμάξι;

Δεν ήταν τίποτα μέσα στ'αμάξι;

- Έπρεπε να το πω. - Σε ποιον;

Στον Μαλισό.

Ο Λουιζόν, η Βενύs και το χρυσάφι μου στον Μαλισό!

Γρήγορα, θα έχουμε χορό!

Κρίμα!

- Ποιοs είναι ο Μαλισό; - Θα τον γνωρίσειs.

Ποτέ δε θα γίνω δική σου!

Κλαιs! Πολύ μ'αρέσει αυτό!

- Βγάλε μου τα μάτια! Δε σε θέλω! - Και τυφλή, θα φύγειs μαζί μου!

Όχι, μαζί μου!

Κατέβα και μην κουνιέσαι.

Ελευθέρωσε τον Λουιζόν.

Πίστεψεs ότι θα σ'άφηνα εδώ; Έτρεξα για να έρθω κοντά σου!

- Αυτόs ο Μαλισό! - Δεν είναι και τόσο κακόs!

Κοιτάξτε τον αρχηγό σαs!

Μπορείτε να τον αγγίξετε!

Τον φοβάστε;

Μήπωs φοβάστε εμένα;

Πρέπει να διαλέξετε.

Ή αυτόs ή εγώ;

Μήπωs υπάρχουν κι άλλοι; Υπάρχουν άλλοι;

Κρίμα, έχω ήδη δυο υπαρχηγούs! Θαυμάζω τα παλικάρια!

Ζήτω ο Ντομινίκ!

Χτεs, το γουρούνι, σήμερα, ο Ντομινίκ... Αύριο ποιοs;

Ζήτω ο Ντομινίκ!

Αρκετά!

Σιχαίνομαι το αίμα!

Πλύνετέ τον, βρωμάει. Και πηγαίνετέ τον σπίτι του.

Και μην τον πειράξει κανείs.

Τώρα, πού είναι το χρυσάφι μου;

- Σ'αγαπώ. - Φυσικά.

Πρώτα η πιο όμορφη.

Εσείs οι δυο τώρα.

- Κι εσείs πάρτε τα υπόλοιπα. - Ζήτω ο Ντομινίκ!

- Καρτούs τον λένε! - Ζήτω ο Καρτούs!

- Είσαι ο αρχηγόs μαs. - Με θέλετε για αρχηγό;

Θα με έχετε... Θα με ακολουθείτε πιστά;

Μη λέτε "ναι". Το είπα εγώ.

Ξεχνάμε το παρελθόν. Κι ακούστε τουs κανόνεs μου.

Δε σκοτώνουμε. Χτυπάμε μόνο τουs μεγάλουs.

Γιατί να φοράνε αυτοί δαντέλεs και φτερά...

...να κυνηγούν με άμαξεs, άλογα και παγίδεs;

Κι εμείs θα έχουμε δαντέλεs και φτερά.

Κι εμείs θα πηγαίνουμε για κυνήγι με άμαξεs!

Εσύ θα είσαι λογιστήs και πάντα να κάνειs τίμια μοιρασιά.

Αυτά είχα να πω.

- Πάντα το γράμμα "C". - Γραμμένο απ'το ίδιο χέρι.

Κλέβει άλογα, καίει άμαξεs, λεηλατεί εκκλησίεs...

...αδειάζει αποθήκεs, ληστεύει τον φίλο μου τον Λανζέ...

...λεηλατεί επαύλειs, και πάντα η ίδια υπογραφή.

- Κι είναι απ'το ίδιο χέρι, λεs. - Είμαι σίγουροs.

- Ποιοs είναι; - Δεν ξέρω.

Η Αυλή παραπονείται. Πρέπει να τον συλλάβουμε.

- Πώs; - Οι άντρεs σαs;

- Φοβούνται! - Δέκα εναντίον ενόs!

- Δε βρίσκω άλλουs. - Πλήρωσε!

Με τι; Δε μου δίνουν τίποτα!

Αυτοί οι ληστέs είναι ικανοί να κλέψουν και τον Βασιλιά!

- Ποιον θα πάρειs; - Τον αριστερό.

Αυτό θα πει οργάνωση.

Μα ποιοs είσαι;

Ο Καρτούs! Με κεφαλαίο "C"!

Κύριε αξιωματικέ, πώs είναι αυτόs ο Καρτούs;

- Είναι άσχημοs. - Και τι άλλο;

Δημοφιλήs... Ο λαόs τον αγαπάει.

Φτάνει και στουs πιο ψηλά... Τουs αγοράζει...

Κι εμείs θ'αγοράσουμε αυτόν. Επικηρύξτε τον για μεγάλο ποσό!

Μου πάνε καλά αυτέs οι μπότεs. Θέλω τη διεύθυνση του πελάτη.

Έχουν και χώρο για να κουνάω τα δάχτυλά μου.

Τι αγοράσαμε σήμερα;

- Έναν δικαστή, δυο λοχίεs... - Και τον Αποθηκάριο Όπλων;

- Μα δεν αγοράζονται όλοι. - Ναι, όλοι.

Δώσ'του άλλεs 4.000. Νέοs είναι, τιs χρειάζεται.

- Έδωσα και 1.000 στον καλόγερο. - Για τουs φτωχούs μου.

- Βλέπειs πώs γίνεται; - Αν έχειs τύχη, είναι εύκολο.

Κάνειs επίδειξη, όλοι σ'αγαπούν, δεν κάνουν ερωτήσειs.

Ώσπου μια μέρα θα κοπεί η τύχη σου και...

Πρέπει να πετάει το χέρι, αλλά τα μπράτσα ακίνητα...

’κου!

- Πού είναι χρήσιμο αυτό; - Στην αγάπη.

- Όλα τα κάνει ωραία ο άθλιοs! - Αλήθεια.

Αν είχα πατέρα καρδινάλιο, θα έπαιζα κι εγώ κλαβεσέν.

Ο πατέραs σου ήταν καρδινάλιοs;

Πόντικα, σε ζηλεύω.

Μα για ποιο λόγο;

Μιλάs κομψά, παίζειs σαν Ιταλόs, πίνειs και δε μεθάs...

Αυτό θα πει μόρφωση!

Σε ζηλεύω, Πόντικα! Στην υγειά σου!

Έλα να δειs τι ωραίο είναι!

Τι άλλο θεs ακόμα;

Τίποτα απολύτωs.

Γιατί μπορώ να σου δώσω ό, τι θεs, αλήθεια λέω.

Δεν είναι διασκεδαστικό πια.

Να διασκεδάζειs, Ντομινίκ! Έτσι νικάs τον θάνατο!

Ένα χαλί θα ήταν ό,τι πρέπει εκεί...

...κι άλλοs έναs πολυέλαιοs...

...δυο απλίκεs εκεί...

...κασμήρια, ένα φανάρι...

...κι έναs ζωγράφοs να μου κάνει το πορτρέτο.

Έναs ζωγράφοs... Λείπει και κάτι ακόμα;

Φεύγειs ξημέρωμα, γυρίζειs ξημέρωμα. Δε σε βλέπω πια.

Ξέχασα! Θα ήθελα κι ένα πουλί που μιλάει!

- Γλύκα, άκουσεs! - Τ'αφτιά μου τα πιάνουν όλα!

- Ζωντανό πουλί, όχι ταριχευμένο! - Εντάξει.

Μα θα βγειs μέρα-μεσημέρι;

Θέλω να φανώ! Η Βενύs θέλει πουλί! Θα το αγοράσω εγώ!

Πολύ ωραίο!

- Από πού είναι; - Απ'το Γκολγκόντ, κυρία.

- Πού είναι αυτό; - Στον Νότο.

- Μα είναι πολλά, κύριέ μου. - Παραπονιέσαι;

Πεs κι εσύ, "Ευχαριστώ, κύριέ μου"!

- Τον ακούs; - Τον πλήρωσα ακριβά.

Πεs "Ευχαριστώ, Ντομινίκ"!

- Θα περάσω μια μέρα... - Όλο έτσι λεs.

Τα λέμε σύντομα.

Ποια είναι αυτή;

- Τι άλλο θέλειs, Βενύs; - Να είσαι πιο πιστόs.

Δύσκολο αυτό, αλλά θα γίνει...

Εν ονόματι του Βασιλέωs...

Απαιτώ σιωπή!

Εν ονόματι του Βασιλέωs...

...χίλια φράγκα αμοιβή σε όποιον παραδώσει τον Καρτούs!

Μετρίου αναστήματοs, μαλλιά καστανά, μύτη στραβή...

Στραβή μύτη;

- Πόσα είπεs για τον Καρτούs; - Χίλια φράγκα.

Να τα πάρειs... Και στον παραδίνω!

Θα έρθειs να με πιάσειs;

Καρτούs, να σε φιλήσω! Παίρνειs εκδίκηση για μαs τουs φτωχούs!

Μόνο για εκδίκηση μιλάνε! Και απορούν που είναι φτωχοί!

Έχει δίκιο ο Καρτούs! Σκοτώστε όλουs τουs πλούσιουs!

Θέλουν να μου φάνε το ψωμί αυτοί!

Έλα, άφησέ τουs!

Είναι όχλοs, κυρία, δε φταίνε... Όχι, μη μ'ευχαριστείτε...

- Ποιοs είναι αυτόs; - Σαs έχω χαιρετίσει. Δε θυμάστε;

Εμπρόs, χαιρετίστε!

- Τι να τον κάνουμε τώρα; - Να τον σκοτώσουμε!

Σιωπή!

Χαιρέτισε τον αφέντη σου!

- Κύριε, σαs ικετεύω! - Αφήνετε την κυρία να ικετεύει;

Όχι "αλλά"... Είστε ελεύθεροs...

Σαs οφείλει τη ζωή του... Το πιο ωραίο δώρο από μια γυναίκα!

Αφήστε να περάσουν! Αυτή η γυναίκα είναι αγία!

Τη θέλω απόψε στο κρεβάτι μου. Μην τη χάσειs απ'τα μάτια σου.

Με ταπεινώσατε, κύριε. Δεν έπρεπε να χαιρετίσετε.

- Η ζωή μου για μια υπόκλιση; - Ή υποκλίνεσαι ή επιβάλλεσαι!

Μην ξαφνιαστείτε για ό,τι συμβεί.

Τι θα κάνατε στη θέση μου;

Δε θα υποχωρούσα.

Στο Σατελέ.

Ζήτω ο Καρτούs!

Γιατί λένε ότι μόνο οι τίμιοι είναι ευτυχισμένοι;

Συμβαίνει αυτό... Κι εμείs σίγουρα είμαστε τίμιοι!

Με συγχωρείs, Βενύs. Έχουμε μια αντρική κουβέντα.

- Το μικρό τηs; - Ιζαμπέλ.

Διευθύνει ένα σχολείο... για νεαρέs κοπέλεs...

Αν τιs έβλεπεs! Τι ομορφιά, τι χάρη, τι κομψότητα!

Πολύ κοντά... στο Σαιντ Ωμπέν.

Κάπου τριάντα κορίτσια... Τρυφερά... Λουλούδια...

- Έφυγα! - Μόνοs;

- Συγκέντρωση! - Τουs όμορφουs να πάρειs.

Εσύ... εσύ... εσύ...

Κάνε "ααα"! Βρωμάει το χνώτο σου! 'Εξω!

Καλόγερε, σε χρειάζομαι!

- Πού πάμε; - Στο άντρο με τιs παρθένεs!

Γλύκα, άσε κάτω το πιρούνι! Λουιζόν, μείνε εδώ!

Καλημέρα, αδελφή!

Όχι πριν το σινιάλο μου!

- Μη φοβάστε, κυρία! - Έναs άντραs!

Δεν έχουν ξαναδεί άντρα; Δεν έχω έρθει μόνοs.

Διαλέξτε, δεσποινίδεs! Είναι όλοι ωραίοι!

Ποια θα πάρει αυτόν;... Κι αυτόν;

Είστε τέραs!

- Πίσω στα δωμάτιά σαs! - Αυτό λέω κι εγώ!

Εσύ, ποιον θα πάρειs;

Έχει τρομάξει η κυρία;

Πάρε αυτή που σε διάλεξε!

- Αφήστε τιs. Εγώ διάλεξα εσάs. - Για τιs κοπέλεs νοιάζομαι!

- Για το καλό τουs είναι. - Θα τουs κάνουν κακό.

Δεν είναι κακό. Ελάτε.

Μυρίζουν λεμόνι!

- Μα τι έχετε τώρα; - Σαs ικετεύω, φύγετε!

Με τι αντάλλαγμα;... Ένα φιλί;

Να φιλήσω το χέρι σαs...

Κρατήστε τιs αποστάσειs σαs! Περιμένετέ με έξω!

- Φεύγουμε; - Αμέσωs.

Οι δεσποινίδεs θα χάσουν!

Φυλακίζετε τα λουλούδια που

- Τη θέλω πολύ. - Την είχεs, Ντομινίκ.

- Η δική μου είχε κάτι μάτια... - Δύο, όπωs όλοι!

- Μα τι έγινε; - Διάλεξε εμάs.

Μόνο τον εαυτό σου σκέφτεσαι.

Στη χαρά, στον κίνδυνο, στη δουλειά, είμαι πάντα πρώτοs.

Κι η Βενύs; Τι θα πει τώρα;

Μόνο αυτό έχετε στο μυαλό σαs! Γουρούνια είστε όλοι σαs!

- Ηρέμησε, δεν έγινε τίποτα. - Αλήθεια, δεν έγινε τίποτα!

- Μυρίζετε γυναικίλα! - Την είχε! Δεν το θέλησε αυτόs!

Δεν ξέρω γιατί!

- Μα τι έχειs πάθει, Ντομινίκ; - Τον πρωί έσωσεs τον Φερυσάκ!

- Είχε ένα τεράστιο δαχτυλίδι. - Και τώρα η γυναίκα του...

Φορτωμένη με κοσμήματα!

- Ώστε τη γουστάρειs! - Μα όχι, Βενύs!

Μη μ'αγγίζειs! Θα πάω με τον πρώτο τυχόντα!

Θα είναι πολύ τυχερόs!

Μικρή μου Βενύs...

Μικρή μου ζηλιάρα...

- Κι άλλα λόγια... - Ναι, λόγια...

- Εμένα δε μου μιλούσαν έτσι. - Βλέπειs το αποτέλεσμα.

Θέμα χρόνου...

Τέρμα τα λόγια! Τι κάνουμε απόψε; Τι θα χτυπήσουμε;

Το βουστάσιο, ή το ταμείο τηs Όπεραs;

Δε με νοιάζει.

Εγώ θέλω να σε νοιάζει.

Το βράδυ είναι για τη Βενύs.

Θα πάμε στην εξοχή.

- Μόνοι; - Ναι, μόνοι.

Ποιοs ξέρει τι έχει στο μυαλό του!

Τι σκαρώνειs πάλι;

- Κορόνα ή γράμματα; - Παίζειs την τύχη του κόσμου;

Ξέρειs ότι όλα εξαρτώνται απ'το χρήμα.

Ναι ή όχι, μαύρο ή άσπρο, κορώνα ή γράμματα...

Πολύ σκέφτεται τώρα ο Μαλισό!

Και να σκεφτείs ότι ο Καρτούs προκάλεσε τη γυναίκα μου!

Τη γυναίκα του διευθυντή τηs αστυνομίαs!

- Το τόλμησε; - Τη γυναίκα μου!

Και κανείs σαs δεν ήξερε τίποτα γι'αυτό! Θαυμάσια!

Πρέπει να βλέπουμε, να μη μιλάμε και να κάνουμε άλλουs να μιλάνε!

Πρέπει να το μάθουμε αυτό.

Εξοχότατε.

- Έπρεπε να τον βρω ο ίδιοs! - Με τη θέλησή μου ήρθα.

Μα είναι ο Μαλισό.

Ο Μαλισό που τη θέση του πήρε ο Καρτούs.

Κύριε Γκριφ, σαs συμπαθώ πολύ, οι πατεράδεs μαs ήταν φίλοι...

Κύριε Μαλισό, επανάλαβε για τουs κυρίουs.

Ο Καρτούs είναι μόνοs στην εξοχή. Με μια γυναίκα, δηλαδή.

Με δεκαπέντε άντρεs, μπορώ να τον πιάσω.

Εντάξει, πάω εκεί, πέστε ότι πήγα... Αλλά η συμμορία;

Είναι δική μου.

Συμφώνησα με τον κ. Μαλισό. Και θα σεβαστώ τον λόγο μου.

- Και η συνάντηση; - Στο σπίτι μου.

Δε φοβάμαι τη συμμορία.

Ο Μαλισό δε μαs ενόχλησε ποτέ στ'αλήθεια.

- Τον Καρτούs θέλω. - Θα τον έχετε.

Όταν γίνειs πιο πλούσιοs απ'όσο είσαι τώρα...

...το άχυρο θα έχει την ίδια τιμή.

Φτάνει ένα δεμάτι άχυρο για να είσαι ευτυχισμένοs.

- Τι σκέφτεσαι; - Εσένα.

- Αυτή η γυναίκα... - Εγώ δεν είμαι αρκετή για σένα;

Αναρωτιέμαι...

Σκεφτόμαστε άλλεs για να μένουμε πιστοί σ'αυτή που έχουμε...

Αυτή η Φερυσάκ... Αν την είχα στα χέρια μου...

Κι εγώ το ίδιο!

Έπιασα ψάρι!

Πρόσεχε το καλάμι σου, Βενύs! Όλο χάδια και φιλιά είσαι!

Πεινάω.

Μια ομελέτα με τα χόρτα που σου αρέσουν.

- Θα πηγαίναμε βόλτα, είπεs. - Αύριο.

Στο μεταξύ χάσαμε την ταχυδρομική άμαξα.

Ήταν γεμάτη χοντρούs παπάδεs με πολλά δαχτυλίδια.

- Σωστά, πρέπει να έχειs αρχέs. - Έχω αρχέs.

- Τι αρχέs; - Ίδιεs με σένα.

Να ζω γρήγορα και χαρούμενα.

Δε θέλω να δουλεύω όλη μέρα.

Τι κερδίζουν οι άλλοι μ'αυτό;

Μην τουs κρίνειs... Ίσωs έχουν δίκιο...

’κου...

Κάνε ό,τι θεs στη ζωή εκτόs από ένα πράγμα.

Μην κρίνειs. Είναι αμάρτημα.

’κου...

- Ναι, άκουσα. - Τα βατράχια του ποταμού είναι!

Αυτή τη φορά κάποιοs ήρθε...

Θα πάρω τ'άλογα. Εσείs περάστε το ποτάμι...

- Θα σαs βρω στην άλλη όχθη. - Όχι, θα πάω εγώ. Εσείs τρέξτε!

Είναι καλόs ο μικρόs.

Εκεί πάνω είναι!

Αν πάθει κάτι ο Λουιζόν, θα τουs σουβλίσω ζωντανούs.

- Θα μου χαρίσειs έναν γιο... - Δεν είναι η κατάλληλη ώρα.

Θα τον ονομάσω Λουιζόν.

Λουιζόν, σου εμπιστεύομαι τη Βενύs.

Πάει για το κρησφύγετο. Πρέπει να φτάσουμε εκεί πριν απ'αυτόν.

- Δεν πεινάω! - ’λλο πάλι τούτο!

Πού είναι ο Μαλισό; Κάτι κακό έχει σκαρώσει. Το νιώθω.

Βλέπειs τη μύτη μου; Τα μυρίζομαι όλα εδώ.

- Κάποιο κακό έχει συμβεί. - Μην υπερβάλλειs.

Ανησυχώ για τον Ντομινίκ. Αυτό θα πει φιλία.

Η δική μου φιλία είναι πιο ήρεμη και ρεαλιστική.

- Λεs ότι έπιασαν τον Ντομινίκ; - Όχι, αλλά τον κυνηγούν.

Νύχτεs σαν κι αυτή μ'αρέσουν... πολύ σκοτεινέs...

Χωρίs κανέναν θόρυβο, περικυκλώστε το σπίτι.

Τρέξτε να σωθείτε! Μαs περικύκλωσαν!

Πού είναι ο Πόντικαs κι ο Γλύκαs;

Στο υπόγειο με τουs άλλουs!

- Απ'την καμινάδα! - Φύγετε, θα τουs καθυστερήσω.

Δεν έχουμε ώρα για κουβέντα!

Έχω παραφάει!

- Τον πιάσαμε! - Τον Καρτούs;

- Όχι ακόμα. - ’σε να μιλήσω.

- Υπομονή, θα μιλήσειs σε λίγο. - Δε μπορώ.

Λέγε... Πού είναι ο Καρτούs;

Με τη γυναίκα σου!

Χύστε.

Πού είναι οι άλλοι;

Με τον Καρτούs και την πουτάνα τη γυναίκα σου!

Χύστε.

Καρτούs, τρέχα να σωθείs...

- Εξηγήσου καλύτερα. - Δεν αρκεί αυτό.

- Έτσι δε σώζειs τον Γλύκα. - Σιγά, καλή μου.

- Σ'ακούω... - Είναι ο Φερυσάκ.

- Ο Φερυσάκ! - Αυτό το ξέρουμε.

Πόντικα, ετοιμάσου να γράψειs.

Αφού είσαι φίλοs του θα του προτείνειs κάτι.

Θα παs γράμμα στον Φερυσάκ.

Γράφε..."Εξουσιοδοτώ, κύριε Αρχιαστυνόμε..."

Εξουσιοδοτώ τον υπηρέτη σαs, να φέρει αυτό το μήνυμα...

...με μια πρόταση που θα σαs αρέσει.

Θα τον στείλειs πίσω;

Σε αντάλλαγμα για τον φίλο μου τον Γλύκα...

...προσφέρω τρειs υπηρέτεs...

...τέσσεριs δικαστέs, δώδεκα λοχίεs, αλλιώs...

- Τι λέει; - Δεν καταλαβαίνω.

Καλέ μου άρχοντα...

Ηλίθιε! Γιατί σε πληρώνω; Να τι μου έφερεs!

Ένα κτήνοs που δε θα μιλήσει ποτέ.

- Έχω νέα. - Μη μου πειs!

Κοιτάξτε.

Χύστε λίγο ακόμα.

Είναι καλά νέα.

Έχειs διαβάσει το γράμμα;

Το διάβασε δυνατά ο Καρτούs.

- Και ξέρειs αυτά τα ονόματα; - Μερικά, ναι.

Είναι ο κ. Ντε Μπωμόν... ο κ. Ντ'Οτρεβίλ...

Πάψε.

Θα πάρειs την αμοιβή σου.

Μα τι συμβαίνει, κ. Φερυσάκ... Κύριε Κόμη, εξοχότατε!

Βοήθεια!

Με διαταγή του Βασιλέωs, ο δήμιοs Σαμσόν...

...θα προχωρήσει στην εκτέλεση του Γλύκα.

Ποιοs είναι ο Γλύκαs;

Λένε ότι είναι ωραίοs άντραs ο Γλύκαs.

Αν κρεμούσαν τον άντρα μου, θ'άναβα κερί στην εκκλησία!

Μη φοβάσαι! Δεν εκτελούν όποιον κι όποιον!

Κάτω ο Καρτούs!

- Κι η Ιζαμπέλ; - Προσεύχεται, αγαπητή μου.

- Έχω παντρευτεί μια αγία! - Ζήτω ο Καρτούs!

Ήσυχα!

Σε λίγο, αγαπημένα μου...

Μπράβο, μικρέ!

Ευχαριστώ, καλοί μου άνθρωποι!

Μέχρι πού θα φτάσει;

Σηκώθηκε στον ουρανό ο ληστήs! Ο διάβολοs είναι μαζί τουs!

Μα όχι, Πιερέτ.

Αλλάξατε. Εσείs τουs καταριόσαστε πριν από...

- Πριν από τι; - Ξέρω τι λέω.

Κακοί άνθρωποι.

Ίσωs τουs έστειλε ο Θεόs για να μαs δοκιμάσει.

Αν περιμένουμε απ'τον Θεό να τουs πάρει μακριά...

- Βλασφημείτε τώρα; - ’φησέ με μόνη.

Μη φοβάστε, κυρία, δεν ήρθα για να πάρω, αλλά για να προσφέρω.

Μη χτυπήσετε. Θα έρθουν οι δικοί μου.

Ζητήστε ό, τι θέλετε... Είμαι όλοs δικόs σαs...

Η πόλη είναι δική μου. Σαs τη δίνω.

Με τα πάρκα, τιs εκκλησίεs και τιs πλατείεs τηs...

Οι κωδωνοκρούστεs περιμένουν τη διαταγή μου τώρα, ή τη δική σαs.

Τώρα περιμένετε να σαs πω ευχαριστώ;

Θα το ήθελα πολύ αυτό... Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή...

Απόψε ο πρέσβηs του Σουλτάνου φέρνει στον Βασιλιά...

...τα πιο μεγάλα και καθαρά διαμάντια.

Αυτά μ'έκαναν να ονειρευτώ εσάs...

Ο Βασιλιάs δε θα τα πάρει ποτέ... Θα τα πάρετε εσείs.

Πώs θα το κάνετε αυτό;

Μα είναι έγκλημα! Είστε εγκληματίαs!

Επειδή σαs προσφέρω ό,τι μου πέφτει στα χέρια;

Επειδή σαs δίνω καθετί που είναι ωραίο;

Κάθε στιγμή σαs σκέφτομαι... Αδύνατον να μην το καταλάβατε...

Είχα δίκιο που ήρθα εδώ... Εγώ που δίσταζα...

- Εσείs διστάσατε; - Όχι ιδιαίτερα.

Πάλι τα ίδια!

Δισταγμοί, υπαινιγμοί, λόγια και στο τέλοs τίποτα!

Συγγνώμη, Ιζαμπέλ, αλλά έχω συνηθίσει να παίρνω ό, τι θέλω.

Με τα πιστόλια, είστε πάντα δυνατόs!

Σαs τρομάζει το όπλο μου; Πάρτε το!

- Θα ήθελα να σαs σκοτώσω! - Εμπρόs!

Πυροβολήστε!

Είστε τρελόs!

Τολμήστε το μια φορά!

Τόλμησε! Θαυμάσια!

- Μα τι κάνατε; - Θα σαs έδινα γεμάτο πιστόλι;

- Εγώ, που σέβομαι τη ζωή... - Είστε άθλιοs!

Δε θα τολμούσα ποτέ να σαs κάνω εγκληματία.

Τώρα είμαστε δεμένοι.

Ο ίδιοs ο Βασιλιάs θα γιορτάσει τον αρραβώνα μαs.

Θα σαs δώσω τα διαμάντια του Σουλτάνου...

Κύριοι, ο πρέσβηs του Σουλτάνου!

Αs τον υποδεχτούμε!

Είθε ο ώριμοs μονάρχηs να κυβερνήσει τον λαό του...

...με σύνεση και να του φέρει την ευτυχία...

...μέχρι να μεγαλώσει ο νεαρόs γιοs του...

Να σταματήσω;

Δεν ακούτε, σταματάω.

Μα ναι, ακούω!

Γιε του Κρόνου...

Είδατε;

- Ναι, φίλε μου, είδα. - Το σκάνδαλο συνεχίζεται!

Τα απομεινάρια του Σουλτάνου στην αυλή μου! Φοβερή πρόκληση!

- Είναι πιο δυνατόs από σαs! - Σαs διασκεδάζει αυτό, θα έλεγα.

- Ίσωs είναι έτσι. - Τα έχει βάλει μαζί μου! Γιατί;

Μα εγώ είμαι ο στόχοs του, αγαπητέ μου.

- Μα τι ανοησίεs είναι αυτέs; - Ανοησίεs;

Ήρθε εδώ, στο δωμάτιό μου!

Η κυρία ταράχτηκε πολύ!

Και παραλίγο να τον σκοτώσω!

- Μ'εκνευρίζετε, Γκαστόν! - Και δε μου είπατε τίποτα;

Κι αν σαs έλεγα ότι τον συμπαθώ;

Τίποτα. Αφήστε με.

Πρέπει να καταλάβετε την ταραχή τηs κυρίαs...

Αυτόs ο άντραs μπορεί και γοητεύει τιs γυναίκεs...

Και τη γυναίκα μου;

Τότε υπάρχει μια περίπτωση... ’κουσέ με...

- Μα τι έχειs πάθει; - Όλα τα λάφυρα στου Φερυσάκ;

Απάντησε, Ντομινίκ.

- Ζούμε στα υπόγεια με διαμάντια! - Τα παιδιά παραπονιούνται.

Δε νοιάζεσαι πια για δράση. Με απογοητεύειs, Ντομινίκ.

Μα είναι ερωτευμένοs... Δώσ'μου αυτά τα διαμάντια...

- Τα πάντα εκτόs απ'αυτά! - Γιατί;

Θα καταλάβειs όταν μεγαλώσειs.

Όλα αυτά για μια γυναίκα;... Δεν το πιστεύω!

- Απάντησε, Ντομινίκ. - Δικό μου θέμα.

- Τελικά θα μείνειs μόνοs. - Θα σ'εγκαταλείψουμε.

Θα πέσειs πάλι χαμηλά.

Ακολουθήστε με!

Τι θέλετε;

Εσάs. Και την ψυχή σαs. Είμαι ερωτευμένοs.

Θεέ μου!

Κι ο διάβολοs! Μοιάζουν σαν δυο σταγόνεs νερό.

Δεν ξέρω τα λόγια τηs προσευχήs. Δε μου τα έμαθαν ποτέ.

Αν θέλω κάτι, το παίρνω. Κι όταν δίνω κάτι, θέλω να το παίρνουν.

Δε θέλω τα πετράδια σαs.

Τι θέλετε; Τη ζωή μου; Σαs την προσφέρω.

- Δεν έχω τι άλλο να δώσω. - Και τι να την κάνω;

Μη λέτε ψέματα. Έχω όλα όσα δεν έχετε, όλα όσα σαs λείπουν.

Μ'έναν στρατό να μαs κοιτάζει;

Απόψε θα είμαι μόνοs στον δρόμο του Μονβάλ.

Μετά το σταυροδρόμι, κοντά στον μύλο.

Θα σαs περιμένω εκεί.

Μπορείτε να έρθετε ή να με πουλήσετε... Θα είμαι μόνοs.

- Είστε τρελόs! - Απόψε.

Δε θα έρθω.

Στοχεύειs πολύ ψηλά... Δε σου ταιριάζει αυτή η γυναίκα.

- Καθόλου. - Ξέρει τι κάνει ο Ντομινίκ.

Ποτέ δεν ξέρειs με τιs γυναίκεs!

- Είναι θέμα πείραs... - Θα μάθειs, μικρέ.

’σε να παρακολουθούμε από μακριά. Ποτέ δεν ξέρειs.

Όχι, πρέπει να είμαι μόνοs.

- Τι να πούμε στη Βενύs; - Ότι την αγαπώ.

- Τότε γιατί αυτή η Ιζαμπέλ; - Γιατί έχω αρχίσει.

Πρέπει να συνεχίσω.

Σαs εμπιστεύομαι τον Λουιζόν.

Να είσαι σκληρόs... Έχω πίστη σε σένα...

Νομίζειs ότι θα διακινδυνεύσει να πάει εκεί μόνοs;

- Ποιοs, κυρία; - Ξέρειs ποιοs.

- Με περιμένει, έτσι δεν είναι; - Σαs απασχολεί αυτό;

Κι αν πήγαινα κι εγώ;...

Σαs περιμένουν οι φίλοι σαs.

Σιγά!

Ηλίθιοι!

Φίλοι μου! Διπλή γιορτή! Ο Καρτούs συνελήφθη!

Πρέπει να είναι στο Σατελέ τώρα!

- Ιζαμπέλ, επιτέλουs! - Ιζαμπέλ, μάθατε τα νέα;

- Έπιασαν τον Καρτούs. - Να τον κρεμάσουν γρήγορα!

- Πιάστηκε ο Καρτούs; - Χάρη σε σαs. Ήταν μόνοs.

Ποιοs σαs το είπε;

Είναι κρίμα, νομίζω. Ο Καρτούs με διασκέδαζε.

Χορέψτε, φίλοι μου.

- Αs χορέψουμε. - Επιτρέψτε μου ν'αποσυρθώ.

Σαs παρακαλώ!

Χορέψτε, Ιζαμπέλ!

Τι έχετε, Ιζαμπέλ;

Ο σύζυγόs μου θέλει να χορέψω, και χορεύω.

- Πολύ αργά. - Γιατί πολύ αργά;

Είναι ολόκληροs στρατόs!

- Τι κάνουμε; - Πεθαίνουμε ή φεύγουμε;

Εγώ φεύγω. Είχαμε αρκετά για να ζήσουμε ήσυχα για αιώνεs!

Όλα χάθηκαν για μια γυναίκα;

- Δε θα με ακολουθήσετε; - Όχι, εγώ φεύγω.

Γλύκα, δεν αντέχω το πάχοs σου. Εσένα τα γένια, τη μυρωδιά σου!

Πόντικα, μοιάζειs με κορίτσι. Ο Καρτούs είναι κάτι άλλο.

- Και σε παράτησε! - Δικαίωμά του!

- Για να πάει με άλλη! - Να τον υπηρετήσετε μόνο.

Εγώ είμαι η μόνη γυναίκα του. Θα το δείτε αυτό.

Θα κάνετε ό, τι σαs πω;

- Έτοιμοι; - Για σένα, ναι.

- Πάμε. - Όχι, αφήστε εμένα.

Τι θέλει αυτή η κοπέλα;

Ποιοs είναι αυτόs ο δύστυχοs; Αφήστε με να του δώσω να πιει.

Πάρε αυτό και σημάδεψε.

Τρέξε, Βενύs!

Πιάστε αυτή την κοπέλα! Πάση θυσία!

Ντομινίκ, σώσε την!

Ντομινίκ, φύγε να σωθείs...

Η Βενύs θα έχει όλο τον χρόνο να τα φορέσει τώρα.

Θα έχουμε πολλέs κρύεs νύχτεs.

Και τώρα;

- Θα τουs κάνω να χορέψουν. - Και μετά;

Το τέλοs είναι φανερό...

Στα χέρια κάποιου δημίου...

Κι αs έρθει γρήγορα αυτό.

ΥΠΟΤΙΤΛΙΣΜΟΣ ΟDΕΟΝ S.Α.