Original subtitles

Adverteer hier uw product of merk neem vandaag nog contact op met www.OpenSubtitles.org

Ondertitels door explosiveskull www.OpenSubtitles.org

Elke film is een product van zijn tijd.

En elke succesvolle film vertelt je iets

over de tijd dat het werd gemaakt.

Het is gelukt omdat het resoneert

met verhalen en afbeeldingen dat mensen moeten zien

op dat specifieke punt.

"Buitenaards wezen" is een radicale breuk

met science fiction.

Dit is niet het idee van de alien

dat we aan het bouwen waren in iets

zoals 'Close Encounters'.

"Ster Wars "komt uit,

we hebben een leuk ruimteavontuur.

En dan komt "Alien" en mensen omarmen het.

En dan nog een paar van jaren later, "E.T."

en die van John Carpenter "Het ding" komt uit,

en publiek weergalmend zijn als, nee, bedankt.

We willen dat onze aliens dat doen wees aardig en zacht

en koel en eet snoep.

Ik denk dat er een special is status die bij sommige films komt

die loge in het publiek collectieve verbeelding,

en ik denk dat "Alien" is zeker een van die films.

Tolkien heeft gepraat over de ketel van verhalen,

en zeker, "Alien" is een voorbeeld

van een verhaal uit een echte wereldwijde set van mythen.

Als je naar somatica kijkt experimenteren, wat ga je doen

te zien is dat zand trilt in een vorm,

en de vorm verandert op basis op de verschillende trillingen.

Een mythe is als iets dat trilde van iets

dieper dat je niet kunt zien.

Je ziet een majoor vloek in de vorm

van de alien, wie is heel erg een woede,

reageren op een onbalans.

We kijken naar een verhaal waar daar

is een stuk materiaal steun die nu helemaal is

levend in onze verbeelding.

Het leeft in onze dromen.

Het leeft in ons cultureel gesprek.

Het is een van de grootste culturele dromen die we ooit hebben gehad.

Ik ontmoette Dan bij USC.

Hij was echt een hoogtepunt.

Je kon hem niet missen.

Hij was een wilde man, onbegrensd door conventionele realiteit.

Je zou hem geen an kunnen noemen beeldenstormer, omdat hij

had geen pictogrammen om te breken.

Hij kan erg aanstootgevend zijn, en was vaak

met opzet offensief.

Hij was heet, weet je, emotioneel heet, emotioneel

responsief, heel boos.

Hij is geboren en getogen op het platteland Missouri en had geen televisie.

Ze hadden niet eens een telefoon tot hij 10 was.

Ze leefden in het midden van nergens op 24 hectare.

En toch wist hij het al deze dingen.

Ze hadden niet eens een bibliotheek in de stad.

Zijn moeder stuurde altijd af voor dozen met boeken,

en ze zouden komen, en hij zou ze lezen,

en dan zouden ze ze terugsturen.

Dan was altijd aan het sluipen Science fiction.

Zijn moeder wilde altijd al hem om goede literatuur te lezen.

En zijn moeder zou dat doen zeg altijd, jij

heb niets van die wetenschap fictie in je rugzak,

heb jij?

Dat neem je niet science fiction naar school.

Zijn vader bezat een curio winkel, het heette Odd Acres.

Er was een soort vies Louie kamer, weet je,

waar dingen waren soort van kilter,

en alles ziet eruit alsof het leunt.

Dat groeide omhoog in Odd Acres.

Op een keer zijn vader namaak een UFO-landing.

En Dan hielp hem, en toen hij had de pers daarbuiten,

je weet wel?

Door de richting van de President van de Verenigde Staten,

blijf bij u thuis.

Ik herhaal, blijf bij je thuis.

Omdat in een moment van geschiedenismakend geweld,

natuur, gek, ongebreideld, brullend zijn meest geweldige creatie.

er is veel bugs daar.

En hij was altijd heel in zekere zin bang,

ineens uiterlijk van insecten,

zoals een stok insect en cicaden, massale invasies

in het zuiden van Missouri, zij zou honderdduizenden hebben

van hen komen uit de grond en zwermen over alles

en dan verdwijnen en sterven.

Dus deze dingen echt gaf hem de kriebels.

En hij wilde kruipen alle anderen ook.

Maar hij was nogal een kunstenaar.

En toen hij nadacht van zijn monsters,

hij zou ze schetsen.

Voordat "Alien", had Dan schreef een scenario genaamd

"Ze bijten."

Het was "Alien" vóór "Alien".

En het betrof een cicade-achtig wezen,

maar in plaats van te zijn 13 jaar onder de grond,

het was enkele miljoenen jaren ondergronds,

en pakt geleidelijk de mensen in het kampement

bij een.

Het is een versie van een buitenaards wezen

evolueert, heeft een nodig evolutie en zijn

destructief in die evolutie.

O'Bannon heeft dit grote regel, zegt,

"Ik heb van niemand gestolen.

Ik heb van iedereen gestolen. "

En een van de plaatsen dat hij gelukkig was

gaf toe dat hij gestolen had van was een EC Comic uit 1951

genaamd "Seeds of Jupiter."

Er zijn slechts acht pagina's.

Het begint op een vliegdekschip,

en deze bol crasht op de vliegdekschip, breekt uit elkaar,

kleine bol, en dat is het kreeg ongeveer 50 zaden.

En er zijn er drie Marine jongens op het schip,

en zij vraag me af wat het is.

Een van hen heet Peach Pit, en hij houdt ervan om perzikpitten te plaatsen

in zijn mond, en de andere twee jongens

soort van truc hem in met een van deze zaden

in zijn mond.

En dan slaan ze de man erop de achterkant, het is allemaal leuk

en hij slikt.

Hij wordt vreselijk ziek.

Hij is uitgedroogd.

Het is een spoedoperatie.

Hij gaat dood.

De marine chirurg neemt een scalpel,

snijdt zijn borst open, iedereen schokte,

en komt dit afschuwelijke tevoorschijn, geschubde, walgelijke mini-octopus.

En dan letterlijk ren over het dek

en stort in de zee.

En ze gaan, nou, wij zijn nooit meer te zien.

Garanderen dat ze dat zullen doen dat weer te zien.

De oorsprong van "Death Rattle" was

in een boerderij in Minnesota.

Het verhaal zelf is een soort astronaut

een object tegenkomen.

Het is het soort beeldhouwwerk die je misschien in een tempel ziet

in een oude beschaving.

Tijdens het verzenden het terug, hij laat het vallen,

hij breekt het, en hij geeft iets vrij

dat gaat de zijne veranderen leven op een vreselijke manier.

Hij wordt aangevallen door dit ding dat komt in zijn lichaam.

Hij wordt effectief verkracht.

Zijn ogen zijn uitgestoken en er gaat iets in zijn hoofd.

En vanaf dat moment op, wordt hij

een vergaarbak voor iets dat neemt hem over.

Iets is een persoon transformeren

in iets heel, zeer verschillend,

heel jammer, zullen we zeggen.

Als een gezond jong kind groeit in de Midwest in de jaren vijftig

en jaren '60, er waren dingen gaande in de wereld

dat klopte niet helemaal.

Televisie was erg veilig en opgeruimd,

dus ik schreeuwde om dingen die ik niet was

het krijgen van mijn beschaving, van mijn cultuur.

Dan O'Bannon tekende op zijn ervaringen

als een persoon uit de Midwest, stripboeken lezen bij het medicijn

winkel, zoals ik deed, en bracht dat soort gevoeligheid

en die kijk op de wereld aan deze belangrijke wetenschap

fictie horror epos.

De Midwest lijkt misschien rustig en beschaafd enzovoort,

maar het feit is dat je nooit weet wie er naast is.

Je weet nooit wie er gaat om de stad in te rollen, weet je,

wanneer de wielen zijn gaat eraf.

Het is alsof we allemaal zijn, jij weet, één hoest, één kus,

een kras weg van wereldwijde rampspoed.

De invloed van Lovecraft op Dan

was aanzienlijk.

De eieren liggen slapend op de planeetoïde

is vergelijkbaar met miljoen van de cicade

jaar levenscyclus, nietwaar?

Wezens die eruit komen de grond na te zijn

miljoenen slapend van jaren is uitstekend

Lovecraftian, helemaal.

Ik vind dat een mooie rechte lijn tussen de twee.

Lovecraft, in zijn eigen dag,

was een pionier van Science fiction.

Meer specifiek, zijn merk van horror fictie, die hij

raar fictie genoemd.

Hij voelde dat de essentie van horror is het onbekende,

en wat is het meest onbekend, het is wat

is daar in de diepten van ruimte,

en wat er is gebeurd in het verre verleden.

Veel van de functies van "Alien" hebben veel

te maken met Lovecraft's korte roman,

"In de bergen van waanzin."

Dit is een roman hij schreef in 1931.

En het is iets dat hij had gewild

om lang te schrijven tijd, omdat hij

was gefascineerd door de Antarctica sinds hij een jongen was.

Een expeditie van Massachusetts gaat daarheen,

en gefossiliseerd komen overblijfselen van buitenaardse wezens, die

deze expeditie etiketten The Old Ones.

Het is geweest lang dood.

Versteend.

In de loop van deze roman,

ze worden bevroren en tot leven komen.

Ze kunnen niet door normaal worden gedefinieerd menselijke of terrestrische biologie.

Ik heb dat bevestigd hij heeft een buitenlaag

van eiwitpolysachariden.

Heeft grappige gewoonte van zijn cellen afstoten

en ze vervangen met gepolariseerd silicium.

In feite is de ontdekkingsreizigers vinden deze immense stad

die The Old Ones bouwden honderdmiljoenen

van jaren geleden in Antarctica, vol

van zeer bizarre architectuur.

Er zijn deze buitenaardse wezens die

zijn vrijwel onverwoestbaar.

Ze kunnen gewoon niet sterven.

Hoe vermoorden we het, Ash?

Er moet een zijn manier om het te doden.

Hoe?

Hoe doen we het?

Dat kan je niet.

Klassieke wetenschap is gebaseerd op het idee

die kwestie is dood en inert.

En dit is overal waar Westers bewustzijn,

van Prometheus en Pandora voor Adam en Eva.

De ruimte is leeg en stil.

Is het?

Dat is een perspectief dat we hebben.

En ik denk dat "Alien" is heel erg de nachtmerrie

in dat perspectief.

En je ziet dit in de Koptische potten waar ze naartoe gaan.

En je ziet dit wanneer je het krijgt in de diepten van de ruimte

waar het hoort stil en dood zijn,

en in plaats daarvan jij vind de boeman.

Ik kan er niet aan denken een film die daar komt

ergens in de buurt van "Alien" dat algemeen vastleggen

Lovecraftian sfeer.

Die planetoid waar het schip landt

is een prototype voorbeeld van wat Lovecraft

riep de angst voor het onbekende.

Het is een plaats helemaal niet in kaart gebracht door menselijke expedities.

Geen grote budgetstudio gewenst om veel geld te steken

in het maken van een pure Lovecraft-film,

en dus houden mensen van O'Bannon en John Carpenter en anderen

moest soort van gebruik Lovecraftian elementen

heimelijk te infuseren Lovecraftian-thema's

in werken dat waren niet expliciet

gebaseerd op een van de verhalen.

"Alien" niet uit een creatief vacuüm komen.

Het was gebaseerd op een heel erfgoed van Amerikaanse sciencefiction.

Je zou het kunnen maken argument dat "Alien"

leent zeker van "It, The Terror from Beyond Space "

vanaf 1958.

Een bemanning van 10 gaat naar Mars om de enige overlevende te herstellen

van een eerdere expeditie.

De rest van zijn bemanning is weggevaagd.

Vandaag, van al mijn bemanning,

Ik, kolonel Edward Carothers van de ruimte van de Verenigde Staten

Commando, ben de enige die leeft.

Ze denk duidelijk dat hij het deed.

Hij zegt, nee, een buitenaards wezen heeft het gedaan.

Waar denk je aan?

Die negen lichamen ben je daar weggegaan?

Ja.

Maar ik heb ze niet vermoord.

Spoiler, het was een buitenaards wezen.

Het buitenaards wezen stalt weg het schip en begint te plukken

de bemanning een voor een af.

Het verstopt zich in de luchtkanalen.

Kogels, granaten, niets houdt het tegen.

Wat doen we nu?

En zijn gedood door een luchtsluis.

"De Ding "uit 1951

is erg aanwezig met de idee van dit wezen

dat soort luiken, dat nabootst,

dat is in een werkomgeving.

Je kunt naar de jaren 60 gaan kijken bij "Planet of the Vampires",

waar ze dit vinden gigantisch buitenaards lijk.

Ziet er niet uit schip dat ik ooit heb gezien.

Denk je het behoort tot de Orients?

Ik betwijfel het.

Ik betwijfel of de Orients ooit ruimteschepen gebouwd.

Als zij...

- ...wij zouden hebben... - Kijk, Mark.

Een van de films die "Alien" trekt vrij zwaar van

is een film uit 1966 geproduceerd door Roger Corman noemde "Koningin van bloed".

Luister.

We hebben deze opgehaald signalen nu gedurende drie dagen.

Een buitenaards leed signaal wordt ontvangen door de aarde.

Astronauten gaan op zoek de bron van het signaal.

Ze landen op een planetoïde.

Er is een vreemde zandstorm.

Ze gaan in een buitenaards schip.

Ze vinden een dood buitenaards wezen zittend in een stoel,

ontmoet een alien die ze zijn terugbrengen naar de aarde,

en de alien begint individueel

aanvallende leden van de bemanning.

En aan het einde van de film, de mensen worden letterlijk achtergelaten

met een dienblad met haar eieren.

Is dit het begin van het einde voor de mensheid?

John Carpenter roped in Dan O'Bannon

om hem te helpen de student science fiction

film genaamd "Dark Star."

En het ging over de bemanning van een ruimteschip ...

dit klinkt misschien bekend ...

die dan wordt aangevallen door een alien die

soort stows weg op het schip.

"Dark Star", dat is

de stripversie van "Alien."

Je maakt je aan het lachen, en de andere

Ik ga je levend opeten.

Timmerman gezocht enig regisserend krediet,

en O'Bannon voelde dat hij het had gedaan genoeg om krediet te krijgen.

Dus ze hadden dit soort van grote ruzie.

En O'Bannon's eerste gedachte is dat, nou ja,

Ik kan dit zelf gaan doen.

Ik zal een verhaal schrijven, een science fiction verhaal

dat verslaat "Dark Star".

Zou je niet overwegen? een andere manier van handelen?

Bijvoorbeeld, gewoon wachten een tijdje zodat we je kunnen ontwapenen?

Nee.

Omdat ik het niet ben een komedie gaan doen,

ik ga het doen als een horrorfilm.

Het schip zal automatisch vernietigen

in T-min vijf minuten.

Klootzak!

Heel veel dingen storen mij over "Dark Star."

We hadden een alien erin, wat een strandbal was.

Het was onze tweede probeer die alien eens.

Ik ging weg van "Dark Star "echt willen doen

een alien die er echt uitzag.

Jodorowsky zag "Dark Star," dat is hoe hij

ontdekt over Dan O'Bannon.

Niemand in Hollywood was onder de indruk van Jodorowsky.

Dus zei hij, nou, naar de hel met jou.

Dus hij vond Dan en zei: kom met mij aan "Dune" werken.

Als je wilt kijken naar de eerste magie,

Ik denk dat je moet ga terug naar Jodorowsky.

Jodorowsky was zijn goeroe.

Hij was dol op hem.

Ik heb hem nooit ontmoet en ik ben dol op hem.

Er is niet alleen een synchroniciteit die verbindt

"Dune" en "Alien" is er bijna een archetypisch

tegenwicht tussen de twee.

Als "Dune" de toren van is Babel, "Alien" is precies wat

haalt die toren naar beneden.

Op dezelfde manier dat "Alien" is het antwoord op Prometheus

proberen vuur te stelen van de hemel,

de film "Alien" is ook een reactie, energetisch,

archetypisch, naar de toren van Babel-project dat "Dune" was.

Wanneer 'Dune' stortte in Parijs in,

Dan kwam terug en eigenlijk neergestort op de bank

in het huis waar ik woonde met een stel mensen

omdat hij dat niet deed ergens naartoe gaan.

En het ... hij ...

hij was volledig met verlies.

Uiteindelijk, hij ... wij zei, je moet gaan.

Dus op de een of andere manier werd hij geliquideerd op de bank van Ron Shusett.

Ik ging terug naar de opslag, kreeg mijn typemachine eruit, nam het over

naar de woonkamer van Ronnie Shusett, en gedurende de dagen en nachten

van de volgende drie maanden, Ron houdt me vast

levend door me hotdogs te voeren.

We hadden allebei honger.

Mijn vrouw steunde ons.

We hadden twee kamers, dat is alles wat we hadden.

Hij maakte een bordspel

Armoede genoemd, soort van het tegenovergestelde van Monopoly.

Je moet genoeg landen ruimtes om de huur te betalen.

Je bent op straat als je kunt het je niet veroorloven om te blijven.

Het is absoluut een schreeuw.

In 1971 was Dan bezig een verhaal dat hij "geheugen" noemde.

Het is eigenlijk de eerste 30 pagina's van "Alien."

- ik - had deze opening.

Ik wist niet waar het zou gaan.

Ik wilde een enge film maken over een ruimteschip met een klein aantal

van astronauten.

Ze ontvangen een signaal in een vreemde taal.

Ze gaan naar beneden om het te onderzoeken.

Hun schip stort in.

Dan noemde het "Geheugen"

omdat enige invloed op de planeet

maakte ze geleidelijk verliezen hun geheugen.

Maar dat is waar dit verhaal eindigt.

Hij zegt, OK, ik ga

om je de eerste act te geven die ik heb kreeg deze originele horror

film die ik schreef.

Ik kan niet voorbij pagina 29 komen.

Misschien kun je me daarbij helpen.

Dus ik heb het gelezen.

29 pagina's waren bijna precies hetzelfde je zag in de finale klaar

product van de film "Alien".

Het was fantastisch.

Dan zei, er is een sleutel tot alles.

De sleutel is hoe de alien aan boord gaan?

Zijn concept was het altijd uit je buik zou komen.

Dan had een heel slecht geval van Crohn's

ziekte, die eigenlijk verscheen terwijl hij

was "Dark Star" aan het filmen.

Dus hij was wat, 24, 25?

En het heeft hem uiteindelijk gedood.

Maar het was een darmstoornis

dat voelde soms wel zo was hem aan het verslinden, denk ik.

Linda en ik zouden soms moet hij hem nemen

naar de alarmcentrale midden in de nacht

toen de pijn zo groot was.

En tegelijkertijd zou hij dat ook doen gesprekken gevoerd

met Ron Shusett over wespen die zich voortplanten door te planten

die eieren in andere insecten.

Het waren al deze dingen soort van samenkomen en waren

in het script worden gezaaid.

Ron was in zekere zin echt gefascineerd

met het idee van de mens wezens die gastheer zijn voor ...

voor een embryo, dat mensen waren

de voeding voor een embryo.

Hij had het niet helemaal in het script

dat het zou implanteren iets in zijn buik

en het zou daar groeien.

Dus ging ik slapen.

En ik ben me ervan bewust ... het droomde niet.

Het was iets anders.

Het was toen je geest is in het onderbewustzijn.

Ik worstelde met een eigendom in mijn slaap.

Ik maakte hem wakker, ik ging naar rechts in zijn atelier en ik zei:

Ik heb het.

Ik heb het.

Hij zei, wat?

U hebt het antwoord?

Ik zei: ik heb het antwoord.

De alien neukt.

Hij zei, wat?

Waar heb je het over?

Ik zei, springt op zijn gezicht, het is dan een klein wezen,

weinig baby pijlinktvis-achtig, steekt een buis in zijn keel,

begint hem lucht te voeren, maar hij implanteert zijn zaad.

En dat gaat het ook doen groei in hem

en barstte uit zijn borst in het midden van de film.

Daar zijn meer dan een miljoen

soort parasitaire wespen.

Dat betekent dat van alle dieren in het dierenrijk,

de nummer een vorm van dier is een parasitaire wesp.

Er zijn wespen die dat graag willen maken rupsen hun gastheer.

Ze kunnen ook vrijgeven chemicaliën die regelen

het gedrag van hun gastheer.

En alles erop en eraan eet gaat voeden

deze larven die groeien binnenkant van zijn lichaamsholte.

Aan de buitenkant, zij ziet er volkomen normaal uit.

Dus John Hurt aan het ontbijt, dat is een rups met

wespen erin.

En dan eens die de wespen zijn klaar,

ze blazen gewoon hun weg uit hun gastheer.

En als dat dodelijk is naar de gastheer, prima.

Het maakt niet uit.

Ridley Scott liet graag film zien beelden van één soort wesp

in het bijzonder voor zijn bemanning, en dit is iets

bekend als de houtwesp.

Deze wespen moeten vind eigenlijk een manier

om hun wespenzakken te steken binnenkant van keverlarven dat

kan diep in hout zitten.

Dus er zijn er allemaal deze buitenaardse dingen

dat parasieten zijn overal om ons heen doen,

en wetenschappers proberen dat te doen begrijp dat op de manier

dat de bemanning Nostromo was proberen het te begrijpen

met de alien.

Dat is geweldig.

Wat is het?

Ja, dat is het wel.

Ik weet het nog niet.

Getting in iets anders

en ervan voeden binnen is echt een geweldige manier

om te overleven en te evolueren.

De alien past er gewoon in dit fundamentele basispatroon

die je waarschijnlijk in het leven vindt de meest succesvolle manier

om op aarde te leven.

Giger kwam echt van Dan O'Bannon.

Dan stelde hem voor een geniale inslag.

Giger consolideert elk monster

uit elke mythologie rond de wereld in een enkel wezen.

Hij belichaamt de mythische ander.

Jodorowsky redding

ging naar een opening van sommigen van Giger's kunstwerk in Parijs

en bracht het boek terug.

Dan keek ernaar en was rechtvaardig doodgeslagen door het kunstwerk.

Ze waren fantastisch, seksueel, mechanisch,

biologische samensmelting dat was helemaal nieuw.

Het drukt wel uit Giger's eigen bewondering

voor Lovecraft als pionier in het voorstellen van wezens

veel verder dan de menselijke opvatting.

Ik denk dat Dan en Giger ontmoetten elkaar in de Lovecraft

niveau, dat soort kruipen horror en naamloze horror

dat je vrij bent jezelf te definiëren.

Dan en Giger beide had vergelijkbare interesses

in het "Necronomicon."

Terwijl Giger het deed schilderijen over dat thema,

Dan schreef ook de zijne versie van het "Necronomicon,"

die ik nog steeds heb.

Het is niet gepubliceerd.

Het is een ... een gedrukt werk.

Giger was een mysticus.

Hij had zijn eigen mythologie, zijn eigen kosmologie.

Hij nam als een bij van verschillende bloemen

om zijn eigen verbeelding te voeden en er zijn eigen honing mee maken.

Hij is de mythologie van de toekomst.

Natuurlijk is er een Egyptische aanraking met "Alien."

Hans, zijn favoriet cultuur was Egypte.

Toen hij vijf jaar oud was, hij ging met zijn zus

naar het museum.

In de kelder, daar was deze mama,

een Egyptische mummie en Hans, hij was er behoorlijk bang voor.

Hij was zo diep onder de indruk door de zwarte botten

en de zwarte huid.

Vanaf dat moment ging hij bijna elke zondag.

Hij was absoluut gefascineerd door de piramides.

In vroege storyboards,

dat kun je echt zien het verlaten was een piramide.

En dan later, Ridley Scott stelt zich dit voor

van ritueel gebied van ruïnes.

Dit schip is een embleem, is een overblijfsel

van een voorheen geweldige cultuur, een oude beschaving

dat is al lang verloren aan de tijd.

Dat zegt ons dat we dat moeten doen denk aan het ruimteschip,

de vervallen, als een tempel.

Ik denk dat het verlaten een wassende maan en uiteindelijk

een symbool van de dood.

Je ziet allemaal halve manen tijdens het verhaal.

In het origineel scenario, de pods

waren in een soort piramide structuur genaamd de tempel.

Dat is verwijderd omdat van budgettaire overwegingen

in de productie.

Drie fasen van de alien, weet je,

waar het gat in een piramide, en bovendien

is Nut, de Egyptenaar godin van de nacht

lucht met sterren in haar buik.

En ik denk van wel echt mooi.

Je ziet het zijn uit haar uit de hemel geboren.

En op veel manieren dit wordt een afbeelding

van het buitenaardse geven geboorte van deze soort

dat zou de hemel kunnen verslinden.

Nut vertegenwoordigt de duade zelf, het rijk van de doden,

het rijk van de nacht, het rijk van de sterren.

Dit is waar de Zon gaat elke nacht.

Dit is waar de ziel naartoe gaat tussen leven en dood.

We zijn in de aliens domein in dit hele verhaal.

De eerste die ik zag van de "Alien" script was een vroege versie.

Dan O'Bannon heeft het me gebracht.

En zoals ik me herinner, het origineel titel was "Star Beast."

Ik vond het script leuk en ik wilde om het te maken, maar ik zei tegen Dan:

dit vereist echt een groter budget

dan wat ik kan uitgeven.

Waarom ga je niet winkelen het rond en zie

als je een groot budget kunt krijgen.

Als je de grote niet kunt krijgen budget, kom bij me terug

en ik zal het script kopen en maak de foto.

En een man die Mark heette

Hager heeft dit script in de stapel op Walter Hill's kantoor.

En het moet een dag zijn geweest waarop Walter Hill liep los.

Hij vond "Star Beast" plaats.

Nu dacht hij: "Ster beest "was een van de ergste

scripts die hij ooit had gelezen.

Hij vond het gewoon verschrikkelijk.

Maar hij stopte, pagina wat dan ook, 30, wat het ook was, en ging,

Wel verdomme?

Toen Brandywine kwam interesse en optioneel 'Alien'

Dan was natuurlijk een plaag en aandringen dat ze

gebruik Giger voor het wezen.

Dit is de brief aan Geiger uit Dan van 1 juli 1977.

"Beste Giger, deze week Ik ben verhuisd naar kantoren

van Brandywine Producties waar we

beginnen de te maken ontwerpbeslissingen voor onze film.

De producenten, Gordon Carroll en David Giler,

en de regisseur, Walter Hill, zijn

zo opgewonden als ik ben over de mogelijkheden

van uw unieke leningen talenten naar onze foto.

Kijk over de ingesloten beschrijving van de ontwerpen we

nodig, laat het ons dan weten hoeveel zou je doen

vraag naar de betrokken schilderijen.

Als we akkoord gaan, sturen we u een controleer voor $ 1.000 als voorschot

tegen toekomstige betalingen.

Ja, nou, Brandywine niet wil de $ 1.000 betalen,

dus stuurde Dan hem een persoonlijke cheque van $ 1.000.

De face hugger, dat was mijn eerste ding

Ik deed voor Dan O'Bannon.

Hij gaf me uitleg en tekeningen,

en hij zei dat hij is springen op een groot ei,

dit ei gaat daarover, dus.

En ik dacht dat dat zo moest zijn best een groot monster, dus ik

deed een enorme facehugger.

En toen was hij springen, dacht ik

hij zou kunnen springen wanneer zijn staart is zoals, het is gebogen als een veer

van de Jack in de doos.

En van die schetsen,

hij ging door en deed de schilderijen.

En daarom zijn de schilderijen zeg Dan O'Bannon's Alien,

omdat Dan ervoor heeft betaald.

Fox-hiërarchie komt binnen zie enkele ontwerpen,

en ze hebben hem ontslagen.

Gordon Carroll eindelijk zei, deze man is gewoon ziek.

Haal hem van ons lot af.

Stuur hem terug naar Zwitserland.

We hebben er niets van.

Dus Giger was weg.

Fox is op volle snelheid vooruit met Brandywine.

Ze zijn in preproductie Walter Hill gaat regisseren

de film en zo ineens, de studio

wordt gebeld door Walter Hill, eigenlijk, waar hij zegt, ja,

Dat ga ik niet doen...

dat ga ik niet doen maak deze film.

Ik heb er nooit echt in geloofd.

Ik vind het niet zo geweldig, en ik kreeg nog een foto

Ik ga het hier doen.

Veel geluk.

Ik ben weg.

En die andere foto was 'Zuidelijk comfort'.

Geen slechte film.

Niet "Alien."

Ik heb het script gelezen en Ik dacht, goed, dit is

zeer solide, zeer interessant.

Het is niet echt een script van een acteur.

Er was niemand anders gehecht, en ze zijn

vroeg me om te krijgen betrokken bij wat toen was

een gebudgetteerde film voor $ 2 miljoen.

$ 2 miljoen geluiden zoals een Ed Wood-film.

Dus ik wees het af.

Ridley en ik hadden net de do lijst voltooid.

Er was dit ding tussen Ridley

en ik over sci-fi, en dat Ik was de sciencefictionfanaat.

En alle films die Ik liet hem altijd zien,

hij zou helemaal minachting en zeg,

nee, dat is een hoop stront.

Hij had het script door de deur noemde de "Alien"

en ik probeerde te zeggen, nou, laat me het lezen, et cetera,

en om een ​​of andere reden of anders, deze keer,

hij zei: nee, nee, nee, nee, ik zal het eerst lezen.

En dus was hij binnen het naastgelegen kantoor

waar we commercials maakten, en ik herinner me hem

daar gaan zitten, fuck me.

ik heb een bel een paar weken later,

en zij zeiden: wel, de budget is maximaal $ 10 miljoen,

en een regisseur genaamd Ridley Scott gaat het regisseren.

Ik zei, verkocht.

Ik kreeg een telefoontje van Ridley zeggen,

leg je rug naar beneden naar Shepperton nu.

Dus reed ik recht naar beneden.

Wanneer Brandywine bracht Ridley op toen Dan

kreeg echt een bondgenoot in veel van wat

hij wilde dat 'Alien' zou zijn.

Zeer, zeer zeldzaam voorkomen wanneer de schrijver dat kan

die hoeveelheid invloed hebben.

Wij dacht dat hij dat ging doen

de verkeerde regisseur zijn ervoor, en hij

bleek de grootste visuele stylist

sinds de bloei van Kubrick.

En hij is zo'n visuele kerel

dat het eerste wat hij deed was een beetje om het af te breken

in storyboards, trekt de zijne eigen verhaalbord, buitengewoon

kunstenaar, deze fantastische beelden.

Maar wat het niet echt heeft is een duidelijk idee van het buitenaardse wezen.

Het is er niet helemaal.

O'Bannon zegt kijk, Ik heb dit boek.

Wanneer Dan liet Ridley zien

het "Necronomicon" Ridley zei meteen:

ja, dit is het.

Ik kreeg het boek te zien, Necro ...

Nomicom.

"Necronomicon," OK, in Los Angeles, in feite door O'Bannon.

Hij bracht het binnen.

En ik viel bijna van het bureau.

Zei dat is het.

En waarom verder kijken?

En zo zag ik het.

Zo simpel was het.

Ik ben nog nooit zo zeker geweest over alles in mijn leven.

Er waren veel argumenten in die fase.

Fox had echt veel problemen.

Maar het was een vroeg teken van hoe sterke Scott was in die film

dat hij zoveel veldslagen won.

En de meest fundamentele en belangrijke

kreeg hij Giger terug.

En ik dacht gewoon het was prachtig,

en ik heb me eraan gehouden mijn wapens zeggen, nee.

Nee dat is het.

Ze zeiden, laten we hem brengen in en praat enkele concepten.

Ik zei nee.

Dat kun je niet doen.

Dat is het.

We willen zijn schieten door zo en zo.

Dat is het.

Gewoon om dit goed te krijgen is wordt ongelooflijk moeilijk.

Dit is prachtig, niet alleen bedreigend.

En heeft ook zeer seksuele connotaties.

Dus in alles is het als een vrij mooie

humanoïde biomechanoid insect.

Giger praat over opzettelijk afbeeldingen tekenen

van zijn eigen dromen, dat betekent komen

van een plaats waar hij had niet

keuzevrijheid over wat hem is overkomen.

Toen hij schilderde, was hij in dit soort trance.

Hij was bezeten een ziener, een blinde ziener.

Zou zo gaan, en zoals in een polaroid,

een afbeelding zou verschijnen en vorm krijgen.

Giger's afbeeldingen bestonden in een universum

van hun eigen in Zwitserland.

En ze hebben echt hun gevonden plaats in de ruimte, de xenomorf

en de ruimtejockey.

Giger's afbeeldingen eigenlijk een thuis gevonden in "Alien."

Een deel van wat je ziet met het karakter van "Alien"

is deze prachtige synchronie, deze ongelooflijke synthese

van meerdere mythologische karakters,

Sekhmet, Pazuzu, Kali.

Je kan zien de middeleeuwse draak,

de Renaissance-demonen, de werk van Heironymous Bosch.

En het is een synthese die werd niet bewust gedaan.

Het was een synthese die gebeurde in de ketel van verhalen

dat was de verbeelding van Giger.

Dit is een karakter waarmee alle drie van deze artiesten

geïdentificeerd.

En omdat ze allemaal resoneerde met dit patroon,

ze waren getekend samen, deze komst

van een veel diepere plaats.

Zo'n briljant keuze die uiteindelijk

je zou kunnen zeggen scheidt "Alien" van iets anders was jij

heb dit buitengewoon kunstenaar met dit soort

van verbluffende beelden, en je injecteert het

direct in de film.

In de handen van misschien een liefhebber die

hield van horrorfilms en science fiction,

het zou kunnen zijn een compleet andere film.

Het drieluik van Dan

O'Bannon, Ridley Scott, en Hans Rudi Giger

was het geschenk van de goden.

Ze waren op de dezelfde golflengte.

En ze waren allemaal hierover nadenken

is meer dan een science fiction avontuur in de toekomst.

Dit was precies zo veel een verkenning

van het oude verleden, van de onderdrukte

en dat vergeten de alien vertegenwoordigt.

Wanneer een verhaal komt van meerdere mensen,

en verder dan het bureau van meerdere mensen,

het heeft een speciaal bestaan.

Het is een symbiose.

"Alien" is een symbiose van een paar mensen

die die gevoeligheid had.

Als Dan was afgegaan en de leiding hadden,

het zou zijn een andere film.

Het zou meer gehad hebben van de "Dark Star."

Ron Cobb zou puur zijn geweest sci-fi, allemaal perfect gedaan,

meer Star Trekky in een manier, of "2001."

Ik kwam aan boord en maakte alles ziet er grungy en echt uit

en als een ruimte vrachtwagen, weet je wel?

"Alien", zou ik zeggen we hebben de sets goed.

Het publiek deed dat niet ooit vraag

die we net hebben gevonden een paar oude ruimteschepen

en ging erin en filmde erin.

Dat was anders dan de wereld die eerder was gegaan.

Er was 'Robby de robot' er was "Barbarella."

Het is allebei heel tastbaar, en een compleet andere wereld

tegelijkertijd.

Er is bijna iets vaste plant over de weg

dat ja, die schepen zijn een heel andere

omgeving van wat we zijn het nu gewend

en wat we zouden hebben 1000 jaar geleden gezien,

maar mensen niet veranderd,

en ze gedragen zich nog steeds op dezelfde manier.

Ik plaats de hub van het wiel bij Ridley,

omdat hij een visionair is en hij wist wat te doen met deze film

en hoe alles te rangschikken deze verschillende elementen

in "Alien."

Hij was de camera laten draaien,

tijdens een groot deel van de verlichting, alles

was er om eenmaal, en hij was rechtvaardig

het zo prachtig uitvoeren.

Ridley schoot, ja, een goed 80% van de film,

en het was een paneel visie camera.

Ik bedoel, dit zijn geen licht.

Hij wilde ... hij wilde expres anamorf.

We zaten in een ruimte, en die groothoeklens

maakte het veel lijken meer claustrofobisch.

De kostuumontwerper die met Ridley werkte

zei eens tegen mij, weet je, Ridley's

kreeg een camera voor een hoofd.

Hij weet waar te zetten de camera automatisch.

Wanneer u in de hand houdt, uw ademen met de acteurs,

je maakt er gewoon deel van uit wat je aan het filmen bent.

Je bent niet op afstand.

Ik denk dat dat een van de is best bediende films ooit gezien.

Het is geen wiebelige camera.

Het was heel mooi gefotografeerd.

Er is een geweldige openingsreeksen waar

de camera drijft erdoorheen de lege Nostromo,

en hij had dit geweldig gevoel van beweging in het frame.

Ook al zijn ze allemaal in hun cryokamers,

er is een vreemd gevoel van het leven rond het schip.

Het is allemaal een beetje presaging wat komt eraan.

Maar het is een spookachtige kwaliteit die wapperen in het frame.

En hij praat een veel over het feit

dat hij nooit liet de camera zit stil,

dat het moet blijven bewegen, omdat je het publiek wilt

de hele tijd op scherp.

Je laat het nooit film komt tot rust.

En zelfs rond de schermen waar ze eigenlijk gewoon zijn

met dit soort liever soort kibbelreeksen

tussen de bemanning, gewoon normaal schipmateriaal,

dit is een lichte lucht van agitatie over hoe hij frames

en hoe hij de camera beweegt.

Hij krijgt de hartslag

van de film, dit soort groeiende kloppen die het heeft.

De reden hij wilde het schip op één pad hebben

was hij wilde filmen zoals de Mary Celeste bij de opening.

Hij volgde rond het schip, en daar

waren griezelig klein dingen gaande,

de pikvogels die ik zet daar voor Ridley in,

en iedereen zei: dat kun je niet doen.

Ik vond het een geweldig idee.

Het irritante ding, ja, dat was een realisme van Ridley,

het kleine knikken ... het kleine knikkende dingen.

Hij had iets met dat om welke reden dan ook

terug uit de kindertijd.

Ik vond het geweldig.

Ze waren in alle auto's in Engeland.

Iedereen had deze bloei dingen die knikten.

En ze waren altijd een grapje.

Weet je, Amerika had dobbelstenen hangen en zo,

maar Engeland had deze knikkende vogels.

Het is een voortdurende beweging.

Hoe illustreer je dat? dit ding gaat gewoon door,

en er is geen mensen erop?

Het werkte gewoon voor mij.

En dat is best wel een beetje rond het schip gaan

en de griezeligheid van het zei tegen mij veel.

De papieren ritselen.

Het is allemaal onlogisch.

Wat zou deze maken pagina's flitsen rond?

Waar komt de wind vandaan?

Al dat soort dingen.

Ja.

Het is niet gelukt zin, maar het deed het.

Ja.

Weet je, het was zoals Ridley's visie.

Zijn oog heeft de overhand ...

misschien vergeeft hij mij zeggend ... de wetenschappelijke logica

van iets, wat vandaar is waarom we regenpissen hadden

neer wanneer Brett wordt gedood in dat soort keten

hangkamer.

En ik had verschillende discussies.

Hebben gewerkt "2001", waar alles

was nauwgezet en echt, maar regen in de ruimte?

Je weet waar... waar komt het vandaan?

Hij zei, het kan me niet schelen.

Het ziet er goed uit.

Het doet.

Dat was het.

Een ding dat we gekregen van Ben Burtt,

we hebben dit soort dat

bleef de hele film doorgaan.

Het was bijna als een ademhaling,

een soort buitenaards wezen adem, ademhaling

in, uitademen en inademen.

En ik denk dat het een soort van, gewoon een soort

om dat iets te voelen ademde in je nek

altijd.

Ik heb je een soort gegeven organisch gevoel aan het schip.

En dan de computer

geklets dat opkomt in de helm, het zet je aan het denken,

wat is hier aan de hand?

Alles dat Ridley opgebouwd was

hierop voortbouwend angst voor het onbekende,

dat er iets gebeurt.

Iedereen wacht nu om iets te laten gebeuren,

maar dat doet het niet.

Toen ik begon werkend aan de film,

Ik realiseerde me net dat dit ...

deze film zou zijn vrijwel in slow motion.

Alles was langzaam, behalve voor deze steken die je hebt

kwam op verschillende punten.

En je dacht, hoe kan Ik duw iemand een beetje

in een hoek van de gezichtspunt bewerken,

en hoe ver ga je voor de publiek zegt genoeg is genoeg?

Daar was veel van, denk ik,

studio bezorgdheid over het feit dat het

was 45 minuten voor alles, naar hun mening is er gebeurd.

Voor de facehugger springt uit het ei en ...

en raakt John Hurt aan de ... op het oude gezicht.

Maar dat was de kracht ervan.

Inderdaad.

Dat was echt zo zijn kracht om te zijn

in staat om het tegen te houden zo lang voor je

gaf het echt aan het publiek.

Ze vonden het allemaal erg moeilijk om daarmee om te gaan.

Dan O'Bannon had heel vroeg geconceptualiseerd

in zijn script dat zij zou de eieren niet vinden

in het verlaten ruimtevaartuig.

Ze zouden het vinden de ruimtejockey.

Buitengewone visie, en het kwam van Giger.

Het was een foto van Giger.

En het heeft iets gedaan briljant in de zin

dat het je liet zien dat de universum was buitengewoon.

Het was rondspoken.

Het was vrijwel zeker goedaardig.

Je voelde je bijna een beetje een verlies toen je het zag.

Het was een soort wezen ossified op een stoel.

Je hebt nooit goed begrepen wat was wezen wat stoel was,

en het was gewoon briljant.

Het is iets anders dat Scott moest vechten voor.

Omdat Fox gewoon ging, nou ja, het heeft geen plotfunctie,

je weet wel?

Ze gaan gewoon door de vloer en vind de eieren.

Ridley zei, dat kan niet alleen een gat in de grond hebben.

Je moet iets voorstellen.

In de kist van wat was toen de ruimte

jockey, die we nu kennen de ingenieur, er is een gat.

Botten zijn naar buiten gebogen, alsof hij van binnenuit explodeerde.

Dus je krijgt een exemplaar van wat een hint is,

een kleine druppel misschien wat deze ... deze dingen doen.

En ze verlagen Kane in op, een deerne.

Kan je iets zien?

Ik heb geen ... een grot.

Een soort grot, maar ik ...

Ik weet het niet, maar het is zoals de verdomde tropen hier.

En hij ziet in daar dit geweldige soort tableau

die Giger eigenlijk had geschilderd.

Toen we daarover begonnen zat en zag wat ze hadden gedaan,

Ik bedoel, het was gewoon ... het was verbijsterend.

Alles was op ware grootte.

Er was geen CGI.

Dus je zat erin deze grote enorme grotten

die er groot uitzien vagina's, weet je wel?

Ik bedoel, alles had een soort van een zeer seksuele geaardheid.

Dus je hebt landde op de planeet,

en je hebt dit gehad etherische volgorde.

Kane wordt bijna geleid via het signaal,

een stem is noemt hem verder.

En het is nogal geweldig om te denken dat er is

iets daar, weet je, dat het buitenaardse ruimteschip

roept hem.

We komen eindelijk bij de buik van het verlaten,

en we krijgen de eierkamer.

Dat is het wake-up moment.

Die hele tactiek van de begin, de openheid,

en het soort spookachtig, plotseling, het

wordt naar binnen gezogen.

Tot die tijd punt, de film heeft

een beetje vreemd geweest hybride tussen een Kubrickian

serieuze science fiction en dit bijna aardig

van sprookjesachtige sfeer.

Het is een beetje raar soort spookachtigheid.

Dat is het niet, strikt genomen sprekend, volledig realistisch

tot het punt ze hebben avondeten.

De kistburst verandert de teint

van de film uit een soort van episch voor een soort van verschrikkelijk,

vreselijk intiem en soort van claustrofobisch en innerlijk.

Het is een soort innerlijke beweging, ook al is het wezen

komt uit hem.

Plots zit iedereen vast.

Plots is het ruimteschip klein en beperkt, waar eerder,

het is dit soort van snel vaartuig.

En wat de film doet is maak die hypersprong

in een oeroverleving verhaal over veel meer dingen

dan we ons realiseren.

Ridley zegt altijd dat dit ... dit

was het toneel dat viel dat op

zou de film maken of breken.

Het was gewoon een beetje gekte die uit Ron Shusett kwam

en Dan O'Bannon's geest.

Wanneer je het in het script leest, er zijn zoveel verschillende manieren

om het te benaderen.

En Ridley was zo beperkt door de scène.

Het is heel belangrijk moment in filmgeschiedenis.

Het idee kwam van een schilderij van Francis Bacon.

Ridley Scott heeft me dat verteld dit schilderij, het is gewoon

een kruisiging, en een van de leden

heeft alleen tanden en rood vlees, en hij had het graag

de borstkster zo.

ik heb altijd erg ontroerd geweest

door de bewegingen van de mond en de vorm

van de mond en de tanden.

En ik vind het leuk, misschien zeg, de glitter en kleur

dat komt uit de mond.

Toen ik voor het eerst naar Parijs ging, Ik vond in een oude boekhandel

een boek over mondziekten.

De platen waren met de hand gekleurd, en dat is het

had een enorm effect op mij.

De drie studies

voor cijfers op de basis van de kruisiging

is het echte punt van vertrek naar spek.

Hij dacht aan die foto als zijn eerste foto.

Hij was 35, en dat is laat, natuurlijk, voor een kunstenaar

om een ​​eerste werk te hebben.

Dit is zijn doorbraakwerk.

En het zit vol tegenstrijdigheden, vol paradoxen.

Hoe is dit plotseling gebeurd enorm uitdagend,

ongelooflijk gruwelijk en er ontstaan ​​lelijke beelden?

De beeldtaal is christelijk.

En Bacon, zelfs tegen die tijd, was een zeer gewelddadige atheïst.

Je krijgt de kruisiging in de titel,

maar het is een mengsel van Grieks mythen en christendom.

De Griekse invloed was heel diep,

en ik denk dat hij dacht aan zichzelf

zoals iemand opgejaagd door furies.

En ik denk dat hij hun voelde klauwen in zijn vlees.

Hij zei, oh, ja, de furies bezoeken me heel vaak.

De tempel van Apollo in Delphi

was een van de belangrijkste heiligdommen van de Griekse wereld.

Het is echt belangrijk in het verhaal van de furies.

De furies erin Griekse mythologie zijn

wrekers van misdaden, meestal gepleegd door kinderen

tegen hun ouders.

En ze verschijnen eerst in de trilogie van Aeschylus

wanneer Orestes de zijne vermoordt moeder, Clytemnestra,

en haar minnaar, Aegisthus.

Wanneer Orestes zijn toevlucht vindt bij de tempel van Apollo in Delphi,

probeert de geest van Clytemnestra om ze wakker te maken en op te wekken

zodat ze kunnen vervullen hun doel, welke

is op jacht gaan Orestes en neem wraak

voor de moord op Clytemnestra.

Het geweld van de brengt de ...

de ... de afbeeldingen.

Ik bedoel, als je het je herinnert die prachtige vertaling

van een van zijn lijnen, "de stank van menselijk bloed

lacht me uit. "

Wel, wat zou kunnen zijn verbazingwekkender dan dat?

Dat brengt meteen ter sprake de meest verbazingwekkende beelden.

De furies zijn een veel voorkomende kwelling voor een maker,

en hier is waarom.

Maken is inherent een opstand tegen de schepping.

Het feit dat zijn vader hem eruit heeft geschopt

van het huis toen hij het ontdekte hij was homoseksueel was

een blijvende wond in spek.

Ik denk dat de furies, tot op zekere hoogte,

zijn eigenlijk van hem vader, zijn vader

hem achtervolgen, hem achtervolgen uit het ouderlijk huis

en hem brandmerken als een buitenstaander.

Deze afbeelding is volledig gevormd uit Bacon's verbeelding.

Het is alsof Athena volledig springt gevormd uit het hoofd van Zeus.

Ik zie het als het monster uit spek komen,

en het monster komt eraan buiten de wereld.

Men denkt dat mythen zijn berichten van het goddelijke.

Wanneer Ridley Scott zet deze afbeelding van spek

in de handen van Giger, dat is een vreemde synchroniciteit.

En als je het ziet belang van het verhaal,

en je kijkt erop terug met de kracht en omvang

waarmee dat verhaal landde, alle synchroniciteiten

dat bracht het ook dat punt lijkt allemaal

belangrijker en verbluffend.

Het is gek dat deze scènes dat zijn ... een woord dat ik haat om te gebruiken,

maar ze zijn zo iconisch.

Zo lijkt het pagina moet zijn ...

je weet wel, er zou moeten zijn

zoals de grondwet, toch?

Ik bedoel, op een gegeven moment bij de einde van "Citizen Kane", zegt het,

en de camera draait en focust en de ...

het is een slee, Rosebud.

Naar zwart vervagen.

Het is niet zoals, weet je, jij weet, je denkt en je gaat,

ta-da!

Rechtsaf?

Maar de scène van de borstbreker is slechts een beschrijving van één pagina.

Broussards gezicht is geschroefd in een masker van pijn,

en hij beeft gewelddadig van kop tot teen.

Er klinkt een onsamenhangende schreeuw van Broussard, oh mijn god!

Een rode vlek van bloed bloeit voort de borst van de tuniek van Broussard.

Hun ogen zijn allemaal geklonken naar Broussard's borst

als de stof van hem tuniek is opengescheurd,

en een vreselijk, smerig klein hoofd zo groot als de vuist van een man

duwt eruit.

Iedereen schreeuwt en springt terug van de tafel.

De kat spuugt en bouten.

Het walgelijke kleine hoofd valt uit, komt naar buiten

van Broussard's borst, achterstand een dikke wormachtige staart,

spattende vloeistoffen en bloed.

Landt in het midden van de gerechten

en eten op tafel en schroeven weg terwijl de mannen

zijn aan het stampen voor veilige grond.

Wanneer ze eindelijk de controle terugkrijgen van zichzelf is het ontsnapt.

Broussard ligt in elkaar gezakt in zijn stoel, een enorm gat

in zijn borst spuitend bloed.

De gerechten zijn verspreid en het eten is

bedekt met bloed en slijm.

Ik zou die film maken.

Ja.

De borstburst gemaakt alles mogelijk voor ons.

Dat zou het niet hebben gedaan het was de magie die het was

zonder de kistenburst.

Daar rustte alles op scène van begin tot eind,

van het laten maken van de film, op hoe het publiek reageert,

of die monsters blijven leven

in onze verbeelding vandaag.

Het is dat moment we beweren eindelijk

die science fiction gaat niet alleen over geesten,

Het gaat om onze lichamen.

Het is continu met de aanwijzingen

horror nam het over voorafgaand decennium, toch?

Horror beweegt naar lichaamsverschrikking,

door David Cronenberg met name.

Het maakt deel uit van de textuur van een film

dat is voor mij een van de meest tactiele films ooit gemaakt.

Het gevoel van goo en vuil, van dingen

ons aansporen, het gevoel van hitte en stoom en zweet.

Er is een neiging om na te denken over de reeks kistenbursten

als een scène of zelfs een moment.

Maar het duurt echt een terwijl je eraan kunt bouwen.

De Nostromo komt eraan.

Het is grappig, toch? hoe al deze, weet je,

opnamen in de ruimte hebben nu een een soort van, weet je,

generalisatie over hen.

Weet je, als je erover nadenkt "2001", hoe gaaf dat smakken

was in die tijd, en nu zijn we gewoon beschouw het volledig als vanzelfsprekend.

Waarom is het noemde de Nostromo?

Het shuttle-vaartuig is de Narcissus genoemd.

Narcissen en Nostromo zijn beide woorden

die worden gebruikt in boektitels door Joseph Conrad, die schreef

over het kwaad van het imperialisme.

Door zinspeling op de werken van Conrad,

er zit een streng in "Alien" wat een zorg is

wat de mensheid betreft zou het kunnen vinden

waagt zich aan de donkere plaatsen.

In het geval van Conrad, hij denkt

over het hart van de duisternis, de donkere plaatsen van rijk.

Op hetzelfde moment dat Ridley Scott maakt 'Alien'

je hebt Francis Ford Coppola "Heart of Darkness" aanpassen

om 'Apocalyps Now' te zijn en expliciet commentaar geven

op parallellen tussen de oorlog in Vietnam

en de ontmoeting met het kwaad in het Britse en Belgische rijk.

"Alien" stuurt ons aandacht of herinnert ons eraan

van de gevaren van imperialisme en verovering

van andere plaatsen, wat we kunnen vinden

in deze onbekende gebieden, vooral als we proberen

om die regio's te exploiteren.

Ik haat het om dit ter sprake te brengen, maar dit is een commercieel schip, niet

een reddingsschip.

Rechtsaf.

Het staat niet in mijn contract om dit soort plichten te doen.

De jaren zeventig waren een tijd van economische neergang,

van bedreiging, bedreiging afkomstig van nieuwe plaatsen.

Ash, kun je dit zien?

Ja dat kan ik.

Ik heb nog nooit gezien zoiets.

Met name de

eerste opwinding van terrorisme.

Er zaten vijanden in.

Er was politieke corruptie.

Mensen hadden twijfels, voelden ons geïsoleerd,

voelden zich gedesillusioneerd.

Ik zeg dat wij verlaat dit schip.

We krijgen de shuttle en gewoon ga hier weg.

We nemen ons risico en hoop maar dat iemand ...

Lambert.

... haalt ons op.

Dit is een gevolg van Watergate.

Dit is een gevolg van de oorlog in Vietnam.

Dit is een gevolg van de politieke corruptie in Europa.

En ik denk dat die onzekerheid

speelt zich af in allerlei soorten films uit die periode.

Als je naar '78 kijkt, je krijgt Ted Bundy's gevangen,

John Wayne Gacy is gevangen genomen, de Hillside Strangler is daar.

Dus er is dit soort van nieuw fenomeen

daarbuiten, juist, de seriemoordenaar,

en wat betekend dat?

Er is dit soort van idee dat er is

iets daarbuiten dat kan helemaal slecht zijn

en onlogisch en verschrikkelijk.

En er is geen ermee redeneren,

en er is niets jij kan doen om het echt te stoppen.

Op geen enkel punt de "Alien" -films,

en zeker niet in de eerste

heb je zin om wat ons mens maakt

is het ding dat toelaat ons om dit wezen te verslaan.

Ik bewonder het zuiverheid, een overlevende,

onbewoond door geweten, wroeging,

of wanen van moraliteit.

Er zit een commentaar in over de manier waarop dingen zijn

gaat nu, en waarover we doen als mensen,

en hoe we nemen die sterke punten,

en die emoties, die dingen die ons mens maken,

en we draaien onze ruggen tegen hen.

Jij hebt in deze, in de jaren 1970,

enorme angst over Wat is er gaande

aan de Amerikaanse familie.

En ik hou niet meer van je.

Waar ga je naartoe?

Ik weet het niet.

Paniek over echtscheiding,

paniek over gezinsuitval.

Dit is wat ik begrijp het niet,

de hele tijd ... waar zijn jij ... waar ren je naartoe?

Alle keren dat ik langskom hier kan ik het niet begrijpen

hoe je haar boven mij kunt verkiezen.

Kun je dat niet begrijpen?

Nee. Het is een mysterie.

Nou, je kende mijn geschiedenis toen je met me trouwde.

Ja.

ik denk dat je kan

zie dat de bemanning van het ruimteschip

opereren als een soort van familie, en daar

zijn soort familie-type spanningen tussen hen.

Voordat we aanleggen Ik denk dat we dat moeten doen

bespreek de bonussituatie.

- Juist, juist. - We denken dat we ...

Een van de dingen dat valt me ​​op

over deze film in algemeen is de manier

dat het verbindt wat is gaat gebeuren met films uit de jaren 80

en wat er is gebeurd in films uit de jaren 70.

Omdat het sonisch voelt zoals een Robert Altman-film.

Je hebt deze scène van al deze karakters

eerder zitten praten ze ontdekken dat Kane OK is.

Wat dacht je van een beetje iets om je geest te verlagen?

Wil je me alsjeblieft opwinden?

De manier waarop het is geblokkeerd en geënsceneerd,

vijf of zes personen in het kader die allemaal iets doen.

Geef me gewoon de korte versie.

Mensen praten over elkaar

tegelijkertijd met gelijke volumes, waar je moet een beetje beslissen

wie je wilt luister naar, en zij zijn

allemaal mompelend en pratend extreem naturalistisch.

Het doet het ding die bioscoop in Amerika

deed het in de jaren 70, die moest proberen te wijzen

de lens op meer naturalistische arbeidersklasse

realiteit van Amerika.

De toekomst van blauw kraag werknemers

is iets dat is geheel revolutionair.

En de film, in een manier, gaat daarover.

Het gaat om de uitbuiting van deze arbeiders

door het bedrijf.

Hé, Ripley, ik wil Vraag jou een vraag.

Als ze vinden wat ze zijn daar op zoek naar,

betekent dat wij volledige aandelen krijgen?

Maak je geen zorgen, Parker.

Ja, dat krijg je wel wat er ook naar je toekomt.

Kijk, ik ga niet meer werk doen tot wij

haal dit recht.

|

"Alien" maakt voor mij meer zin als het werd gemaakt in 1974,

'75, '76 dan na 'Star Wars'.

"Alien" is een kleinere film.

"Alien" ... Ik kan het niet geloof dat ik dit zeg ...

is een realistische film.

Een deel ervan was gewoon

daar weg van komen schoongemaakt beeld van de ruimte dat

had de wetenschap gedomineerd fictie uit de jaren 60 en veel

van de jaren 70, en naar iets toe komen

dat voelde als een echte bewoonde omgeving.

Het was continu met de wereld wij

wist buiten de bioscoop.

Harry Dean Stanton

en Yaphet Kotto zijn de twee meest

arbeidersklasse jongens op het schip.

En zij, onbewust misschien, maar misschien intuïtief,

weet dat als zij bevries gewoon Kane,

alles komt goed.

Hoe komt het dat ze bevries hem niet?

Hoe komt het jongens? bevries hem niet?

Wat ik denk dat we moeten doen is hem gewoon bevriezen.

Ik bedoel, hij heeft een ziekte.

Waarom stoppen we niet? het waar het is?

Hij kan altijd naar een arts als we thuis komen.

Rechtsaf.

Ze spreken het waarheid in dit soort bijna

Grieks koorsoort van profeetmanier,

maar niemand wil het echt om naar hen te luisteren,

en ze zijn gewoon ze voor de gek houden.

Wanneer hij maar zegt Alles wat je zegt

toch, Brett, weet je dat?

Rechtsaf.

Wat ze maken plezier van hen voor

is dat Harry Dean Stanton houdt goed zeggen, goed, goed,

maar het is omdat ze gelijk hebben.

En in de enscenering van deze scène,

Dallas, de kapitein, zit het dichtst bij ons,

en er is deze muur van de twee arbeidersklasse jongens tussen hem

en de twee vrouwen, die zijn wetenschappers en vluchtofficieren.

En wanneer hij krijgt gefrustreerd met dit gevoel

dat, zelfs een grapje, de zijne autoriteit wordt ondermijnd

door deze twee jongens, wie zijn zijn werknemers zijn,

hij steekt over naar de verre diepte van het schot

om met Lambert te praten, wie meteen

begint zo te praten van verhoogde, goed opgeleide manier.

Nou, volgens mijn berekeningen, gebaseerd op tijd

besteed aan en van de planeet ...

Geef me gewoon de korte versie.

Hoe ver naar de aarde?

10 maanden.

En jij kan echt visueel zien

in dit ongelooflijk subtiele manier dat er echt

gaat deze oorlog over de beweging tussen de klassen op het schip

en wie heeft de recht om te worden gehoord.

Rechtsaf.

We weten het nu dat Hollywood in de jaren zeventig

was een zeer onderdrukkende plaats voor vrouwen.

Vind je in feit, dat dit, wat

kan het best worden omschreven als uw apparatuur, in feite,

belemmert u misschien?

U denk aan het seksisme,

de misogynie die impliciet was binnen de industrie dat

maakte deze film.

Bedoel je mijn vingers?

Nee, ik bedoelde je ...

Kom op, spuug het uit.

Ik bedoelde je ...

jouw figuur.

Mijn figuur?

En er is geen manier om naar "Alien" te kijken

zonder het als een te zien mannelijke fantasie van het soort

van onderdrukking die is geweest uitgedeeld aan vrouwen

door de eeuwen heen een schuldgevoel dat was onderdeel van mannelijkheid

in de jaren 1970, en zou moeten maak nu deel uit van mannelijkheid.

"Alien" heeft fantasieën in zich van mannelijke zwangerschap, fantasieën

van mannelijke verkrachting, fantasieën van mannelijke penetratie.

En daar is het allemaal mee verbonden geweldige scène op de borst.

Ik weet niet hoe expliciet zij

besefte wat ze deden.

Dat kan ik me niet voorstellen studio zou zijn als,

ja, je maakt een mannelijke verkrachtingsfilm in de ruimte.

Laten we er zeker voor gaan.

Het is geweldig dat het onbewuste werkt

op zoveel mysterieuze manieren.

Het voelt als een op een belangrijke manier oproepen,

een onbedoeld ontwaken van een onderdrukte geest.

De furies spreken zeker voor de onderdrukte vrouwelijke.

En "Alien" zeker vertegenwoordigt de onderdrukte

vrouwelijke vergelding.

"Alien" raakte een zenuw met veel mensen

omdat het aan het praten was over iets,

dat we zelfs in 2019 nog steeds zijn niet comfortabel adresseren.

Het idee dat "Alien" is gericht

de schuld die een patriarchale samenleving voelt

is volkomen logisch voor mij.

We gaan in paren.

We gaan stap voor stap en snijden uit elk schot en elke

ventileren tot we het in het nauw gedreven hebben, en dan zullen we het opblazen

verdomme de ruimte in.

Is dat acceptabel voor jou?

Ripley is gemaakt in 1979, en dat is het ook

krankzinnig dat we dat niet hebben veel geweldige vrouwelijke personages

sinds.

En vooral in een genre zoals verschrikking,

dat geeft zoveel vrouwen karakters door de tijd heen,

en toch is er niet die ons opvalt

als zijnde zo ontwikkeld en als complex en zo interessant

zoals Ripley was.

En is het niet ironisch dat ze terecht komt

zo zijn omdat zij is geschreven om een ​​man te zijn?

Ripley is de enige moederlijk karakter

binnen haar Promethean crew.

Haar transformatie geeft ons richting

voor de transformatie die we moeten het als een cultuur beschouwen

om zelfvernietiging te voorkomen.

Ze is een nieuw voorbeeld.

Wanneer we starten uit deze reeks met Kane,

dit is heel vreemd schot dat is lage hoek,

en hij is helemaal weg naar de kant ...

En misschien op dat moment bij gebrek aan een betere termijn,

er is zoiets in je begraven worden,

er is iets geweest geplant in je hersenen,

en je weet niet zeker wat.

Alles goed?

Kane lijkt goed.

Hij lacht zelfs een beetje.

Hij is niet op zijn best, maar hij is ... hij ziet er een beetje piekerig uit,

maar hij begint hoesten.

Voordat je het beseft wat er echt gebeurt,

je brein is al voor je.

Je hersenen gaan, het is in hem, en het komt eruit.

Een ding dat hij zeker is

voordeel halen uit is de ongelooflijke breedte

van het anamorfe frame.

De hele cast is binnen dit ene brede schot.

Wat is er veiliger? dan elke cast

lid in een fel verlichte witte kamer in een horrorfilm?

Alles daarin schip is zo donker.

Ik bedoel, het lichte Ridley Scott gebruikt is letterlijk

het licht van de fakkels.

Dat is het, toch?

Maar die scène, oh mijn god, jij zou in die scène kunnen werken.

En dat moest je ook opereer in die scène,

maar ze konden het niet red de patiënt.

U ga naar de reactie van Ash.

Ik denk echt dat de sleutel tot de spanning

hier volgt Ash, omdat hij is altijd in oppositie

aan iedereen.

Het is een heel kort shot, en je zou het niet merken

de eerste keer, maar als je teruggaat

en het u opnieuw beseffen, hij weet het

dat dit gaat gebeuren.

Er zijn er zoveel meer enkele foto van hem

in deze zeer vreemde off-kilter inlijsten die hem echt geeft

deze sinistere soort bewaking,

terwijl de meeste van de andere karakters, jij bent

ze in groepen zien, omdat ze zitten allemaal in hetzelfde team.

Je gelooft dat dit komt omdat hij heeft een betere intuïtie

dan de rest over hoe gevaarlijk is het en hij probeert

om hen te beschermen, maar in feite is hij

proberen dit te beschermen baby monster dat hij is

toegestaan ​​om in de wereld te komen.

Deze klootzak is enorm.

Ik bedoel, het is als een man.

Het is groot.

Kane's zoon.

Ash is zo'n lul.

Ash, jij iets horen of zien?

Als je erover nadenkt, hij is geen authentiek wezen.

Dus iemand, een menselijke persoon had om hem te programmeren, hem te onderwijzen.

Hij wordt niet alleen verondersteld eruit zien als een persoon,

hij hoort het te doen als persoon overgaan,

omdat de bemanning het niet wist.

En dat is wat maakt hem erger.

Die vrouwenhaat was ingebouwd.

Zou hem kunnen vermoorden.

As kijkt naar Dallas,

zoals, wat denk je?

ik ben bereid om grijp die kans.

Snijd het gewoon van hem af.

Jij neemt verantwoordelijkheid?

Ja, ja, dat zal ik doen verantwoordelijkheid nemen.

Haal het nu van hem af.

Ripley, verder de andere kant zegt:

Ik bel deze.

Het is mijn taak om te bellen.

Ripley, dit is een bestelling.

Hoor je mij

Ja.

Ik heb je gelezen.

Het antwoord is negatief.

Binnenluik geopend.

En hij zegt, nee dat gaat niet gebeuren.

Ik onderdruk je.

Waar komt hij op het idee deze vrouw met geweld binnendringen?

Weet je, maar het logisch niet

zinvol zijn voor een kunstmatige levensvorm om dat te doen.

Hij zou haar stikken.

Hij zou haar stikken.

De uiteindelijke keuze die hij maakt is rechtvaardig

zet deze vrouw op haar plaats.

De programmering ... denk als we daarover nadenken,

als we dat echt uitpakken, het is zo frustrerend.

Ik haat hem.

Een andere ding dat ik denk

over is de traditie van dramatiseringen die gebeuren

tijdens diners, die je kunt alles zien

van Chekov, naar Ibsen, terug naar Shakespeare.

En ik kan het niet helpen, maar denk aan "Raad eens wie komt eten."

En in dit geval is het de buitenaards wezen dat komt eten

en versnippert het sociale stof van de eettafel.

Maar de tekst en de subtekst gaat helemaal over eten, toch?

Het eerste wat ik ben ga ik doen als ik terug ben

is om fatsoenlijk eten te halen.

Ik kan het graven, man.

Ik zeg je dat ik dat heb gedaan slechter eten gegeten ...

Zelfs als het aankomt op...

daar is dit schot over de tafel,

en je kunt de kat erin zien de achtergrond, zachte focus,

het is ook avondeten.

Meestal weet je dat waar het van is gemaakt.

Nee man, dat wil ik niet praten over waar het van is gemaakt.

Ik ben aan het eten...

Waar is het eten van gemaakt?

Het is gemaakt van jouw verdomde binnenkant van je lichaam.

En er is alleen dit cluster van lawaai.

En het is bijna alsof je bent het horen van het punt

van de borstkas.

Het zit in Kane.

Het is volledig bewust.

Het gaat door hem heen komen.

Het zijn eerste indrukken van het universum

horen deze onduidelijke stemmen

van al deze menselijke wezens.

Het is alsof je erin bent dit soort sonische baarmoeder.

Nu, van de gelach, komt van eerste teken

dat er iets mis is.

Dat is John briljant het begin afbeelden

van de pijn in hem.

De reactie van iedereen is zo precies, zo goed.

Zo snel terwijl deze kerel ziek wordt,

en hij klapt in de hand achter zijn hoofd,

je voelt alsof je hierin zit compleet andere wereld.

Voor mij is Ridley echt hier een Kubrick trekken.

Je ziet dit binnen "Clockwork Orange,"

je ziet dit in "Barry Lyndon."

In al deze films, jij laat Kubrick naderen

sets en karakters met een heel vierkant

off en rigide formele stijl.

Maar wanneer geweld gebeurt er, Kubrick

zal de soort visuele woordenschat

van het toneel.

Haar deze geweldige keuze

om Kane's gezicht niet te zien op dit moment

dat hij gaat door de meest pijn.

Het is ongelooflijk zenuwslopend, en dat is het

soort van wat staat er te gebeuren

25 seconden later wanneer het wordt een van de rommeligste scènes

in filmgeschiedenis.

Hallo, Roger, en snijd, duw eruit.

Het was een beetje opdoemen

bij ons deze scène, weet je wel?

Iedereen was een beetje zich daar zeker zorgen over maken,

omdat A het nooit zou doen eerder gedaan,

en er was zoveel voorbereiding eromheen.

Zoals veel van de ontwerpwerk voor de film,

het had lang geduurd om te komen waar ze waren.

En ik weet niet hoe volledig was Ridley tevreden.

Ik denk aan het ei en de facehugger

werkte heel duidelijk voor hem.

Je zou het soort hebben heks vingers element

van de facehugger, het is enigszins soort van soort

van insectiele aard ervan.

Maar de kist was moeilijk, omdat het

moest er kinderlijk uitzien.

Het moest tenminste soort functie.

Het moest kunnen kom uit zijn borst,

het moest suggereren het wezen dat komt.

Dus in zekere zin is het ontwerp van de chestburster werd het meest bestuurd,

Ik denk per functie en bruikbaarheid,

de volgorde is even lang nodig de flamboyantie van Giger's werk

en dan Scott's wens om creëer iets buitengewoons.

Ze konden het niet los het uiterlijk ervan op.

Giger probeerde het de kist,

en hij zegt dat hij heb het nooit goed.

Het werkte niet.

Ik heb een ontwerp gemaakt dat ze eruit zagen zoals kip, zoiets als ...

zoals kip zonder veren.

Maar ik was niet blij mee.

En dan opbouwen het ding, en het

zag eruit als een kleine dinosaurus.

Het had versies die soort leek op een kalkoen

dat was min of meer geplukt.

Waren gewoon lachwekkend.

Ze konden het niet verzinnen iets dat echt was

op zichzelf angstaanjagend.

Roger Dicken ging weg

en ontwikkelde het zelf.

Hij was in staat om het te laten werken.

Ze hadden gemaakt deze kleine pop.

Eerlijk gezegd zag het eruit zoals een penis en ...

met tanden.

En ze hadden, zoals, zeiden ze, en wij zijn

zal het zo krijgen dat het gewoon opblaast,

en dan deze tanden komen eruit.

Ze waren als het beschrijven van dit.

Het is maar een ding.

We gingen, oh, oké.

Ik bedoel, ze waren zo opgewonden, deze poppenspelermensen.

Ze waren ... het was gewoon hysterisch.

De fundamentele wiskunde van de borstburstersequentie

is dat de cast niet wist.

Natuurlijk is dit niet helemaal waar.

We wisten dat er iets aan de hand was om een ​​kistenburst te zijn,

we wisten gewoon niet hoe het zou gedaan worden.

John Hurt wist duidelijk,

dus hielden ze hem gewoon mee de hele dag rode wijn en sigaretten

lang.

Ze wisten dat ze het waren vertrouwend op zijn geduld

om in die positie te blijven terwijl alles was opgezet.

De sfeer op de set had een zekere frisson,

weet je, in de ochtend, omdat iedereen

wist dat dit filmisch was, een soort grote scène.

Ik denk dat niemand dat had enig idee dat het zou gebeuren

een soort filmklassieker worden.

Roger Dicken bracht de kist op de set

in een draagtas.

Bloed werd geladen.

De hele bemanning trok een beetje aan deze regenjassen omdat ze

soort van wist wat er zou komen.

In de ochtend, zei Ridley, laten we zeggen

wat stukjes kraakbeen en zo.

Dus stuurde ik de koper tot aan het slachthuis

om een ​​hoop slachtafval te kopen, die verschrikkelijk stonk.

En ze stoppen het in formaldehyde voor jou, maar het was nog erger.

Maar we hebben het verpakt.

En Ridley deed het hijzelf ook.

We hielden het vast rondom eronder.

wij zijn allemaal in onze kleedkamers

bij Shepperton Studios.

Harry Dean Stanton is zitten in de hal

zingen en gitaar spelen.

We zijn daar uren.

We bleven ons afvragen wat de ... wat was er aan de hand?

Maar bij een bepaald tijdstip,

een assistent is verzonden om ze in te stellen.

En wat hen begroet is dat niet een visie, het is een geur.

Omdat over deze uren, dit soort

van slachtafval en produceren heeft net

gekookt onder de lichten.

Letterlijk heb je gekneveld wanneer je liep naar de set.

Het was zo walgelijk.

Ridley wist niet precies hoe dat ging gebeuren,

hoe ... hoe ... hoe is gaat dat zich manifesteren?

Dit alles ... deze ingewanden van een koe en het bloed,

en denken, mijn.

Wat ze zagen dat het John was

Pijn verspreid op deze tafel met al deze slangen.

Iedereen is bedekt met pakken.

De acteurs komen binnen en zij zie dat ze op hen wachten.

En ik zag ze, hun gezichten alle soorten laten vallen.

Ze gingen allemaal soort van dit, en hun ogen werden groot

en zwierf rond overal in dit spul.

Wij begon de scène te schieten,

en mij werd verteld dat ik het zou krijgen een beetje bloed op mij.

Dus we beginnen te rollen.

En dan wat gebeurt is briljant.

Er is bijna alleen maar splat zoals een kogel hem heeft geraakt.

Hij zet een pauze in.

Je moet wel een beetje geef het publiek een kans

om te beseffen wat er is gebeurd.

Het hele ding was echt een trucje in de snee.

En er was een snee naar de andere kant

van de tafel waar door welke tijd was ik geweest

vervangen door een replica-body.

Zijn t-shirt trok weet je, stevig erop,

en dan komt er bloed leidingen op hogedrukpompen.

Ze gaan blazen overal bloed.

Dus we beginnen te rollen, en dan ineens

Ridley roept, snijd.

Besnoeiing.

Het lukte niet bij de eerste take.

Er was niet veel van een kistburst.

Het kon er niet doorheen komen het verdomde t-shirt.

Nou, we hebben onszelf gevonden voorovergebogen om te zien

wat was er in godsnaam aan de hand.

Tweede keer, het ging nog steeds niet door,

maar het kwam op zo, en dan

ging naar beneden en zat onder het bloed.

En de acteurs waren er allemaal ziet er zo nieuwsgierig uit.

Dus het was een beroerte van geniaal dat het fout is gegaan.

Ze deden het nog steeds niet weet wat er zou komen.

En het reset opnieuw.

Ridley zei net tegen Nick Allder en aan Roger Dicken,

haal het gewoon deze keer door.

En ze voegden meer toe bloed, meer pijpleidingen.

En dit ding gaat omhoog door, splat.

Ze schieten alle pompen af.

Toen het doorging,

Ik bedoel, dat bloed ging overal naartoe.

Het was gewoon precies wat Scott wilde.

Het was precies dit absoluut onmiddellijke viscerale reactie.

Toen het gebeurde, van natuurlijk, jij bent er nog.

Dus dat is hoe het zich manifesteert, hè?

God!

En nogmaals, Nick, en opnieuw!

ik had leunde tegen een bloedstraal.

Dat kleine bloedschot me vierkant in het gezicht.

En toen sprong ik terug en ik ging, oh mijn god.

En mijn knieën raakten achterkant van die banquette

waar we allemaal zaten, en het heeft me op zijn kop gezet.

En ik zei, oh mijn god, we schieten nog steeds.

Dus rolde ik om en ik kwam terug,

en ik rende rond en kwam terug in de scene.

Dus er waren verschillende ... daar waren verschillende reacties erop.

En actie.

Bloed.

Bloed.

Genoeg.

Druk het uit.

Pomp het.

Roger Dicken had

bouwde ook kleine longen in.

Het was veel dingen gaande onder de tafel

om het zo echt te laten lijken, opgehangen stukjes spul erover dus

dat het er zo uitzag brak door het vlees

en hart en spieren.

Dat was een onderdeel van Ridley willen dit is zonder twijfel echt.

En ik denk dat schreeuw, wanneer het schreeuwt,

daar is het spekschot.

Er is echt iets vreemd in die schilderijen die

verbindt met de fobieën die we dragen tot op de dag van vandaag mee,

en ze komen uit ons oude verleden.

Dus ik denk dat jij weet het in het bijzonder

de "Incubus" is een die werd geraakt

mij als ik het script lees.

Omdat die kist het komt eruit en zit daar

voor een moment en schreeuwt, en dat is precies zoals jij

stel je voor dat een incubus zou doen.

Het zou uitkomen, zit en schreeuw naar je.

Ik hield van dat beeld zoveel, en wat

Ik zie er iets in dat is als een materiaal

object dat tot leven probeert te komen.

En dat is wat "Alien" is.

Langzaam.

Langzaam.

OK, en het hoofd achterover.

Langzaam, ga!

Shit.

Super goed.

Stop ermee.

Stop ermee.

Red het bloed.

Wanneer ik kijk de borstbursten scene

op de Nostromo, en ik ben nadenken over hoe briljant

geënsceneerd omdat het dat niet doet vinden plaats in een donkere gang

met een man helemaal alleen.

En dan tientallen jaren later, Ridley Scott

geeft een scène weer op een kistenburst en doet het precies op die manier

dat is zoveel tropey.

In het donker, een man alleen wordt bewaakt

alleen door de kwaadwillende David, en met deze rook en lichten

achter hem is het bijna alsof het de eerste versie is

van de originele scène dat werd afgewezen

en dan voor sommigen reden, later herzien.

Maar aan de andere kant, er is echt iets

heerlijk als je eraan toegeeft.

Ik voel me als Ridley Scott kan geen betere manier vinden

om over zijn eigen te praten sterfte dan door terug te gaan

keer op keer naar de oorsprong kant van de hoogte van zijn krachten

en de hoogte van zijn creativiteit.

Als je kijkt naar waar Ridley Scott momenteel is

het nemen van de "Alien" cyclus, hij gebruikt

het expliciet aan vragen onderzoeken

waar komt het leven vandaan?

Wat betekent het om mens te zijn?

Hij lijkt gefascineerd door het idee dat het kind zou vernietigen

de ouder, die de gemaakte zou de schepper vernietigen, dat

dingen die we maken komen terug en vernietig ons, wat ik veronderstel

zijn variaties op de Frankenstein-verhaal.

Maar de herhaalde herhaling hiervan in zijn werk

suggereert, denk ik, een majoor autistische obsessie eigenlijk.

Mensen praten er vaak over Hollywood als de droomfabriek

maar ik denk dat de dromen dat zijn Hollywood zet de schermen op

zijn niet alleen de droom van één persoon,

het zijn collectieve dromen.

Cinema is een venster op onze collectief onbewust.

En op die manier, ik denk dat "Alien"

is een ongelooflijk belangrijk venster

over wat mensen dachten ongeveer vanaf eind jaren zeventig.

Wanneer je achterom kijkt vreemdeling 40 jaar later,

het lijkt profetisch van waar we naartoe zijn gegaan.

We gaan nog steeds in dezelfde richting

dat het leek te wijzen destijds, wat maakt

de wereld van 'Alien', zo niet waarschijnlijk, tenminste, weet je,

ziet eruit als een mogelijkheid in de weg

dat "Star Wars" nooit zou kunnen zijn.

De laatste act van "Alien" is ontsnappen aan zelfvernietiging.

Dat is de mythe van onze tijd.

Onderdeel van wat "Alien" maakt zo krachtig is het

zoveel meer dan een allegorie.

Het boort een diepe set van patronen die kunnen

betekent veel, veel, veel dingen.

Ik denk niet dat we kunnen krijgen naar de bodem van "Alien."

Als een stuk zand dat trilt in een somatisch experiment,

in contact met iets diepers, Dan O'Bannon moet dat geweest zijn

over de frequentie voor deze mythe.

Hij lijkt een stenograaf voor een groter nummer.

Mijn man was in zekere zin uit tijd,

uit specifieke tijd.

Maar hij leeft voort.

En toen hij stierf, dat is wat ik tegen hem zei.

Hij was niet bij bewustzijn.

Ik zei, je hebt de wereld verplaatst.

Je hebt het gedaan.

Je hebt de wereld verplaatst.

En dat deed hij.

In zekere zin denk ik niet dat Dan O'Bannon is nog niet af.

Toen hij stierf, had ik een vreemd gevoel

dat hij terug was gegaan naar de toekomst vanwaar hij was gekomen.

En er zijn nog steeds dingen daar die uit hem opkomen

en dingen die ik heb dat rechtvaardig

wordt vandaag relevant.

En er is meer daar.

Er is daar meer.

Vraag me niet waarom hij had deze connectie

naar het verleden en de toekomst, maar dat deed hij zeker.

Hij kwam uit een plaats die dat had gedaan geen telefoon of televisie

en ging naar de sterren.

Ging naar de sterren.

Het is onverklaarbaar.

Ondertitels door explosiveskull www.OpenSubtitles.org

Steun ons en word VIP-lid om alle advertenties van www.OpenSubtitles.org te verwijderen