Original subtitles

4K BOX en 1 jaar Live Tv,Films,Series NU 149,- WWW.ALLESIN1BOX.NL

Ik ben zo terug met jullie drankjes.

Nog een dag te gaan.

Bedankt voor wisselen van dienst met Ivan. - Kerst geeft optimisme.

Geef me een high-five.

Ik heb nog drie rendierwafels en een kerstwrap nodig.

Ik kom geweien tekort. Ik bedoel bacon. Bacon-geweien, je weet wat ik bedoel.

Het is al goed. Rustig maar, baby'tje.

Lieve help.

Ik wil mijn baby niet achterlaten. Maar ik kan het niet verdragen haar te zien lijden...

zoals ik de afgelopen jaren. Vertel haar dat ik van haar houd...

en dat ik hoop haar ooit weer in m'n armen te sluiten.

Daar zal ik altijd op blijven hopen.

Hope Jensen. HOOFDREDACTEUR.

Nee. Geloof je het zelf?

Het kan, maar nee.

Hope?

Wat doe je hier? Je hoort hier niet te zijn.

Het gaat wel. Ik wil hier zijn.

Nee, dat wil je niet. Geloof me, niemand wil hier zijn.

Nee, echt. Eén dag zielig op de bank was wel genoeg.

Ik vind het zo erg, meid.

En hoe gaat 't met daten?

O, best goed. Ik heb net een jongen gevonden die bij Ikea werkt.

Is ie knap?

O, nee. Maar ik heb wel hulp nodig om mijn boekenkast in elkaar te zetten, dus...

Waar is het colofon? - Wat heeft hij?

Hope. Is Hope er?

Zeg hem dat we ruimte moesten maken voor de nieuwe advertenties.

Hope.

Welkom terug.

Wat voor ontwerper doet zoiets?

Hope.

Wat is dit?

Eh, ze moesten de kop aanpassen vanwege de nieuwe advertenties.

Wat? Vooruit dan.

Heb je dat stuk over cryptovaluta fraude al gecontroleerd?

Ik begin er vanmorgen direct aan. - O ja, je was er gisteren niet.

Gecondoleerd met je moeder.

Wil je langer vrij nemen? - Nee.

Mooi, want 't is druk. Morgen hebben we een vergadering...

over de ideeën voor de kerstuitgaves. Ik wil jou daarbij hebben.

Graag.

Om munt-chocolademelk te serveren om de kerststemming te stimuleren.

Dan zullen ze me een fijne vent vinden. - Oké.

Wil je er slagroom bij? - Goed idee.

En reserveer een tafel bij Farinelli. Ik wil met onze dierbare schrijvers uit lunchen.

Oké. - Dag.

Hoe kan ik mijn moeder trots maken, als ik alleen maar mag serveren en etentjes boeken?

Waar? - Bij Farinelli.

O, daar ben ik een keer goed ziek geworden. - En ik ben 't zat om alleen maar zijn hulpje te zijn.

Ik werk hier omdat ik journalist wil worden. En ik wil ook naar Farinelli.

Wil je voedselvergiftiging? - Ja.

Nee. Je weet wel wat ik bedoel.

Ga dan zijn kantoor binnen en zeg dat tegen hem.

Je hebt gelijk. Ik ga het zeggen. - Ja. Zeg 't hem, meid.

Wat? - Hij zit bij Farinelli.

Ik zeg het hem morgen.

Hope. Je moeder was al erg trots op je.

Hé. Een koppeling.

Hallo?

Ik moet een lijst maken met wat en waarom, maar je zult je spullen nooit meer terugzien.

Dat dacht ik al.

En op de deur heb je maar een simpel slot een geen beveiliging.

Je had het niet makkelijker voor die gasten kunnen maken.

Pardon?

In deze tijd wordt er altijd vaker ingebroken. Je kan hier vannacht niet slapen.

En waar moet ik dan heen? - Weet ik niet. Ouders, familie?

Ik heb verder niemand.

O, juist, eh...

Sorry, ik ben zo terug. - Da's goed. Ja.

Iemand heeft dit bij mijn deur neergezet. Heeft u het gezien toen u binnenkwam?

Kerstpot.

Ik ben op zoek naar gestolen spullen, nietwaar?

Ja, misschien heeft een van de buren het neergezet.

Dat betwijfel ik.

Ik vraag het wel aan ze.

Wat? Je gaat mensen toch niet vragen of ze een pot met geld kwijt zijn?

Waarom niet? - Wat denk je zelf?

Omdat de eerste de beste die je dat vraagt, meteen ja zegt.

Ik denk dat mensen eerlijker zijn dan dat. - Ik kan je vertellen dat dat niet zo is.

Heel erg bedankt.

Ik betaal je niet veel, maar je woont hier toch niet stiekem?

Eh, ik was even afgeleid. - O, dat hoort bij het werken met nieuws.

Je mag nooit afgeleid zijn, het nieuws is altijd belangrijk.

Dat is waar ik van houd. - Kan ik een kop koffie krijgen?

Kan ik je eerst even spreken? - We hebben toch net al gepraat?

Ik heb hard gewerkt als jouw assistent. En ik heb veel geleerd.

O, je gaat toch niet opzeggen. Ik heb geen tijd om iemand... - Nee. Ik wil een artikel schrijven.

Ik heb het verdiend en ik ben klaar voor iets anders.

Je hebt het verdiend, uiteraard. Omdat je al 22 bent en hier al een jaar hebt gewerkt?

Bijna.

Jij was 21 toen je bij de Boston Globe een kans kreeg.

Dat klopt als een bus. Laten we het er over 6 maanden nog 'ns over hebben.

Als je hier dan nog werkt, krijg je een kans.

En als ik er dan niet meer ben? Wat als ik dan bij een concurrent werk?

O, dan moeten we het maar zonder jou zien te redden.

Ja, dat moet dan maar.

Het is 30 november, mensen. Oké?

En er komen twee hele weken met artikelen over Kerst, vanaf de 10de.

Wie heeft er een goed idee voor een artikel? Roept u maar.

En wat denk jij... Rory.

We hebben de allernieuwste technische snufjes? - Volgende.

Een fooien-handleiding voor Kerst. Wie geef je een fooi en hoeveel?

Een tip voor jou: nee. Maar ik vind die elfenoren leuk. - Echt?

Ik heb er nog veel meer thuis. Ik neem ze wel mee naar het Kerstfeest.

Oké, da's prima, maar wat denk je van een echt idee in de tussentijd?

Wat hebben jullie nog meer? Chester, stop met drinken en ga eens denken.

Rory, m'n gouden meid. - Er is een nieuw dieet: de eierpunch kerstreiniging.

Dat is walgelijk. - Het is eigenlijk een keto-dieet en verrukkelijk.

Dat is eigenlijk oersaai en diëten hadden we vorig jaar ook al.

Stevie? Top 10 Kerstfilms voor het gezin?

Niet slecht. - Het is geen geweldig idee.

Morgana, je hebt meer tijd gehad. Wat heb je verder nog voor me? Niets?

Dan is het aan m'n meisje. Rory, geef me iets.

Geschenkbonnen. Slim, of lui en onpersoonlijk?

Lui en onpersoonlijk. Jongens, dit zijn alle afgeleide, saaie, inspiratieloze klik-lokkertjes.

Allemaal. Wat we moeten hebben, zijn verhalen met hart, traditie en kerstgeest.

Weet je wat? Misschien is het tijd om Hope een kans te geven.

Ik? - Ja. Heb jij soms onderwerpen, Hope?

Natuurlijk heb ik die. - Morgen komen we allemaal hier weer samen...

met frisse voorstellen, en ik kijk erg uit naar jouw ideeën, Hope.

Ik moet er vandoor, mensen. Aan de slag. Denk na.

Ik zag vanmorgen een lekker ding, en nu we het daarover hebben...

Brandi.

Ik had je toch over die kerstpot verteld?

Nou, ik heb wat onderzoek gedaan en een forum gevonden voor ontvangers van zo'n pot.

Dat staat vol met bedankjes aan de onbekende gevers.

Vanuit het hele land? - Nee, ze komen allemaal uit de buurt.

Ze geven mensen die het zwaar hebben in december anoniem zo'n pot.

Zoals jij. - Nee. Nogal bijzonder, hè? Wacht eens.

Brandi, dat is het. Dat is mijn artikel.

Goed idee. Ja, dat is het.

Nog een keertje, voor de duidelijkheid.

Alleen het woord Kerstpot op het glas. Niets anders, ook niet op de zak?

Nee. - En je hebt niemand gezien of gehoord?

Niemand. - Misschien een vriend van je moeder.

Mogelijk. - Of iemand die de politie bij jou zag.

En die wist dat er iets vervelends was gebeurd.

Ja, dat kan. - Hoeveel andere potten zijn er volgens jou?

Nou, ik heb er tot nu toe 12 gevonden.

De oudste is van 9 jaar geleden. Maar ik denk dat dit het topje van de ijsberg is.

Denk je dat het steeds dezelfde gever is?

Hoe moet zij dat nou weten?

In het begin denk ik wel, maar later zijn steeds meer gevers gaan meedoen.

Sommige ontvangers van een pot zijn nu geïnspireerd om ze zelf weg te geven.

Dat zou ik ook doen. - Ik ook.

Alleen zou ik de mijne met bergkristallen en paarse glittertjes versieren.

O, kom op nou, Rory. Het moet een Kerstpot zijn.

En wat dan nog? - Wat jij beschrijft, hoort niet bij Kerst.

Eh, zegt de vent met de harige Hobbitvoet-sloffen.

Hope. - Ja.

Waar denk je dat dit idee vandaan is gekomen? - Ik weet het niet.

En dat is wat ik wil uitzoeken en waar ik over wil schrijven.

Net of er een Kerstengel rondwaart.

Er zijn nog veel vraagtekens. - Ja.

Maar, het is intrigerend. Je hebt twee weken, meid.

Verpruts het niet.

En zorg dat ik m'n koffie krijg. - Dank je, Lyle.

Jaa.

Bravo.

Hallo, ik ben Hope Jensen van City Buzz.

Ik zag dat u een Kerstpot had gevonden. Ik zou u graag willen interviewen.

Mag ik u een interview afnemen over de Kerstpot in uw brievenbus?

Hallo, ik ben Hope Jensen van City Buzz. Dat is goed.

Het duurt maar tien minuten. O, sorry, een momentje.

Hallo. Zou het niet leuk zijn om iets positiefs te horen? Ik trakteer op een lunch.

Zei iemand iets over lunchen?

Of een pony. Juist. Hallo?

Een pony? - Ik kan omgekocht worden met een pony.

Vast wel.

Deze mensen zetten het op internet, maar willen niet met mij praten. Ze doen erg geheimzinnig.

Hou je hoofd omhoog. Je wilt geen dubbele onderkin.

Dat noem je een lel.

Officieel heet dat een onderkrop. Ook bekend als een kwab of lob.

Hé, hoe ging je date gisteren? - Die is niet doorgegaan.

O, wat vervelend. - O, nee. Ik ben niet gegaan.

Hij SMS-te me gisteren zo'n vijf keer. Dat soort gedrag gaat me te ver.

Hoi. - Wat?

Niets, gewoon hoi. - Dat had ik gehoord.

Ik heb een muffin voor je. - Ik eet geen gluten.

Natuurlijk. Gluten zijn slecht voor je.

Hé, bedankt. Dag Steve. - Dag dan.

Is Steve niks? - Hem swipe ik naar links.

O. Beste Hope, ik heb je email gezien en wil graag een interview doen over de Kerstpot.

Kijk eens aan. - Het is gelukt.

High five. Ja.

Oké. Denk aan jullie huiswerk voor morgen. Zorg dat jullie alle 96 landen kennen.

Hoi. Kom binnen. Ga zitten.

Hier? - Ja.

O. Geen telefoons in mijn klaslokaal.

En geen kauwgom.

Moet ik...? - Ja.

Sorry. - Ik zie het deze keer door de vingers.

Ik hoop dat de gever van mijn pot...

jouw artikel zal lezen en weten hoeveel het voor mij heeft betekend.

Dat zou ik ook graag willen.

Ik was toen gewoon een hulpleerkracht en had net afscheid genomen van de leerlingen.

Kinderen kunnen bezuinigingen maar moeilijk begrijpen...

maar ik deed zoals altijd mijn best.

Ik had beloofd niet te huilen terwijl ik mijn tas inpakte...

maar m'n tas was erg zwaar en toen heb ik hem gevonden.

Zat er... - Ho. Hand opsteken als je een vraag hebt.

Ik maak maar een grapje. Maar niet heus.

Toch wel. Ik ben in de war. Wat wilde je vragen?

Zat er een briefje bij uw pot? - Ja, dat was zo.

Er stond "Gelukkig Kerstfeest, we zullen je missen."

En toen kwamen de tranen. Tranen van dankbaarheid. Snap je?

Natuurlijk. - En het gekke is dat ik niets met Kerst had...

voordat dit alles gebeurde. - En nu?

En nu kan ik er niet genoeg van krijgen.

Deze potten zijn het bewijs dat de magie van Kerstmis echt bestaat.

O, en ik ben nu zelf ook Kerstpotten gaan weggeven.

Ik heb er vorige week al een gegeven, dus deze is voor volgend jaar.

Ja, ik zou graag... Voor in uw pot.

Het is besmettelijk, weet je. - Wat?

Goed doen.

Ik heb hier een schitterend verhaal, maar wie zit erachter?

Wat als ze niet willen dat hun verhaal bekend wordt?

Dat is haar werk, Cynthia.

Je zei zelf al dat deze traditie al jaren duurt.

Denk je niet dat ze naar buiten gekomen waren als ze dat gewild hadden?

Misschien vroeg niemand ernaar. En dat is wat zij nu wel doet.

Niet iedereen wil een bedankje voor z'n goede werk.

Ik wil echt graag weten wie erachter zit. - Ja, ik ook.

En dit is m'n grote kans. Als dit me niet lukt, is het terug naar koffie rondbrengen.

Ik weet dat dit je grote kans is. Ik ben het alleen niet eens met je aanpak.

Ze is een undercover journalist op zoek naar een positief verhaal.

Dit wordt een winnaar. Hope, jij gaat deze klus helemaal klaren.

En waar is de rode draad? - Die was op.

Geen van deze mensen kent de anderen? - Klopt.

Wat betekenen de nummers naast hun namen?

Wel, ontvanger 1 verwijst naar de man die de eerste pot vond waarvan ik weet.

En zo verder tot aan mij, met nummer 51.

Wie is die jongen? Die wil ik wel interviewen, als je me snapt. Nummer 7...

Kom maar op. - Brandi. Let even op.

Nummers 23 tot 51 zijn in de laatste vier jaar geweest...

wat aangeeft dat er volgens mij meer dan één persoon betrokken is bij de geschenken.

Ik dacht dat als ik het zo zou weergeven, het duidelijker zou worden...

en ik een patroon zou zien, maar het wordt nog steeds niet duidelijker.

Je zit helemaal tot buiten de buitenwijken. Hier...

Waar kom jij vandaan?

De laatste 32 potten zijn in het landelijke gebied, maar 1 tot 18 zijn allemaal in de binnenstad.

Dus je zegt dat de eerste potten van één persoon uit de binnenstad kunnen zijn.

Precies. Die andere potten kunnen het werk zijn van misdadigers met dezelfde werkwijze.

Ik bedoel, daders... eh...

Dank je, Steve. - Meneer de Rechercheur.

Dus daarom was ik gekker op DC dan op Marvel. DC zijn detective stripboeken.

Mijn fout. Ehm... Ik dacht dat de rem erop stond...

Laten we gaan lunchen. - Ik red het wel. Maak je geen zorgen.

Toen ik in de VS kwam, was ik opgetogen maar ook gespannen.

Mijn Engels was niet best en ik vond het moeilijk om vrienden te maken.

Dus ik hoorde er niet bij, en Kerstmis was het ergste.

Hoe dat zo?

Nou, wat mensen niet beseffen is dat de feestdagen...

alleen leuk zijn voor mensen die daarvoor worden uitgenodigd.

Elke dag ging ik gewoon naar m'n werk en weer naar huis. Niemand zag me.

Behalve die kinderen dan. - Kinderen zien soms meer.

Vooral toen ze m'n laptop stalen. En m'n fiets en de kerstkrans op m'n deur.

En een rottende pompoen door mijn brievenbus propten.

Tenminste als het een pompoen was. - Jakkes.

Ik kan ze niet meer zien.

Toen ik de wanhoop nabij was en me afvroeg of ik me hier ooit zou thuisvoelen...

vond ik deze pot bij m'n deur.

Ik begreep eerst niet wat het was, maar er zat een rood lint omheen geknoopt...

en op het glas stond het woord Kerstpot.

Ik begreep dat het een cadeau was. Iemand wilde iets aardigs voor mij doen.

Daardoor werd alles anders.

Ik neem aan dat u nooit uitgevonden heeft wie u de pot heeft gegeven?

Ik weet niet wie het is.

Maar mijn bewakingscamera heeft 'm gezien. - Zeg me alstublieft dat u de video nog heeft?

Ik denk dat ik dat wel kan vinden.

Wie ben je?

Hopie, Dopie. Hoe gaat het met ons artikel?

Het gaat geweldig. Alles gaat prima.

Rem haar niet af.

Verpruts het niet.

Dit soort artikel wil ik dit jaar graag lezen, dus ik kijk er erg naar uit.

Dank je, Lyle.

Hoe moet ik verdorie uitvinden wie die vent is?

Kom op meid. Je bent onderzoeksjournalist. Je moet denken als een agent.

Je gedragen als een agent, een agent zijn.

Je bent een genie. - Weet ik.

Het is een MG uit '74. U kunt het kenteken natrekken.

Maar dat kan niet als het van buiten de staat is.

Weet je, ik had aangeboden je slot te maken. Niet je te helpen een stakker te stalken.

Je weet dat ik hem niet echt wil stalken. Het is voor mijn artikel.

U denkt dat Kerstmis mensen slecht maakt.

Maar deze vent geeft potten vol kleingeld aan vreemden die het moeilijk hebben.

En ik wil graag over hem schrijven.

Kom op. Het is een meeslepend verhaal dat hoop geeft. De wereld heeft dat nodig.

Wat heb je precies van me nodig?

Er zijn maar drie mensen in Ohio met dit merk en type auto.

Een 78-jarige vrouw uit Akron, een 53-jarige man uit Dayton...

en een 24-jarige man hier in Columbus.

Hij is onze man. Ian Maxwell, 1 meter 85, lichtbruin haar, bruine ogen, geen strafblad.

Schorpioen? - Weegschaal.

Agent Webber wilde me niets meer zeggen, dus ik moest het zelf opzoeken.

Ik hou van cyber-stalking...

Hij studeerde af aan Ohio State University en werkt nu voor het familiebedrijf...

in meubelrestauratie, wat ze vanuit huis doen.

Dus je hebt z'n huisadres? - Ja. En raad eens waar hij woont?

Precies hier. Midden tussen iedereen in.

Ga weg. - Ja.

Eén probleem: ik kan niet gewoon zeggen dat ik het weet en hem om een interview vragen.

Waarom niet? Soms als je iemand ontmoet, moet je doen alsof...

je gek bent op de super dingen waar hij mee bezig is.

Brandi, dat is echt een heel slecht advies. - Luister naar me.

Neem een oud meubelstuk mee, babbel met hem over je gedeelde interesse in schuren en lakken...

en wat hij verder ook doet, en boem, klaar, je bent binnen.

Wat denk je hiervan? - Daar heb ik er al eentje van.

Niet waar. Ik koop het. - Waarvoor?

Voor Masker-Maandag. - Die bestaat niet.

Nog niet.

Hier was ik naar op zoek.

Ik kan niet geloven dat dit nog 75 dollar moet kosten.

Het is perfect.

Ik vind het oud.

Gaat u akkoord met 50 dollar voor dit oude kapotte bureautje?

Dit is een antiek mahonie-damesbureau uit de tijd van het Britse Regentschap.

50 Dollar dus?

Neem maar mee. - Ja.

Kunt u me er nog wat meer over vertellen?

De lade is afgesloten en geen sleutel, helaas.

En de andere beschadigingen?

O, dames... Hoe denken jullie dat je er uitziet over 200 jaar?

Daar zit wat in.

Hallo.

Jij bent vast Hope. - Jazeker.

Ik ben Adam en dit is m'n dochter Hannah. Laat me je een handje helpen.

Oké. - Hooo. Mijn hand.

Grapje.

Heb je 'm? Daar gaat ie.

Pas op de poten, daar.

Wat heeft dat arme bureautje moeten doorstaan?

Het was van mijn oma. Ik ben bang dat het wat versleten is.

Hoe kwam je oma eraan?

O... het was een huwelijksgeschenk van haar vader.

Hij wilde niet dat ze zou stoppen met schrijven toen ze trouwde.

Wat schreef ze? - Wat ze schreef...

Eh... Je weet wel, brieven, gedichten, korte verhalen en dat soort dingen.

Wat romantisch. - Oké, we brengen hem binnen.

Ik pak 'm wel. - Dank je. Goed.

Hope, doe of je thuis bent, oké?

Goed, kijk wel uit waar je loopt. Paps laat steeds scherpe splinters...

en gevaarlijke stoffen rondslingeren.

Hé, dat hoort bij het artistieke proces. - Noem je dat zo? Je bent gewoon slordig.

Er hangen twee hoeden op de kapstok. Zegt de ene: Zet 'm op.

O, moedig z'n flauwe grappen niet aan.

Je bent er gek op. - Nietes.

Hoeveel van jullie werken er in het familiebedrijf?

Officieel alleen ik, m'n vader en m'n broer. Maar in de praktijk helpt iedereen mee.

Jullie lijken veel andere klussen onderhanden hebben.

Ja, maar dat is altijd zo. - Eigenlijk heb ik een vreemd vraagje.

Ik studeer journalistiek en voor mijn vak zakelijk schrijven...

moet ik een verslag schrijven over een plaatselijk familiebedrijf.

Ik vroeg me af of ik over Maxwell Restauratie zou mogen schrijven.

Nou, ik weet 't niet, we willen niet opvallen.

O, kom op. Het kan ons naamsbekendheid geven.

Alle anderen schrijven over een restaurant, een stomerij of een uitvaartcentrum.

En dit zou zoveel interessanter zijn dan al die anderen.

Ik weet 't niet. Een uitvaartcentrum klinkt best interessant met spoken Enzo...

Ik beloof dat ik niet in de weg zal lopen.

Oké, m'n elfjes. Wie wil z'n hamertje neerleggen en pauze nemen?

Hope, dit is m'n vrouw Lauren. Lauren, Hope.

Hope heeft dit fraaie mahonie bureautje binnengebracht...

en ze gaat over ons familiebedrijf schrijven voor haar studie.

Wat denk je daarvan? - Spannend.

Hope, wil je met ons meelunchen?

O, nee, nee. Dat kan ik echt niet...

Wat ruikt er zo heerlijk? - Kom maar proeven.

Hope, je zit in je laatste jaar. Heb je al plannen voor na je afstuderen?

Ik heb altijd al journalist willen worden. - Alison gaat je geweldig vinden.

Wie is Alison? - Mijn zusje.

Ze schrijft zoveel verhalen, maar we zien ze nooit.

Ik snap dat. Als je je schrijfsels laat zien, leg je je ziel voor een ander bloot.

Dat is altijd moeilijk.

Je kunt horen dat jij een schrijver bent. Ik zou nooit zulke zinnen kunnen maken.

Of zinnen of samenhangende gedachten. - Kijk wie er is. Weer net op tijd voor gratis lunch.

Eigenlijk heb ik al gegeten...

maar eet jij gerust verder en geniet van dat groene stukje tussen je tanden.

Ian, dit is Hope. Zij gaat een verslag schrijven over Maxwell Restauraties...

voor haar vak zakelijk schrijven.

Echt? Kon je geen interessanter bedrijf vinden om over te schrijven?

Hij is gewoon jaloers, omdat wij alle bedankjes krijgen en hij alle rekeningen.

Iemand moet die puinhoop in de boekhouding opruimen.

Ik heb een leverancier één keer teveel betaald. - Wel 2.000 dollar.

Ik ben een vrijgevig type.

Mam, ik zei toch dat ik al heb gegeten. - Het is maar een beetje soep.

Hope, een tip: als m'n moeder vraagt of je trek hebt...

kun je net zo goed ja zeggen, omdat je toch te eten krijgt.

Zorg dus dat je trek hebt.

Dat klinkt echt leuk.

Oké, ben je er klaar voor? - Waarvoor?

Kom op, je weet het wel. Kom op.

O jee. - Oké, één, twee, drie.

KERSTPOT.

Dus... hoe is Ian?

Hij leek aardig. Allemaal trouwens.

Is ie knap? - Ik probeer te werken.

Je vindt hem een stuk. Nee. Ik... En wat dan nog?

En dat verandert er niets aan dat ik daar een opdracht te doen heb.

En ik ben hier bezig met 't bestellen van punch en kostuums voor het kantoorfeest, in m'n eentje.

Het spijt me.

Wat moet ik met die maretak? - Draag 'm altijd bij je.

Werkt fantastisch.

Succes.

Het is een antiek damesbureautje uit de tijd van het Regentschap.

Precies.

Aan zo'n bureautje zou Jane Austen gezeten kunnen hebben...

terwijl ze haar verhalen schreef. - Lees jij Jane Austen?

O, nee, nee. Ik ken die periode gewoon goed.

Lieg niet. Ian is gek op liefdesverhalen. - Helemaal niet.

Iedereen houdt van een goed liefdesverhaal. Mijn zoon is een romanticus.

Verbazingwekkend dat hij nog steeds niemand heeft.

Hoe zit het met jou, Hope? Ben jij nog alleen?

Paps. - Wat nou?

Eh, ja. - Echt?

Ik zou denken dat jongens in de rij zouden staan om met jou uit te kunnen gaan.

Paps. - Wat nou?

Je zou Ian je telefoonnummer kunnen geven. - Hé, zo is het wel mooi geweest.

Weet je, voor als er een interessant meubel binnenkomt en jij niet hier bent.

Inderdaad. - Oké.

Bedankt, pap.

Dit stuk is schitterend. - Weet je, elk meubelstuk heeft een verhaal.

Het is onze taak om te zorgen dat die verhalen blijven bestaan.

Is het goed als ik wat vragen opneem? - Ja, prima.

Hoe verdelen jullie het werk? - Nou, overal ligt wat.

Er zit geen systeem in. Hannah was een tijd mijn leerling.

Ik heb haar alles geleerd wat ik weet sinds ze 8 jaar was.

Ik heb die dag veel geleerd.

En nu leer ik van haar.

Hoe is dit allemaal begonnen? - Dat was toen ik studeerde.

Ik had wat extra geld nodig en dus begon ik dit bedrijfje...

nou, en 36 jaar later was ik er nog mee bezig.

En om eerlijk te zijn, is dit het enige wat ik ooit heb willen doen.

Wat is het doel van uw bedrijf? Uw missie?

O, dat is simpel. Wij maken beschadigde meubels weer mooi.

Helder en simpel. - Jazeker.

Met genoeg liefde en hard werk kun je bijna alles repareren.

Mam, ik ben dorstig. - Ben jij dorstig? Ik ben opa.

Vraag oma maar om iets in te schenken. - Ik kan haar niet vinden.

Schatje, m'n handen zitten vol vlekken. - Ik kan het wel doen.

Dank je, Hope. Er staat een nieuwe fles appelsap in de koelkast.

En hoe oud ben je, Jake? - Zes.

Zes jaar? En kun je al autorijden? - Nee.

Heb je een vriendinnetje? - Nee. Heb jij een vriendje?

Nee. Waar staan de bekers?

Gewoon daar. - Dank je.

Kijk je al uit naar Kerstmis? - Ja.

Ja, ik ook. Hé, weet jij wat voor pot dat is?

O, dat is de Kerstpot.

De Kerstpot. Wat is dat? - Mag ik niet zeggen.

Waarom niet?

En wat ga je aan de Kerstman vragen?

Mijn Sammy. - Wie is Sammy?

Hij is kwijt. - Nee toch.

Mag ik nu gaan spelen? - Tuurlijk.

Daar moet nog wat.

Bedankt, Hope. - Hij is een schatje.

Wie is Sammy?

Hij zei dat het enige dat hij voor Kerst wil, Sammy is.

Wie is dat? - Dat was z'n teddybeer.

Ze waren onafscheidelijk. Maar we zijn 'm deze zomer kwijtgeraakt bij m'n schoonouders.

We hebben overal naar een zelfde gezocht, maar Sammy was een cadeau voor Jake...

bij z'n geboorte en niemand maakt ze meer.

Hij is er kapot van. - Arm kereltje.

Ian heeft net een andere opdracht gevonden.

Je zou misschien met hem mee kunnen gaan om te zien hoe die kant van het werk gaat.

Ik ga alleen een oud meubelstuk in mijn truck laden, paps.

Precies, ook een deel van ons werk. Ze zou alles moeten meemaken.

Ik hoef niet mee. - Nee, nee. Het is prima als je over mij schrijft.

Niet, niet, eh... over mij, maar eh... ik bedoel, het gezin of zo.

Dus... zullen we gaan? - O, oké.

Neem de tijd, jongens. - Kun je het er nog dikker bovenop leggen?

Wat nou? - Ik zie wel wat je aan het doen bent.

Ga verder met je werk.

Je stelt ons zoveel vragen, maar we weten bijna niks over jou.

O, dat is omdat ik geen artikel over mezelf schrijf.

Maar als je dat wel deed, wat is dan volgens jou het interessantste aan jou?

Waarom niet iets simpels, als waarheen ga je uit, of wat is je lievelingskleur?

Niemand anders dan jij en het gezin weten dat ik van klassieke Engelse literatuur houd...

Romantische verhalen. - Literatuur.

Literatuur. - Het zijn romantische verhalen.

Je mag ook weten dat ik een grote fan van Ellis Bell ben.

Weet je wel dat Ellis Bell de pseudoniem was van Emily Brontë?

Meen je dat? - Ja.

Dat wist ik wel. - Prima.

Oké, laat me even nadenken.

Ik huil bij alle films. Ik heb een onverklaarbare angst voor clowns.

Wie niet?

En ik ben op Kerstavond als baby te vondeling gelegd in een wegrestaurant.

De vrouw die me vond werd mijn adoptiemoeder.

En zij was alleenstaand, met nauwelijks inkomen of steun van de familie.

Maar toch heeft ze altijd fantastisch goed voor mij gezorgd.

En we waren dikke maatjes.

Waar is ze nu?

Ze is pas overleden. - O, dat spijt me voor je.

Het was een echt moeilijke tijd.

Hé, Hope? - Ja?

Wat is je lievelingskleur?

Ik zei je al... Goed, bedankt.

Jake, wat zei de ene sneeuwpop tegen de andere sneeuwpop?

Ruik jij ook worteltjes? - Jake, is dat niet de slechtste grap ooit?

Heb je die van hem? - Nee, nee. De mijne zijn goed.

Hoe komen jullie aan klanten? - Meestal via-via.

Echt? Als je adverteert op de City Buzz site, lezen gemiddeld 40.000 mensen per dag dat.

En het levert 6 tot 10 duizend kliks per maand op...

en het is helemaal niet zo duur.

Ik heb daar afgelopen zomer stage gelopen.

Het is inderdaad soms erg rustig.

Misschien iets om over na te denken? - Oké.

Ben jij echt in een restaurant geboren? - Jake.

Het spijt me. - Het is al goed.

Nee... Ik ben niet in een restaurant geboren, Jake.

Maar mijn moeder heeft me daar achtergelaten, toen ik nog een baby was.

Heb je ooit je biologische moeder gevonden?

Nee, ik heb me altijd afgevraagd wat er in haar leven zo vreselijk was...

dat mij achterlaten een betere keuze leek.

Wil je haar vinden? - Ik weet het niet.

Elke Kerstavond zaten mijn moeder en ik in dat zitje bij Chuck's, aten een feestmaal...

om de dag te vieren dat zij me vond.

Ik heb me altijd stiekem afgevraagd of mijn biologische moeder op zou dagen.

Is ze ooit teruggekomen? - Ik denk 't niet.

Elke keer als de deur openging en de bel rinkelde, keek ik naar alle gezichten...

om te zien of er iemand naar mij zocht. Na al die jaren ben ik daarmee gestopt.

Dat spijt me zo voor je. - Hoeft niet. Ik had de beste moeder die ik kon wensen.

Hoe is het met je oma. Leeft zij nog? Je oma, de schrijfster?

Die jou het bureautje heeft gegeven.

Waarom laten we Hope niet even met rust. - Goed idee.

Wie wil er een toetje? - O, ik weet 't even niet.

Ik heb cake. Wie wil er cake? - Dit is een geweldige foto.

Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?

Toen ik 17 was, kwam Lauren met haar familie verderop in de straat wonen.

Het mooiste meisje van de buurt. Ik zag haar bij de bushalte...

of als ze de hond uitliet, maar ik had nooit de moed om haar gedag te zeggen.

En toen op een dag liep m'n hond weg achter een eekhoorn aan...

en heeft Adam hem helpen terughalen. - Ja.

Hoe wist je dat hij de ware was?

Ik wist het gewoon. M'n hart tenminste wel.

Je maakt me aan het huilen. - Dat weet ik.

Toen ik voor Jake wat te drinken haalde, noemde hij die pot op de plank een Kerstpot.

Waar gaat dat over?

Dat is gewoon de plek waar we kleingeld in doen. Da's alles.

O, kom op, paps. Vertel het verhaal. - Welk verhaal.

Oké dan. Lauren en ik waren in de twintig, net getrouwd...

en helemaal platzak. En Kerstmis kwam eraan.

Ik wilde iets kopen voor mijn nieuwe lieve bruid.

Dus in november kregen we het idee om alle kleingeld dat we hadden in een pot te doen...

en te kijken wat we konden sparen. - Ik spoelde een lege pot frambozenjam om...

en schreef er het woord Kerstpot op.

Ja, en we zetten de pot midden op tafel zodat we hem voortdurend zagen staan.

En tegen de Kerst hadden we 28 dollar. - Waar we niet zover mee kwamen.

Nee, inderdaad niet. - Maar het was tenminste iets.

Het volgende jaar begonnen we eerder, zo rond Halloween of zo.

Nee, het was in mei. - Nee, ik denk dat het Halloween was.

Het was... eind mei. Ik nam een grotere pot, en we beloofden elkaar...

dat we er onder geen enkel beding ooit iets uit zouden halen.

Toen kwamen er uiteraard de kinderen, en we begonnen nog vroeger.

We wilden voor iedereen cadeautjes kopen.

Totdat Hannah een ander idee kreeg. Het was op Kerstavond 22 jaar geleden...

en we brachten de pot naar de bank zoals we ieder jaar deden...

voordat we inkopen gingen doen.

Oké, wie wil er al dit kleingeld in de grote muntenmachine doen?

Ikke. - Ben je klaar? Kijk hier eens.

Ik weet hoeveel het is. - Hoeveel zit erin?

874 Dollar en 90 cent. - Weet je dat zeker?

Ja. - Oké, ik denk dat je gelijk hebt.

Hou vast. Ik ga je broertje halen. Daar gaan we, ik heb je.

Wat is er? - Niets.

Waarom bent u verdrietig? Waarom heeft u een zonnebril op in de winter?

Wilt u onze Kerstpot hebben? - Nee, dank je, dat kan ik niet aannemen.

Hannah? Niet zomaar weglopen. Je hebt ons laten schrikken.

Gaat het goed met je? - Ja hoor. Maar met deze mevrouw niet.

Ik heb gevraagd of ze onze Kerstpot wilde. - Ze is erg lief.

Weet je wat? Waarom geef je hem niet aan haar?

O, nee, dat kan ik niet aannemen. - Ja, dat kan wel.

Echt? - Wij willen hem echt aan u geven.

Geef hem maar aan haar. Goed zo, lieverd.

Dank je wel. - Graag gedaan.

Een fijne Kerst. - Fijne Kerst.

Met dat we die dag die pot weggaven...

gaven we ons Kerstfeest weg.

We hadden geen geld meer voor cadeautjes voor wie dan ook.

En 's morgens, met niets uit te pakken...

deden we de kerstverlichting aan, zetten kerstmuziek op...

vertelden elkaar om de beurt waarvoor we dankbaar waren.

Het werd uiteindelijk onze mooiste Kerst ooit.

En we spraken af dat elk jaar te doen.

Dus sindsdien stopten we al ons kleingeld in een pot, het hele jaar door...

en gaven het dan aan iemand die het volgens ons echt kon gebruiken.

En jij bent de eerste aan wie we dit hebben verteld.

Dus ik denk dat jij nu één van ons bent. - Ja. Mondje dicht...

We moeten de hoeken van dit nachtkastje nog doen, en jouw bureau kaal maken.

Wat thinner erop, en dan flink schuren.

Heb je daar nog vragen over?

Ja, ik zou graag weten hoe jullie bepalen aan wie de potten te geven.

Dus we zijn weer terug bij dat onderwerp, niet?

Sorry. Ik bleef er maar aan denken afgelopen nacht.

We vertellen elkaar wat we over mensen hebben gehoord op werk, school, de kerk, waar dan ook.

Vraag je je wel eens af hoe het nu met ze gaat?

Jazeker. Ik denk het hele jaar door aan ze, telkens als ik kleingeld in de pot gooi.

En niemand heeft ooit geraden dat de potten van jullie kwamen?

Nieuwsgierig aagje, we hebben nog werk te doen.

Sorry. Geeft niet. Help me even met die klem.

Je hebt niets geleerd, hè? - Helemaal niets.

Hé Hope, ik heb eindelijk je laatje open.

Misschien vinden we wel één van je oma's oude verhalen...

Eigenlijk heeft dat al zo lang op slot gezeten, Vast al voor mijn oma hem had.

Ik weet niet...

Een oud Chinees afhaalmenu.

Dat was niet wat je verwachtte, niet? - Ik had eerlijk geen idee wat erin zou zitten.

Hé, hoe gaat het hier?

We willen weten of Hope morgen mee gaat schaatsen.

Ik had beloofd hem morgen mee te nemen. Je mag meekomen, als je zin hebt.

Ja, dat zou ik leuk vinden. - Ja, ze gaat mee.

Meestal gaan we erna pannenkoeken eten. - Ik weet een prima plek.

Hé, Hope.

Wist je altijd al dat je journaliste wilde worden?

Ja, ik kan me niet voorstellen iets anders te doen.

Ik weet niet wat voor schrijver ik wil worden.

Nou, je hebt tijd genoeg om dat uit te zoeken.

Ik wil nu vooral mijn eigen verhalen verzinnen.

Misschien kan ik er eens eentje lezen?

Ik weet dat het eng kan zijn. Ik beloof ze niet af te kraken.

Het weet 't. Ik vertrouw jou.

Tikkie. Jij bent hem. Ik ga je pakken.

Dit gaat je goed af.

Ik schaats al vanaf m'n vijfde.

Ken je kunstjes? - Ja, ik kon ze wel.

Laat maar zien wat je kunt. - Oké, maar het is wel even geleden.

Niet lachen als ik val. - Ik beloof niks.

Gaat het? - Ik denk dat ik m'n waardigheid heb gebroken.

Gaat het echt wel? - Ja, ik dacht even aan m'n moeder.

Dit is dezelfde plek waar zij me schaatsen heeft geleerd.

Sorry, dat wist ik niet. - Geen probleem.

Ik mis haar gewoon.

Pas op met bevroren tranen. Die zijn scherp en dodelijk.

Mag ik je iets vragen over die potten? - Wat doe je met de feestdagen?

Jij eerst.

Ik vroeg me alleen af waarom jullie de potten altijd anoniem weggeven.

Dan voelt niemand zich verplicht iets aan ons terug te geven.

Dat is de echte geest van weggeven.

Heeft ooit iemand je betrapt? - Bijna.

Een paar jaar geleden deed een vrouw aan wie ik een pot moest geven de deur open...

precies toen ik hem wilde neerzetten. Dus deed ik alsof ik verdwaald was...

en vroeg haar naar de weg. - O nee.

Jawel, in het tijdperk van de GPS vroeg ik naar de weg.

Ze moet gedacht hebben dat ik haar huis inspecteerde om in te breken.

Dus daarna ben ik ze midden in de nacht gaan afleveren.

Zodat niemand me zou zien.

En wat ging jij aan mij vragen?

Ik vroeg me af of je plannen had voor de feestdagen.

Nee. Misschien kunnen we uit eten gaan, of zo?

Uit eten zou leuk zijn, ja.

Wat ben jij vrolijk. - We hebben zo'n leuke dag gehad.

Heb je ze nog steeds niets gezegd? - Ik beloof ze alles te vertellen...

op het juiste moment.

Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt.

Ik weet 't. Maar ik kan het nog niet.

Het komt goed, Hope. Schrijf dat verhaal en maak ons trots.

Ja. Dit artikel is een kans voor de mensen wiens leven we veranderd hebben...

om dankjewel te zeggen.

Als jij het zegt.

Ik vind het gewoon jammer als jij je waarden geweld aandoet.

En ik wil niet dat je gekwetst wordt.

O, kom op, Cynthia. Ze doet zich niet voor als een arts die een operatie gaat doen of zo.

Ze zegt alleen maar dat ze student is. Wat is het probleem?

Ik moet nu echt terug. Maar kom even hallo zeggen, goed?

Hoi. Ik vertelde net hoe goed je kunt schaatsen.

O ja, heb je ook verteld over hoe je boven op mij viel?

Daar herinner ik me niets van. - Ik heb het gezien.

Dank je. Hé, zie je dat zitje daar achterin?

Daar zat ik elke dag m'n huiswerk te maken na schooltijd.

En waar ik wachtte tot m'n moeder klaar was met haar dienst.

Had je je eigen stoel? - Zeker. Ik ben hier zo'n beetje opgegroeid.

En is dit het zitje waarin je moeder je heeft gevonden?

Ja. Precies waar je zit.

Ik heb zo'n geluk gehad. Ze hoefde die dag eigenlijk niet te werken.

In dat geval hebben we allemaal geluk gehad.

Belangrijke vraag: kan ananas wel op een pizza?

Lastig probleem. Bij een pizza erover praten?

Prima voorstel.

Op je telefoon aan het spelen? Ben je al klaar met je artikel?

Niet helemaal. - Wat is het probleem, Hope?

Je zegt al dagenlang 'niet helemaal'. - Ik ben niet echt eerlijk geweest richting de Maxwells.

En ik begin me er erg schuldig over te voelen.

Echt? - Ja.

Heb je ooit gehoord van Nellie Bly? - Nee.

Nellie deed of ze geestesziek was om in een inrichting te komen...

waar zij verslag deed van de misstanden daar.

En dat verslag werd de basis voor ingrijpende veranderingen in de psychiatrische zorg.

Hope, al heel lang gaan hier journalisten undercover...

om een goed verhaal te kunnen schrijven.

En dit wat jij hier hebt, is een goed verhaal.

Dat weet ik. - Oké.

Vecht er dus niet tegen. Omarm het. Ga er in mee. Wees Nellie Bly.

Goed? - Oké.

Oké. Je moet iets gaan presteren, Hope. Want ik zeg je dat...

dit hele twijfelachtige gedoe hem niet gaat worden.

Ik heb m'n vertrouwen in jou gesteld, Hope. Zorg dat ik er geen spijt van krijg.

O, ik voel hier iets opkomen. Is dat spijt? O, dat is spijt. Ja, Hope, help me.

Hoi. - Hoi.

Woo. Wat is dit allemaal? - Ik heb wat kerstinkopen gedaan.

Ik heb dit voor Ian gekocht. Het is de Jane Austen verzameling.

O, dat is geweldig. - Ik moest het gewoon kopen.

Sammy. Hoe heb je die gevonden?

Ontzettend bedankt.

Je maakt hiermee zijn Kerst helemaal goed. Oké, ik ga dit even verstoppen.

Iedereen is in de keuken.

Die is klaar. Mooi zo.

Het ruikt hier heerlijk. Deze zijn ongelofelijk goed. Geweldig.

We hadden het net over Kerstmis en vroegen ons af of je zou willen komen.

Op Kerstavond. - Echt?

Tenzij je andere plannen hebt. - Alleen uit eten bij Chuck's zoals altijd.

Kom dan na het eten en blijf ook eerste kerstdag bij ons.

Kerstavond is mijn favoriet. Al die kerstverlichting, kerstliederen...

cadeautjes inpakken, eierpunch drinken, gewoon lekker praten en teveel hiervan eten.

Dat klinkt helemaal perfect. - Maar ik moet je wel waarschuwen.

Jake staat idioot vroeg op en maakt iedereen wakker.

Hoe vroeg? - Vijf uur. Als we boffen om zes uur.

Nou, het Kerstavond deel klinkt goed. - Kom maar wanneer je wilt.

Maar kom niet op chic. Wij zitten de halve dag in onze pyjama's.

Wil je die er even voor me uit halen? - Natuurlijk.

Ik vroeg me af of je iets over je biologische moeder wist?

Ze heeft een briefje in mijn dekentje achtergelaten.

Maar ze heeft het niet ondertekend. - Heb je het bewaard?

Natuurlijk. Het is het enige dat ik nog van haar heb.

Wel eens aan zo'n familiestamboom DNA onderzoek gedacht?

Je zou een bloedverwant kunnen vinden.

Ik weet 't niet. Ik was altijd bezorgd dat erover praten m'n moeder van streek zou maken.

Dat snap ik. Ik help graag als je het ooit wilt proberen.

Dank je.

Nee, nee. Nee, ik ga er geen een pakken.

Ze zijn erg lekker. - Ik zie ze niet eens.

Nee, ze zijn er niet.

Maar ja, ze zijn er wel, schat, en deze meid heeft haar zoetigheid nodig.

Een mens kan niet overleven op maar eentje.

De waarheid is gesproken.

En waar is m'n verhaal? - Het is zo goed als klaar.

O, bijna. Dat is geweldig, ja. Omdat Kerstmis eraan komt...

en dat is nogal een harde deadline. Dat weet ik.

Maar er zijn nog een paar stukjes die ik niet helemaal uitgewerkt heb.

Geef me dan maar wat er is aan het eind van de dag.

Wat? Waarom? - Daarom.

De tijd raakt op. Ik word nerveus van je.

Weet je wat? Tot het klaar is, koekjes zijn weg.

Maar Lyle, het is nog niet af.

Ik zei vorige week al nee tegen jou. Ja. Nee. Nee.

Hopeloos.

Je ziet er diep triest uit. - Ik zit in de stress.

Lyle wil het verhaal vandaag en ik heb de Maxwells nog steeds niet de waarheid verteld.

O jee. - En ik wil Lyle ook niet teleurstellen.

En wat ga je daaraan doen? - Ik... weet 't niet, Rory.

Ik wilde zeggen: je twijfelt omdat je altijd al journaliste wilde worden...

en nu heb je eindelijk de kans. Maar je wilt de Maxwells ook niet kwijt.

Maar als je moet kiezen, welke doet dan het meest pijn om te verliezen?

Dat is het punt: ik kan niet kiezen. - Misschien heb je wel geen keus.

En als je niet snel iets doet, verlies je allebei.

Ik kan niet geloven dat ze dit hele eind loopt. - Vijf dagen per week, 11 kilometer enkele reis.

Ze moet om half zes thuis weg om op tijd op werk te komen.

Dat zou voldoende moeten zijn om haar auto te laten repareren.

Wat hopelijk iemand nog voor Kerst kan doen.

Oké. Haar moeder past overdag op de kinderen...

en ze zijn vast thuis, dus we moeten erg snel zijn.

Oma, er is iemand bij de deur. - Wat doen we nou?

Geef maar. - Snel.

Rennen.

Dat was geweldig. Hannah?

Hannah.

Stil. Laten we 'm smeren.

Bedankt dat je dit met mij samen wilde doen.

Kom op.

Ik ben goed.

Vier strikes op rij. - Wat?

Dat is mijn meisje. - Geloof je dat?

En Hope, wat is jouw verborgen talent?

O, ik kan erg snel typen. - Saai.

Ik kan met m'n tenen een pen oppakken en m'n handtekening zetten.

Waarom zou je dat ooit willen leren?

Jij bent nooit enig kind geweest.

En jij Ian? - Ik? Eh...

Ik denk dat je die truc moet doen. - Ja.

Nee. - Kom op, doe het.

Ik doe dat niet... Ik ga het niet .. - Alsjeblieft.

Welke truc? - Goed dan, ik zal de truc doen.

Ga je die laten verdwijnen?

Kijk maar goed.

Niet slecht, hè? Dank u wel, dank u wel.

En komt nu het stuk waarbij je naar mijn oor reikt en dan de munt laat verschijnen?

Zo ongeveer.

Ongeveer?

Wat is dat? - Een sleutel. Voor je bureaulaatje.

Ik heb 'm gemaakt.

Heb jij die gemaakt?

Dank je. - Graag gedaan.

Heb je die geoefend? - De truc?

Nee, dat heb ik ter plekke verzonnen. - Onmogelijk dat dit de eerste keer was.

Hé, we moeten ervandoor als we de voorstelling om half acht willen halen.

Nee, ik koop online kaarten, 4 volwassenen, 7u30... - Ik denk dat Hope studentenkorting krijgt.

Je moet je studentenkaart tonen en de mijne ligt nog thuis. Ik koop mijn eigen kaartje wel.

Het is goed. Ik betaal wel. - Oké.

Is er iets mis? - Niets.

Weet je 't zeker? Je kijkt zo ernstig ineens.

Ik moet jullie eigenlijk iets vertellen. Ik maak me een beetje zorgen over...

wat er gebeurt. Je weet wel, nadat ik mijn verslag op school inlever.

Doe niet zo gek. We blijven gewoon met elkaar omgaan. Kom op, we gaan.

Kom mee.

Wauw. Sprakeloos. Een voltreffer.

Ik ga dit publiceren als hoofdartikel op onze homepage.

Ze geven die kerstpotten anoniem weg.

Ze willen echt geen erkenning.

Dus ze willen geen helden zijn. Fantastisch. Dat kunnen we nog toevoegen.

De Maxwells zijn zo lief voor me geweest.

Hope, toe nou. Ik bedoel, je hebt een krachtig verhaal geschreven, dat het...

potentieel heeft om de levens van duiz... nee, miljoenen lezers te veranderen. Hen te inspireren.

Hé, daar zou je je op moeten richten. Heb ik gelijk als journalist?

Hoi, Brandi. Ik heb hier mensen bij de receptie die informatie willen over adverteren bij ons.

Mooi zo. Bedankt.

Onze verkoopmedewerkster komt eraan. - Dank u.

Toe nou, Hope. Wees trots op jezelf.

Ik ben trots op je, ook al word ik nu gek van je.

Lyle, ik ben je dankbaar voor deze kans. Ik denk dat het kwetsen van deze familie...

ten behoeve van mijn carrière dat niet waard is. - Goed. Ik ben in verwarring.

Omdat jij dit verhaal aan mij hebt verkocht. Klopt toch?

Ik heb drie weken op dit verhaal gewacht.

'Bijna klaar. Bijna klaar.' Nu het klaar is, wil je de stekker eruit trekken.

Word eens volwassen. Je maakt je veel te veel zorgen.

De Maxwells zijn waarschijnlijk blij met al deze publiciteit.

Nee, dat zijn ze niet. - Ja, dat zijn ze wel.

Hope, kom op. Wees verstandig.

Loop maar mee.

Is dat Hope?

Hope, we doen het Kerstpot verhaal definitief. Ik heb het net naar de eindredacteur gestuurd.

Hope?

Wauw. - Ian.

Columbus metro BUZZ De Mysterieuze Kerstpotten

Ik wil mijn baby niet achterlaten. Maar ik kan het niet verdragen haar te zien lijden...

zoals ik de afgelopen jaren. Vertel haar dat ik van haar houd...

en dat ik hoop haar ooit weer in m'n armen te sluiten.

Daar zal ik altijd op blijven hopen.

DNA test stamboomonderzoek

Ik mis je vreselijk, mam.

Ik heb het verprutst en ik weet niet hoe het weer goed te maken.

Ian, ik ben zo blij je te zien. - Ik kom alleen om je bureau terug te brengen.

Waarom kom je niet even binnen?

Ik moet nog andere afleveringen doen. - Ian, wacht.

Ik heb je de waarheid zo vaak willen vertellen. Maar ik was bang.

Bang waarvoor? - Ik was bang voor dit moment.

Ik was bang voor wat je van me zou denken.

En dat je me het nooit meer zou vergeven.

Ik had niet verwacht verliefd op je te worden. En op je familie.

En ik wist niet hoe ik met jullie open kaart moest spelen.

Ik weet gewoon... Ik weet niet meer wat ik moet geloven.

Was dat bureau eigenlijk wel van je oma?

Ian, laat me het uitleggen.

Succes met je carrière. Ik hoop dat dit het waard was.

Ian.

Kop op.

Ze gaan het me nooit vergeven. - Ze draaien wel bij. Gun ze wat tijd.

Leuke oren.

Wat? - Ik zei: leuke oren.

Hé. Ik vind de jouwe ook leuk. - Dank je.

Hé, wat denk je van masker-maandag als manier om de maandag-blues te verdrijven?

Masker-maandagen? Bedoel je dat ik dan een reden heb om me elke week te verkleden?

Geweldig. - Geweldig.

Eierpunch? - Eierpunch?

Kom mee. - Kom mee.

Hope, Hope. Het gebeurt zelden dat iemands eerste artikel op de homepage komt.

Goed werk. - Dank je.

Wacht. Wat is dat?

Dat was een brand in een woonhuis.

Brand uitgebroken in een studio van een woonhuis, een vijftiger werd ingesloten...

Hij ligt in kritieke toestand in het ziekenhuis. - Ik moet weg.

Je artikel is viraal gegaan en de Kerstpot hashtag is immens populair.

High five. Ik ga je volgend jaar als journaliste voltijds in dienst nemen.

Ik moet weg. - Hope?

Wat is het doel van uw bedrijf? Uw missie?

O, dat is simpel. Wij maken beschadigde meubels weer mooi.

Helder en simpel. - Jazeker.

Met genoeg liefde en hard werk kun je bijna alles repareren.

Met genoeg liefde en hard werk kun je bijna alles repareren.

Ik heb een vervolgartikel geschreven. - O. Daar heb ik nooit om gevraagd.

Je zei dat het artikel viraal ging. Heb je gezien hoeveel opmerkingen en vragen er zijn?

Dus je hebt een nieuw stuk geschreven met dat de vragen over het oude beantwoordt. Dat doen wij niet.

Alsjeblieft Lyle. Ik wil dit graag rechtzetten.

Ik beloof niks. Ik zal het doorlezen.

Veel van jullie hebben mijn verhaal over de Kerstpotten gelezen. Ik was blij verrast...

door de buitengewone reacties erop. De waarheid is dat ik niet het hele verhaal heb verteld.

Een paar weken geleden is er in mijn appartement ingebroken.

Diezelfde avond ontving ik zelf één van die Kerstpotten.

Heeft Hope er ook eentje gekregen? - Ssst, luister alleen maar.

Er zet geen briefje of uitleg bij. Ik moest gewoon weten waar hij vandaan kwam.

Ik ontdekte dat er ook anderen waren. Mijn speurtocht leidde me naar de familie erachter.

De Maxwells zochten het voetlicht niet. Ze leerden me dat de mensen in wezen goed zijn.

We moeten daar soms alleen aan herinnerd worden. En om rond te kijken en elkaar echt te zien.

Vooral degenen die hulp nodig hebben.

Mijn moeder was net aan kanker overleden en ik voelde me verloren. De Maxwells openden hun huis voor mij.

Ik voelde dat ik weer ergens thuishoorde. Mijn misleiding werd begroet met niets anders dan warmte en mededogen.

Ik heb hun geheim verraden.

Het doet me verdriet dat de familie Maxwell nu hun eigen tragedie heeft.

Adam Maxwell vecht in het ziekenhuis voor zijn leven, dus denk aan hen in jullie gebeden.

Ik hoop dat het idee van de Kerstpotten in jullie allemaal mag voortleven.

Kom binnen, alsjeblieft.

Hoe gaat het met je vader? - We zijn net terug uit het ziekenhuis.

Hij ligt nog op de IC aan de beademing.

Ze vrezen dat zijn longen het opgeven door al de verbrande chemicaliën die hij heeft ingeademd.

Hannah, het spijt me zo van alles.

Dat weet ik toch. Kom verder.

Het spijt me zo van Adam. - Dank je.

Het spijt me van wat ik jullie heb aangedaan. En dat ik heb gelogen en jullie geheim heb verraden.

Ik vertrouwde jou. - Dat weet ik. En het spijt me zo.

Ik wilde de waarheid wel vertellen. Ik deed het niet, want ik zat zo diep in al mijn leugens...

dat ik er geen weg meer uit zag. Dat is alles wat ik echt wilde zeggen.

En natuurlijk dat ik Adam en jullie allemaal in mijn gebeden zal bedenken.

Wil je blijven eten?

Dat zou ik echt graag doen.

Dat zou ik echt willen, maar m'n moeder en ik zaten elke Kerstavond in het restaurant.

Ze is er niet meer, maar als ik daar ben, is het net of ze bij me is.

Ik snap het.

Ik kan met je meegaan, als je wilt.

Dank je, Jake. Het komt wel goed.

Jij hoort hier bij je familie.

Ian, zou je me willen uitlaten?

Ik heb het verpest. En ik weet dat je het mij misschien nooit zult vergeven.

Als ik je nooit meer zie, wil ik dat je weet dat ik echt veel om je geef.

Dat deel was nooit een leugen.

Ik moet gaan.

Gaat het? - Ja, prima.

Waarom doen we geen spelletje of zo, in plaats van hier staan en elkaar aanstaren?

Goed plan.

Ze zal wel iets vergeten zijn.

Wat vind je van een spelletje kaarten? - Ik pak ze wel.

Goed, doe maar.

Het was Hope niet. - Wie was het dan?

Het waren een vrouw en haar zoontje. Ze gaven me dit.

Ze zei alleen maar bedankt en God zegene jullie.

Ik ga wel.

Mag ik die pot even zien?

Ik heb er nog drie. - Hoe aardig.

Mensen die laten weten dat ze aan ons denken.

Ik wil die wel doen. - Dit is verbazingwekkend, maar ik snap 't niet.

Ze zeggen allemaal dankjewel. Dat is alles.

Jullie kunnen beter even komen kijken.

Fijne Kerst. - Dank u.

Dank u. - Dank u.

Mijn God, dank u.

Fijne Kerst.

Mevr. Maxwell? - Ja.

Het spijt me echt om u te moeten storen. Ik snap dat het een zware tijd is. Ik moest gewoon langskomen.

Wilt u misschien binnenkomen? - Dank u.

Ik woonde hier vlakbij net na mijn trouwen. - Dat is een gelukkige tijd.

Deels was het fijn, maar het meeste niet. Mijn man was erg driftig.

Alles goed, mam? - Kom bij ons zitten.

Dit zijn mijn twee oudsten, Hannah en Ian. Mijn schoonzoon Dustin.

Het spijt me, ik bedenk net dat ik uw naam niet heb gevraagd.

Ik ben Marianne. - Leuk kennis te maken.

Zo fijn om jullie allemaal te ontmoeten.

Alstublieft, ga verder met uw verhaal.

Mijn ex-man was erg gewelddadig. Toen ik 9 maanden in verwachting was...

sloeg hij me zo hard, dat ik dacht dat ik dood zou gaan. Maar dat gebeurde niet.

Ik ben blijven leven en mijn baby ook.

Ik heb haar thuis gebaard. - In je eentje?

Ja. Ik had toen geen vrienden. Daar zorgde hij wel voor.

Ik had geen geld voor een dokter. Hij haalde onze spaarrekening leeg en nam alles mee.

De huur was niet betaald, stroom afgesloten, en daar zat ik te bevriezen met een baby...

in een appartement met uitzettingsbevelen als behang.

Ik kon nergens heen. Kon bij niemand terecht.

Ik was ontroostbaar. Ik kom nauwelijks ademhalen, nadat...

Na wat?

Ik gaf haar weg. Ik heb m'n baby weggegeven.

Ik kon nergens heen. Kon bij niemand terecht.

En uit het niets kwam dat kleine meisje aanlopen.

Een klein engeltje.

Ze gaf mij deze pot vol met kleingeld.

Ik zat daar maar. Kon het niet geloven.

Wat fantastisch.

Dat geld deed meer dan mij helpen te overleven. Het gaf mij weer geloof.

Zodat ik mezelf weer bijeen kon rapen en verder kon.

Wat is er met de baby gebeurd?

Ik liet haar achter in een klein restaurant. Ik weet dat het verschrikkelijk klinkt. Het was verschrikkelijk.

Ik zag vriendelijkheid in de ogen van de serveerster, de aardige eigenaars...

het leek daardoor veiliger.

Ik wist dat iemand anders haar een betere kans in het leven kon geven dan ik.

Maar ik denk nog elke dag aan haar.

Marianne, heb je al gegeten?

Wil je dat we meegaan naar binnen?

Bedankt, maar dit moet ik alleen doen.

Hope?

Ik denk dat dit hetzelfde zitje is. - Ja, dat klopt.

Het spijt me. Dit is zo ongemakkelijk.

Ik heb zo lang over dit moment nagedacht, maar nu het moment daar is, weet ik niet wat te zeggen.

Ik heb dit op de ergste dag van mijn leven geschreven.

Het geeft niet.

Het spijt mij zo.

Het gaat goed met me.

En ik ben echt blij dat jij hier bent.

Ik ook.

Heeft je moeder je Hope genoemd? - Ja, inderdaad.

Ohh. Ik ben Marianne.

Ik ben blij met je kennis te maken, Marianne. - Ik ook.

We hebben dezelfde neus. - Ja, die hebben we.

EEN JAAR LATER

O, daar is die grote oogverblindende ring.

O, wat mooi.

Bedankt dat je me voor schut zet, Ian. - O, stop daarmee.

Wie wil er kalkoen? - Ikke..

Handjes omhoog. Ja, goed zo.

Als deze familie nog groter wordt, hebben we volgend jaar twee kalkoenen nodig.

En twee Kerstpotten.

Klopt.

Steun ons en word VIP-member om alle advertenties van www.OpenSubtitles.org te verwijderen