Original subtitles

Ondertiteling door explosiveskull www.OpenSubtitles.org

Het verhaal dat je gaat zien zal verbazen,

maar het is gebaseerd op een echte ervaring,

iets onverklaarbaars van achter de sluier.

Weet je, de wereld van een tienermeisje

kan vol verwondering zijn en verrukking,

maar niet altijd.

Soms kan het een plek worden van verwarring, terreur ...

Je weet wel zoals soms mensen staren je aan

alsof je hoorns hebt die groeien uit je hoofd of zoiets?

Zoals naar je staren zonder enige reden

en ze gewoon blijf naar je kijken

en je begint, weet je, het gevoel hebben dat je gaat

om gek te worden als ze dat niet doen niet meer naar je staren?

- Mhm. - Oké, zoals woensdag,

Ik was aan het rondhangen met Ella en Nick of wat dan ook,

en dat waren we niet echt iets of iets doen,

maar Ella is net begonnen zo naar me kijken

alsof ik een freak was of wat dan ook,

maar ze zei het niet helemaal niets,

ze was gewoon helemaal stil.

En ik had zoiets van "Wat?" en ze deed niet eens ...

ze bleef maar naar me kijken op die manier doet ze dat, weet je?

En luister, oké, natuurlijk, Ik weet dat ik het kan zijn

als een totale weirdo of wat dan ook, maar dat was ik niet,

Ik was gewoon helemaal normaal

en Nick was volkomen normaal.

En het is niet eens zo Ik was aan het flirten

met Nick of zoiets.

Ik bedoel, ik denk niet dat Ella weet zelfs van mij en Nick,

en hoe dan ook, zelfs als ze dat deed, het is niet ineens oké

gewoon om me aan te staren, toch?

En hoe moet ik dat doen,

articuleer dit gevoel Ik moet naar haar

op dit moment?

Ik staar alleen maar terug en heb totaal geen idee

- wat je dan ook tegen haar moet zeggen. - Het is moeilijk onder woorden te brengen.

Ja, misschien is het gewoon het soort ding

waar er niet is echt een antwoord, weet je?

- Uh Huh. - En dan ik, nou ja,

Ik heb een beetje afgeluisterd en, weet je, gaf Ella een klap.

Het is niet zoals ze heeft er niet om gevraagd, toch?

Zoals, waarom deed ze dat niet gewoon? zeg iets, weet je?

Maar ik wilde haar echt heel graag om te stoppen met staren.

Schat, kunnen we gaan een paar dingen?

Ja, zo dadelijk.

Ja, ik moet gaan mijn ouders gaan weg.

- Oké. - Oké, ik spreek je later wel.

- Ik hou van je, doei. - Doei.

- Hoe gaat het? - We vertrekken binnenkort.

Ik wilde er gewoon heen gaan alles met jou.

Papa al ging over alles heen.

Ik wil het nog een keer bespreken.

Ik weet hoe ik alles moet regelen en alles vergrendelen.

Ik ga nergens heen, het maakt niet uit.

Ik weet dat het geen probleem is het is gewoon, weet je, ik maak me zorgen.

Het is goed.

Alle telefoonnummers op de keukentafel liggen,

er is eten in de koelkast, maar ik heb wat geld achtergelaten

voor het geval u wilt bestellen een pizza of zoiets.

Je hebt een paar vrienden langs komen?

Suzie en Mel en misschien Emily.

Oké, bestel pizza voor iedereen.

Het zal minder werk zijn.

- Geen jongens, toch? - mam.

Sommige vrienden zijn prima.

Probeer het gewoon niet om het huis af te branden

en ga slapen!

We gaan gewoon films kijken of zoiets.

- Hé, ik ben verantwoordelijk, toch? - Ik weet het, je bent verantwoordelijk.

Het is gewoon, toen ik zo oud was als jij ...

Mam.

Ik wil gewoon niets slechts jou overkomen.

Het is niet iets Ik heb het over.

Het was zo veel jaren geleden, niemand herinnert het zich.

Bijna niemand zou er nog iets om geven.

Een miljoen even verschrikkelijk er zijn dingen gebeurd

in de decennia daarna.

Ik heb nooit gesproken aan de andere meisjes veel later.

We raakten allemaal gewoon uit contact.

Iedereen die het wist iets erover

is nu uit mijn leven.

Dood of vergeten.

Ik ben een ander persoon.

De wereld is een andere plaats,

en het is erg pijnlijk om opnieuw te bezoeken.

Maar je bent helemaal hierheen gekomen,

en ik kan in je ogen zien

dat je geen nee accepteert voor een antwoord.

Dus ik zal het je vertellen wat je wilt horen.

Het is geen geheim wat er is gebeurd.

Het is gewoon het soort van verschrikkelijk verhaal

dat gebeurt altijd aan iemand anders.

Maar het is hen overkomen, het is mij overkomen.

Het is ons allemaal overkomen.

En zoals ze altijd zeiden op de tv,

het is allemaal waar.

Het was de zomer van 1996

en we waren jong.

Weet je, de hele zaak komt meteen terug

naar wat ik probeerde vertel het je daar op kantoor.

- Ja, wat is dat? - Wat weet je over

de nep-mysterieverhalen?

Elke keer als er problemen zijn, er zit een grote reden achter.

- Phony, dat is alles. - Ja?

Zeker! Deze Paul Davis, bijvoorbeeld.

Ik denk dat ik wist dat je erachter zou komen.

Ik wist het vanmorgen toen je me ophaalde.

Ik wist dat je het door had.

Moet een grote klus zijn geweest, hè?

- Mij vinden? - Vrij groot, Henry, ja.

Veel kilometers.

- Hoe is het gebeurd? - Nou, daar weer,

het is precies wat ik zei.

Er zit geen reden achter.

Ik had een paar dollar nodig en deze Davis kwam langs.

Ik denk dat hij het was.

Vind je het erg om mij het zout te geven?

Mm, ja.

Waar heb je Davis ontmoet, Henry?

Terwijl ik aan het liften was uit in Ventura.

Geen dubbeltje in mijn spijkerbroek, Ik ging naar Maricopa.

Ik dacht dat ik daarboven een baan had.

Deze Davis kwam langs en hij pakte me op.

Heb je hem ooit eerder gekend?

Nee, vreemdeling.

Zei dat hij naar Oakdale ging en geef me graag een lift.

Wanneer?

Nou, denk ik we stopten voor gas

rond San Fernando, en ik zag dat hij had

een paar dollar in zijn portemonnee.

Ik denk dat dat is wanneer Ik heb het idee.

- Waarover? - Hem vermoorden.

Misschien geeft dat je een idee waar ik het over had.

Je hebt geen grote reden nodig om iemand te vermoorden.

Davis had 18 dollar.

Stel dat ik dat vertel voor een schrijver,

iemand die een man vermoordt voor 18 dollar.

Zou niet zo logisch zijn, hè?

Hij zou je vertellen dat het nooit zou verkopen.

Je hebt een miljoen dollar nodig.

Mooie vrouw, goed motief ...

Misschien lijkt dit onbeduidend voor jou,

maar de enige manier die ik weet om u te vertellen wat er is gebeurd

is om je alles te vertellen dat is gebeurd.

We zouden een spelletje kunnen spelen.

Ik heb er een, als jullie het aankunnen.

- Bla, bla, bla. - Oké, laten we het proberen.

Het is een wedstrijd.

Wat is het ergste heb je ooit gehoord?

Wat bedoelt u, zoals het ergste geluid?

Nee, zoals iets dat is gebeurd een waargebeurd verhaal.

Wat is het ergste, het ergste?

Dus als een vreselijk verhaal?

Ja.

Absoluut gemeen.

Walg me.

Maak me bang.

Het zou brutaal moeten zijn.

Ik ken een paar behoorlijk slechte.

Oké, kom maar op.

Oké, oké, ik heb er een.

Mel ging als eerste omdat Mel altijd als eerste ging.

Ze was bijna aan het verdrinken in opwinding en angst.

Altijd het gretige kind.

En de warme zomerlucht omhulde ons,

ons van de realiteit af te schermen

dat klopte aan de rand van onze wereld.

Er was eens,

in het land we noemen nu Duitsland,

stel je een kleine stad voor in een vallei bij een rivier.

Geelgroen gras, wilde bloemen, koeien in de velden,

een kleine onverharde weg waar rijtuigen doorheen rijden

op weg naar de stad.

Ik moet bekennen, Ik herinner me haar energie

beter dan haar woorden.

Het trillen van haar ogen,

een vleugje speeksel aan de rand van haar mond,

de manier waarop ze beschreef ingewanden

en botten en messen.

Het was een verhaal over hoe de onverschilligheid van de mens

kan uitmonden in brute wreedheid.

De plaats en de namen

en de exacte volgorde van evenementen

zijn verdwaald in een waas.

Maar wat achtervolgt me over het verhaal van Mel

is niet de inhoud,

noch het geweld van het verhaal.

In plaats daarvan is het kinderachtigheid van haar gezicht,

de onschuld van haar gebaren en verward gemompel

en doorlopende zinnen.

Wat mij achtervolgt is niet het verhaal,

maar Mel zelf in de afgelopen uren

voordat ze zou worden geconfronteerd met werkelijke

in plaats van theoretisch geweld.

Heb je iets, weet je, om te drinken?

Uh, de drank van mijn vader, ja, maar ik weet het niet.

Mijn moeder was in, zoals, super bezorgde modus,

dus ik denk dat het beter is om het niet te doen.

Ik heb het gevoel dat ze dat gaat doen controleer de flessen

als ze terugkomt.

Ja.

Maar misschien kunnen we wat drinken

als een schot.

Uh, ja, waarschijnlijk wel.

Ik wed met Becca brengt toch iets.

- Ja. - Ze vraagt ​​het gewoon aan haar broer

om iets voor haar te halen, en het werkt altijd.

Hij is net 22, zodat hij alles kan krijgen,

maar om eerlijk te zijn,

het is niet moeilijk om te stelen van je ouders.

Ik neem wijn van de kelder van mijn vader.

Nooit opgemerkt.

Ja, waarom zijn die van jou zo streng?

Het was de zomer

de zomer,

en we waren doorgesijpeld in dat gevoel van zomer

gehuld in de koorts van het seizoen,

wat alle tijdsbesef veroorzaakt verdampen

en laat er een over met een verdwaasde onverschilligheid

voor alle actie.

De afwezigheid van Clara's ouders heeft de sensatie alleen maar vergroot.

We konden niet alleen alles doen,

maar onze positie in de wereld

jong genoeg, rijk genoeg, gaf ons vertrouwen

dat wat er ook gebeurt, niets echt slecht

kan ons overkomen.

Het is de laatste zomer dat ieder van ons

ooit zo gevoeld.

Oké, wat denk je ervan? van daar?

- Ja. - Doe het niet zomaar, laat me eens kijken.

- Super goed. - Oké, wacht even.

- Mel, heb je die naald? - Ja, een minuut.

Desinfecteren.

Moet je het in brand steken?

- Ja. - Ja.

Het is gewoon een beetje warm, een seconde.

Voel je het?

Ja, dat is nog steeds een beetje warm.

Oke.

Oké, Suzie, wacht even, oké?

Ik hou me stil.

Laten we nu Emmy doen!

Oh, um, mijn vader zou me vermoorden.

Wat dan ook, hij zou het niet eens merken.

- Daar, oké? - Ja goed.

Oké, dus we laten het erin voor een uur of wat dan ook,

en dan halen we het eruit en zet de stud erin.

Voor beter of slechter, Emily's verhaal

is meer kristallijn in mijn hoofd.

Latere gebeurtenissen maakten het onmogelijk voor mij om te vergeten

veel van alles dat ze die avond uitsprak.

Of je het gelooft om waar te zijn of niet,

Ik denk dat het verhaal verdienste heeft,

en ik weet het Emily zou je hebben gewild

om het volledig te weten.

Mijn verhaal is zelfs nog ouder.

Het gebeurde in het Romeinse rijk meer dan 1000 jaar geleden.

Agnes was jong.

Ze was net 12 geworden toen de problemen begonnen.

Ze kwam uit een welgestelde familie.

Haar vader was koopman en had een klein fortuin verdiend

handelen in zijde en andere exotische stoffen

aangevoerd uit het Verre Oosten.

Agnes was altijd mooi.

Op achtjarige leeftijd het was duidelijk

dat ze iets speciaals was.

Haar fysieke verschijning was zo perfect,

zo stralend dat het was onmogelijk om haar niet op te merken,

zelfs in een grote menigte.

Haar haar was lang en amberkleurig.

Het viel bijna op haar knieën.

Haar ogen waren groot en rond,

haar huid was blank, maar het brandde niet en sproet niet.

Het leek immuun naar de elementen.

Vrouwen zouden, bijna zonder bedoeling,

reik uit en laat hun handen glijden door haar lange, glanzende haar.

Jonge jongens zouden staren met grote ogen.

Mannen zouden naar haar kijken op een andere manier.

Haar ouders waren bekeerd van de Romeinse religie

aan het christendom voordat Agnes werd geboren.

Ze was christelijk opgevoed

en had het nooit geweten een ander geloof.

Christendom in die dagen was nog steeds een geheim iets.

Het was niet verboden,

maar het was beter om niet te spreken van iemands geloof in het openbaar.

Er was veel van woede, haat,

en angst voor de christenen.

Noch Agnes 'moeder noch vader sprak over het christendom

buiten het huis.

Ze hielden hun kleine kruisen aan het zicht onttrokken.

Soms, als je erop drukt,

Agnes 'vader zou zeggen een gebed tot de Romeinse goden.

Hij betaalde zijn eerbetoon aan de keizer

en ging verder met zijn zaken.

Zijn geloof was van hemzelf.

Agnes was te volkomen onschuldig om op deze manier te leven.

Ze laat regelmatig haar kleine gouden kruis

hang openlijk om haar nek.

Haar moeder zou haar uitschelden.

'Agnes, dat heb je niet gedaan versleten, nietwaar?

Weet je het niet wat zou er met je kunnen gebeuren?

Dat je geslagen zou kunnen worden of gearresteerd,

van ons weggenomen, of erger? "

Maar Agnes kon het niet verberg haar geloof.

Voor haar was Christus liefde en ze kon niet denken

van een enkele reden om haar liefde voor Hem te verbergen

van de wereld.

De waarschuwingen van haar ouders viel aan dovemansoren.

Ze woonden in een prachtige villa in een rijk deel van Rome.

Hun bedienden, natuurlijk, wisten allemaal van hun christendom,

maar de meesten hielden het geheim omdat ze vriendelijke werkgevers waren

en goed betaald.

Een van hun medewerkers, Agnes 'oppas,

was in het proces van bekering tot het christendom

samen met haar dochter,

wie was geworden Agnes 'beste vriend.

Ik kan het me niet herinneren de naam van de vriend.

Het is lang, oud en complex,

maar ik herinner me dat het me eraan herinnerde van mijn eigen naam,

en dus zal ik haar Emily noemen.

Agnes en Emily brachten lange dagen door samen wandelen en spelen.

Emily was een heidens opgevoed

maar door de invloed van haar leven met de familie van Agnes,

had gestart het conversieproces.

Vragen van deze nieuwe

en, voor haar, vrij geheime religie

brandde in haar hoofd.

Ze zou het Agnes vragen om haar uit te leggen

hoe ze zich zou moeten gedragen als christen

en hoe haar leven zou anders zijn.

"U hoeft niets te doen maar zet je liefde

en geloof in Christus, " Agnes zou het haar vertellen.

"Het kan niet zijn eenvoudiger dan dat.

Beloof jezelf aan Christus en Hij zal voor je zorgen. '

Emily, heeft geleefd zo lang met heidenen,

was met velen bevriend die vreselijke dingen zei

van de christenen,

dingen waarvan ze wist dat ze niet waar waren.

Maar ze was bang deze vrienden verliezen,

en vooral een jonge jongen wie ze nabij was gegroeid

en wie ze zich had voorgesteld als haar liefde en toekomstige echtgenoot.

'Zou je ... zou je ooit kunnen trouwen een van het Romeinse geloof? "

Vroeg Emily aan Agnes.

"Het is onmogelijk," Agnes antwoordde.

'Dus je zou alleen maar trouwen een andere christen?

Moet het zo zijn? "

"Ik kan nooit met een man trouwen, Christelijk of heidens.

Ik heb mijn hand beloofd aan Christus,

Hij kan mijn enige echtgenoot zijn. "

"Het klinkt als een eenzaam leven."

"Ik ben nooit eenzaam.

Ik kan nooit eenzaam zijn.

Christus is altijd bij mij. "

We verveelden ons allemaal op dit punt.

Maak je geen zorgen, het komt eraan.

In het Rome van die tijd, een meisje zou gewoonlijk trouwen

rond de leeftijd van 15, maar een jonger huwelijk

was niet ongehoord.

Agnes was zo duidelijk wenselijk,

mooi, kuis, vriendelijk, rijk

dat kort daarna haar 12e verjaardag,

mannen begonnen haar vader te benaderen

met serieuze voorstellen.

Hij bleef lachen en draai ze weg.

Ze was te jong, zei hij, nog niet klaar om haar hand te geven.

Maar dan meer en belangrijkere mannen

begon te verschijnen,

mannen voor wie het moeilijker was en moeilijker om weg te draaien.

Toen de zoon van een plaatselijke prefect,

een soort burgemeester verantwoordelijk voor een deel van Rome,

kwam om haar hand vragen,

Agnes 'vader wist niet wat te doen.

Hij moet in ieder geval overwegen het voorstel van deze man.

De zoon van de prefect was knap,

halverwege de twintig,

een hoge soldaat gepland voor succes en kracht.

Hij had ver van Rome gevochten op een front van imperiale expansie

vechten tegen de barbaren.

Hij was naar Rome teruggekeerd

en hij zocht wie hij had gehoord

was het mooiste meisje in Rome.

"Het is duidelijk dat je dat zou zijn een geweldige match, meneer,

maar ik denk ze is nog niet klaar,

en ik met een goed geweten kan haar niet dwingen. "

Hij glimlachte.

"Laat me met het meisje praten," hij zei,

"en kijk of ik het niet kan haar van gedachten veranderen."

Agnes werd opgeroepen en eerst naar haar vader gebracht.

Hij stopte haar kruisje in haar jurk

dus het kon niet worden gezien.

"Alsjeblieft, Agnes, wees beleefd tegen deze man.

Hij is niet iemand we kunnen het ons veroorloven om te beledigen. "

Agnes werd gebracht om de zoon van de prefect te zien.

"Ik zie je van dichtbij,

je bent nog mooier dan ik dacht, 'zei hij.

"Dank u meneer."

'Ik zoek je hand in het huwelijk.

Ik heb met je vader gesproken over deze kwestie,

maar hij voelt je bent nog niet klaar om te trouwen.

Is dit het geval? "

"Dank u meneer, maar ik kan niet trouwen. "

"Je zult rijk worden en krachtige vrouw.

U zult veilig zijn van alle kritiek,

en je zal gegeven worden alles op aarde

die u wenst.

Als je naar mijn huis komt,

je eet alleen het beste voedsel,

worden gewacht door de beste bedienden,

en geen werk zal van je gevraagd worden.

Ik bied je een plek aan in het paradijs, mijn schoonheid. "

"Dank u meneer, maar ik heb het niet nodig

uw aanbod van het paradijs.

Het is erg aardig van je, maar ik kan niet trouwen. "

"Wees redelijk.

Ik weet dat je jong bent.

Ik zal je niet opjagen

en ik zal niet wees hard tegen je.

Ik ga terug naar het front over een paar maanden.

Als je mijn aanbod accepteert,

je kunt van leven met je moeder en vader

totdat je je op je gemak voelt naar mijn bed gaan.

Ik ben een aardige man en ik zal je behandelen

met liefde en respect. "

"Dank u meneer, maar ik moet herhalen

wat ik je al heb verteld.

Het is onmogelijk, ik kan niet trouwen. "

'Als ik het mag vragen, waarom niet?'

Agnes kende deze man was erg krachtig,

zou kunnen ruïneren het bedrijf van haar vader,

en het leven van haar familie als ze verkeerd sprak.

Maar Agnes kon niet liegen.

"Ik heb het al beloofd naar een ander, meneer. "

'Nog een? Een schooljongen?'

"Nee meneer."

'Een of andere lokale man of een andere soldaat?

Als je me de naam van deze man geeft, Ik zal met hem praten,

en je zal worden vrijgelaten van elke verplichting

je denkt van wel. "

"Er is niks dat kan worden gedaan.

Ik ben toegewijd en niets zal dat veranderen. "

De zoon van de prefect begon geïrriteerd te raken.

Hij werd niet gebruikt om te worden geweigerd wat hij wilde.

In een plotselinge woede hij stak zijn hand uit

en greep Agnes 'arm, haar schudden.

Terwijl hij dat deed, haar kleine, gouden kruis

viel uit haar jurk.

"Een christen?"

"Ja, meneer."

'Dit is waarom je mij verloochent?'

"Ik heb mezelf beloofd aan Christus.

Hij kan mijn enige echtgenoot zijn. "

De ogen van de zoon van de prefect vol walging.

'Ik zou je moeten aangeven aan mijn vader.

Hij heeft geen geduld voor christenen.

Maar, omdat ik aardig ben, Ik zal je nog een kans geven.

Doe afstand van uw geloof en accepteer mijn aanbod

en je zult hebben een leven vol overvloed.

Weiger me, en ik kan het niet Verantwoordelijk gehouden worden

voor wat er met je zal gebeuren. "

"Ik kan je nooit accepteren noch afstand doen van mijn geloof. "

Agnes ging naar huis.

Angstig zei ze tegen haar vader niets van de ontmoeting

behalve dat ze wees het aanbod af.

De volgende ochtend, vier bewakers kwamen naar het huis van Agnes

om haar voor de prefect te brengen.

Hij veroordeelde haar zonder aarzeling

over het pleidooi van haar ouders

en de protesten van Emily en haar moeder.

Hij zei eenvoudig dat ze zou worden getoond

de fout van haar geloof.

Een bewaker greep haar vast door dat lange, glanzende haar

en dwong haar gezicht in het vuil.

Agnes sloot haar ogen en dacht aan Christus.

Haar haren strak trekken,

hij begon haar te slepen door de straten.

De aarde vulde haar mond

en kleine rotsen gehouwen haar wangen en gezicht.

Een menigte volgde, keek,

maar niemand kwam tussenbeide namens Agnes.

Het woord van de prefect was definitief.

Agnes 'hoofd werd opgetild

en ze keek in een weelderig gebouw

met een balkon met uitzicht op een plein,

omringend in marmeren beeldhouwwerk en potplanten.

"Weet jij wat is deze plek? "

De bewaker fluisterde in haar oor.

"Nee, ik heb het nog nooit gezien deze plek in mijn leven. "

"Je zult het leren."

Agnes voelde dat ze opgetild werd,

vervolgens overgedragen de drempel van het gebouw.

Een oudere vrouw, een bezorgde blik op haar gezicht,

keek toe hoe de bewakers haar binnenbrachten.

"Wat is dit?"

"Een christen."

De bezorgde blik van de vrouw verdwenen.

Een glimlach verspreidde zich over haar gezicht.

Ik zou iets moeten uitleggen.

In die dagen onder de regel van keizer Diocletianus,

Het christendom werd steeds meer

illegaal worden gemaakt in het rijk.

Velen werden gezuiverd.

Christelijke soldaten werden verwijderd van hun post

en velen werden gevangengenomen of vermoord.

Christelijke mannen werden verwijderd of beschoten vanuit hun posities.

Christelijke vrouwen waren veilig

indien getrouwd met een gevestigde Romeinse burger,

maar als ze ongehuwd waren,

ze werden geacht een mogelijke bedreiging.

Toegegeven maagden werden als radicalen beschouwd

en werden systematisch geordend uitgehuwelijkt worden,

tot prostituees gemaakt of verkracht

om een ​​speciale status te verwijderen.

Agnes was natuurlijk een maagd,

en door de wet, werd naar een bordeel gebracht.

De mevrouw nam haar mee van de bewakers

en waste het bloed van haar gezicht.

Ze troostte Agnes.

"Daar, daar, mijn liefste, alles komt snel goed. "

Ze werd naar het balkon gebracht met uitzicht op het plein.

Een menigte verzamelde zich en keek op.

Ze stond aan de rand haar gezicht prikt,

haar ogen vol tranen.

Er werd een jonge soldaat gebracht met haar naar het balkon.

Twee jonge vrouwen leg een schoon wit dekbed

voor hen uit.

De jonge soldaat legde een hand op Agnes 'arm

en keek teder in haar ogen.

"Kus me.

Maak het uzelf gemakkelijker. "

Agnes huiverde.

'Ik zou mezelf nooit ontheiligen.'

Met dat, de jonge soldaat bracht de rug van zijn hand

hard tegen haar gezicht.

Ze viel, bloed spatte tegen het dekbed.

De menigte applaudisseerde.

De jonge soldaat keek op haar neer

en zei met een glimlach,

"Het maakt mij niets uit, Christen. "

Met dat, hij wierp zich op haar.

Hij was moeilijk tegen haar been drukken.

Ze wist het amper wat gebeurde er.

Hij scheurde aan haar japon, het versnipperen,

haar kleine borsten blootgesteld aan de lucht.

Hij beet er hard op.

Bloed sijpelde uit de wond, zijn mond vullen.

Hij trok zichzelf eruit en, haar keel vastgrijpend,

bereid om haar te penetreren.

Hij duwde zichzelf tegen haar aan, maar ze draaide zich om om hem te ontwijken.

Terwijl ze hem voelde begin haar binnen te gaan,

Agnes stak zijn hand uit kalm in zijn gezicht.

Ze stak haar vingers uit in zijn ogen.

Zijn bloed stroomde over haar heen.

Haar blote huid was bedekt in de rode vloeistof,

haar verbergen voor de hongerige blik van de menigte.

De jeugd schreeuwde het uit, van haar af vallen.

Ze rolde weg van zijn trillende lichaam,

trok zich op haar knieën, en begon te bidden.

"Onze Heer die zijt ..."

De ruwe armen van de bewakers greep haar weer vast,

haar uit het bordeel te slepen en de straat op.

Haar naakte, met bloed bevlekte lichaam werd in het zand gegooid

aan de voeten van de prefect.

'Vroeger heb ik je gevonden alleen brutaal.

Nu ben je een volwaardige crimineel

en een gevaar voor de staat.

Er kan maar één zin zijn:

Dood."

Agnes 'moeder riep het uit: maar werd tegengehouden.

Haar vader zweeg en keek naar de grond.

Agnes keek zelf op naar de prefect en glimlachte.

Hij spuugde in haar gezicht.

Haar japon was van haar af gescheurd

en een bewaker schopte haar naar de grond.

IJzeren boeien werden op haar armen gelegd,

en ze werd gesleept door de straat

naar een ander vierkant waar de executie zou plaatsvinden.

Haar kleine polsen spanden zich tegen het metaal.

Haar vlees was versleten,

en uiteindelijk gleed ze eruit van haar beperkingen volledig.

De ketenen waren niet gemaakt om zulke kleine handen vast te houden.

Hijgend, vernederd, naakt en bloederig,

ze probeerde op te staan.

Ze kon niet.

Rustig, de bewakers rebound haar met touw

en bleef trekken.

Op het plein waar executies werden gehouden,

een grote houten paal was al op zijn plaats gezet.

Agnes zou worden verbrand op de brandstapel.

Haar lichaam was ongelooflijk licht.

De bewakers tilden haar op

alsof ze er niet meer was dan een veer

of een mannequin in de vorm van een menselijk meisje.

Haar onontwikkelde lichaam was volledig belicht,

bedekt met haar eigen bloed

en dat van de jeugd uit het bordeel,

bedekt met honderden van snijwonden en kneuzingen

van de doorvoer van de ene locatie naar de andere.

Haar haar glanste niet meer.

Het zat onder het bloed en bodem.

Touwen waren strak getrokken,

haar op drie plaatsen binden tegen de brandstapel.

Op haar nek, over haar borsten,

en over haar dijen.

De touwen sneden haar huid verder door en werd rood van haar bloed.

Aanmaakhout werd om haar heen gelegd.

Een bewaker kwam naderbij met een fakkel

en stak het in het hout.

Ofwel door toeval of door wonder, het hout wilde niet aansteken.

Het was een kleinigheid maar op dat moment

het leek wonderbaarlijk.

Voorkwam Agnes 'God het? de vlam van het vangen

of alleen de wind?

Agnes sloeg haar ogen op aan de menigte.

Al haar vrienden, haar familie, haar bedienden,

ze keken haar allemaal aan.

Niemand durfde naar voren te treden.

Emily beefde en stak haar hand uit,

maar Emily's moeder trok haar hard weg

van haar oude vriend.

"Je weet niet wat je doet.

Ik vergeef iedereen en ieder van jullie.

Ik voel geen pijn, ik voel geen angst. "

De bewakers waren geschokt, sommigen trokken zich terug.

De zoon van de prefect stapte naar voren,

reikte naar Agnes.

Haar haren vastgrijpend,

hij trok haar gezicht omhoog om de zijne te ontmoeten.

'Bewaker, breng je zwaard.'

Een bewaker stapte naar voren, zijn zwaard in de hand.

Hij hief de punt van zijn mes,

het tegen Agnes 'hart plaatsen.

"Meisje?" vroeg de bewaker.

"Ja meneer?"

"Ik vraag je eerlijk: trouw met me.

Red jezelf van dit lot.

Je bent jong en goed.

Je hoeft niet op deze manier te sterven. '

Ze staarde hem aan,

haar ronde, kinderlijke ogen vol verwondering.

"Trouw met me alsjeblieft."

"Het zou een blessure zijn aan mijn echtgenoot

om naar iemand te kijken waarschijnlijk om mij te plezieren.

Hij die mij het eerst koos want Zichzelf zal mij ontvangen.

Waarom stel je het uit, Beul?

Laat dit lichaam vergaan waarvan kan worden gehouden

door ogen die ik niet zou willen. "

En met dat, de bewaker boog zich naar voren.

De lichte druk op het lemmet

duwde het door Agnes 'borst en in haar hart.

Was er ruimte voor zo'n wond in dat kleine lichaam?

Haar bloed stroomde op het vuil.

Haar lichaam viel slap tegen de bindingen.

Toch ademde ze een beetje glimlachend.

"Onze Heer die zijt ..."

De bewaker hief het zwaard op en bracht het naar beneden

tegen de achterkant van haar nek,

haar hoofd van haar lichaam te scheiden.

Het rolde over de grond

haar modderige amberkleurige haar aan weerszijden uitlopen.

Ze begroeven haar in een greppel

in een gereserveerde ruimte voor degenen die door de staat worden uitgevoerd.

Er waren geen markeringen.

In de uren na de executie,

Christenen zouden gaan naar het plein

en laat stukjes stof weken in Agnes 'bloed.

Nadat ze was begraven, Emily werd in gebed aangetroffen

in de buurt van haar vriend ongemarkeerd graf.

Een menigte stenigde haar tot de dood

en verliet haar voor de kraaien en gieren.

Alle anderen gingen gewoon door met hun leven.

Laat de foto's niet

van Emily's klein gezicht houdt je voor de gek.

Ze had altijd nummer één worden.

Ze moest het weten ze had bereikt

een staat van perfectie die we nooit zouden bereiken.

Ik heb al gedemonstreerd een morele superioriteit,

ondernam ze om ons intellectueel te domineren,

leidt ons op een lange zoektocht door muffe pagina's

om een ​​fragment van schrijven te vinden dat zou, in haar gedachten,

bewijs een abstract punt.

Wat we in plaats daarvan hebben gevonden was totaal onbedoeld.

Wat is dat?

"Long Island-meisje, 15, gevonden gewurgd in Frisco. "

"Het gewurgde en gehavende lichaam van een 15-jarige

Port Washington, Long Island schoolmeisje

is gevonden in een park in San Francisco,

waar ze was gebleven tijdens de paasvakantie

om haar halfzus te bezoeken.

Vermist sinds maandagmiddag,

toen ze niet kwam opdagen

bij Golden Gate Park Manege,

Marissa Harvey werd dinsdag dood aangetroffen,

haar volledig aangeklede lichaam achtergelaten in kreupelhout

een halve mijl verderop in Sutro Park.

De politie van San Francisco zei Miss Harvey is voor het laatst levend gezien

door een vriend van haar halfzus

die haar afzette bij de stallen,

maar ze waren niet in staat geweest om te bepalen

waar ze was vermoord.

Tot nu toe hebben ze geen van beide verdachten noch solide leads.

Een eerstejaars op St. Dominick's High School

in Oyster Bay, Long Island,

Miss Harvey was aan de West-kust

om Miriam Wadeiff, 26, te bezoeken

haar enige levende bloedverwant.

De twee hadden elkaar ontmoet Voor de eerste keer

afgelopen 23 december.

Geboren 11 jaar na elkaar aan verschillende vaders

en naar een model uit New York

die stierf toen Miss Harvey was een baby,

ze waren apart opgegroeid,

onbewust van elkaars bestaan

tot afgelopen herfst, wanneer de familie afstamming

werd opgespoord in de nalatenschap van het landgoed

van een moederlijk familielid in België.

Marissa was geadopteerd door Gary en Mariguette Harvey

van 200 Park Lane, Douglaston Manor, Queens.

Toen ze scheidden, ze ging leven

met haar adoptiemoeder en haar man,

Howard Schultz van 33 Harvard Road,

Port Washington.

Terwijl Schultz dat was gisteren in San Francisco

om haar lichaam te identificeren, Gary Harvey had het over

het 'gewoon heerlijke' meisje hij bleef dichtbij.

'Ze was een heel gelukkig kind,

niet agressief vriendelijk, maar zeer responsief, '

zei Harvey's huidige vrouw Ruth.

'Als iemand met haar sprak, ze zou altijd antwoorden.

Ze heeft nooit iemand afgeschrikt met een stompje. '

Zei ze juffrouw Harvey en Miss Wadeiff,

een afgestudeerde student en instructeur

aan het San Francisco Institute of Fine Arts,

had het goed gedaan in hun kerstbijeenkomst

en kon niet wachten om weer bij elkaar te komen

tijdens de voorjaarsvakantie.

Hoewel klein, 5'2 ", en onder de 100 pond,

de tiener was een ervaren ruiter,

zei juffrouw Harvey, en had verschillende linten gewonnen

in springevenementen op Long Island.

Miss Harvey's lichaam zal worden geretourneerd

- naar Port Washington. " - O mijn God.

- Je vader heeft haar totaal vermoord. - Huh?

Ik bedoel, het is je vaders boek Rechtsaf?

Ja, maar hij heeft het waarschijnlijk bij een garage sale of zoiets.

Uh Huh.

Denk je het was het boek van de moordenaar?

Denk je dat het vervloekt is?

Waarom niet?

Het had haar oma kunnen zijn of die van haar moeder.

Ja, maar dan zouden ze niet hebben

zoals een normale foto van haar, geen enge krantenknipsel?

Ja, en deed ze niet, zoals, geen ouders hebben

of bloedverwanten of zo?

Ze had ouders.

Ze is geadopteerd, maar ze had nog steeds ouders.

Rebecca.

Ik hield het meest van haar Ik wist het in die dagen.

Uh, ja.

Uh, ja, twee grote pizza's.

Kaas.

Het ziet er goed uit.

Bedankt, Clara heeft het gedaan.

Uiteindelijk verdween ze,

net als alle anderen.

Ik heb geen idee wat er met haar is gebeurd,

maar ik stelde me haar altijd voor trouwen, oud worden,

en veel kinderen krijgen.

Dat zou ze haten.

Clara, heb je kaarsen?

Ja, ik denk het.

En een spiegel.

- Zoals een handspiegel? - Ja.

Ga ervoor.

Oke.

Wie wil hun man zien?

Wie ooit zelfs trouwt meer?

Emily, geef me de kaars.

Clara, de spiegel.

Mel, haal het licht.

Oke.

Suzie.

Neem nu de kaars

en verlicht je gezicht ermee

en kijk in de spiegel.

Dit is het absoluut stomste ding ooit.

Wat is er, Suzie?

Ben je bang, Suzie?

Nee, ik wil het gewoon niet zijn de herfstman

voor een andere van je domme trucs.

Het is geen domme truc.

Natuurlijk is het een domme truc

het betreft een kaars en een spiegel.

Kom op jongens.

Ik doe het.

Wat dan ook.

Super goed.

Het is goed om die moed te zien bestaat nog steeds in deze wereld.

Oke.

Clara, loop voorzichtig achteruit op de trappen.

Sluit je ogen niet.

Knipper niet eens.

Kijk direct in de spiegel.

Bij elke stap je moet chanten,

"Laat me zien, laat me zien."

Wat gebeurt er dan?

- Niets! - Ze zal zien ...

Ze zal het zien, als ze het niet doet flauwvallen of bedriegen,

een van de twee dingen:

haar toekomstige echtgenoot of een schedel.

- Een schedel? - Dood.

Als ze een schedel ziet,

we weten dat ze zal sterven voordat ze trouwt.

Oké, laten we het proberen.

Laat me eens kijken, laat me eens kijken.

Laat me eens kijken, laat me eens kijken.

Laat me eens kijken, laat me eens kijken.

Laat me eens kijken, laat me eens kijken.

Laat me eens kijken, laat me eens kijken.

Dat is pech.

Rechtsaf.

Wat zag je?

Mijn hand gleed gewoon uit.

Ik denk het gewoon niet het klinkt zo eng,

dat is alles wat ik zeg.

Suzie, je bent hiermee begonnen.

Laat Becca zien hoe het moet.

Graag gedaan.

Mijn verhaal herinner ik me perfect, woord voor woord.

Het is geen gemakkelijk verhaal te vergeten.

Ik vertel het je nu

precies zoals ik het vertelde aan hen dan.

Deze is gebeurd slechts een paar jaar geleden.

Het gaat over een groep meisjes rond onze leeftijd,

een beetje jonger eigenlijk.

Marianne was de jongste.

Ze was 12 jaar oud, enig kind.

Ze leefde een redelijk normaal leven.

Weet je, leuke meid, aardige moeder, aardige vader.

Slimme jongen, deed het goed op school.

Maar ze had één eigenschap dat bleek te zijn

een beetje een probleem voor haar.

Ze was een flirt.

Ze meende niet altijd om een ​​te zijn,

ze was gewoon vriendelijk, smiley, liefdevol.

Ze was het type meisje

die het niet eens doorhad ze was aan het flirten,

dacht ze gewoon ze was aardig.

Ze had blond, krullend haar,

grote tanden, dikke lippen.

Ze leek te zijn constant een beetje blozen.

Op een dag kreeg ze in een argument

met een ander meisje op haar school

dat was een beetje ouder genaamd Jane.

Het was over niets, iets triviaals.

Na het gevecht Marianne verontschuldigde zich.

Ze was aardig.

Ze flirtte.

Marianne en Jane werden goede vrienden.

Heel dichtbij.

Op een dag, een paar meisjes zag ze kussen

achterin de een leeg klaslokaal.

Jane was eerder geweest in een relatie

met een meisje genaamd Miranda.

Ze waren als maanden uit elkaar gegaan voordat Jane Marianne ontmoette,

maar Miranda's jaloezie laaide op

elke keer ze zag de twee samen.

Jane en Marianne op een schommel,

Jane en Marianne eten samen in de cafetaria,

Jane en Marianne op het schoolfeest.

Miranda was heel erg jaloers.

Op een dag, Miranda benaderde hen,

Marianne schuiven en haar bij haar haren grijpen.

Ze zei weg te blijven van Jane,

om haar handen van Jane af te houden, dat Jane van haar is.

"Jane is van mij!

Welk recht heb je?

Wie ben je?

Jane is van mij. "

Ergens die winter

Miranda begon te praten aan haar vrienden

over pijn doen of zelfs Marianne vermoorden.

Ergens na Kerstmis.

Niemand dacht er veel over na.

Miranda was het type meisje die boos werden

en je deed het niet echt Let op.

Marianne dacht zeker niet na veel van dit alles.

Haar vriendschap met Jane vervolgd.

Het was meestal volkomen onschuldig.

Een nacht, Miranda reed rond

na een concert met drie van haar vrienden,

Geloof, Lily, en een ouder meisje, Amy.

Het was Amy's auto.

Geen van de meisjes kende Amy echt zo goed,

maar ze gaf ze het gevoel een beetje ouder,

een beetje koeler dan ze waren.

Amy had een hoop bier, en ze dronken allemaal.

Miranda was woedend, praten over dat kleine kreng

en hoe vreselijk Marianne was.

Lily zei: "Wanneer ben je ooit ga je zwijgen over haar? '

En Miranda zei: 'Als ze dood en begraven is!'

En Amy zei, "Dus waar wachten we op?"

Ze maakten een plan.

Miranda zou zich verstoppen onder een deken

op de vloer van de auto.

Lily kende Marianne en ze kende Jane heel goed,

dus ze zou gaan en nodig Marianne uit

om Jane ergens te ontmoeten.

Toen Marianne eenmaal in de auto zat,

Miranda zou eruit springen en haar bang maken, haar pijnigen,

en neem haar wraak.

Ze spraken erover en lachte.

Faith en Lily konden het zien Amy vond het hilarisch.

Ze wilden Amy om ze leuker te vinden,

dus moedigden ze Miranda aan.

Miranda is zojuist bozer geworden en bozer,

meer en meer opgewonden,

en alle anderen lachte harder en harder.

Het zou zo grappig zijn

de blik op Mariannes gezicht

toen Miranda tevoorschijn kwam met een mes in haar hand.

Alle meisjes waarschijnlijk ...

dacht waarschijnlijk dat was dat alles zou gebeuren.

Het is niet echt duidelijk wat ze dachten of verwachtten.

Misschien waren ze dat niet veel nadenken.

Ze kwamen voorbij Marianne's huis langzaam,

cirkelde rond, dan geparkeerd aan de overkant.

Lily liet Faith meekomen met haar naar de voordeur.

Ze was bang om alleen te gaan.

Ze bellen aan.

Er kwam een ​​man aan de deur.

"Hallo, hoe kan ik helpen jullie jonge dames? "

'Is Marianne thuis?' Vroeg Lily.

"Ja natuurlijk," antwoordde haar vader.

Hij riep haar, en Marianne kwam aangerend.

"Hallo, Lily.

He, hoe gaat het?"

"We gaan Jane ontmoeten, ze zei dat ik je moest ophalen. '

Marianne keek verward.

'Jane, vanavond?

Maar ze zei dat ze moest studeren. '

'Ze was vroeg klaar.

Ze zei dat we je moesten gaan halen. '

"Ach ja, Ik kan vanavond niet uitgaan. "

"Kom op, waarom niet?"

'Ik moet toestemming vragen Alvast."

"Ach ja,

kun je je ouders vertellen het is als,

een bijzondere locatie? "

Marianne keek om zich heen

om te zien of haar ouders luisterden.

"Ik denk dat niet zou zo goed overkomen. "

'Nou kijk, Jane wil het echt om je echt slecht te zien.

Ze zei dat het belangrijk was dat ze je vanavond ziet. "

'Kunnen we niet proberen om morgen af ​​te spreken?

Kan ik met haar praten? "

"Ze is niet bij ons, ze zei dat het vanavond moest zijn.

Dat het echt speciaal is,

een verrassing, 'zei Faith.

Marianne keek verward, en steeds meer bezorgd.

"Wat dacht je hiervan," zei Lily,

'we zullen het Jane vertellen je kunt er nu niet uit komen

maar we halen je later wel.

Werkt dat?"

"Maar hoe?" vroeg Marianne.

"Sluip naar buiten."

Dacht Marianne.

Een kleine glimlach kroop haar gezicht

en voor een moment,

ze zag er niet zo onschuldig uit.

"Oke.

Maak het rond 11.00 uur.

Ze zullen tegen die tijd slapen.

Rijd langs het voorraam, en flits je lichten.

Ik kom eruit en ontmoet je om de hoek. "

"Geweldig," zei Lily, "we zullen zie je over een paar uur. "

"Wie is jou vriend?" vroeg Marianne.

"Oh, dit is Faith.

Eh, ze zit op de middelbare school. '

'Cool,' zei Marianne.

De twee meisjes ging terug naar de auto.

Marianne keek naar hen voor een moment,

toen sloot de deur.

Het was zo'n koude nacht

die u gewoonlijk binnenshuis doorbrengt,

maar de meisjes kon niet gehinderd worden

met een van hun ouders of zoiets,

dus reden ze gewoon rond een poosje,

luisterde naar muziek op de radio.

Ze stopten en stalen wat bier uit een 7-Eleven,

en bleef drinken.

Na nog eens twee uur ze waren behoorlijk dronken.

Amy dronk, maar het leek niet om enig effect op haar te hebben.

Rond 23:00 uur

ze dreven terug door de straten

van Marianne's buurt.

Ze reden voorbij de voorkant van het huis.

Ze flitsten met de koplampen.

De vier meisjes wachtten in de auto op de hoek.

Miranda was er al gehurkt onder haar deken

op de vloer van de voorzijde passagiersstoel.

De voordeur van Marianne's huis kraakte open,

en haar kleine gestalte kwam tevoorschijn,

badend in het licht van het huis.

Voorzichtig...

ze sloot de deur,

liep de trap af,

op haar oprit,

op het trottoir,

richting de auto.

Bij elke stap

haar lot werd duidelijker.

Later zou Faith zeggen ...

ze voelde iets weggaan haar lichaam op die momenten

terwijl Marianne naar de auto liep.

Ze kon het niet uitleggen.

Ze voelde zich absoluut, gewoon leeg.

Toen ze dichterbij kwam, Lily deed de achterdeur open.

"Hé, kom binnen."

Lily stapte uit, en laat Marianne erin klimmen

het nemen van de middelste stoel achterin.

Eh, Marianne droeg

een paarse polka-stippel schildpad nek,

eh, deze witte trui,

en zwarte spijkerbroek.

'Hé,' zei Amy.

"Waar is Jane?" vroeg Marianne?

'Ze wacht op het heksenkasteel. "

- Het heksenkasteel? - Het was een oude,

afgebrand stenen gebouw

buiten op het platteland.

Vermoedelijk een groep heksen woonde daar.

Ze hadden echt opgericht de stad door zwarte magie,

en al deze rijkdom vergaard.

Maar uiteindelijk de stad keerde zich tegen hen,

en verbrandde ze samen met hun huis.

Was het?

Eigendom van heksen?

Nou, dat is wat iedereen zei.

In ieder geval

het was een plek waar kinderen naartoe gingen drugs gebruiken of seks hebben,

of maak elkaar gewoon bang.

Was niet zoiets als een totaal normale plek om naartoe te gaan,

maar was niet onmogelijk voor meisjes om daarheen te gaan

nadat hij het huis uit was geslopen.

Marianne zeker vond het niet vreemd.

Later zou Faith zeggen

dat nadat Amy zei

'Ze wacht in het heksenkasteel, "

Marianne zei eenvoudig:

"Oh, cool."

Ze reden nu op een lege landweg.

Hard rijden.

Plots kwam Miranda tevoorschijn van onder haar deken.

Mariannes ogen vulden zich

met domme terreur.

'Was ze lief voor je?

Vond je ..... leuk de manier waarop ze smaakte? '

Toen sprong op Marianne, mes in de hand,

schreeuwende obsceniteiten.

Marianne begon te schreeuwen,

en in die kleine auto het was oorverdovend.

Lily en Faith grepen Marianne's handen,

en speldde ze vast.

"Hou haar mond," zei Amy, terwijl ze nog een biertje opende.

"Wees stil!"

"Ja, hou je bek!"

'Niemand kan je toch horen.'

Miranda heeft een mes meegebracht naar Marianne's keel,

en zei: "Rustig,

of ik snij je open. "

En dat deed het redelijk goed.

Marianne hield op met schreeuwen.

Ze sputterde

uit een nerveuze vraag,

"Wh ... wh ... waarom?"

"Dit is wat er gebeurt als je een meisjesmeisje neemt. "

Amy begon zo hard te lachen ze morste bijna haar bier.

'We zijn er,' zei Faith.

Ze trokken aan de kant van de weg.

'Bind haar handen vast voordat we uitstappen, 'zei Amy.

De andere drie namen wat touw,

hield Marianne vast,

en bond haar handen achter haar rug.

Miranda stopte een sok in haar mond.

Ze stapten uit de auto

en liep door het bos naar het verbrande steenpuin

van het heksenkasteel.

Ze kwamen op een open plek ...

bij de oude open haard,

waar de woonkamer moet er eens zijn geweest.

Miranda duwde Marianne van achteren,

en ze viel op haar knieën,

ze villen op het harde grind.

Marianne hoestte en spuugde de sok uit haar mond.

'Doe dit alsjeblieft niet.'

- "Daar is het een beetje laat voor." - "Ja, het is een beetje laat."

Lily schopte tegen een van Marianne's benen viel ze

niet in staat om zichzelf te vangen.

Alle meisjes begon haar te schoppen,

en op haar spugen.

Het geloof aarzelde aanvankelijk,

maar na een minuut ze kwam erin.

"Alstublieft alstublieft alstublieft!"

Marianne bleef het herhalen opnieuw en opnieuw,

als een gebroken record.

Opnieuw en opnieuw, "Alstublieft alstublieft alstublieft!"

Zelfs niet zoals "Stop", of "Help me",

gewoon "Alsjeblieft! Alsjeblieft! Alsjeblieft!"

Ugh, oké, het is moeilijk om naar iets te luisteren

zodra het wordt herhaald te vaak, weet je.

Het is moeilijk om te luisteren aan dat soort dingen.

Dus na een tijdje zei Amy:

'Houd haar even vast.'

Faith en Lily hielden Marianne vast plat op haar rug.

Lily hield haar vast benen en haar enkels,

en Faith hield haar vast armen naar beneden bij de schouders.

Amy schrijlings op Marianne ...

naar beneden leunen, en in haar ogen kijken.

"Je weet waarom hebben we je hierheen gebracht? "

"Alsjeblieft alsjeblieft!"

Amy sloeg Mariannes gezicht.

"Weet jij?

Begrijp je?"

"Nee nee, Ik heb niets gedaan. "

'Dat kan me niet schelen.

Je bevindt je hier

om één reden. "

Marianne zweeg.

Tranen lopen naar beneden haar vuile gezicht.

De tranen en het vuil creëerde deze modderige pasta

dat, dat haar huid bedekte.

"Menselijk offer."

Miranda begon te lachen.

Het was een compleet normale lach.

Net zoals je misschien hoort nadat iemand een geweldige grap had verteld.

'Geef me het mes,' zei Amy.

Miranda gaf het door.

Amy rende met het mes tegenover Marianne.

Ten eerste, rond haar gezicht, voorzichtig, niet snijden of zo.

Vanaf het puntje van haar kin,

recht door haar keel,

totdat het op haar borst rustte.

"Weet jij

hoeveel liter bloed heb je in je? "

Marianne schudde haar hoofd,

"Nee."

"Ik ook niet," zei Amy,

en dat kreeg Miranda lacht weer.

Lily begon ook te lachen

en voordat je het wist,

Faith lachte.

Sorry, het spijt me.

Ze lachten allemaal

Toen werd Amy weer serieus.

'Ik laat je binnen op een klein geheimpje, Marianne.

Miranda zei ze was boos over Jane,

maar dat is het niet echt.

Zie je, "Amy leunde naar voren,

haar mond zetten tegen Marianne's oor.

'Zie je, we zijn heksen.

Wij zijn de reïncarnatie van de heksen

die hier woonden.

Onze rusteloze geesten worstelen van lichaam tot lichaam,

en de enige manier waarop we kunnen maken in deze wereld is ...

bloed,

maagdelijk bloed,

ter plaatse gemorst

waar we werden verbrand.

Dus kleine Marianne,

Ik heb een heel belangrijke vraag."

Marianne huilde.

"Marianne! Sst!

Begrijp je me?"

Marianne bleef snikken.

"Marianne!

Zeg: 'Ik luister.' '

Marianne mompelde nauwelijks,

- "Ik, ik luister." - "Super goed.

Ben je maagd, Marianne? '

"Wat?"

Marianne's ogen waren breed in verwarring.

Toen begon ze om met haar hoofd te knikken.

'Ja ... ja, natuurlijk.'

Amy boog zich naar voren

minder dan een centimeter van Marianne's gezicht,

het mes platgedrukt de keel van het jongere meisje.

"We zijn blij dat te horen

want als je geen maagd was, het zou ons geen goed doen

om je hier open te snijden, zou het?"

De meisjes begonnen weer lachen.

Marianne sloot haar ogen

wachten op het mes om haar te snijden.

Amy stond op en liep langs het mes terug naar Miranda.

'Ze is helemaal van jou.'

Miranda huilde bijna.

Het was allemaal zo grappig.

Ze kon het nauwelijks houd zelfs het mes vast.

Op dat moment,

Marianne schopte met al haar kracht,

aan haar benen trekken uit Lily's greep.

En in één beweging

rolde om, stond op, en begon te rennen,

blindelings de nacht in schieten.

Marianne rende ... rende naar voren,

haar armen gebonden achter haar,

haar ... mm, haar trui was nu allemaal smerig,

en haar haar was warrig

gevuld met bloed en vuil van het slaan.

Het was alsof ik keek een gewonde hinde

probeer weg te rennen nadat je bent neergeschoten.

Je dacht bijna ze zou het kunnen redden,

maar haar benen waren dat niet goed werken,

en ze werd steeds betrapt de dikke borstel van het bos.

Ze begonnen allemaal met stenen te gooien naar haar terwijl ze rende.

Het geloof sloeg Marianne in de achterkant van het hoofd

met een grillige steen,

ook al was ze ...

bijna niet eens proberen.

De rots bonsde tegen haar schedel,

en Marianne viel neer.

In de verte reed een auto voorbij.

Je kon zien de koplampen gaan naar beneden

de landwegen door de bomen.

Stopte niet.

Niemand lachte.

Voor een moment,

het was bijna helemaal stil.

"Hé, laten we hier weggaan," zei Lily.

"Ja, oké," zei Amy, "laten we op de weg gaan.

Ga haar halen."

Marianne was gewetenloos ... bewusteloos.

Ze brachten haar naar de auto.

Ze bonden haar enkels,

en stopte de sok terug in haar mond,

en gewikkelde ducttape eromheen om het binnen te houden.

Dat zou haar stil moeten houden.

Ze gooiden een deken over haar heen, en iedereen stapte in de auto.

Ze reden een tijdje rond,

luisterde naar wat muziek op de radio.

Bijna alles was best waardeloos,

dus ze bleven gewoon het station veranderen.

'Heb je geen banden? of zoiets, 'vroeg Miranda aan Amy.

"Niet echt."

"Wat gaan we doen," vroeg Faith.

Niemand reageerde.

"Laten we wat benzine halen" zei Amy.

Dus ze reden naar het dichtstbijzijnde tankstation,

en iedereen gooide een paar dollar.

"Laten we er nog wat gaan halen" zei Amy,

"voor later."

Amy maakte terloops de kofferbak open.

De stapel eronder de dekens lagen stil.

Ze trok zich terug een rode plastic tank,

en overhandigde het aan Miranda.

"Vul het op."

Miranda deed het.

Ze hebben de tank teruggeplaatst in de kofferbak, en sloot het.

'Ik heb dorst,' zei Lily.

Dus kochten ze wat cokes bij het tankstation.

'Laten we naar mijn huis gaan even.

Ik denk dat mijn moeder bij haar is vriendje, 'zei Amy.

Dus reden ze naar Amy's huis.

Op weg ernaartoe,

ze hoorden een geluid afkomstig uit de kofferbak.

Soort gedempt geschreeuw.

Amy stopte, ging terug, en opende de kofferbak.

Zowaar,

Marianne was gedeeltelijk losgemaakt,

probeert zich een weg naar buiten te klauwen.

Ze waren behoorlijk ver op dit punt de stad uit,

en er was niemand in de buurt.

Amy nam een ​​bandenstrijkijzer,

en gaf Marianne een paar goede klappen.

Ze viel weer op de grond en was stil.

Ze bleven rijden.

'Was je serieus

over dat alles heksenspul? 'vroeg Faith.

'Ik was gewoon met haar aan het spelen.

Waarom, geloof je in heksen? "

"Ik denk het wel," zei Faith,

"Ik bedoel, ik heb altijd zoiets van, vroeg zich af over hen,

over het occulte. '

'Ik heb een paar boeken op hen en zo, 'zei Lily.

"Zoals, hoe ze het doen verschillende rituelen en zo. "

'Laten we ze pakken,' zei Amy.

Dus draaiden ze zich om en ging naar Lily's huis.

Ze sloop naar binnen haar huis heel stil,

en kreeg haar boeken, en wat stenen dat

een vriendin van haar uit de stad had voor haar gezorgd.

Deze stenen met runen erop

dat werd verondersteld om u te helpen de toekomst te zien.

En toen gingen ze naar Amy.

Ze had niet veel eten

maar ze houden gewoon van at crackers en kaas,

en bladerde door de boeken.

'Laten we deze eens proberen,' zei Miranda over de runenstenen.

Dus ze begonnen de stenen gooien,

het lezen van de symbolen.

Proberen te begrijpen van wat de combinaties betekenden,

en hoe ze zich verhouden tot wat ze lazen in het boek.

Geen van hen eigenlijk wist wat ze aan het doen waren,

behalve Lily een beetje,

maar ze las alleen maar het boek voor zichzelf,

dus het was allemaal behoorlijk vaag.

Maar het was leuk,

en ze hadden allemaal een goede tijd,

en Amy had wat wiet dat ze rookten,

en alles is net grappiger en grappiger.

En zo nu en dan

Miranda zou breng Marianne ter sprake.

"Kun je het geloven

ze is nog steeds in die kofferbak nu? "

En dat zou begin Amy te lachen,

en Lily begon te lachen

en het was best moeilijk voor Faith om niet te lachen ...

ook al dacht ze het was allemaal een beetje eng.

Faith begon zich af te vragen

toen ze gingen laten Marianne gaan,

en toen ze dat deden wat ze zou doen.

Het leek alsof het zou zijn een groot probleem, bijvoorbeeld

ze besloot het aan iemand te vertellen wat ze haar hadden aangedaan.

Plotseling...

...er was een klop op de deur.

Amy's moeder.

Ze verstopten de pot en de runenstenen,

en probeerde te handelen kalm en normaal.

Amy's moeder sloeg ze uit,

vroeg hen waarom ze waren zo laat op.

Amy verontschuldigde zich halfslachtig,

en zei dat ze zou doen rijden de andere meisjes naar huis.

Ze stapten weer in de auto.

"Zo...

wat gaan we doen?"

- vroeg Faith. - "Waarover?" zei Amy.

'Weet je, van haar?'

Amy startte de auto, en ze bleven rijden.

'Je moet het afmaken.'

Niemand anders sprak.

Miranda ging rechtop zitten,

en keek bij het mes in haar schoot.

'We zoeken wel een leuk plekje' zei Amy.

Lily begon weer te lachen,

maar niemand anders deed het.

De velden kwamen voorbij ...

aan elke kant.

Het was plat, het was zo plat.

Je zou voor altijd kunnen zien.

De kleine twinkelende lichtjes van de stad in de verte.

Amy draaide zich om op landwegen,

en na een tijdje,

je kon het niet zien de lichten helemaal niet meer.

Het was allemaal zwart ...

behalve de sterren en de maan.

Amy stopte en zet de motor uit.

'Laten we bij haar kijken.'

Ze zijn allemaal ontsnapt en opende de kofferbak.

Ze was daar in orde.

En haar ogen waren open.

Helemaal wakker.

Amy zei: "Sla haar!"

en overhandigd het bandijzer naar Lily.

"Waarom ik?

We moeten dit allemaal doen

dus geen van de anderen kan de anderen aangeven. "

Lily sloeg Marianne een paar keer in het gezicht.

Bloed stroomde over haar gezicht schreeuwde ze door de prop.

"Ugh, laten we haar eruit halen," zei Amy,

'Ik wil geen vlekken op de kofferbak maken.'

Ze hebben haar samen opgehaald

en droeg haar naar buiten het veld zo ver als ze konden.

De lucht was koud.

Het soort kou dat komt echt in je botten.

"We zouden echt in bed moeten liggen nu meteen ', dacht Faith.

Ze zei echter niets.

Ze stonden in een kring

rond het snikkende meisje.

"Oké, geef Faith het mes", Zei Amy tegen Miranda.

Miranda overhandigde het.

Faith keek ernaar

zich stom voelen.

"Ga ervoor."

- "Ga ervoor?" - "Steek haar neer!"

Het geloof trilde, en ze had zin

haar greep niet echt goed genoeg,

zoals, zelfs als ze had geprobeerd haar neer te steken,

ze zou gewoon willen laat het mes vallen.

"Kijk, als je dit niet doet,

wij zullen jou ook moeten doen. "

'Oké, oké,' zei Faith.

Ze knielde neer en twee keer snel gestoken,

Niet echt goed.

Amy nam het mes van Faith over.

Toen opgeheven, een lange ...

eh, een lange, diepe steek in Mariannes maag.

Een piepende schreeuw kwam door de prop.

"Nu jij, Lily."

Lily nam het mes,

en keek naar beneden bij Marianne's lichaam.

Haar kleding was ...

... helemaal doordrenkt met bloed.

Lily zette het mes tegen haar kleine lichaam,

en vooruit geduwd,

een beetje, langzaam ...

voel het...

ga voorbij haar ribbenkast,

en in haar organen.

Marianne schrok opnieuw worstelen,

schoppen, een nieuwe uitbarsting van kracht.

Lily deed een stap achteruit.

Marianne begon te kruipen met haar knieën en ellebogen.

Het mes viel uit haar op de grond.

Het was verdrietig

kijken naar haar strijd om te bewegen.

Een gewonde vogel die probeert te vliegen.

Ze had natuurlijk geen hoop.

Miranda greep haar vast,

rolde haar om, en drukte haar op de grond.

Amy zei: "Hé, Lily, Faith,

kom op, help me bij de auto.

Miranda kan haar in de gaten houden. '

Met z'n drieën ging terug naar de auto,

de jongere meisjes naar aanleiding van de oudere.

Lily en Faith

droeg het blik benzine.

Amy heeft haar sigaretten en een aansteker.

Niemand weet wat gebeurde er tussen

Marianne en Miranda gedurende die tijd.

Er was veel bloed op Miranda.

Ik vermoed dat het moet hebben allemaal van Marianne.

Het lichaam lag daar, slap.

"Is sh ... Is ze dood?" vroeg Faith.

"Marianne?" vroeg Lily.

Alsof in reactie, Marianne ging rechtop zitten.

Haar ogen waren teruggedraaid

dus je kon alleen echt zie alleen de blanken,

en ze had doorgekauwd de grap op een gegeven moment,

en haar mond hing open, en ze kreunde zo vreemd,

raar geluid dat niemand van ons ooit eerder had gehoord.

Miranda nam het benzineblik, en opende het.

Ze spatte benzine uit overal Marianne.

Marianne begon te gillen,

zo goed als ze kon,

terwijl het door haar sneden liep en in haar lichaam.

Amy stak een sigaret op, nam een ​​trek,

en gooide het op de bloederige, zeurderige puinhoop.

Ze ging als een vreugdevuur omhoog.

De vier meisjes deden een stap achteruit, en keek terwijl

de massa worstelde, ging slap ...

en verbrand.

Uiteindelijk, de vlammen gingen naar beneden,

en het werd weer donker.

Ze wisselden om de beurt

met een stok in het lichaam prikken

om er zeker van te zijn dat ze dood was.

Het leek alsof ze was.

Ze gingen terug naar de auto een tijdje rondgereden

proberen te vinden een goed station op de radio.

De zon kroop omhoog de vlakke lijn van de horizon.

Geloof zei ...

ze vond dat lichte raadselachtig,

vreemd, en gewoon onverwacht.

Ze verwachtte het donker

eeuwig meegaan.

Miranda zei,

"Ik heb honger."

Dus gingen ze naar McDonald's.

Het was vroeg, maar ze waren gewoon begon het ontbijt te serveren.

Lily opende haar McMuffin,

en staarde naar de worst.

'O, mijn god,' zei ze.

"Wat?"

'Het lijkt precies op Marianne.'

Miranda schrok ongecontroleerd lachen.

En al snel waren ze dat allemaal.

Weet je, het was best grappig op dat moment.

Uiteindelijk,

Geloof kon het niet hou haar mond dicht.

Ze vertelde Jane, die haar ouders vertelde,

en een boer was het lichaam tegengekomen,

dus iedereen verbonden de stippen vrij snel.

Ik denk dat ze nu allemaal in de gevangenis zitten.

Ja, ik bedoel,

dat is een puinhoop,

maar het is niet echt eng.

Wat dan ook.

Ik zou je graag willen zien vertel iets enger.

Vergeet het te vertellen,

ik kan het je tonen iets enger.

Verlies het gewoon niet, oké?

Het was van mijn grootmoeder.

Maakt u zich geen zorgen.

Ik ga het niet verliezen.

Niemand van ons geloofde haar natuurlijk,

maar we waren benieuwd wat ze zou kunnen doen,

hoe ze ons kan misleiden,

wat voor soort angst ze kon voorzien.

Becca was meer dierlijk dan de rest van ons.

En terwijl we verdwaalden in onze gedachten en emoties,

ze was in staat om te functioneren

op puur instinct.

En dus, niets wetend er zou iets van kunnen komen,

we volgden haar het bos in.

Dus je weet het echt hoe doe je dit?

Ik weet het, ik heb het eerder gedaan.

- En het werkte? - Hij kwam.

- Onzin. - Hé, geloof me niet,

Je zult het zien.

En hij zal wat,

beantwoord onze vragen?

Hij zal onze vragen beantwoorden in ruil voor een aanbod.

Hij zal acties uitvoeren, of geef ons bevoegdheden,

maar het aanbod is geworden

- veel groter. - Waarom?

Waarom zou hij zich druk maken?

Zijn krachten zijn erg beperkt zonder mensen.

Hij moet via ons handelen.

Als we voorzichtig zijn, er is geen echt gevaar

maar hij zal het proberen krijg meer dan we bieden.

Hij is hebzuchtig.

Dus, zullen we hem zien, of hoor hem gewoon?

Ik weet het niet.

Hij handelt altijd elke keer anders.

Je kunt het niet voorspellen.

Wil je het proberen?

Samen?

Oke.

Doe precies wat Ik zeg je dat je het moet doen.

Luister goed,

en herhaal na mij.

Wat je ook doet,

nadat het is begonnen,

verlaat de cirkel niet.

Ik ben Rebecca Webber, 16.

Ik ben Melanie Todd Mackenzie, 15.

Ik ben Suzanne Levinton, 16.

Ik ben Emily Milay, 14.

Ik ben Clara Brooks, 15.

Oh, somber,

DA, Lukes, Knox,

Oh, Lucifer,

princeps waanzin,

accepteer dit aanbod.

Oh, somber, DA, Lukes, Knox,

oh, Lucifer, Princeps Madness.

- Accepteer dit aanbod. - Oh, lichtbrenger,

laat ons zien wat we niet kunnen zien.

Oh, lichtbrenger, laat ons zien wat we niet kunnen zien.

Hallo?

- Oh, mijn God, jongens! - God, rot op!

Je bent er helemaal voor gevallen.

Je bent niet grappig.

Wat, als je me had gekregen, je zou lachen.

- Je bent zo stom. - Kom op, het was grappig.

Ik maakte maar een grapje.

Ik wist niet dat je dat zou doen gedragen als kleine kinderen.

Waar is in godsnaam mijn ring?

Mijn moeder gaat me vermoorden als ik die ring kwijt ben.

- Ik geef niet om je ring. - Waarom heb je Suzie niet gepakt?

Kunnen we het gewoon waarderen

- hoe grappig dat was? - Ik belde onzin,

Ik heb je al eerder gezegd dat het niet zo was

- wordt echt. - Niemand lacht nu.

Niemand is, zoals,

kan iemand alsjeblieft lachen?

Dat was zo grappig.

Kunnen we niets doen maar hier gewoon blijven staan?

Is er geen manier van terugvechten?

- Slechts één. - Wat?

Ik voel me een beetje duizelig.

U wilt wat frisse lucht?

Ik niet gebruik ze tot onze

- zeer zielen zijn ... - Zeker.

Oke.

... even effectief aangezien het zou stoppen voor Carter,

en verander tijd en ruimte.

Hallo.

Kan ik er een krijgen van uw sigaretten?

Ja, er is er een in mijn tas.

Bedankt.

Eens breekt in de cirkel.

Als we een keer in het oog springen van zijn gezicht.

Moe?

Denk ik.

Heb je een schedel gezien?

Huh?

In de spiegel,

heb je een schedel gezien?

Ik weet het niet, het was

zoals een truc van de aansteker of zoiets.

In ieder geval...

misschien doe je het gewoon niet een echtgenoot hebben

dan, als je het zag een schedel of wat dan ook.

Het hoeft niet per se betekent alles.

Waarschijnlijk niets slechts zal gebeuren met jou of zoiets.

Geloof je in magie?

Nee.

En God, en de duivel, en wat dan ook?

Niet echt.

Ik doe.

Ik weet.

Maakt dat me stom?

Nee, het maakt je niet dom.

Mag ik dat proberen?

U hoeft niet om zo diep in te ademen.

Maak je geen zorgen de andere meisjes,

en hun verhalen, en games, en wat dan ook.

- Ze zijn gewoon aan het rommelen. - Ik weet het maar...

die verhalen zijn echt.

Die dingen zijn gebeurd.

Het is zoals Suzie zei,

die mensen bestaan.

Ik wil niet zijn zoals zij, ik ...

Ik wil zijn zoals Agnes.

Bedoel je, geloof hebben?

Ik wou dat ik erbij was die meisjes en Marianne.

Zelfs als ze mij ook vermoordden

Ik wou dat ik daar had kunnen zijn om tegen hen op te komen.

- O mijn God! - Wat?

Mijn ring!

Ik wist dat je het zou vinden.

Ik snap het niet hoe het hier is gekomen.

Je hebt nooit een verhaal verteld.

Lijkt me nu gek.

Waarom?

Het zijn wij tweeën.

Je zou me nog steeds een verhaal kunnen vertellen.

Ik heb geen verhalen.

Niet zoals jullie het hebben verteld.

Lees me dan voor.

Breng het licht aan zodat ik kan zien.

Wat moet ik lezen?

Iets.

"Het is middernacht van het jaar,

en het is de dag,

Lucy's, wiens schaars zeven uur zichzelf ontmaskert;

de zon is besteed, en nu zijn kolven

zend lichte squibs uit, geen constante stralen.

Het hele sap van de wereld is verzonken;

de algemene balsem th 'hydroptische aarde heeft gedronken,

waarheen, wat betreft de voeten van het bed, het leven is gekrompen,

dood en begraven; toch lijken deze allemaal te lachen,

vergeleken met mij, wie ben hun grafschrift.

Bestudeer mij dan, jij die minnaars zullen zijn

bij de volgende wereld, dat wil zeggen, in de volgende lente;

want ik ben alles wat dood is,

in wie liefde bracht nieuwe alchemie tot stand.

Voor zijn kunst was het duidelijk

een kwintessens zelfs vanuit het niets,

van saaie voorzieningen, en magere leegte;

hij heeft me verpest en ik ben opnieuw verwekt

van afwezigheid, duisternis, dood:

dingen die dat niet zijn.

Alle anderen, van alle dingen, teken alles wat goed is,

leven, ziel, vorm, geest, vanwaar ze zijn;

Ik, bij Love's limbec, ben het graf

van alles is dat niets.

Vaak huilde een vloed van wij twee,

en zo verdronken de hele wereld, wij twee;

vaak groeiden we om twee chaoses te zijn,

toen we lieten zien

zorg voor iets anders;

en vaak afwezigheid trok onze ziel terug,

en maakte ons karkassen.

Maar ik ben door haar dood

van het eerste niets het elixer gegroeid;

Was ik een man

dat ik een was,

Ik moet het weten,

Ik zou liever hebben,

als ik een beest was,

sommige doelen, sommige middelen;

ja planten, ja stenen verafschuwen,

en liefde;

alle, al sommige eigendommen investeren;

als ik een gewoon niets was,

als schaduw, een licht en lichaam moet hier zijn.

Maar ik ben er geen; noch zal mijn zon vernieuwen.

Jullie geliefden, omwille van wie de mindere zon

op dit moment wordt de Geit gerend

om nieuwe lust op te halen, en geef het jou,

geniet van je zomer allemaal;

sinds ze geniet haar lange nachtfestival,

laat me me op haar voorbereiden, en laat me bellen

dit uur haar wake,

en haar vooravond, aangezien dit beide jaar,

en de diepe middernacht van de dag is. "

Wat er daarna gebeurde is bekend.

Het is een kwestie van vastleggen.

En als je wilt alle lelijke details,

je kunt ze opzoeken,

samen met de foto's om het te bewijzen.

Ik wil het me niet herinneren.

Sommige dingen zijn te vreselijk om over te praten.

Dat wist ik toen nog niet

maar ik doe het nu.

Ik weet het daar niet is iets om te leren

van de gebeurtenissen van die nacht,

anders dan soms het is het beste om te zwijgen.

Het is laat.

Ik hoop dat je het hebt waar je voor kwam,

zelfs als het niet zo was helemaal wat je had verwacht.

Nu zal ik welterusten zeggen

en laat je proberen om de weg naar huis te vinden

terwijl ik mijn best doe om te slapen.

De auto staat er nog steeds,

en dan de voetafdrukken in de aanloop naar hier.

En dan niets.

Ondertiteling door explosiveskull www.OpenSubtitles.org