Original subtitles

Promoot uw product of merk hier contact www.SubtitleDB.org vandaag nog

Vertaald door chien

Waar ga je heen? - Het spijt me.

We zijn hier om de video te maken van de explosie.

Maar we zijn te ver weg, kunnen we dichterbij komen?

Nee, het is een kwestie van veiligheid. - Het is een onrecht.

Ja? - De journalisten mochten erdoor.

We willen het op het nieuws zien, dus verspil me geen tijd.

Alsjeblieft, achter! Caruso, alsjeblieft!

Mensen, jullie moeten gaan!

Wat heeft de burgemeester bezield om die twee silo's neer te halen?

Hij wil een mooi figuur slaan voor de verkiezingen.

Wij steken er kostbare tijd in.

Ik ben weg. - Ok�, dag.

Mag ik?

Goedemorgen.

Ik ben alleen, is er een plek? Nu zijn alle tafels bezet.

Kom over een half uur terug. - Ok�.

Excuseer me., ga maar aan mijn tafel zitten.

"Ik wil niet... " - Nee, echt, het doet me plezier, alsjeblieft.

"Bedankt", dank je. Enzo!

"Ik ben John Zuck". - Aangenaam, Salvo Montalbano.

Enzo, wat serveer je? - Spaghetti met mosselen en gemengde vis.

Heb je gekookt? - Nee, mijn vrouw.

Ik raad de spaghetti met mosselen aan, ze wekken de doden op.

Dan neem ik de spaghetti.

Wil je wat wijn? - Ja, graag.

Ben je Amerikaans?

Ja, ik kom uit Chicago.

Gefeliciteerd, je spreekt goed Italiaans.

Ik ben hier in Vigata geboren.

Mijn echte naam is Giovanni Zuccotti.

Giovanni Zuccotti, op je gezondheid!

Ik zag je overlaatst tekenen.

"Ja", het is mijn favoriete hobby.

De silo's herinner ik me van toen ik een kind was.

Ik denk dat ze op hetzelfde jaar dat ik geboren ben werden geplaatst.

Ah, wanner ben je ge�migreerd?

Ik ben niet gemigreerd.

Tijdens de oorlog vocht ik in Afrika.

Ik werd gevangen genomen en...

...werd verscheept naar een gevangenenkamp in Texas.

Daar ontmoette ik een jonge dame. De Amerikaanse Evelyn.

Toen ik werd vrijgelaten, werden we verliefd en trouwden we.

Ik wilde hier weer gaan wonen, naar Vigata.

Met mijn vrouw, maar...

Waarom kwam je niet terug?

Evelyn en ik stonden klaar om te vertrekken.

Toen er een brief kwam van een advocaat.

Ik herinner me zijn naam heel goed, advocaat Busacca.

Mijn vader en moeder waren, bij een auto-ongeluk omgekomen.

Het was een mep in het gezicht.

In Itali� had ik niemand meer.

Dus besloten Evelyn en mezelf in Amerika te blijven.

In Amerika heb ik "mijn hele leven �geleefd.

Na de dood van Evelyn

voelde ik de behoefte om hier terug te komen. In het land waar ik geboren ben.

Ik wilde het weerzien voor ik sterf.

Ik ben hier een week.

En ik deed een vreemde ontdekking...

Pirandello waardig.

Kijk eens.

"Zuccotti Giovanni".

Zo heet jij. - Ja, dat ben ik.

Ze hebben me voor dood opgegeven. Omdat ik niet ben terug gekomen.

Ik zag het een paar dagen geleden bij het voorbij wandelen.

Ik ging naar de burgemeester om hem te vragen het te verwijderen.

Giovanni Zuccotti leeft nog.

Ik kan het ook zo laten...

Maar mijn naam staat daar geschreven...

Het is alsof mijn leven is uitgewist.

En hoe hebben ze gereageerd?

Nee, de burgemeester was er niet.

Kon geen afspraken maken.

Ik begrijp het.

Ik ga naar de gemeente, ik ga kijken of ik je niet kan helpen, ik laat het je weten.

Dank je. - Alsjeblieft.

Pardon, de deur, hij gleed uit. - Wat is er?

Hier is Toto lo Zito. Hij wil je persoonlijk spreken.

Hij zegt dat 'm haast heeft. - Laat hem binnen. - Onmiddellijk.

Kom binnen.

Dag, Salvo. - Dag, Nicola, wat gebeurt er?

Weet je wat dit is? Dat hebben ze in de silo's gevonden.

Waarom heb jij ze?

Ik heb ze gekregen van een gemeentelijke officier.

Ik wilde me een dienst bewijzen, lokale curiositeiten.

En dan heb ik ze gelezen.

Het was gewikkeld in kranten om het te beschermen tegen vocht en muizen.

"De Krant van het Volk", het orgaan van de fascistische partij.

Dit is een dagboek uit 1943.

En omdat je hier bent wilt dat zeggen dat er geen lokale curiositeiten inzitten.

Nee, ik heb bij de TG gezegd dat het een oorlogsdagboek is

Ik zei de naam van de "gast" die het geschreven heeft.

Maar wat hij er in zegt kan je beter zelf ontleden..

Ik zeg je niets, maar je kan het beter zelf lezen.

Ik moet terug naar m'n werk. - Hou het intern.

Dank je.

Carlo Colussi, auteur van het dagboek, moest op dat moment, 15 jaar oud zijn.

Hoe wist je dat? - Hij zegt dat het zijn laatste jaar was als avant-garde.

Hij was avant-garde tot 15 jaar

Dan werd hij avant-garde musketier.

Er waren eerst de zonen van de wolvin, de balilla enz...

Allemaal dingen die de kindertijd toen be�nvloeden.

Op hem heeft het indruk gemaakt.

In alle pagina's wordt de Duce voorgesteld als een held.

Ik schrijf neer in de zomer van '43.

De landing van de Amerikanen, de val van Mussolini.

Ja, het dagboek zit vol woede.

Een jongen ziet alles waarin hij geloofde in het stof veranderen.

Hij ziet zijn land binnengevallen door de legers van de vijanden.

Er is dus veel woede, maar niet als je het over Anita hebt.

Wie is dat? - Zijn vriendin.

Een jong meisje van zijn leeftijd van wie hij verliefd op was.

Anita lijkt een tijdje... het belangrijkste voor hem.

En dan? - Dan komt de 8e september.

Het staakt het vuren.

Kijk naar wat hij schrijft op de laatste pagina's.

Gisteren avond heb ik vriend "T" ontmoet.

Hij zegt dat het tijd is om iets te doen."

"We moeten onze eer redden van ons land. "

Wacht!

Wacht hier. - Wat wil je me laten zien?

Kijk eens.

Die heb ik van iemand die ik ken gekregen. - Wat wil je ermee doen?

Ik ben moe, Anita, van deze ellende! Begrijp je dat?

Wat denk je te doen? Ze schieten je neer.

Het kan me niet schelen.

Niet zoals al die schapen. Dat keert het thuisland de rug toe.

Dus draai je je rug naar mij. Denk je niet aan mij? Aan ons?

Wees volwassen, Anita, je redeneert als een klein meisje.

Waarom heb je me dan hierheen gebracht?

Waarom heb je mij die bom laten zien?

Om je de grote held te voelen? - Nee, omdat ik van je hou, Anita.

Ik weet dat ik moet sterven, ik weet het.

Maar je moet weten waarom ik het doe, ik doe het voor ons.

Nee, je moet niet sterven.

Op een dag zal de oorlog stoppen, we moeten gewoon wachten.

Als het voorbij is, wat blijft er dan over?

Wat blijft er dan over, Anita? - Wij blijven over Carlo, jij en ik.

Voor mij is ons twee�n genoeg.

Anita kon hem een paar dagen tegenhouden.

Hier is het: "ik heb het gedaan, ik heb mijn wraak volbracht."

"En ik ben een levende man. "

"Het was verschrikkelijk, verschrikkelijk. "

"Ik dacht niet... mijn god... vergeef me. "

En verder? Gaat het niet verder?

Nee, misschien na wat 'm deed. Wilde hij geen dagboek meer bijhouden.

De clue is te begrijpen wat hij gedaan heeft, waarom dit extreem gebaar?

Goedemorgen, Catarella. Goedemorgen.

Excuseer me!

Ik heb een "negentigjarige" dood gevonden.

Met alle respect, het is geen goed nieuws.

Ik druk mezelf slecht uit.

Het is een negentigjarige lijk. Gestorven aan "een moord".

Ah, een moord. - Neergeschoten, zeiden ze.

Fazio. - Nee, hij niet, hij kan het niet zijn.

Wat brabbel je? - Dat Fazio is neergeschoten.

Nee, Fazio, waar is hij?

Fazio is op de moordplek en wacht op jou.

Waar is de moordplek? - Ik heb het opgeschreven.

"Villa Todaro, contrada Granatella. " - Deze hou ik, bedankt.

Wie is er dood?

Angelino Todaro, 92 jaar, neergeschoten in de woonkamer.

Dokteres. - Commissaris Montalbano.

Is dr. Pasquano er nog niet? - Hij is nog op vakantie.

Hij heeft er de smaak voor gekregen. Wat is er gebeurd?

Gedood met vier schoten in de borst, zeker van een pistool.

Ik zou zeggen van dichtbij, een recht in het hart, dat was 'm fataal.

wanneer, min of meer? - Het is nog te vroeg om te zeggen.

Vermoedelijk tussen middernacht en twee uur ' snachts.

Zijn er andere tekenen van geweld?

Ik moet het nog onderzoeken.

Op het eerste gezicht niet.

Wie heeft 'm gevonden? - De meid.

Aangekomen om half acht heeft ze hem zo gevonden.

Ze heet Zina, is voor Vincenzina.

Ze was erg geschokt, ze is in het terras. Laten we met haar gaan praten.

Bedankt, dokteres. - Tot ziens.

Hallo, hoofdinspecteur Montalbano. Goedemorgen.

En? - Angelino was zo goed.

Ik had 'm zo graag, het is allemaal mijn schuld.

Het is allemaal mijn schuld.

Laten we bij het begin beginnen, je kwam vanmorgen aan...

Ik kom elke ochtend om 7:30 aan.

Ik maak het ontbijt klaar en ik ga boodschappen doen. Hij slaapt niet zo veel.

Vanmorgen kwam ik, ik klopte aan en hij antwoordde niet.

Toen zocht ik het hele huis door.

Niets, hij antwoordde niet.

Ik begon te schreeuwen, maar niets.

Tot ik hem vond in de woonkamer.

Hij zat vol bloed.

Heb je het lijk aangeraakt? - Ja.

Ja, ik trok aan hem.

Toen raakte ik hem aan, maar hij was koud.

Dood.

Volgens mij is er een vrouw in het spel.

Vrouw?

Waarom een vrouw?

Nee, ik vraag me af waarom ik het u verteld heb, commissaris.

Echter, in deze omstandigheden zijn altijd de vrouwen de schuldigen.

Heb je de familieleden van mr. Todaro verwittigd?

Ik heb zijn kleindochter Rosalba gebeld, nadat ik de politie hebt gebeld.

En dan zijn zoon Matteo.

Ok�, mevrouw... Spada!

Ga met Spada en Fazio mee voor een verbaal.

Dank je wel.

En?

Kan een diefstal zijn met een andere afloop.

Hoe zou dat gegaan zijn volgens u?

Er zijn verschillende ramen waardoor de dief naar binnen zou zijn geslopen.

Misschien was de oude man wakker, hij hoorde het geluid en ging kijken.

De dief was bang. Schoot hem neer en vluchtte toen weg.

Niet onder de indruk? - Neen, ik probeer het me zelf voor te stellen.

Sorry, je mag niet naar binnen. - Ik moet... - Onze collega�s...

Spada, Caruso, laat ze door.

Goedemorgen, commissaris Montalbano.

Ik ben Rosalba, de kleindochter van Angelino Todaro.

Ik wil hem zien. - Kan niet, ze zijn bezig met het onderzoek.

Het was een overval? Dieven? - Dat weten we nog niet.

Als je dat goed vindt, wil ik je graag een paar vragen stellen.

Alsjeblieft.

Van wie weet je het van je grootvader?

Twee uur geleden belde Zina.

Ik ben meteen vertrokken, ik was niet in Vigata.

Waar was je? - Erice.

Hoezo? - Ik was bij een vriend, ik heb de nacht met hem doorgebracht.

Kan deze vriend dat bevestigen? - Bevestigen? Waarom?

Het is een formaliteit.

Ja, natuurlijk.

Hij heet Ricardo Catalano en kan bevestigen wat ik net zei.

Je hebt een fabriek. Die marmer bewerkt?

Marmer, graniet en stenen. We verwerken en verkopen.

Wie beheert het bedrijf? - Ik.

Tot hij kon, had mijn grootvader de leiding.

Vier jaar geleden gaf hij het roer aan mij.

Zina sprak ook over Matteo.

Ja, Matteo is mijn oom.

Hij was de jongere broer van papa. Mijn vader heette Luigi.

Waarom leidt hij dan niet het bedrijf? Zou logischer zijn, niet?

Het feit is dat opa en oom Matteo...

...het nooit met elkaar konden vinden.

Ik weet ook niet waarom, het gaat terug van toen ik nog een kind was.

Je oom heeft dus niets te roeren in het bedrijf?

Nee, opa wilde niet, hield hem op afstand.

Maar het was zijn zoon.

Maar regelmatig ontving hij een deel van de winst.

Geld was nooit een probleem. - Maar wat deed hij dan?

Wat moest hij doen? Leven.

Leven van de lijfrente, de tijd verstreek hij met gaan jagen, vissen.

Ik belde hem voordat ik kwam. En hij versteende.

Hij was boos op hem.

Kom, kom.

Doe het snel, ik heb te doen.

Als je wilt, kan je ook mee naar het politiebureau.

Nee, dat is niet nodig, ga zitten. - Ok�, bedankt.

Ik wilde eens praten over de dood van je vader.

Luister, de zaken van vreemden kunnen me niet bommen.

Mijn vader was een vreemde.

Raar, want zijn kleindochter Rosalba vertelde ons dat je overstuur was toen ze je belde.

Wat wil je weten?

Wat waren jullie relaties?

Mijn vader kon me niet uitstaan en ik haatte hem.

Maar het was altijd mijn vader.

Zolang men leeft

Er is altijd hoop om iets te veranderen

Maar na de dood is er geen remedie.

Omdat je daar niet zo van hield?

En het gebeurde allemaal na de tragedie toen mijn broer Luigi stierf.

Mijn broer en ik gingen samen onderwatervissen.

Op een dag waren we in een grot.

En op een gegeven moment voelde ik me slecht.

Mijn broer bracht me naar de oppervlakte. En redde me het leven.

Toen dook hij terug om het apparatuur terug te winnen

Maar bleef vastzitten aan het schroefblad.

En stierf.

Mijn vader, heeft het mij nooit vergeven.

Omdat jij er verantwoordelijk voor was?

Ik werd verwijderd als een hondenpoep.

Wanneer was het dat je je vader voor het laatst gezien heb?

Misschien was ik niet duidelijk, ik zie hem mijn heel leven niet.

In al die jaren heb je hem toch moeten zien.

Als ik iets wilden zeggen fungeerde Zina heen en weer tussen mij en hem.

Als hij me iets moest vertellen, Zina regelde het...

En ik deed hetzelfde.

Als je me nu alsjeblieft...

Een laatste vraag, waar was je vanavond?

Vissen met mijn boot.

Was je alleen of kan iemand dat bevestigen?

Alleen, zoals altijd. Ik heb geen sociaal leven.

Als je me nu alsjeblieft...

Wat denk je?

Ik zeg het nu zoals het door mijn gedachten ging.

Je weet van die dagboek die we hebben gevonden in de silo's

Die dateert uit 1943?

Giuseppe heeft het me verteld.

Is het niet vreemd dat

De dag erna wanneer we dit dagboek vinden

...we een negentigjarige vermoord terug vinden?

Een van de mogelijke getuigen van dat tijdperk?

Vermoord voor een dagboek die meer dan 70 jaar oud is?

Ik zie de link niet, het kan toeval zijn.

Jij?

De moord op de negentigjarige gebeurt niet dagelijks...

Maar ook voor mij lijkt het...

Mr. Zuck.

Commissaris, u bent het.

Pardon.

Ik was eventjes weg met mijn gedachte.

Ga zitten. - Dank u.

Ik was langs het hotel gegaan en ze zeiden dat je hier was.

Ik zeg altijd waar ik heen ga omdat het me een gevoel van veiligheid geeft.

Ik ben blij je te zien. - Dank je.

Ik ben naar het gemeentehuis geweest om met de burgemeester te praten.

Maar hij zit buiten Itali� voor een conventie.

Ze zouden mij verwittigen van het moment dat hij terugkomt.

Zelfs als hij terugkwam en je bent vertrokken...

regel ik af met je probleem. - Hartelijk dank, mijnheer de commissaris.

Weet je, misschien is het geen fout en verbergt het een korrel waarheid.

Zoals ik al zei, Pirandello.

Het feest van st. George, wat een wonder!

Door al die jaren was ik het vergeten.

Mijn ouders namen me altijd mee.

Ik herinner me de mensen op straat.

De verlichting.

Ja, het vuurwerk, de gesponnen suiker.

En dan het orkest.

Ik weet niet waarom, maar als ik het orkest hoor...

Krijg ik kippenvel, ik ben erg ontroerd.

Ben ik blij dat ik je zie! Al die tijd op het gemeentehuis?

De oude geschiedenis is lang.

Ga zitten. - Eet je iets mee?

Nee, alsof ik het geaccepteerd had.

Het was erg ingewikkeld. - Waarom?

De archieven zijn niet langer beschikbaar door een brand in de jaren ' 50.

Was het een deuk in het water? - Nee, ik heb iets gevonden.

De silos die werden gesloopt van "42 tot en met" 44

Dienden voor woningen voor de verdreven Italianen uit Libi�.

Carlo Colussi was er ��n van.

Ja, hij woonde er twee jaar.

Maar de dingen die we van hem weten stoppen hier.

Er zijn geen andere documenten, en in ' 44, zijn de sporen verdwenen.

Vanwege de brand? - Dat klopt. Wat gebeurde er in '44?

De silo werd ge�vacueerd, gezinnen werden geplaatst..

En de silo's werden gesloten.

Daarom was het dagboek daar.

Colussi vertrok...

Ik wist niet of hij het dagboek bij zich had. Dat gevaarlijk was voor de inhoud.

Wilde het niet vernietigen en verstopte het in de silo's.

Exact.

Dan, tussen de vluchtelingen, heb ik een meisje van 15 jaar gevonden.

Dat heet Anita de Rossi.

De" vriendin " van Carlo Colussi. - Waarschijnlijk. - Van haar ben je iets te weten gekomen?

Nee, ik heb van haar papieren gevonden.

Zij woonde twee jaar in de silo's, toen werden ze geplaatst in Montelusa.

Ze trouwde en kreeg een kind. En ze is al tien jaar dood.

En de man en de zoon?

Het enige familielid is een nicht. Ze heet Alessandra.

Probeer contact op te nemen. - Ja, ik ben ermee bezig.

Eet toch iets. - Ik wil je niet storen.

Maar eet tenminste iets! - Ok�, als je erop staat, bedankt.

Enzo!

Je hebt goed werk verricht, het was niet makkelijk.

Op je gezondheid!

Deze keer moet je knielen.

Jacomuzzi, we knielen allemaal. Doe verder, ga je gang!

Ik merkte het meteen dat de kogels ongewoon waren.

Anders dan van het buskruit. - En verder?

Todaro werd gedood met een pistool van de tweede wereldoorlog.

Een beretta m23 dat nog steeds perfect werkt.

Ongelofelijk, niet? Krijg ik geen applaus?

Ja, het is geweldig! Veel applaus en zonen.

Als het pistool van de tweede wereldoorlog is

Is de moord misschien gelinkt met het dagboek. - Doe kalm aan met die hypothese, het is niet gezegd.

Luister naar me, uit het dagboek blijkt dat de feiten zeer ernstig zijn.

Misschien zelfs een moord. Gepleegd door Colussi.

Hetzelfde dagboek zegt dat hij misschien niet alleen was.

We lezen: "vriend "T". Was bij de militie."

Hij gaf me vijf handgranaten. "

Iemand heeft hem handgranaten gebracht.

Zeg jij het maar.

Hij noemt hem kameraad "T". " T " met aanhalingstekens.

Zou dat niet Angelino Todaro zijn?

In onderzoek naar Todaro vond ik informatie

Dat hij als jongen meeliep in een fascistische militie.

Het kan mogelijk zijn dat hij Carlo Colussi een handje heeft geholpen.

Sorry, ik wil dat je even reflecteert over het feit dat we aan het fantaseren zijn...

...van een zekere "T" dat in een dagboek van duizend jaar geleden staat.

Goedemorgen. - Goedemorgen, commissaris.

Ze zeiden dat je hier was.

Ook gisteren was ik hier.

Ik ontmoette deze heren en we zijn vrienden geworden.

Ze spreken de dialect.

In het begin begreep ik er niets van.

Maar omdat mijn ouders het ook zo spraken

Hebben ze me uitgenodigd om te kaarten, maar ik bak er niets van.

Ik verdoe mijn tijd.

Waarom kwam je naar mij? Heb je nog nieuws voor me?

Nieuws van de burgemeester? - Ik moet met je praten.

We gaan. - Ja, tot ziens.

We zijn in de gebruikelijke bar aan het spelen, als je ons wilt zien, zijn we daar.

Ok�.

Luister, ik wilde je iets vragen. of je deze persoon ooit had gezien of kende.

Hij heet Carlo Colussi, woonde hier in ' 43.

Colussi is geen achternaam van hier.

Nee? - Nee, het spijt me.

Het spijt me, commissaris.

Nee, nog nooit gezien.

In ' 43 vertrok ik voor het leger.

Nee... waarom vraag je over hem?

Het is een lang verhaal.

Luister, heb je te doen? Ga je mee naar een plek?

Waarom niet? - Ik help je wel even.

Kom.

Ik vond de foto die je me vroeg.

De enige foto van oma toen ze jong was.

Kijk naar deze foto, zij heette Anita de Rossi.

Nee, commissaris, nee, ik heb haar nooit gekend.

Je lijkt wel veel op je oma.

Ja, het is waar, identiek.

Wat wilde je weten over m'n grootmoeder?

Ik moet wat feiten ophelderen. Het gebeurde tijdens de oorlog.

Ik weet niet of ik kan helpen, mijn oma sprak niet over de oorlog.

Ik kan me weinig herinneren, ik was een klein meisje.

Mijn grootmoeder, was altijd druk thuis bezig.

Zij dacht altijd aan iedereen, behalve voor haarzelf.

Sprak zij over een zekere Colussi? - Colussi?

Nee, nooit van gehoord. Wie is dat?

Hij was een jongen, die je grootmoeder gekend heeft in ' 43 in Vigata.

Toen is hij verplaatst naar de silo's.

Hij had zijn eerste liefde moeten zijn.

Nee, ze heeft me er niets van verteld.

Voor mijn grootmoeder waren die jaren taboe.

Ik wist zelfs niet dat zij in Vigata woonde.

Ik dacht dat ze altijd hier in Montelusa woonde.

Leeft die Colussi nog?

Ik moet het nog uitzoeken.

Goedemorgen, Catarella. Fazio?

Spada? Caruso?

Mimi?

Waar zijn ze allemaal? Catarella!

Catarella, wat is er gebeurd?

De dokter is gestorven. - Wat?

De dokter wordt gemist.

Maar wat bedoel je? Ze leven nog.

Ik bedoelde, de dokter.

Dokter Pasquano is dood.

Dr. Pasquano is dood?

Arme kerel! Hij was erg ziek.

Zijn vrouw belde net.

"Augello, Fazio zijn bij zijn vrouw.

Fazio had je gebeld, maar je telefoon stond uit.

Mevrouw. - Commissaris.

Mijn partner, Livia Burlando. - Condoleert.

Hij vocht zo lang als hij kon.

Maar het kwaad was te sterk. En hij is te zwak.

Ik wist van niets. - Hij was zo.

Hij had het aan niemand verteld dat 'm slecht was.

Kom, commissaris.

Een rot gevoel heb ik, commissaris.

In 20 jaar heeft de dokter nooit om de feestdagen gevraagd.

Nooit.

In de naam van de vader, van de zoon en de heilige geest. Amen.

Laten we bidden.

"O god, jij hebt jezelf aan Mozes geopenbaard. Als een vlam die niet verteert"

"Terwijl we onze broer Marco ten grave dragen"

"De levende vlam je geest doordringt."

"En het leven herstelt in het beeld van je verrezen zoon. "

Amen.

"Geef hem eeuwige rust heer, schijn voor hem een eeuwig licht. "

Rust in vrede. Amen. "

Fazio.

Jij, Mimi, Galluzzo, Spada, Caruso en Catarella in mijn kantoor.

Kom binnen.

Commissaris. - Dank je, leg maar op het bureau.

Goedendag.

Kom binnen.

Commissaris. - Kom, kom.

Nog nieuws? - Nee, de nicht, Anita de Rossi weet niets.

Heb je iets ontdekt over Todaro? - Nee, niets.

Ik ben met mijn onderzoek begonnen, maar ik heb weinig documenten gevonden.

Hoe kan dat? - Ik heb iedereen gebeld, openbare instellingen, kantoren, archieven.

Maar met alle documenten die ik had, kwestie wanneer die gaan reageren.

Natuurlijk. - Maar misschien heb ik iets interessant gevonden.

Vertel. - Ken je Catalano nog?

Diegene die Rosalba de nacht dat grootvader stierf mee de nacht heeft doorgebracht?

Exact. Hij is getrouwd en heeft twee kinderen.

Hij is een schuinmarcheerder. - Daar lijkt het op.

En wat interesseert ons dat? Ik ben nog maar aan de helft van de mis.

Je vertelt me dingen met een druppelaar, ga je gang.

Catalano werkt voor Todaro. Ergo is een werknemer van Rosalba.

Dat heeft Rosalba niet gemeld. - Neen. - Waarom?

Vraagt je het aan mij? - Weet je dat niet?

Nee.

Mevrouw Carciofolo, goedemorgen!

Goedemorgen, commissaris. Hoe gaat het?

Hoe wil je dat het gaat?

Na zoveel jaren dat ik de meid was van meneer Angelino...

Wanneer mag ik binnen in het huis van meneer?

Waarom?

Om een beetje orde op zaken te stellen, het huis poetsen.

Hij hield erg van orde en netheid.

Kwestie hou jullie het achter hebben gelaten.

Het duurt een paar dagen, ik laat het je weten.

Ik ben eigenlijk gekomen...

Omdat ik je iets wilde vragen over het verleden van Todaro.

Als ik kan helpen, als ik me iets herinner, natuurlijk.

Weet je of hij in ' 43 iets heel ernstigs is overkomen?

In 1943 was ik ��n jaar.

Ik weet het, misschien heb je iets gehoord van hem,

Zelfs toen ik bij hem werkte... ik was nog een meisje...

sprak meneer Angelino nooit over het verleden.

Boven alles, sprak hij nooit van de oorlog.

Hoe kan dat, volgens jou?

Volgens mij, omdat hij fascistisch was, extreem fascist.

Hij bazuinde het niet rond.

Of misschien omdat de oorlog hem aan slechte dingen liet denken.

Matteo vertelde me dat hij niet met zijn vader sprak...

En jij als tussenpersoon fungeerde als ze samen iets te zeggen hadden.

Ja, heen en weer als een gek, commissaris.

Wat zeiden ze? - Ik weet het niet, ze vertelden me niets.

Het spijt me, hoe deed je het dan?

Ik leg het je uit, commissaris.

Om te voorkomen dat ik mijn mond voorbij zou praten...

Stuurden ze papiertjes naar mekaar.

Maar ik heb nooit, nooit, durven te kijken.

Papiertjes? - Die zijn nu bij het huis van Todaro?

Die heeft alles weggegooid.

Kon de zoon niet luchten, laat staan dat hij de papiertjes hield.

En Matteo?

Matteo, toen hij de papiertjes van zijn vader kreeg...

Las hij die, heel nauwkeurig, dan verfrommelde hij het...

En gooide ze in het toilet.

Hij trok het water twee keer uit woede af.

niet altijd,

Dan was 'm op terras in volle zon in zijn lounge stoel

Ik bracht hem het papiertje.

Je moet me geloven...

Hij las alles en toen...

spuugde hij erop, verfrommelde het...

En hij wierp het op het dak aan de andere kant van het gebouw.

Maar moesten een vader en een zoon zo handelen?

Een gekkenhuis.

Goedemorgen.

Ik heb geen tijd, de zon is hoog. - Herken je dit?

Wat wil je van me?

Hou op met die komedie, ik weet wie geschoten heeft.

Ik bel mijn advocaat, je kan niet impliceren...

Ik bel de forensische.

Zij zullen onmiddellijk bevestigen dat dit uit een van je geweren is gekomen.

Kom eraf.

Waarom schoot je op mij?

Ik ging weg met de auto. Maar ik was iets vergeten.

En ik kwam terug.

Toen zag ik iemand op het dak. Ik dacht dat het een dief was.

Toen nam ik het geweer die ik in de kofferbak bewaar.

En ik vuurde het af.

Ik wilde niemand raken, geloof me. - En toen?

Toen besefte ik dat jij het was.

Ik werd bang en ik liep weg.

Ik op een agent schieten?

Laten we aannemen dat ik u geloof.

Apropos, wat deed je op het dak van mijn huis?

Zina vertelde me over de papiertjes dat jij met je vader ruilden.

Ik ging op het dak om te zien als er nog een papiertje lag.

De papiertjes van mijn vader?

Heeft je vader nooit gesproken over iets ernstigs...

Dat zou zijn gebeurd toen hij nog heel jong was?

Een keer schreef hij dat ik de nagel van zijn kist was.

Voor iets dat hij had gedaan in het verleden.

Wat, volgens jou?

Het was een geheim. En hij wilde niet dat ik het wist.

Maar wat? - Geen idee, commissaris.

Als mijn moeder het had geweten, zou ze het me verteld hebben.

Ze waren getrouwd in ' 1950.

Dus moet het iets zijn dat voor die tijd was.

Ok�.

Tot ziens.

"Het spijt me", commissaris, ik weet niet hoe ik je moet helpen.

Herinner je je niets? - Nee.

Ik weet nog toen de vluchtelingen uit Libi� aankwamen.

Ik weet nog dat ze in de lege silo's moesten blijven.

Een paar weken later ben ik naar het front vertrokken.

In de paar brieven die ik ontving,

heeft niemand me iets verteld dat kan overeenkomen met,

het wat Colussi had gedaan, nee.

Herinnert u zich haar vriend niet

Die niet ten strijde trekt. En nog hier was?

Niemand iets verteld?

Peppe Panarello.

Peppe Panarello.? - Ja, Peppe, waarom heb ik er niet aan gedacht!

Weet je nog dat je naar de jachthaven kwam?

Ik babbelde met die mannen, de ouderen. Inclusief mij, begrijp je.

Er was er ��n in het bijzonder. Die leek me erg geagiteerd.

Zeven!

Hij heeft altijd zeven, jij nooit!

Nooit, hoe is dat mogelijk?

Ga terug naar school om het te leren.

Mr Panarello. Goedemorgen.

Stoor ik? - Nee, ga zitten.

Dag, Johnny.

Ik heb je hulp nodig.

Ik ben op zoek naar iets waarvan ik zelf niet weet wat het is.

Ik weet alleen dat het vele jaren geleden gebeurd is.

Als je mij iets vraagt, van gisteren. Of vandaag, vergeet het.

Als je me iets vraagt van jaren geleden, dan kunnen we erover praten.

Wij zijn dus goed, omdat het jaren geleden gebeurde.

Precies op 15 september 1943.

15 september ' 43, ik zal eens nadenken.

15 september ' 43.

Nee, ik herinner me niets.

Er is toen iets belangrijks gebeurd, probeer het je te herinneren.

Nee, er is niets gebeurd op 15 september ' 43.

Niets. - Zeker weten? - Er is niets gebeurd.

Ok�. - Het spijt me.

Ik dank je voor de moeite.

Zijn dat de klokken van het stadhuis?

Ja. - Heilige maagd, maar natuurlijk!

Ga zitten, commissaris! - Waarom?

Maar natuurlijk is er iets gebeurd...

Pardon.

Wanneer de geallieerden Sicili� innamen...

Moest het springstof en munitie verdwijnen...

die de Italianen en de Duitsers achter hadden gelaten.

Niet te schatten hoeveel!

De Amerikanen wilden alles op de bodem van de zee gooien.

Ze namen vissersboten in beslag

En vertrouwde het goedje toe aan een team van Amerikaanse soldaten.

Wat hebben ze gedaan? Als ik eraan denk krijg ik nog rillingen!

Ze kwamen met de truck. Vol explosieven en munitie

En van de trucks passeerden ze het explosief naar de soldaten op de boten.

Iets gevaarlijks. - Natuurlijk.

Aan land stond iedereen te bidden...

...omdat het onvermijdelijk was dat zoiets zou gebeuren

En, in feite, gebeurde het.

Op 15 september 1943 ontplofte een vrachtwagen in de lucht.

Vier Amerikaanse soldaten waren dood en negen Italiaanse soldaten die gevangenen...

waren hielpen bij het laden en lossen van het explosief.

Was het een ongeluk? - Ja, zeker.

Dit soort werk was een gekte, onverantwoord!

Van waar kwamen de explosieven?

Bij de oude silo's die ze dagen geleden hebben gesloopt.

Hoe komt het dat je je het herinnerde, juist toen de klokken...

...de middag inluidde?

Toen de truck ontplofte...

Was de explosie zo sterk...

...dat het glas van de klok van het stadhuis brak.

In de slingers van de klok zat een zwart ding vast.

Iedereen dacht dat het een ekster was. Of een dode duif.

Na een tijdje kwam een technieker kijken...

En het bleek geen ekster te zijn. Of een dode duif.

Wat was het?

Een hand van een Amerikaanse zwarte soldaat...

...dat met de enorme explosie 200 meter verder vloog en plekte.

Overweldigend!

Kortom, acht dagen na 8 september 1943

Was Carlo Colussi, woedend om de wapenstilstand.

Gooit bommen naar de Amerikanen die hij had gekregen van kameraad "T".

Gelooft je dat die tereur "opzettelijk" was?

Nee, ik denk dat hij alleen bonje had met de Amerikaanse soldaten.

Het is waar, toen hij zich realiseerde van wat hij gedaan had

Was hij zo in shock dat hij alles in zijn dagboek begon te schrijven.

Nu moeten we achterhalen wat er gebeurt is met hem en kameraad "T".

Waarom zo een interesse voor deze kameraad "T"?

Ik denk dat er een verband is tussen het dagboek van '43...

...en een zaak die ik volg.

Na het gesprek met Papanello ben ik ervan overtuigd dat er een verband is.

Alleen welke?

Moord.

Ja, een moord.

Als het Todaro was die de bommen aan Colussi gaf...

...zou hij medeplichtig zijn aan het bloedbad.

We nemen aan dat Todaro kameraad "T" is.

Dat valt er nog te bezien wie hem vermoordde en waarom.

De ontdekking van het dagboek heeft oude wonden opengereten.

Wie wist dat Todaro iets te maken had met het bloedbad van Colussi?

Dat is ook waar.

Heb je iets ontdekt van Rosalba Todaro?

Nee, weinig of niets, ze is altijd thuis en ze werkt.

Ze woonde bij haar grootvader, die haar studies betaalde.

Afgestudeerd met goede cijfers, een master in bedrijfskunde.

Ze ging een paar jaar in opleiding. En vier jaar lang heeft ze nu de leiding van de zaak.

Vriend, getrouwd?

Voor wat ik weet, heeft ze geen vaste vriend.

Kom binnen.

Mag ik? - Kom, kom.

Vandaag moet je je forceren. - Ah, ja? Waarom?

Je moet me complimenten geven. - Vertel.

Ik passeerde voor het huis van Todaro.

En ik zag op de hoek een kar met groenten en fruit.

Ja, ik heb het ook gezien. - Ik sprak met de groenteboer.

Het heet Augustine, is bijna elke dag daar.

Hij zei dat de laatste tijd bij Todaro een resem dames in en uit gingen

...mooi en jong.

Mag ik? - Kom binnen, commissaris, kom binnen.

Goedemorgen, Zina.

Pardon, ze hebben de zegels nog maar twee uur geleden verwijderd.

Maak je geen zorgen, ik heb maar twee vragen.

De vorige keer maakte je een verwijzing van een mogelijkheid

dat de moord op Todaro te wijten was van vrouwen.

Daar heb ik toen geen aandacht aan gegeven.

Het was vreemd dat een 90-Jarige achter de vrouwen liep.

Maar we hebben ontdekt dat de laatste tijd veel vrouwen hier binnen en buiten liepen.

De laatste tijd gingen de zaken met Angelino...

...meneer Todaro, niet zo goed.

Hij was altijd boos.

Ik zei tegen hem: dat is de ouderdom."

"Je moet voorzichtig zijn. " En hij werd nog meer boos.

Toen besloot hij me te ontslaan.

Hij belde een poetsbureau op...

En begon mensen te ontvangen en interviews te geven.

Het liep hier vol met vrouwen.

Ik denk dat hij het expres deed om me boos te maken.

Je kunt toch niet een vrouw zo behandelen die je altijd heeft verzorgt? Neen.

Er kwamen zwarte vrouwen,

Grote blonde dames

mooi en vrouwelijk, van alle soorten.

Maar al die vrouwen... daar komt heibel van.

En inderdaad, zo gebeurde het. - Wat gebeurde er?

Ik zag hem instappen, met deze ogen...

In een auto met een van deze teven

En wie weet waar ze hem bracht.

Wanneer was dat?

Twee weken voor zijn dood.

Zij nam hem mee, wie weet waar.

Herinnert je ook het type auto?

Wat voor soort? Ik herinner me de nummerplaat.

Ik heb een fotografisch geheugen.

Pardon, is daar iemand?

Commissaris, wat een verrassing!

Bisschop! Wat een genoegen.

Ik zoek Melina Camarella.

Ja, natuurlijk, en terecht.

Melina is mijn nichtje.

Ze ging naar Montelusa om te winkelen. - Ik begrijp het.

Woont je hier? - Nee, zie je, ik ben net genezen van een zware verkoudheid.

Ik dacht dat dit me ging goed doen een paar weken op het platteland.

Nu voel ik me genezen.

Ik wil nu graag een koffie met je drinken. Accepteer je? - Met plezier.

Ga zitten.

Neem me niet kwalijk, commissaris, waarom wil je Melina spreken?

Ze heeft toch niets... - Nee, het is een formaliteit.

Ik onderzoek de moord op Angelino Todaro.

Ja, arme Angelino, ik heb het gehoord. - Kende je hem? - Ja, heel goed.

Twee weken terug was 'm hier.

Was Angelino Todaro hier? - Ja, hij wilde me spreken.

Het leek dringend.

Ik vroeg aan Melina om hem met de auto te gaan halen.

Toen hij hier aankwam was hij erg overstuur

En hij wilde dat ik hem de biecht nam.

Hij wilde biechten.

Kortom, om eerlijk te zijn...

Hij wilde niet alleen biechten.

Maar hij wilde een grote donatie doen. Naar de kerk toe.

Een groot bedrag, 10 miljoen euro.

Tien miljoen?

Wat zei je dan? - Ik zei dat voor zo een groot bedrag

Hij eerst met zijn zoon en met de kleinzoon zou praten,

Kortom, met de directe opvolgers.

Ik had de donatie alleen geaccepteerd met toestemming van de familie.

Dit heb ik hem verteld.

Hij vertelde me ook dat hij het met zijn kleindochter Rosalba al over had.

Ja, ze begreep zijn redenen.

Maar zij wilde opnieuw met hem praten en alles op een rijtje zetten.

Die avond namen we afscheid overtuigd om elkaar weer te zien

Maar helaas...

Excuseer me, wat heeft Angelino Todaro bekend?

Nee, commissaris, de biecht is geheim.

Maar ik moet erachter wie de moordenaar is. - Ik weet het, maar ik...

Weet je wat? Geef antwoord met ja of nee.

De reden van deze beroemde donatie van 10 miljoen euro

Was het gelinkt met een zaak van vele jaren geleden?

Ja.

Vandaag heb ik in het dagboek gekeken.

Ik wil dat je eens naar iets kijkt.

"Lieve Anita, ik schrijf je naam en m'n hand beeft, en jij begrijpt me. "

"Ik zie dat je een mooie glimlach heb en ik denk... "

Wat is dit voor spul?

Hij probeert een gedicht te schrijven voor Anita want hij is verliefd.

Ga je gang.

Vergeef me.

Ik stond op wacht. - Is niet erg.

Vandaag is je verjaardag, toch?

Ik heb dit voor je gemaakt, ...met mijn handen.

Vind je het mooi?

Wacht. - Help je me?

Dit is het graan van ons land.

Beloof me dat je hem altijd draagt.

Op een dag zullen we eindelijk getrouwd zijn, we zullen een thuis hebben.

Deze tarwe zal vrij moeten groeien, voor ons.

Hoe staat hij mij?

Je bent mooi.

Wat heb je vandaag?

Ik ben bang, Anita.

Ik ben bang voor wat ik kan doen.

Ik kan niet kijken naar de indringers die ons met de voeten treden.

Het is sterker dan ik, ik verdraag dit niet.

Nee, je hoeft niets te doen.

Ik blijf bij je.

Ik zal je beschermengel zijn.

Altijd.

Kom binnen.

Stoor ik? - Kom binnen.

Ik heb nieuws. - Eerst ben ik aan de beurt.

Weet je dat Rosalba Todaro ons een dikke leugen vertelde?

Ja. - Hoe wist je dat?

Van de telefoonuittreksels heb ik gezien

dat in de ochtend bij de ontdekking van het lijk

Zina haar belde om 7,15u om te vertellen wat er gebeurd was.

Maar onmiddellijk daarna om 7.20u belde Rosalba...

Naar wie? - Catalano, haar geliefde.

Catalano was toch bij haar thuis? - Dat klopt.

Waarom zou zij hem bellen terwijl hij in bed lag met haar?

Omdat hij niet bij haar was. - Om een alibi te cre�ren?

Als iemand een moord pleegt, cre�ert hij toch eerst een alibi?

Niet daarna? - Dat is ook waar. Wil je water? - Ja.

En wat had jij voor nieuws? Wist jij ook van het telefoontje?

Nee, maar ik weet dat Todaro een grote donatie wilde doen aan de kerk.

We praten over 10 miljoen euro.

Fuck! - Wist Rosalba ervan?

Ja, en ze hield haar mond tegen ons.

Hoeveel leugens heeft ze ons dan verteld? - Veel, te veel.

We gaan haar eens opzoeken.

Mag ik enkele vragen stellen?

Ik ben verbaasd je oom hier te zien.

Volgens de wil van zijn grootvader, mocht hij geen voet in de firma zetten.

Willen we gaan zitten? - Natuurlijk, alsjeblieft.

Mijn oom is nuttig voor mij in het beheer van de onderneming

Nu opa er niet meer is.

Weet hij dat Angelino Todaro, om boete te doen voor de schuld van het verleden

Hij 10 miljoen euro wilde doneren aan de katholieke kerk?

Waardoor het bedrijf daarna in slechte papieren was?

Mijnheer de commissaris, je zoekt een motief.

Maar geloof me, noch ik, noch Matteo... ...zouden Angelino, nooit hebben vermoord.

Zelfs als hij het bedrijf voor zijn krankzinnige wroeging zou laten eindigen.

Waarom heb je dan een alibi gecre�erd voor Ricardo Catalano?

Die nacht was je niet met hem.

Omdat ik geen alibi had voor die avond.

Als ik zeg dat grootvader het erfgoed wilde teniet doen...

...zou je onmiddellijk gedacht hebben aan mijn schuld van zijn dood.

Waarom belde je dan je oom die niet sprak met hem?

Ik wist niet wat ik moest doen.

Samen hebben we geprobeerd om grootvader te overtuigen.

Ik wilde naar mijn vader gaan en over mijn broer Luigi te praten.

Moest hem eraan herinneren hoe belangrijk het bedrijf was voor Luigi.

En als ik dit zou laten stikken door hem...

was het ook een manier om zijn geliefde Luigi uit het geheugen te wissen

Het werkte, hij dacht erover na.

Hij zei dat hij de donatie voorlopig zou opgeven.

Wat is de schuld van je grootvader waar hij boete van wilde doen?

Geloof me, dat weet ik niet.

Ik heb het meerdere keren geprobeerd te vragen, maar...

Om over dat verhaal te praten, maakte hem zo nerveus.

Uiteindelijk gaf ik het op.

Ze zijn echt mooi.

Waar heb je dat geleerd om zo goed te tekenen?

"Ik ben een technisch ontwerper."

Toen ik terugkwam uit het gevangenenkamp

Studeerde ik aan een technisch instituut in de verenigde staten.

In het begin...

namen ze me mee naar een textielindustrie om te werken.

Ik heb veel dingen ontworpen.

Sjaals, stoffen, m'n hele leven.

En deze, wanneer ben je ze beginnen te tekenen?

Deze tekeningen doe ik van toen ik met pensioen ben.

Ik heb nu meer tijd.

In mijn huis...

...heb ik uren alleen op de veranda doorgebracht, met tekenen.

Op een avond, het had de hele dag geregend.

ging de hemel helemaal open.

mijn vrouw en ik gingen naar buiten. Een prachtige zonsondergang bekijken.

Evelyn bleef onbeweeglijk.

Zoals verloren in de oneindigheid...

om naar de horizon te kijken.

Er zijn momenten, in het leven van een man...

...dat je een moment van geluk wilt laten bevriezen.

Ik probeerde een portret van Evelyn te maken.

Ik heb het "vele malen" geprobeerd.

Het bleef slechts bij een schets.

Heb je het bewaard? - Ja.

Het hangt in ons huis.

Het is het enige portret dat ik heb gemaakt.

Ze zag hem graag.

En soms...

Spreek ik soms met het portret.

Oh!

Prachtig.

Je zoon? - Joseph, "mijn zoon," ja.

Helaas is hij er niet meer, gestorven in Vietnam.

Hier vertrekken de vissers die nog steeds de lampen gebruiken.

Ik heb ze ook in Boccadasse gezien, ze komen 'nachts naar buiten om te vissen.

Mijn vader nam me soms mee.

Vond je het leuk? - Ja!

Ik werd midden in de nacht opgepikt. En ik kon niet wakker blijven.

Toen, toen we in zee waren...

...had ik geen slaap meer.

We hebben uren en uren gevist.

En de nacht vloog voorbij.

Hij en ik, alleen.

Zonder iets te vertellen.

we hadden 'genoeg om naar de zee en de sterren te kijken.

Laten we even recapituleren.

Die twee weten dat Todaro een grote donatie ging doen

En dat zou hun ondergang betekenen.

Ze zoeken hem op en overtuigen hem deze donatie niet te doen.

Dus denken ze dat ze gered zijn.

Op dit moment echter, gebeurt er iets onverwachts.

De silo�s worden afgebroken

En er zit een dagboek van ' 43 in, van een zekere Carlo Colussi.

Ik begrijp het, je bent ervan overtuigd dat kameraad "T"

...die de bommen gaf aan Colussi, Todaro is.

Exact, nu het geweten van Todaro borrelt...

...veranderd hij van gedachten en beslist die donatie toch te doen.

Dan blijft er niets meer over voor Matteo en Rosalba om...

Dan blijft er niets meer over om de oude op te ruimen en het erfgoed te redden.

Klopt een beetje, maar deze veronderstelling is nu een grote gok.

Ja, een veronderstelling totdat we kunnen bewijzen

...dat kameraad "T" eigenlijk Todaro is.

Die ook medeplichtige was toen Colussi het bloedbad pleegde in '43.

Hoever ben je al met het verzoek om informatie?

Komt over een paar dagen aan.

We hopen dat ze vroeger komen. - Dat hopen we.

Mr Zuck, gaat het?

"Zeer goed", Mario. "Dank je".

Commissaris, ik ben erg blij om hier te zijn.

Ik kwam hier altijd als kind", "weet je"?

Weet je wie toen kookte? - Neen.

De grootmoeder van Mario. - Nee!

Hoe gaat het verhaal van het dagboek verder?

Er hangen nog veel losse draden, die ik niet kan verbinden.

Ik begrijp het niet zo goed. - Wat valt er dan te begrijpen?

Collusie heeft een bloedbad aangericht.

Omdat hij verblind was uit liefde voor het vaderland.

Je hebt geen idee hoeveel jeugd" op dat moment met mijn leeftijd

...ervan waren overtuigd dat het fascisme,

Rome aan het hoofd van het rijk had gebracht?

Ja, maar als dit verhaal mij nu moest overkomen...

...ging ik praten met Anita.

Die twee hielden zielsveel van elkaar.

Misschien liet ze... ook een dagboek achter...

Een brief, of iets geschreven.

Dit zijn de enige dingen die in het huis van grootmoeder zijn gebleven.

Dit lijkt een dagboek te zijn.

Mag ik het een paar dagen meenemen?

Nee, geen probleem. - Dank je.

Ik kom met mee.

Als ik de komende dagen nog iets vind, laat ik het je weten.

Je hebt me goed geholpen dit is heel nuttig, bedankt.

Anita hield ook een dagboek bij.

Ga naar 13 september, twee dagen voor het bloedbad.

Hier is het.

"Vandaag gebeurde er iets verschrikkelijk."

"Ik was met mijn liefste de hele dag. "

"Toen ging ik winkelen. "

"mama gaf me de pas om brood en olie te kopen"

Goedemorgen. Documenten, alstublieft".

Hoe heet je? - Anita.

Mooier dan de foto.

"Goed".

Hallo, schoonheid.

Nee!

Nee!

Nee! Nee! Nee!

Nee, alsjeblieft! Nee!

Nee, ga weg, ga weg.

Wat is er gebeurd? - Ga weg.

We zitten fout.

Colussi heeft geen moord gepleegd om politieke redenen, maar uit liefde.

Anita kon hem niet tegenhouden.

Het dagboek van Anita stopt niet na de ramp maar gaat door tot het einde van het jaar.

Zijn familie besluit om te vergeten te verhuizen naar Montelusa.

Maar Anita is nooit gestopt met denken aan hare Carlo.

We weten niet wat er met ze gebeurd is. - Dat klopt.

Dit is alles.

Ik wilde je dit vertellen. Je weet graag wat ik ontdekt heb.

Je hebt het goed gedaan, ik was nieuwsgierig, ik had het dagboek gelezen.

Maar ik had niet zoveel pijn verwacht, zoveel lijden.

Nicolo, de oorlog is "erg" zelfs als het voorbij is.

Bedankt voor de whisky, we zullen zien. - Wacht, ik moet je om een gunst vragen.

Je dacht dat salvo Montalbano je zomaar belt...

...voor een puur gebaar van beleefdheid!

Ben je mal!

Je moet een "gezocht uitzenden.

Wacht, ik begrijp het niet, wil je dat ik...

Een gezocht uitzenden voor Carlo Colussi.

Die woonde in silo's. En dat hij in ' 1943 ongeveer 15 jaar oud was.

Maar besef je wat je zegt?

Je vraagt me om iemand te zoeken...

Die nu ouder is dan 90 jaar.

Heb je iets tegen negentigjarige?

Nee, maar het lijkt me verspilde tijd. - Doe het toch maar.

Goed, ik groet u. - Ik ga met je mee.

Pardon, de deur, hij gleed uit. - Wat is er?

Er is een" pop " die u persoonlijk wil spreken.

Welke pop? - Pop.

Een pop van het hoofd? Een pop?

Wat is het? - Nee, een pop vrouw.

Een vrouw, een pop. - Laat haar binnen. - Onmiddellijk!

Kom binnen.

Ik heet Franca Puca.

Commissaris Montalbano, gaat u zitten, alstublieft.

Helaas heb ik weinig tijd.

Om 9 uur moet ik naar het ziekenhuis, ik ben in een poetsploeg.

We zullen het snel doen, ga verder, alsjeblieft.

Gisteren heb ik de nieuwsuitzending gezien.

Zito vroeg om informatie voor een zekere Carlo Colussi.

Ken je hem? - Of ik hem ken? Ik ben mijn leven aan hem verschuldigd.

Ga verder. - Commissaris...

Toen ik jong was heb ik het ��n en ander uitgezet.

Maar de grootste fout was dat van een drugsverslaafde.

Mijn vader en moeder brachten me naar de gemeenschap van San Lazzaro.

Daar, broeder Pietro. Hielp me mijn leven opnieuw te beginnen.

Ook de baan die ik nu heb heb ik aan hem 15 jaar geleden te danken.

Wat heeft Carlo Colussi met dit alles te maken?

Je moet ��n ding weten.

Carlo Colussi werd priester en nam de naam van broeder Pietro.

Toen ik hem vroeg waarom hij van naam veranderde...

Antwoordde hij dat Carlo Colussi in 1943 stierf.

Commissaris Montalbano wil met je praten.

Jongens, ga met broeder Carmelo mee, tot straks.

Alstublieft, commissaris.

Waarmee kan ik u helpen?

Ik heb dit voor je meegenomen.

Dat is lang geleden! Carlo Colussi!

Ik was een heethoofd.

Waar heb je dit gevonden?

In de silo's bij de haven die ze hebben gesloopt.

We hebben ook het dagboek van Anita de Rossi.

Commissaris, je brengt me op een plaats

...dat ik begraven had.

Weet je van het bloedbad van '43?

Wat ik graag zou willen weten wat je deed na Carlo Colussi.

Geachte commissaris

Toen ik me realiseerde wat ik had gedaan

Rende ik weg voor de horror, van de doden die ik had veroorzaakt.

Ik rende weg, omdat ik niet naar Anita had geluisterd.

Ze had me gesmeekt om haar verkrachters te vergeven.

Ik liep rond als met vieze gedachten...

Ze hadden me gevonden...

op het strand van de broeders.

Ze hebben me gered en brachten me naar hun klooster.

Ik begreep dat de heer

...me een weg wees om boete te doen voor mijn zonden.

Die mannen bidden om me.

Ze hebben me geholpen om missionaris te worden.

Heb je Anita nog gezien?

Ja, commissaris.

We hebben elkaar ontmoet, omarmd, maar...

Anita...

De enige vrouw van wie ik hield.

Het was bij die ontmoeting...

...dat ik met mezelf in vrede was.

Dicht bij een samenhang

...dat niemand kan vernietigen.

Weet je dat ze ongeveer tien jaar geleden stierf?

Ik wist het, commissaris.

Ik ben naar haar graf geweest.

Ik vroeg de heer de genade om haar weerzien...

...in zijn glorie.

Maar ik denk niet...

Dat je hier kwam...

Voor de nieuwsgierigheid om te weten hoe mijn leven was.

Nee, ik heb een specifieke vraag voor je.

De kameraad "T" die je vermeld in je dagboek...

De man die je de bommen gaf om de terreur te doen

...is Angelino Todaro?

Nee, Angelino Todaro, nee.

Ondanks mijn leeftijd, herinner ik me goed die naam.

Pasquale Tripepi, een woekeraar die zaken deed met de zwarte tas.

Pasquale Tripepi?

Salvo, waar was je?

Laat het zijn. Zocht je mij?

De papieren van Todaro zijn aangekomen. - En?

Niets, behalve de arrest tijdens de oorlog.

Geen eerdere crimineel, geen samenzwering met de maffia.

In 40 jaar, nooit een boete.

Hij betaalde zijn rekeningen netjes op tijd.

Een modelburger.

Sommige modelburgers zijn de ergste.

Ideaal zou zijn geweest te praten met de advocaat...

...zijne collaborateur vanaf het begin.

Waarom heeft hij dat niet gedaan? - Vito Busacca stierf in 1989.

Hoe heette hij? - Vito Busacca, ken je hem?

Nee, maar was hij niet de advocaat van familie Zuck?

Toen hij in Amerika was met zijn vrouw Evelyn.

Waarschuwde hij hem voor de dood van zijn ouders.

Mr Panarello, goedemorgen. - Commissaris, goedemorgen!

Hoe gaat het? - En jij? - Goed.

Ik wilde met je praten.

Wil je koffie? - Ja, bitter, dank je.

Brengt u ons twee koffie, alstublieft?

Kende je advocaat Busacca?

Hou je me voor de gek? - Waarom?

Je bent de tweede persoon die er achter vraagt.

De eerste was de Amerikaan? - De Amerikaan, Johnny.

Hij kwam een paar dagen geleden.

Erover praten kwam de naam van advocaat Busacca naar boven.

Hij vroeg me naar zijn ouders en wilde weten of ik ze nog kende.

Natuurlijk herinnerde ik het me.

Zijn moeder huilde altijd omdat haar kind ver weg was.

De vader niet, het was een harde persoon en zei geen woord.

Maar in zijn hart hoopte hij dat de zoon zou terugkeren.

Wat normaal is. - Natuurlijk.

Heb je het over het incident gehad?

Hij wist al alles.

Maar hij wist niet wat er daarna gebeurde.

Wat gebeurde er daarna? "Ik zal het uitleggen.

Je moet weten dat de vader van Giovanni een evenwichtig persoon was.

Hij reed goed, hij was voorzichtig en de auto was nieuw.

Een kleine ongeluk kan voorkomen. - Ja, dat kan gebeuren.

Maar toen de auto in de geul viel werd niet geremd.

Maar het meest vreemde is iets anders.

Toen hij hoorde van advocaat Busacca

...dat zijn grote huis met alle grond rondom

...was verkocht voor een habbekrats.

En de stad kocht haar gewicht in goud terug omdat ze dat van plan waren.

Bravo, commissaris, je hebt alles begrepen.

De koffie is daar.

Ik neem hem bitter.

Vandaag neem ik hem ook bitter.

Luister, Zuck... wist hij van het plan?

Ik vertelde het hem toen hij me alles vroeg.

En advocaat Busacca, kocht het huis van Zuck.

Met een andere gast, die toen destijds de garagist was.

Vraag me niet hoe hij heet

Omdat ik een oude man en een versleten geheugen heb.

Welke oude man?

Je hebt een geheugen van een kind. - Zeg ik je zijn naam?

Zoals u wilt. - De vriend van Busacca heette toevallig niet Angelino Todaro?

Hij is het!

Weet je wat...

...het eerste wat me opviel toen ik in Amerika aankwam?

Nee, meneer Zuck.

Het feit dat iedereen je met de voornaam aanspreekt.

In het begin dacht ik dat het een slechte gewoonte was.

En op het einde vond ik het leuk.

Als jij en ik dat ook gedaan hadden...

Zou ik het eerder gezegd hebben.

Ik heb Angelino Todaro vermoord.

Wat is er gebeurd?

Panarello sprak met me over Busacca.

Hij zei me dat Busacca en Todaro

...het land wilde kopen van mijn ouders voor een paar centen.

Het was Todaro om...

...de remmen van de auto te saboteren en ze te doden.

De schuld die Todaro kwelde.

En de wil om 10 miljoen te doneren

...voor de moord op je ouders?

Toen het dagboek werd gevonden...

...besloot ik Panarello te gaan opzoeken om iets van m'n ouders te weten te komen.

Ik heb niets te verliezen.

Ik had totaal niets.

Zelfs geen foto van mijn ouders.

Ik was een man zonder wortels.

Maar Peppe onthulde me dat de wortels door een man waren doorgeknipt.

Een man, niet het lot.

Dus ging ik naar de man, die avond.

Ik dacht eraan om terug te gaan naar Chicago, maar ik kon niet weg.

Ik moest met je spreken.

Ik moest het je vertellen, je was er toch achter gekomen zijn.

Met welke moed kniel je voor de heer?

Mijn naam is John Zuck.

In een ander leven, toen ik in Sicili� woonde,

...was mijn naam Giovanni Zuccotti.

Bernardo Zuccotti en Agatha Malaspina...

...zijn mijn ouders.

Een paar dagen na de moord

...ging ik terug naar de plaats waar de auto ingereden had.

Onder een struik heb ik dit gevonden.

Ik heb het bewaard voor vele jaren.

Ik heb het bewaard en toch vraag ik me af waarom.

Er staat de naam van je moeder in gegraveerd.

Waarom heb je ze vermoord?

Ze hadden niemand pijn gedaan.

Op een ochtend presenteerde advocaat Busacca zich in de garage.

Hij stelde me voor om de remmen van de auto van je vader te knippen.

Dus dat deed ik en er was een incident.

Na een tijd, kwam advocaat Busacca...

...met een zak vol geld.

Ik had nog nooit zoveel geld gezien in mijn leven.

Het was vies van bloed! - Maar kwaad roept kwaad op.

Ik heb in m'n leven veel mensen laten lijden.

Je kunt je geweten voor de gek houden, maar niet de gerechtigheid van god.

Dus op een dag nam de heer mijn oudste zoon mee.

Ik heb de ander weggejaagd, en ik heb mijn kleinkind opgegroeid

Cynisch en meedogenloos, net als ik.

Maar nu, terugkijkend...

...zie ik alleen pijn en lijden.

Ik vraag me af: "waarom heeft dit alles dan gediend?"

Waarom vertel je me die dingen? Wat wil je van me?

Wil je mijn medeleven? Wil je mijn vergiffenis?

je moet alleen dat doen waarom de heer u heeft gezonden.

Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen.

Toen ik het pistool in m'n handen had

Voelde ik een kracht dat me meesleepte.

Toen dacht ik aan de dood van mijn ouders

Ik dacht aan mijn zoon, mijn vrouw, de woede!

Dus richtte ik het pistool en ik schoot hem neer.

Tot 'm leeg was.

Ik nam het pistool mee.

Ik wilde het achter de rug hebben.

Plotseling zag ik de lichten voor het feest van st. George.

Ik herinner het me van toen ik nog een kind was.

Ik wilde het nog eens zien, het feest.

Dus gooide ik het pistool weg.

Mr. Zuck, ik moet je arresteren.

Ik weet het, het is je plicht.

Kan dat wachten tot morgen, alsjeblieft?

Ik zou graag nog een laatste keer het feest van st. George zien.

Een andere keer.

Het zal de laatste keer zijn dat ik de feest zie.

Hallo? - Fazio, zeg maar.

Er heeft iemand gebeld. Hij vond een dode man op het strand.

Ok.

Luister... - Laat maar, Fazio.

Vertel me gewoon waar.

Commissaris. - En?

Hij schoot zichzelf in het hoofd met een oorlogswapen

Dat kan hetzelfde zijn als die van Todaro.

Ik dacht, misschien... - Ik leg het je nog uit.

Hier is het.

Vertaald door chien

Steun ons en word VIP-member om alle advertenties van www.SubtitleDB.org te verwijderen