Original subtitles

Ik ga nu schieten.

Hij verschuilt zich, en keert om 02:00 terug naar het plaats-delict...

waar hij gearresteerd wordt door de politie.

Hij had de volgende voorwerpen bij zich:

Een pistool met 18 kogels.

Een rol plakband.

Een stuk snoer.

Een schoenveter.

Een damesrok.

En een vergrootglas.

Hoeveel schoten hij heeft gelost weet hij niet.

De moord zelf is een vage herinnering.

En een motief had hij niet.

Het slachtoffer kende hij niet.

Hij ontkent dat het om een roofoverval ging.

De rechter wees een psychiater toe...

om zijn mentale gezond- heid te onderzoeken.

De volgende brief gaf hij aan de psychiater.

"Ik kan niet zeggen waarom ik naar dat huis ben gegaan."

"Ik weet niet waarom ik gezegd heb: Ik ga nu schieten."

"Ik had het niet gepland en ik had ook geen motief."

"Wat er in de kranten staat klopt niet."

"Ik had alleen het gevoel dat er iets moest gebeuren."

"Wat ik gedaan heb, spijt me zeer."

"Ik smeek u en de rechter om mij te helpen."

De psychiater was ervan overtuigd...

dat men geen moord kon plegen zonder een motief te hebben.

Hij verklaart de verdachte gezond en aansprakelijk voor het misdrijf.

Daarom stuurde de rechtbank hem niet naar een inrichting...

maar werd hij veroordeeld voor moord, huisvredebreuk, vandalisme...

en voor wapenbezit tot 10 jaar gevangenis.

De rechtbank is van mening dat de verdachte een overval wilde plegen...

en daar nu over liegt...

door te doen alsof hij ontoerekeningsvatbaar is...

om zo een gevangenis- straf te kunnen ontlopen.

Maar hij kon de rechtbank niet overtuigen...

aangezien in zijn strafblad te zien was...

dat hij al van jongs af aan crimineel gedrag vertoonde.

Hij is geboren in 1950.

De moeder verlaat de vader omdat hij 'n agressieve alcoholist is.

Het kind groeit bij z'n oma op.

Zij schaamt zich voor hem omdat hij 'n buitenechtelijk kind is.

Hij doet het goed op de lagere school.

Eén leraar noemde hem oneerlijk, omdat hij betrapt was op inbreken.

Hij zou een priester worden.

Z'n oma stuurt hem naar een klooster.

Wanneer men ziet dat hij met een mes dieren aanvalt...

moet hij het klooster verlaten.

Daarna komt hij bij z'n moeder te wonen.

De stiefvader neemt de opvoeding over en deelt...

met toestemming van de moeder, lijfstraffen uit.

Op 14-jarige leeftijd leerde hij de 45-jarige Anne Marie kennen.

Zij gebruikte hem voor haar masochistische behoeftes.

Hij moest haar vastbinden en dan met een zweep slaan.

Gaandeweg krijgt hij er steeds meer plezier in.

Hij voelt de drang om zijn moeder en andere vrouwen ook zo te martelen.

Maar eerst vangt hij dieren.

Hij martelt ze, en beleeft er plezier aan...

als ze tegenstribbelen en luid beginnen te krijsen.

De moeder is bang dat hij gewelddadig wordt tegen haar.

Sterker nog...

Tijdens een ruzie steekt hij haar zomaar met een mes.

Hij zegt tegen z'n moeder, die in een plas bloed ligt, dat ze moet sterven.

Zonder paspoort vlucht hij naar Parijs...

waar hij wordt gearresteerd en gedeporteerd door de politie.

Dit is de eerste keer dat zijn liefde voor sadisme aan 't licht komt.

De dokter stelt het alleen niet vast.

Hij is van mening dat sadisme niet gepaard gaat met mentale gezondheid.

Voor poging tot moord krijgt hij 4 jaar gevangenisstraf.

Eenmaal vrijgekomen...

pakt hij 's nacht in het park een zwaan.

Hij snijdt z'n kop eraf...

en drinkt het bloed.

Dat is het enige incident waar hij nooit voor gepakt is.

In twee jaar tijd wordt hij zeven maal veroordeeld tot een gevangenisstraf.

Hij ontmoet Susie F.

Zij verdient haar geld als prostituee.

Zij ondergaat de vele martelingen zonder daar plezier aan te beleven.

Hij begluurt haar als ze met een klant is.

Zij zag in hem ook geen geesteszieke.

Hij was nooit gewelddadig of brutaal tegen haar.

Zonder waarschuwing schiet hij de actrice Elisabeth D dood.

Tijdens de 10 jaar in de gevangenis, is hij rustig en past zich goed aan.

Op 28 oktober wordt hij vrijgelaten uit de gevangenis.

Vertaling: Sheeba & Lain

DEZE FILM IS GEBASEERD OP WAARGEBEURDE FEITEN

De angst in haar ogen, en het mes in haar borst.

Dat is mijn laatste herinnering die ik heb van mijn moeder.

Daarom moest ik voor 4 jaar naar de gevangenis.

Ondanks dat ze het overleefd had.

Daarna ging het een tijdje goed, tot ik die 70-jarige dame tegenkwam.

"O, mijn god" waren haar laatste woorden.

En toen ging ze dood.

Ik kende haar niet en heb niks gestolen.

Dat verdomde idee was er ineens.

Het moest gewoon. Ik kon het niet uitleggen.

Dus toen ging ik voor 10 jaar de gevangenis in.

De psychologen wilden toen weten wat er in mijn hoofd omging.

Toen ze me naar m'n dromen vroegen, vertelde ik hun over bloemen.

Bloemen. Alleen maar over bloemen.

In mijn gedachten kon ik overal over fantaseren.

Het hielp mij om die drang...

onder controle te houden.

Gevangenissen zijn er zodat we ons kunnen beteren.

Maar die drang om een mens te martelen raakte ik niet kwijt.

Als je alles optelt...

dan heb ik mijn halve leven al achter de tralies gezeten.

Ik heb nog nooit een misdrijf gepleegd alleen maar voor mijn plezier.

Het had altijd een diepere betekenis.

Ik wist dat het weer zou gebeuren.

Het moet wel.

Maar dit keer zouden ze me niet te pakken krijgen.

Niemand stond me op te wachten. Geen familielid. Niemand.

Ik zou toch veel te opgewonden geweest zijn.

Ik kon de hele nacht al niet slapen.

Eindelijk vrij.

Ik had al een concreet plan. Ik had alles al uitgewerkt.

Nu moest ik alleen nog iemand vinden.

Maar ik wist niet waar ik was.

Ik heb 10 jaar in deze stad gewoond.

Alleen, achter de tralies leer je een stad niet echt kennen.

Mijn eerste vraag was: Waarheen?

Ik dacht: Waar kan ik iemand ontmoeten?

Dus ben ik naar een pompstation gegaan die open was.

Er zaten daar twee aantrekkelijke meiden.

Ze waren nog vrij jong.

Maar dat zou geen probleem zijn.

Ik schaamde me een beetje vanwege hoe ik gekleed was.

Maar na 10 jaar in de gevangenis, kun je er onmogelijk modern uitzien.

Ze staarden naar me.

Ik was direct gefocust.

Ze daagden me letterlijk uit.

Mijn fantasie begon meteen op hol te slaan.

Ik vroeg me af hoe ik ze kon benaderen.

Dat wond me enorm op.

Ik begon de wildste dingen voor te stellen.

Maar dat zou teveel aandacht vestigen.

Iedereen zou me horen.

Dit was niet het juiste moment.

Het was absolute noodzaak om een rustige plek te vinden...

zodat alles goed zal gaan.

Toeval hielp me toen.

Waarheen?

Gewoon rechtdoor, alsjeblieft.

De mogelijkheid bood zich in de taxi aan.

Het zou geen overval zijn, omdat ik niet uit ben op geld.

Die vrouw herinnerde mij aan m'n eerste vriendin, Anna-Marie.

Een echte hoer.

Ik was 14 destijds en zij was aanzienlijk ouder dan ik.

Ze had bijna m'n moeder kunnen zijn.

We zaten op een bankje in het park.

Ik moest een schoen uitdoen.

Ze pakte de schoen toen af. -Wat doe je?

Ze wou hem alleen maar teruggeven...

als ik haar een kusje gaf. -Wat doe je?

Anna-Marie nam me toen mee naar haar huis.

Ze verleidde me.

Dat was de eerste keer dat ik mezelf kon laten gaan.

Eerst bond ik haar vast, daarna knevelen...

en toen sloeg ik haar.

Eerst met een riem, later met een echte zweep.

Ze kon er niet genoeg van krijgen.

Ik genoot er echt van.

Ik werd haar slaafje, en dat wond me erg op.

Hé, wat ben je aan het doen?

Niemand had me gevolgd.

Waarheen en hoe lang ik al rende, wist ik niet.

Ik kende deze omgeving niet. Ik was hier nog nooit geweest.

Het huis zag er verlaten uit.

Ik wist niet zeker of er iemand woonde.

Ik zag niemand...

en ik hoorde niks.

Geen ziel te bekennen.

Ik dacht: Dit is een paradijs voor mij.

Het huis was goed beschut door het park en de bomen.

Hier hoefde ik me geen zorgen te maken om buren.

Deze plek was perfect.

Geen gevaar om gezien te worden.

Ik kon amper ademen.

Ik was ontzettend opgewonden.

De mogelijkheid om hier iemand tegen te komen, werd me bijna teveel.

Ik hield het niet meer.

Ik was er zeker van dat hier iemand moest wonen.

Mijn slachtoffer.

Ik was bang.

Papa?

Niet voor de politie.

Ik was in zo'n psychische toestand dat logica er niet meer toe deed.

Ik was bang voor mezelf.

Vroeger had ik ook al grote angst gekend.

Ik kon als kind niet alleen zijn in een kamer.

M'n oma sloot me eens een nacht op in een donkere kamer.

Ik dacht dat ze me wilde vermoorden.

Ik was doodsbang.

Het enige wat hielp waren die geluiden.

Wat een geluk had ik.

Dit huis was ideaal voor mij.

Mijn plan zou slagen.

Mama, papa is er.

Doe niet zo dom. Die is allang dood.

Als kind moest ik altijd voor mijn leven vrezen.

Eerst gooide mijn moeder mijn vader eruit.

Toen ging ze samenwonen met een andere man.

Mijn stiefvader.

En ze probeerde me te vermoorden.

Ze deed me een natte doek om, en zette me dan voor een open raam...

zodat ik ziek zou worden en doodgaan.

Sylvia.

Sylvia.

Sylvia.

Ik was nooit veilig bij mijn moeder.

Ze haatte jongens.

Voor haar was ik een mislukte poging om een meisje te krijgen.

Ze wilde geen jongen zoals ik.

Ze ontwikkelde veel genegenheid voor mijn zus.

Ik bestond niet voor haar.

Mijn zus kon doen wat ze wou.

Mijn moeder lachte alleen maar.

Maar op een dag trof ik m'n zus alleen aan in huis.

Ik gaf haar er toen goed van langs.

Ik wilde haar wel doodslaan.

Ik zag in haar ogen dat ze bang voor me was.

Dat wond me enorm op.

Omdat mijn moeder me niet wilde, groeide ik op bij mijn oma.

Maar zij zei altijd dat ze zich voor me schaamde.

Dat ik een schande was voor de hele familie.

Omdat ik een buitenechtelijk kind was.

Ze was zwaar gelovig.

Om van dat schuldgevoel af te komen, stuurde ze me naar een klooster.

Ik wilde er niet heen.

Maar ik moest een priester worden.

Alle leerlingen woonden in het klooster...

en er zat een boerderij bij.

Met allerlei soorten dieren.

Op een middag sloop ik naar de schuur...

en ging ik met een mes tekeer tot het bloed rondspoot.

Het was een varken.

Het was bang voor me, en gilde zo hard dat de nonnen me betrapten.

Na dat incident moest ik het klooster verlaten.

Mijn oma's wereld stortte in.

Zij was zwaar gelovig.

Nu mocht ik geen priester meer worden.

Na het incident in het klooster zei mijn moeder...

dat de hele familie bang voor me zou moeten zijn.

In haar ogen was ik nu een monster.

Ze strafte me door me niet terug te brengen naar m'n oma.

Mijn stiefvader had besloten om de opvoeding op zich te nemen.

Maar hij had een hekel aan mij.

Hij was altijd goed voor mijn zus.

Maar hij kon mij niet uitstaan.

Zij werd nooit slecht behandeld.

Hij sloeg me eens zo hard dat ik alleen maar kon kruipen.

Mijn moeder en zus stonden erbij en lachten alleen maar.

Ik wilde wraak nemen op mijn stiefvader.

Ik wilde hem vermoorden, uit woede.

Papa. -Maar ik was te zwak.

Dus moest ik wel van huis lopen.

Ik sliep in het park.

Daar zag ik een zwaan.

Eerst heb ik hem gewurgd.

En toen heb ik zijn kop eraf gesneden.

Hij was verstoten door de groep en ging het water niet in.

Hij leefde alleen in een hoekje van het park.

Hij mocht mensen graag, maar voor mij was hij bang.

Ik stelde me voor dat dit mijn wraak was.

Alles liep verkeerd.

Het ging allemaal te snel.

Ik had het heel anders voorgesteld in mijn gedachten.

Veel dramatischer.

Ik wist zeker dat ik me aan het plan wilde houden.

Eerst moet de moeder haar dode zoon zien.

Zodat ze heel duidelijk kan zien dat hij niet meer beweegt.

Dat zou haar wat respect bijbrengen.

Maar ze bewoog al niet meer.

Ik dacht dat ze me voor de gek hield.

Doet alsof ze dood is, net als een vos.

Ik dacht echt dat ze deed alsof.

Toen merkte ik dat er echt iets mis was met haar.

Niemand kan zo goed acteren.

Dat is onmogelijk.

Maar ze moet niet bewusteloos zijn.

Ze moet iedere stap intens ervaren.

Ik was de controle kwijt.

Een ramp.

Zoiets kan mij niet overkomen.

Wat ben je aan het doen?

Mijn moeder is ziek.

Ze heeft haar medicijnen nodig.

Die liggen in de keuken.

Zij kan me helpen. -Alsjeblieft.

Die ouwe moest hoe dan ook bij bewustzijn blijven.

Ik wilde haar per slot van rekening nog wurgen.

En de dochter moet toekijken hoe haar moeder langzaam doodgaat.

Ze moet zien wat het betekent om te sterven.

Die jonge meid wil me.

Of ze vindt me wel heel erg leuk, of ze probeerde zichzelf te redden.

Maar dat maakt niets uit, ze wist het alleen nog niet.

Ik heb iets heel speciaals voor haar gepland.

Zij krijgt het 't zwaarst te verduren. Dat was duidelijk.

Voor haar had ik iets speciaals in petto.

Ik had in de keuken al wat gereedschap gezien.

Met haar zal ik heel precies te werk gaan.

Precies zoals ik me altijd al voorgesteld had.

Maar eerst moest ik die ouwe wakker zien te krijgen.

Ze moest weer bij haar bewustzijn komen.

Ze moet in huilen uitbarsten, en bang voor me worden.

En dan moet de dochter toekijken hoe haar moeder doodgaat.

Ze mag het niet opgeven.

Niet zo makkelijk.

Ik heb haar afgemaakt.

Nu was alleen het meisje nog over.

Jij.

Jij.

Jij.

Jij.

Jij.

Ik wilde de lichamen niet zo in het huis achterlaten.

Ik besloot om de hele familie mee te nemen.

De gedachte dat ik de lichamen altijd bij me kon houden...

wond me vreselijk op.

Onder geen beding zou ik hier weggaan zonder de lichamen.

Ik was met de lichamen nog wat van plan.

Ik was vastbesloten dat dit nog maar het begin was.

Ik wilde mijn fantasieën de vrije loop laten.

Op dat moment dacht ik niet na over de consequenties.

Daar dacht ik absoluut niet over na.

Ik wilde zo snel mogelijk nieuwe slachtoffers.

Ik werd er helemaal gek van.

Ik bedacht een nieuw plan.

Ik wilde de lijken laten zien aan de nieuwe slachtoffers.

Ik wist zeker dat ik ze daarmee goed kon laten schrikken.

Ik wilde de nieuwe slachtoffers opsluiten met de dode lichamen.

Daarmee zou ik ze veel angst aanjagen.

Sommigen zouden zeker doodgaan door de angst.

Ze zouden die marteling niet aankunnen.

En dan zou ik ze afmaken.

Na de daad voelde ik me zeer goed.

Mijn hoofd voelde lichter.

Mijn hele lichaam voelde lichter.

Alles wat ik deed, kostte minder moeite.

Alsof ik aan het zweven was.

Ik was in een opgewekte, ietwat vrolijke stemming.

Natuurlijk wist ik dat deze gemoedstoestand niet zou blijven.

De drang zou terugkomen.

Hallo?

Hé, toe nou.

Kom er nu uit.

Toe nou.

Met de slachtoffers heb ik geen medelijden.

Ik wilde verdergaan met moorden.

Ik had al een perfect plan.

De twee meiden zaten daar weer.

Ik was meteen gefocust.

Mijn fantasie sloeg gelijk op hol.

Het was onweerstaanbaar.

Gewoon geweldig.

Ik zat te bedenken...

hoe ik ze kon benaderen.

Toen heb ik besloten om ze allemaal te pakken.

Ik pak ze alle vier, hier en nu.

Laat me uw papieren zien.

Ik heb niks gedaan.

Papieren.

Deze auto is niet van mij. Ik weet niet hoe dat is gebeurd.

Maakt me niet uit. Papieren.

Opschieten.

Heb je papieren, of niet? -Die heb ik niet. Ik heb 'm geleend.

Maakt me niet uit. Ik wil papieren zien.

Dat moment was erg spannend.

Het wond me erg op.

Maar ik heb er niks mee te maken. -Open de kofferbak.

Nu zullen ze zich allemaal doodschrikken.

Nu zullen ze allemaal bang voor me zijn.

Ik ben beroemd.

Toch zonde van die meisjes.

Dat had nog leuk kunnen worden.

Een uittreksel van een psychiatrische instelling.

De patiënt heeft het misdrijf bewust gepland...

en gepleegd voor zijn eigen persoonlijke bevrediging.

Hij is labiel en pervers.

In het ergste geval is hij een uitgesproken sadist.

Maar geestesziek is hij niet.

Dat door iemand anders pijn aan te doen...

door middel van geweld, lustgevoelens opgewekt worden...

daar was de patiënt al op jonge leeftijd van op de hoogte.

Zijn beeld van de realiteit is extreem verstoord.

Dat komt omdat hij als baby verlaten is door z'n moeder...

en dus nooit een stabiele familie heeft gehad.

De patiënt is honderd procent toerekeningsvatbaar.

Maar men kan niet spreken van schuld in de traditionele zin van het woord.

Het vooruitzicht van straf hield hem niet tegen om te moorden.

Het vonnis van de jury:

Levenslange opsluiting.

Vertaling: Sheeba & Lain