Original subtitles

Hallo.

Het is ons gelukt.

Het kwam wel een beetje als een verrassing.

Hopelijk kan ik het waarmaken.

Het is zo'n verantwoordelijkheid.

Enorm, eerlijk gezegd. - Enorm.

Hallo.

Bedankt. Fijn dat je belt.

Nee, hoor. Het is prima.

Je staat boven aan mijn lijstje. Fantastisch.

Fantastisch.

Maak je geen zorgen. Ik vergeet je niet.

Bill.

Bill.

April.

Janet. Gefeliciteerd. - Dank je.

Het is je gelukt.

Gecondoleerd, Janet.

Als je eenmaal aan de top bent... - Hou op, Gottfried. Hou je spreuken voor je.

Je bent een ster.

Ik ben trots op je. Ook al heeft de democratie geen toekomst.

Nou, bedankt. Zo ken ik je weer.

Ik drink op het moment geen alcohol.

Voel je je al anders? - Niet echt.

Je hebt al een ministeriële flair met je schortje...

op een 21e-eeuwse postmodernistische, post-postfeministische manier.

Het is nog niet tot me doorgedrongen. Het is zo druk.

Hallo, mama. Inderdaad, dat heb je altijd gedaan.

Ja, hij is heel trots. Zeker.

Hij heeft me heel erg gesteund.

Ik bof gewoon.

Luister, mama. Ik heb gasten. Is het goed als ik terugbel?

Zeker weten dat je geen glaasje wilt?

Jij bent... - Gottfried.

O ja, inderdaad.

Ik ben Bill.

Geloof ik.

Dat was ik altijd.

Je bent grappig.

Het was geen grapje.

Oké.

Ik heb je gehoord.

Je bent toch niet aan het mediteren, hè? Stel je niet zo aan.

April, kun jij opendoen?

Ze is zo mooi.

Wie?

April.

Martha.

Ik bof maar.

Waar is Janet?

Thatcher imiteren. Ze wil bewijzen dat ze nog canapés kan maken als het moet...

ondanks haar politieke vaardigheden.

O, Janet, wat geweldig en fantastisch. Een triomf voor de vrouwen.

Eigenlijk voor de mensheid.

Eindelijk heeft je zieltogende partij iemand op Gezondheid met principes en ambitie.

Dank je, Martha. Het klinkt oprecht. - Dat ben ik ook, dwaas.

Ik ben heel trots op je.

En Bill ook.

Laat je Janet weer de catering doen? Dat is attent.

Je bent zeker uitgeput na al die jaren van perfect zijn.

Dat is betwijfelbaar.

Nou, het was het waard, briljante zak. Ze heeft de top gehaald.

Gefeliciteerd, oude mislukkeling.

Achter elke succesvolle vrouw, staat een... - Zwijg, je clichés zijn onverdraaglijk.

Een paar goede vrienden, wat jij natuurlijk ook bent. Kun je morgen?

Iedereen zal aan haar trekken. Ze zullen haar verslinden.

Maak je geen zorgen. Ze ziet eruit als een vrouw, denkt als een man...

androgyne zielen staan hun mannetje.

Het zou op mij kunnen slaan.

Alleen gelooft Janet echt dat je dingen kunt veranderen via parlementaire politiek.

Wat ben je stil, Bill.

Wil je niet meer bellen?

Hou op.

Ik kan niet praten. Het is een komen en gaan hier.

Geweldig.

Goed, ik zie je morgen. Leuk. Dag.

Dat is mijn taak. Ik ben de portier in opdracht van de minister.

Jinny. - Hallo, April.

Wat ben je nog slank. - Is Martha er al?

Ja, ze zit haar oude maatje de les te lezen. Janet is in de keuken...

Nee, ik moet Martha spreken. - Mis je haar zo erg?

Het huwelijk is een onverdraaglijk, burgerlijk instituut.

Mij bevalt het. - Gottfried en ik gaan scheiden.

Dit is ons laatste avondmaal.

Wat is er?

Sorry? - Drie, Martha.

Drie. - Excuseer ons even.

Wie komen er nog meer? - Alleen nog Tom en Marianne.

De prachtige Marianne, de koningin van de mediamanipulatie...

en haar belachelijk knappe man.

Jammer dat hij zo'n gehaaide bankier is die miljoenen verdient aan andermans ellende.

Waarom heb je ze gevraagd? - Ik ga met haar samenwerken.

Bedoel je dat je haar baas wordt? - Zelf zou ik het niet zo zeggen, maar ja.

Ze wordt dus je ondergeschikte die plannen smeedt om jouw positie over te nemen.

We kunnen het heel goed met elkaar vinden.

We delen een kantoor. Ze zit in mijn team. - Bofkont.

Kun je naar haar genetische voorspoed staren. - April...

Wat vind jij van Bill?

Hier hebben we al die tijd op gewacht. Hij stond altijd achter me, maar nu lijkt hij...

Dronken. - Depressief.

Luister...

als Dennis Thatcher en Prins Phillip zonder te klagen hun vrouwen steunden...

kan Bill dat ook.

Hallo? Bedankt. En wat leuk dat je belt.

O, April, wat leuk je te zien. Het is veel te lang geleden.

Misschien. Ben je alleen? Waar is Marianne?

Ze is helaas verlaat. Het speet haar en ze zou proberen er voor het dessert te zijn.

O, fantastisch.

Of voor de kaas. - Geweldig.

Of voor de koffie. - Uit de kunst.

April, waar is de wc?

Toilet...

keuken, gastvrouw...

gastheer.

Dat was Tom. Hij is op het toilet.

Hij draagt een vreselijk duur pak.

En Marianne? - Verlaat. Helaas.

Ondertussen lijkt Bill een soort disco te leiden.

O, Gottfried zal toch niet aan het dansen zijn? Ik kan beter gaan kijken.

Alsjeblieft, hou op met bellen.

Ik ook.

Je bent geen doetje.

Je bent geen loser, Tom.

Verdorie.

Goedkoop.

Janet. Wat een geweldig fantastisch nieuws.

Het verbaast me niets. - Nou, mij wel.

Tuurlijk niet. - Eerst maar zien wat ik kan bewerkstelligen.

O ja, Marianne is verlaat en... - Ze werkt ook zo hard.

Ze komt nog wel. - Dat is leuk.

Wil je iets drinken, Tom? - Laat maar, je bent veel te druk bezig.

Kan ik helpen? - Nee.

Waar is die fantastische man van je?

Oké, begrepen.

Nogmaals gefeliciteerd, Janet.

Martha...

Kijk me aan.

Het is toch heerlijk?

Jinny...

we staan op het punt een collectief te worden...

terwijl ik er net aan was gewend een stel te zijn.

Martha...

We worden een gezin. Wil jij het hen alsjeblieft vertellen?

Wil jij vertellen hoe blij we zijn?

Kun je even komen helpen, schat?

Gaat het?

We hebben een mededeling.

Bill, ik weet dat je niet zonder kunt, maar zou je...

Beste allemaal, het ziet ernaar uit...

dat we in verwachting zijn van niet één...

niet twee...

maar drie baby's.

Mensen. Kleine mensjes.

Gefeliciteerd. Wauw.

Bedankt. - Wauw.

Hoorde ik nu trots of een schreeuw om hulp doorklinken in je stem, Martha?

Het wonder van de conceptie. - Mond dicht.

Luister, ik wil toosten...

op mijn oudste, liefste en trouwste vriendin...

die iets zeldzaams heeft bereikt, waarom we nu hier zijn.

Voor het geval iemand dat was vergeten.

Baby's, sorry, Jinny, Martha, komen elke dag ter wereld...

in zulke groten getale dat onze planeet en toekomst gevaar loopt.

Maar het gebeurt niet elke dag dat een van ons minister wordt...

van je verrotte, nutteloze oppositiepartij.

Val dood, April.

Hoewel je natuurlijk wel gelijk hebt. - Wat?

Dat heb ik nou nog nooit meegemaakt. - Ik ook niet.

Als dat maar geen slecht voorteken is.

Het is maar een gebroken ruit in een deur en geen raam naar de ziel.

Alsjeblieft. Ik kan nu beter niet drinken. - Bedankt.

Ach, een symbolisch slokje. Wat denk jij, Martha?

Je bent een vrije vrouw. - Is dat zo?

Op Janet.

Ik geloof misschien niet in parlementaire politiek...

maar ik geloof absoluut wel in jou.

Vooruit, John? - Wat is er, schat?

Ik heb een mededeling.

Nog een mededeling. Mijn god.

Het blijkt...

dat het niet goed gaat met me. - Bill?

Wat is er dan?

Ik heb een diagnose gehad.

Het ziet er niet zo goed uit.

Wat voor diagnose?

Terminaal.

Rotzak.

Arme man. - Inderdaad.

Terminaal?

Zei je terminaal, Bill? - Ja.

Het lijkt een afgelopen zaak.

Medisch gesproken.

Waarom heb je niets gezegd?

O, God.

Hoelang weet je het al?

Wat is het precies? Wat mankeer je?

Long, lever, been... Kies zelf maar.

Hoelang heb je nog? - Geen tijd.

Helemaal geen tijd.

Niemand weet hoelang hij te leven heeft, Bill.

En westerse artsen weten helemaal niets. Dus als zij...

Verdomme.

Verdomme.

Ik treed af. Nu. Nee, morgen. Zodra ze een vervanger hebben gevonden.

Ik zal voor je zorgen. - Nee, Janet.

Natuurlijk wel.

Jij hebt mij altijd gesteund en alles voor mij opgegeven. Nu doe ik hetzelfde voor jou.

Meer. Ik zal meer doen.

O, Janet. Verdomme.

Je wilt toch niet aftreden? Na al die jaren...

van vechten om de top te bereiken?

Verdomme.

Even een luchtje scheppen.

Ja, ik ook.

Wat deed je ook alweer? - Ik zit in de financiën.

Gaat het wel? - Ja, hoor. Prima.

En jij? - Ik voel me ziek.

Eerlijk gezegd.

Is dit echt waar?

Wat vreselijk.

O, God. - Rustig maar.

Rustig. - Ja.

Even praktisch nadenken. Bill? - Ja.

Bij wie ben je geweest? - Een specialist in Harley Street.

Wacht even. Ben je privé gegaan?

Was het een privéarts? - Ja.

Ik kon pas na twee weken bij onze huisarts terecht.

Allemachtig.

Wat had je verwacht? - Een speciale voorkeursbehandeling?

Dit is Engeland. Dat geldt niet voor de echtgenoot van een minister.

Helemaal niet voor de minister van Gezondheid.

De schaduwminister, maar wat maakt het uit.

Voor jou wel. - Nee, April.

Dit is Bill. We moeten alles doen wat nodig is.

Het zijn je principes maar.

Ik kon meteen bij de specialist terecht. Alle testen werden meteen gedaan.

Weet hij het zeker?

Er is geen twijfel? - Geen twijfel.

Hij zei dat het zonder twijfel met me gedaan was.

De westerse geneeskunde is voodoo.

Voodoo? - Ja.

Hé, ik ben zwanger van een kind... - Kinderen, meervoud.

Toch? - Ja, kinderen.

Dankzij de westerse geneeskunde.

Uitermate westers, uitermate privé en uitermate duur.

Het was elke cent waard.

Het is niet allemaal slecht. IVF is een wonder.

Ik dacht een behandeling met een petrischaal.

Je krijgt heel veel hormonen toegediend en dat is geen pretje, eerlijk gezegd.

Het is behoorlijk pijnlijk, maar het is ongelooflijk...

dat behandelingen, zoals jij het noemt, kunnen leiden tot nieuw leven.

Alsjeblieft. Bill zegt dat hij doodgaat. - Nog niet.

Binnenkort.

Luister, artsen zijn geen profeten.

Ze vervloeken je met hun zogenaamde wetenschap en statistieken.

Kunnen ze de dood voorspellen? Nee.

Wat begrijpen ze nu echt over ziektes?

Niets.

Je draaft door, Gottfried. Dit is het land van de Nationale Gezondheidszorg.

Gratis medische zorg. Het heeft het leven van miljoenen mensen verbeterd.

En wij zijn bij een van de meest gepassioneerde verdedigers ervan.

Mis je, XX

Wat beschermt ze precies?

Deze pseudoartsen kijken niet naar de gehele mens als hij lijdt.

Ze bestrijden alleen de ziektesymptomen... - Bill ziek. Jij en ik voorbij.

met giftige chemicaliën van farmaceuten die geld willen verdienen.

Alleen geld. - Ja, en wat is daar mis mee?

Wat is daar mis mee?

Het westerse medische establishment is onwetend en corrupt.

Ze doden mensen met hun zogenaamde kuren - Nooit. Kan niet zonder je.

Janet, mijn excuses voor mijn zogenaamde vriend. Ik heb een hekel aan dogma's...

ook al zijn ze deels waar. - Volledig waar.

Je begrijpt waarom ik definitief ga scheiden van deze...

Duitser. - Wat heeft z'n nationaliteit ermee te maken?

Alles. Denk maar aan de nazi's en de medische ethiek.

Ik ben geen nazi. - Je bent erg gehecht aan dogma's.

Ik werk aan mijn gehechtheid. - Werk? Noem je dat werken?

Zie je? Kietel een aromatherapeut en je ontdekt een fascist.

Ik ben geen aromatherapeut. Ik ben een levenscoach en een genezer.

Wees toch reëel. Na een ongeluk wil je geen levenscoach, maar een ambulance.

Desalniettemin moet je het woord nazi niet gebruiken...

om de tweede generatie te beledigen.

Wij zijn niet verantwoordelijk voor de zonden van onze ouders.

Zonden? Jij gelooft echt in zonden. Wat christelijk van je.

Ik hield je voor zo'n atheïst...

die desondanks met God ruziet, want Hij zou je kunnen horen.

Ze kibbelt wel veel, maar meestal met mij.

Hou alsjeblieft allemaal op.

Het gaat om Bill.

Een man die me altijd heeft gesteund.

Die zijn hoogleraarschap in Harvard opgaf. - Yale.

Yale, ja natuurlijk.

Alleen om mij te kunnen steunen.

Zodat ik mijn doelen kon verwezenlijken.

Ik vind het zo erg voor je.

Waarom heb ik niets gemerkt?

Waarom zag ik niet dat je ziek was?

Alsjeblieft, Bill.

Kijk me aan.

Zeg iets.

Kunnen we ze niet beter even alleen laten? - Waarvoor?

Persoonlijke aangelegenheid.

Ze hebben ons nu juist nodig.

Ze hebben onze aandacht nodig. - Nee, onze vriendschap en helder nadenken.

Ik ruik een brandlucht. - O, dat zijn de vol-au-vents.

Ik regel het wel. - Is Jinny niet de kok?

Een heel goede zelfs. Ze was tweede geworden bij Master Chef. Heb je dat gezien?

Pastinaakpuree met druivensaus. Dat vergeet ik toch niet?

Dus kun jij gaan kijken, Jinny?

Tien pond. Je hebt minstens tien pond verdiend sinds die ontroerende ceremonie.

En, de bijbehorende hoedjes.

April. - Janet?

Doe niet zo gemeen tegen Martha. - Oké.

Hé, doe ook eens wat.

Wat kan ik doen? - Helpen.

Ik kan niemand helpen, zelfs mezelf niet. Ik sta in brand.

Nee, dat zijn de ragoutbakjes. Kun je het licht aandoen?

Denk jij...

Ja, mijn vriend. - Denk jij echt...

dat een terminale prognose een soort vloek is?

Ja, dat denk ik.

Ik ben namelijk een materialist...

en een atheïst.

Mijn wereldbeeld is gebaseerd op de reden, de logica, oorzaak en gevolg...

de logica en deductie.

Ik ben altijd een rationalist geweest. Toch, Martha?

Inderdaad.

En vanuit een statistisch oogpunt...

zijn het, zoals Janet me er vaak aan herinnerde...

je afkomst en je economische status die bepalend zijn voor je gezondheid...

en je levensverwachting, veel meer...

dan je eetgewoontes of bewegingspatroon.

Daarom is gezondheid ook een politieke kwestie. Daar waren we het over eens.

Dus woorden als vloek...

en voodoo kwamen eigenlijk nooit echt voor in mijn vocabulaire.

Maar nu...

ziet alles er anders uit.

Misschien is alles ook anders. - Misschien wel.

Maar het ergste is...

dat ik mezelf een vraag stel waar geen antwoord op is.

Het is zelfs een metafysische vraag.

En welke vraag is dat, m'n beste?

Waarom ik?

Als iemand ziek wordt, is daar altijd een reden voor.

En als die niet in dit leven ligt, dan wel in een vorig leven.

O, Gottfried.

Je bent gênant. - Misschien...

maar hij probeert wel te helpen. - Neem je het nu voor hem op?

April, ik ben ook vaak uitgemaakt voor gênant door internettrollen...

Of voor iets ergers. Veel ergers trouwens. Is het een misdaad gênant te zijn?

Martha, jij bent een eersteklas lesbienne en een tweederangs denker.

Komt vast door al die vrouwenstudies. - April, ik ben hoogleraar...

gespecialiseerd in genderdifferentiatie in huishoudelijk werk in Amerikaans utopisme.

Dat is nu precies wat ik bedoel.

Wat moet ik doen? - Geen idee. Zet 'm uit. Of trek 'm eraf.

Verdomme.

Je zweet als een otter. Gaat het wel? - Ik zei toch dat ik in brand stond.

Ik moet mijn baby's beschermen. - Inderdaad...

zoals ik mijn huwelijk moet beschermen. Snap je dat?

Jij boft maar, Marianne en ik hebben geen kinderen.

Zoals iedereen op dit feest, voor zover ik weet.

Dus je voelt je echt niet beroerd? - Ik ben niet degene die ziek is.

Ziek. - Waarom zet je dat ding dan niet uit?

Jinny, is alles onder controle? - Ja, hoor het gaat prima. Dank je.

Tom helpt me.

Mag ik je iets vragen? Toen je net buiten stond...

haalde je toen iets uit de...

Goed, nu ter zake.

Luister, Bill.

Hebben ze voorgesteld om wat dingen weg te snijden? Of te amputeren?

Want als dat zo is, moet je dat serieus in overweging nemen.

Wat denk jij? Is een chirurgische ingreep een goede optie voor Bill...

gezien vanuit de optiek van een levenscoach?

Ondanks mijn kritiek op de moderne geneeskunde...

geloof ik dat een operatie soms een heilzame werking kan hebben.

Zoals je weet, April.

Een reiniging van het karma.

Oké, ik zal niet tegen je ingaan, want dat wil Janet niet.

Maar je kletst uit je nek.

Martha, ik moet met je praten. En ik word alweer misselijk.

Dat komt vast door de zwangerschap. - Wat ben je toch geniaal.

Jinny?

Waar is Martha?

Binnen bij de rest.

Kun je vragen of ze kan komen?

Ik wil haar iets zeggen.

Zeg wat je tegen Martha wilt zeggen.

Ik moet weten of het over mij gaat. Is er iets wat je denkt gezien te hebben?

Misschien. Wat denk jij dat ik tegen haar wil zeggen over jou?

Wat denk jij dat ik heb gezien?

Kennis, Gottfried... - Ja.

is veranderlijk.

En cultureel bepaald.

Klopt, maar wat wil je daarmee zeggen?

Misschien heeft Gottfried een punt.

Wat ooit medische wetenschap leek, lijkt nu op bijgeloof, toch, Martha?

En dan is er het mysterie van het placebo-effect.

O, het zogenaamde mysterie van het placebo-effect...

is het bewijs van het aangeboren vermogen van het lichaam om zichzelf te genezen.

Was ik het maar niet eens met die analyse. - Maar dat doe je wel, lief.

Wat heb jij ontdekt, Gottfried, met jouw...

heilzame gedoe?

Kan...

Kan het geloof dat bieden?

Het geloof? Jou? - Waarom niet?

Bill maakt enorme sprongen vanuit een spiritueel oogpunt.

Over spiritualiteit...

heeft Bill gedebatteerd met rabbi's, bisschoppen en imams en hij kreeg gelijk.

Hij heeft er zelfs een boek over geschreven: Reason, roads en religion.

Is er een verband tussen wegen en religie?

Bill is zoals je weet gespecialiseerd in de Romeinse geschiedenis.

Hij was toch Marianne's promotor? - Ja, hij heeft die klotedissertatie begeleid.

En wegen verbinden naast steden ook ideeën. - Bedankt voor dit verhelderende inzicht.

Alsjeblieft, de enige weg die er nu toe doet, is de weg naar Bills herstel.

Geloof jij in herstel, Gottfried? - Ja.

Zelfs in mijn geval? - Ja.

Dus ik heb nog een toekomst? - Net zoals je een verleden hebt.

Gaat dit niet te ver?

Gottfried zegt soms zinnige dingen, maar hij is echt geen goeroe.

Jin.

Gaat het? - Nee, ik voel me vreselijk beroerd.

Dat overgeven is vreselijk en als dat zo doorgaat, wordt die zwangerschap een ramp.

Maar ik maak me ook zorgen om Tom.

Luister, mijn beste...

De waarheid is heel simpel. Je moet gewoon naar je innerlijke stem luisteren.

Als je op zoek gaat...

zal je zoektocht ergens toe leiden. - Jezus.

Goed.

Nu we het toch over de waarheid hebben. Is er nog iets wat je wilt zeggen, Bill?

Je weet vast waar ik op doel. De waarheid.

De waarheid.

Weet een van jullie wel wat dat is? - Tom, kom.

Nee, Martha. Alsjeblieft.

Ja, ik heb er nog iets aan toe te voegen.

Tom...

Wat is er?

Het spijt me, Janet.

Dit was het.

Ik ga je verlaten. - Nee.

We zullen dit samen verslaan. Ik sta je bij.

Ik denk dat hij het anders bedoelt, Janet. - Tom, kom mee.

We gaan naar buiten. - Martha.

Wat is er aan de hand?

Vooruit, Bill. Zeg het haar.

Wat heb je te verliezen?

Hoeveel tijd mij ook nog is gegund...

wat discutabel lijkt, gezien jouw standpunt...

ik wil die doorbrengen... - Met z'n tweeën.

samen met...

een andere vrouw.

Wat klets je nou?

Welke andere vrouw?

Wat bedoel je precies?

Welke andere vrouw?

Wie?

Wie?

Marianne.

Marianne?

De lieftallige Marianne met jou, Bill?

Dat heb ik niet gedaan. - Jawel.

Zo ben ik helemaal niet.

Ik had je niet moeten slaan. Ik had je geen pijn mogen doen. Sorry.

Maar ik kan je wel vermoorden.

Waarom? Vertel me alleen waarom.

Waarom juist nu?

En waarom zij?

Hou me tegen voor ik hem pijn doe, April. - Waarom zou ik?

Omdat hij ziek is. Hij gaat dood.

Waarom vertel je Janet niet hoelang je al met mijn vrouw slaapt?

Of Martha misschien.

Misschien kun jij het Janet vertellen?

Volgens mij heb jij zo nu en dan...

jullie leuke, nostalgische, gezellige appartement geleend...

aan je goede vriend Bill.

Wist jij het?

Volgens mij heeft ze onder één hoedje gespeeld. Wat een verrassing, professor.

Marianne en Bill in jullie huis, Martha?

Ja.

Hoelang al?

Een jaar.

Een jaar?

Een jaar, verdomme?

Nou ja, twee.

Of zoiets. - Wat?

Al die tijd?

Terwijl ik op campagne was en je me 's avonds aan de telefoon zei dat ik 't kon.

Het is je gelukt.

En jij deed het met Marianne in Martha's flat, terwijl ik 't voor elkaar kreeg.

Jij was toch een vriendin? Een zuster?

Janet, niet zo ouderwets. Dat is zo achterhaald.

Ik zie mezelf ook als je vriendin en ik wilde het ook tegen je zeggen, maar...

Maar wat?

Je had het zo druk. - Inderdaad, ik had het vreselijk druk.

Ik werkte dag en nacht voor de partij, onze partij.

Ja, Martha, ik werkte voor ons allemaal.

Waarom heb je het niet gewoon gezegd? - Je leek niet geïnteresseerd te zijn.

Alleen de politiek interesseerde je.

En omdat ik vol overgave ons land probeerde te redden...

van een woekerende slachting, liet jij hen het in je flat doen.

Dat leek me beter dan dat ze het bij jou deden. Vanuit jouw standpunt.

Dat noem ik nog eens vriendschap.

Wij waren eerder vrienden.

We deelden een huis toen we samen studeerden.

Eigenlijk...

deelden we alles. - Alles?

Alles?

O, Jinny?

Wist jij het ook? - Een klein beetje maar.

Net zoals in 'een beetje zwanger'?

Martha, zullen we gaan? Dit wordt te fysiek en wat heb je precies met Bill gedeeld?

Een huis, kamers, begin nu niet. - Zo moet je niet tegen me praten.

Ik ben een vrouw en zwanger... - Van drie kinderen.

Ja, een, twee, drie. - Ik kan tellen.

En moest je dat nu per se hier vertellen? - Jij had bij de echo moeten zijn.

Je steunt me niet. - Ik was bij alle praatgroe...

Bij een. Het waren er drie, dus bij twee... - Ik kan tellen, zoals ik al zei.

Doe niet zo neerbuigend. En wat heb je nog meer gedeeld met Bill?

Hou op.

Dus jullie wisten het allebei. Wie nog meer? April?

Nee, hoewel ik altijd het ergste van iedereen verwacht.

Ik maakte me te druk om Gottfrieds overduidelijke gebreken...

om dit ontvouwende drama op te merken.

Waarom zou jij iets gemerkt moeten hebben? Janet merkte niets.

Eigenlijk heeft ze al jaren geen aandacht meer voor mij.

Hoe kun je dat zeggen?

Omdat ik nu weet hoe het voelt als iemand wel aandacht voor je heeft...

en blij is met wat die ziet.

Heel erg.

Ja, toe maar. Vooruit. Doe het.

Dat bewijst ten minste dat je hartstocht voelt.

Waar ben ik mee bezig? - Wraak.

Nee, ik geloof niet in wraak nemen. Nog nooit in geloofd.

Ik heb overal ter wereld lezingen gehouden over waarheid en verzoening.

Ik geloof in waarheid en verzoening.

Je kunt beter een kussen slaan dan jezelf bijten.

Een kussen? Ze wil z'n gezicht in elkaar timmeren, geen kussens.

Je moet de woede tot uiting brengen. Dat is natuurlijk.

Ja, dat wil ik ook. Ik wil ook mijn woede uiten.

Wat heb je nog meer met Bill gedeeld?

Dat heb ik al verteld. - Niet waar.

Hij was mijn beste vriend. - Heb je met hem geslapen?

Een keer.

Of twee keer, maar dat was een vergissing. Daar waren we het toch over eens, Martha?

Het was wel lachen. - Nee.

Dus jij hebt wel een man in je gehad?

En dat was lachen.

Wat walgelijk. Ik walg van je.

Misschien heb jij wel drie kleine mannetjes in je.

Het is goed.

Het is goed dat dit allemaal naar buiten komt.

Maar ik denk dat je jezelf nu moet beschermen...

tegen al die negatieve, vrouwelijke energie.

Gottfried, je overtreft jezelf.

Hoe? Hoe moet ik dat doen?

Ik help je.

Als ik het me nog goed herinner, noemde jij je vroeger een feminist.

Alles is veranderd. - Verandering is goed.

Hoe kom je daarbij?

Kom. Kom hier zitten.

Probeer je een beetje te ontspannen.

Wat aardig dat je even belt.

Ja, we vieren het in kleine kring.

Eerlijk gezegd...

liep het niet allemaal even vlekkeloos.

Ja, ik kijk ernaar uit. Ik zie je morgen.

Ik ben het. Laat me binnen.

Lieverd.

Luister naar me.

Een van de redenen waarom ik nooit in parlementaire politiek heb geloofd...

is dat de procedures zo traag zijn.

Zo bureaucratisch. Je kunt niet altijd een conflict oplossen met stemmen.

Met direct handelen...

en snelle, beslissende acties los je dingen op.

Weet je nog dat ik net als jij een idealist was?

Al die demonstraties...

waar we samen aan mee deden...

met het idee dat iemand aan de macht zou luisteren.

Nu ben ik realistisch...

en ik geloof dat je, gezien de omstandigheden...

en ondanks de wellicht nadelige effecten op je carrière...

moord zou kunnen overwegen.

Ik kan gewoon niet geloven dat je hebt geslapen...

met die harige, oude man. Die walgelijke, wellustige verkrachter.

Het is langer dan dertig jaar geleden. Bijna veertig.

Jij zat nog op de crèche.

En hij is trouwens helemaal niet zo harig...

en bovendien zijn niet alle mannen verkrachters.

Dat idee hebben we toch wel achter ons gelaten.

Welk idee? Waar heb je het over? - Mannen zijn niet de vijand.

Die discussie is gesloten.

Tom, mijn vriend...

Nu je je gevoelens hebt geuit, laten we een punt zetten achter al dit geweld...

en met elkaar praten als mannen.

Met z'n drieën. Dit is een crisis die een moment kan worden...

van een diepe persoonlijke transformatie.

Ik wil helemaal niet transformeren.

Ik wil gewoon mijn vrouw terug.

Ik wil gewoon...

Ik wil dat alles als voorheen wordt. Waarom willen jullie alles altijd veranderen?

Alles verandert, of je dat nu wilt of niet.

We kunnen niets doen tegen tijdelijkheid. - Daartegen verzet ik me ook niet.

Ik vecht voor de liefde van mijn leven, voor het leven.

Ik ook.

Het leven.

Het leven.

Fijn. Jullie hebben samen dezelfde drijfveer.

Ik wil niets samen met hem hebben, vooral niet...

Ik denk dat iemand in jouw branche niet zo bekend is met verlies.

Ik verlies nooit. Ik verlies niet, ik ben een winnaar.

Begrijp je? Ik ben een winnaar.

En ik denk ook dat je in shock bent. - Ja.

Wanneer precies ben je erachter gekomen?

Vandaag.

Ik heb het vandaag ontdekt.

Ze heeft het eindelijk verteld.

O, Marianne, ik wist dat je dat zou doen.

Ze heeft het niet verteld. Ik heb je berichten gelezen.

En ik heb je klote-emails gelezen.

Kijk. Wacht.

'Laat ons leven en minnen.' - Catullus.

'Laten wij ons ook overgeven aan de liefde.' - Vergilius.

'Wie een einde wenst aan liefde...

zoek iets te doen en de liefde wijkt.' Waar slaat dat verdomme op?

Ze wil liefde en ideeën.

Snap je dat, Tom? Geen geld...

of zaken.

Zo'n intelligente, gevoelige vrouw. Zo'n gepassioneerde vrouw.

Broeders, jullie hebben iets prachtigs gemeen.

We hebben niets gemeen. - Jawel.

Jullie houden allebei van Marianne. En liefde is een zeer sterke kracht.

Gottfried, je beseft toch wel...

dat Tom zo'n amorele geldmaker is die als een haantje met z'n pak pronkt.

Daar gaan we weer. Jullie stomme Engelse intellectuelen.

Jullie vinden jezelf zo superieur. Zelfs jij hebt geld nodig, Bill.

Dit huis is gekocht met geld, niet met klote ideeën.

Niet met jouw vieze geld. - Er bestaat geen schoon geld.

Het komt via het systeem in jouw zakken.

In jouw kleine, smerige zak. - Dat is echt geld. Contant geld.

Jij handelt in fictieve winsten die zijn gestolen van arbeiders...

hun zuur verdiende pensioentjes. - Gestolen?

En dat zegt de man die mijn vrouw heeft gestolen. Jij hebt mijn vrouw gestolen.

Ze heeft me gekozen. - Niet waar, ze heeft je niet gekozen.

Jou niet. - Wel waar.

Ze heeft mij gekozen.

We zijn verliefd.

Het is gedaan met me. - Onzin.

Luister, ik besef dat ik het risico loop dat ik griezelig veel klink als Gottfried...

maar ik geloof dat wat je nu ervaart een gevoel is.

Het is een vreselijk gevoel. - Ik zie dat het onaangenaam is...

maar zoals alle gevoelens gaat het voorbij. - En wat dan?

Verdomme.

Shit, shit, shit.

Leeft hij nog? Leeft hij nog, Gottfried?

Het spijt me zo erg.

Wat moet ik doen?

Gewoon afwachten.

Hij leeft nog.

Zal ik muziek opzetten? Daar houdt hij van.

Ik bewonder je, Janet.

Maar als je dit land echt wilt leiden...

en we weten allebei dat je dat wilt en je moet het ook doen, voor iedereen...

moet je wel iets aan je haar doen.

Hebben ze gezegd dat het jongetjes waren?

Nee, dat hadden we afgesproken.

We wilden het toch niet weten? - Dat weet ik maar...

Maar zag je ze op het scherm?

Hun kleine beentjes en teentjes en dingetjes?

Nee, ik wilde niet kijken. En ik voelde me ziek.

Maar drie jongetjes...

Bijna een voetbalteam.

Wil je ze niet?

Ben je van gedachten veranderd?

Tom, misschien is dit niet de goede muziek.

Mijn god.

Mijn god.

Het spijt me vreselijk. Het komt goed.

Vooruit, Bill.

Het komt goed.

Het komt toch goed?

April. - Janet.

We kennen elkaar al heel lang en ik wil dat je eerlijk bent.

Ben ik ooit niet eerlijk geweest? - Nou, je vermomt jezelf als een cynicus.

Iedereen vermomt zich. Zelfs jij, met al je nep politieke zekerheid.

Nep?

Soms moet je doen alsof om te winnen.

Nou, dat heeft je partij geen goed gedaan en het werkt ook niet voor jou.

Je weet het niet meer, hè?

Ongelooflijk deskundig...

maar onwetend.

Ik moet nadenken.

Niet denken, dat verpest misschien alles. Dat is meestal zo.

Maar iemand moet denken.

Vooral nu jij zorg draagt voor de dierlijke kant van de zaken.

Dierlijk.

Denk jij dat ik dat ben geworden?

Een paar hormonen meer in mijn lichaam die nieuw leven genereren en ik ben een dier.

Dit?

Ik wil je hierna nooit meer zien. Ik ga dit alleen doen.

Doe niet zo stom. - Ik baar ze liever alleen dan met jou.

Als jij me echt zo ziet, dan...

Na alles wat je hebt gezegd...

Heb je onze prachtige, plechtige beloftes vergeten?

Het is over, hè?

We zijn uitgepraat.

Ik ben gewoon bang.

Meer niet. Ik ben gewoon bang.

Ik ben bang dat we alles kwijtraken wat we hadden.

En ik ben bang dat we elkaar verliezen.

En ik...

ik ben bang dat...

dat ik jou aan onze zonen kwijtraak.

Vooruit, toe, kom bij.

Kom op.

Dit is geen goede situatie.

Ga niet bij me weg.

Ik hou meer van jou dan van het leven.

Martha, kun je even komen? Ik geloof dat er misschien een probleem is.

Zeg eens, April.

Eerlijk. - Vraag maar.

Heb ik mijn leven verspild aan een illusie?

Nee.

Jij bent de enige van ons die echt geprobeerd heeft iets groots te doen.

Maar kan het zijn dat ik, terwijl ik druk was...

op de een of andere manier heb bijgedragen aan Bills ziekte?

Ben ik emotioneel nalatig geweest? - Dat is geen productieve gedachte.

Want...

ik moet je eigenlijk iets vertellen. - Dat dacht ik al.

Lieve hemel.

April, kun je even komen? Misschien zonder Janet.

Janet...

hoe heeft het zo ver kunnen komen?

Weet je, Gottfried, onze relatie begint er toch heel gezond uit te zien.

Marianne.

Janet, alsjeblieft niet doen. Het spijt me. Niet schieten. Ik ben een goed mens.

Je zei dat je van mij hield.

Van mij.

Verraadster.