Original subtitles

(instrumentale muziek)

Gedownload van YTS.MX

Officiële YIFY-filmsite: YTS.MX

VERTELLER: 140 miljoen mijl van de aarde.

Onze planetaire buur en ons grootste mysterie ...

Mars.

Eeuwenlang hebben we er met verwondering naar gestaard.

Maar het is altijd gebleven buiten ons bereik ...

tot nu toe.

Vandaag een baanbrekend ruimtevaartuig

brengt de planeet dramatisch dichterbij.

Pixel voor pixel, het straalt Mars terug naar ons ...

zoals we het nog nooit hebben gezien.

Gebruik nu deze afbeeldingen

we kunnen iets opmerkelijks doen.

En je meenemen op een reis zonder mens

is ooit eerder geweest.

Een enkel circuit van deze wereld

van zonsopgang tot zonsondergang.

Verkennen van de meest spectaculaire ...

en verrassende eigenschappen.

(gerommel)

Op een missie om te ontgrendelen zijn diepste geheimen.

En we doen mee aan de zoektocht naar antwoorden de grootste vraag van allemaal.

Is er leven op Mars?

(piepend)

Onze reis begint op een enorme zwarte vlek,

duizend mijl breed.

Dit is waar de mensheid droomt van Mars begon voor het eerst.

Het heet Syrtis Major.

Verborgen in dit intrigerende landschap is een mysterieuze functie,

dat deed ons eerst hopen dat Mars zou de zus van de aarde kunnen zijn.

Een andere planeet die samengaat met leven.

DERRICK: Het is bijna ondenkbaar dat slechts 100 jaar geleden,

mensen dachten dat eigenlijk er waren beschavingen op Mars

en als er een beschaving was,

hoe was de beschaving?

Hadden ze handel? Hadden ze taal?

Kunnen we met hen communiceren?

Was er een kans voor ruimtevaart zodat we contact met ze konden leggen?

VERTELLER: Hier binnen Flagstaff, Arizona, in 1894,

een door Mars geobsedeerde astronoom heeft een ultramoderne telescoop gebouwd,

om de rode planeet in te bestuderen meer details dan ooit tevoren.

Wat Percival Lowell zag zou de wereld choqueren.

Op het oppervlak van de planeet,

hij ontwierp patronen, structuren, beweging.

Mars leek te leven.

DERRICK: Hij keek naar Mars elke kans die hij had

en hij hield bij wat hij zag.

Hier zijn er drie van Percival Lowell's globes.

Hij is gedetailleerd de vegetatiegebieden.

Hij leek ook te observeren de verandering in de vegetatie

in de loop van de tijd en over seizoenen.

Hij omvatte uitgestrekte kanalen,

water halen uit de smeltende poolkappen

naar de droger, stervende gebieden van de planeet,

voorzien van water voor de beschavingen dat hij dacht dat hij daar woonde.

VERTELLER: In de jaren na de ontdekking van Lowell,

Mars-koorts greep onze planeet.

(gerommel)

We stelden ons buitenaardse oceanen voor,

exotische landschappen en bruisende steden.

Zelfs marsmannetjes die ons aanstaren.

(brullend)

Maar we kregen geen kans om erachter te komen of we gelijk hadden,

tot 1964.

MAN (via radio): Drie, twee, een, nul.

Alle motoren draaien, stijg op.

Roger, een, drie seconden.

MAN 2 (via radio): We zijn onderweg.

VERTELLER: Mariner 4 was NASA's eerste succesvolle missie

naar de rode planeet.

Eindelijk een kans om Mars van dichtbij te bestuderen.

Er was druk. Er was duidelijke druk.

We waren dingen aan het uitvinden bij elke stap.

Het was spannend.

Maar je werkt hard had jongens die 50, 60 uur per week werkten.

Dit waren de jaren 60, het begin van het ruimtetijdperk.

En het prikkelde gewoon onze verbeelding weet je, wat zou daar kunnen zijn?

Wie zou er kunnen zijn?

AMY: Mariner 4 was een enorme deal,

omdat we dat nooit echt zouden doen gezien het oppervlak van Mars,

we hadden alleen maar mensen die keken op Mars met een telescoop

en tekenen wat ze zagen.

Het publiek verwachtte deze te zien

weelderige beschavingen gebouwd door marsmannetjes.

Ik was 13 en ik kan het me echt herinneren

kijken naar het nieuws van 6:00 en dit werd landelijk uitgezonden.

VERTELLER: Zenuwachtig, de wereld wachtte erop

de allereerste close-upfoto van Mars.

(onduidelijk gesprek)

MAN (over PA): Foto nummer één komt binnen.

JOHN: We wisten niet wat het zou eruit gaan zien.

Het duurde acht uur om een ​​foto terug te krijgen.

We hadden deze kleine bandrecorders dat zou gewoon zijn

de ene regel met cijfers na de andere afdrukken,

en elke pixel was vertegenwoordigd door één cijfer

op deze kleine strookkaart.

Dus we kwamen op het idee van, waarom hebben we dat niet genomen

en kleur die cijfers op de juiste manier.

VERTELLER: Toen de gegevens terugkwamen, er is een foto ontstaan.

MICHIO: Het kwam niet opdagen een tropische omgeving

met steden en glanzende wolkenkrabbers.

Nee.

Geen kanalen, geen oceanen, geen rivieren.

Geen vegetatie, geen bossen.

We hebben geen steden gezien

we hebben geen marsmannetjes gezien helemaal rondlopen.

Mariner 4 was een historische spelbreker.

(onduidelijk gesprek)

Wat me verbaasde was,

toen de eerste foto's terugkwamen,

het eerste dat opviel, is dat het wordt gedomineerd door kraters.

Ik heb nog nooit iemand dat horen voorspellen.

Ik heb nooit iemand gehoord in de wetenschappelijke gemeenschap zeggen,

"Nou, als we daar aankomen,

het zal veel op de maan lijken.

Er zullen kraters zijn. "

Nee, dat is er nooit geweest.

VERTELLER: Voor al onze dromen van een levende Mars,

we lijken te hebben gevonden een dode, verlaten wereld.

Hoe hadden we het zo mis gehad?

Vandaag kunnen we het antwoord zien.

cirkelen boven het oppervlak van de planeet, een nieuw elektronisch oog.

Dit is Mars van NASA Reconnaissance Orbiter.

Aan boord, HiRISE--

de krachtigste camera we hebben ooit naar een andere wereld gestuurd.

Het verovert Mars in ongekend spectaculaire details.

De HiRISE-camera is een game-wisselaar.

Het geeft ons de illusie,

het gevoel over Mars te vliegen in een helikopter.

De manier waarop je naar buiten kijkt en raak het landschap bijna aan.

Denk er eens over na: één pixel, één punt op de HiRISE-foto

is de grootte van een basketbal.

VERTELLER: HiRISE laat ons dat zien Mars is veel meer dan een dorre woestijn.

Het onthult een wereld buiten onze stoutste verbeelding.

JAMES: Dit is gewoon niet mooi, het is prachtig.

AMY: Ze zien eruit als abstracte schilderijen.

DAVID: De planeet komt tot leven

en je ziet deze levendigheid en dit ... deze motie.

TANYA: De schoonheid kleurenpalet van deze planeet,

dat we altijd gewoon zijn gedacht als deze rode rots.

DAVID: Maar als het eenmaal kan de dingen in dat detail zien,

het is als, ho, ik heb een nieuwe recept voor mijn bril

en plotseling kan ik de wereld zien, (stamelt) alleen is het de wereld van Mars.

VERTELLER: Met behulp van HiRISE-gegevens, we kunnen het je nu voor het eerst laten zien

hoe Syrtis Major er echt uitziet.

Dit is een beeld dat nog nooit een mens heeft gezien.

Meer dan 30 meter hoog

zich uitrekken over 160 kilometer.

Dit zijn de zandduinen van Nili Patera.

Toen Percival Lowell hier naar keek,

hij dacht dat hij het leven zag.

Vandaag met de krachtige blik van HiRISE,

we kunnen zien hoe hij Mars zo verkeerd heeft gedaan.

(elektronische piep)

De duinen bewegen in de Marswind.

Op wereldschaal

zand kan worden gezien rond het oppervlak van Mars geblazen.

De grootte van de vorm van regio's zoals Syrtis Major

eb en vloed.

DERRICK: Percival Lowell kon deze zien grote gearceerde gebieden

die in de loop van de tijd leek te groeien en te veranderen.

Misschien zelfs seizoensgebonden, heel erg zoals we vegetatie zien

verandert met de seizoenen hier op aarde.

Hij observeerde eigenlijk stofstormen en stuifzand

op het oppervlak van Mars.

VERTELLER: Maar had Lowell het helemaal mis?

Jarenlang dacht de mensheid van wel.

Maar nu met HiRISE-beelden,

we kunnen een glimp opvangen van iets buitengewoons.

Een Mars die ooit kan zijn geweest lijkt veel meer op zijn visie.

Het is een verhaal dat begint op onze volgende bestemming.

(piepend)

3200 mijl ten zuidwesten van Syrtis Major,

is een venster op het diepste verleden van Mars ...

Noachis Terra.

Noah's Land.

Op het eerste gezicht

dit ziet eruit als een ander dood landschap,

maar het bevat een verbazingwekkende aanwijzing naar een heel andere wereld.

Een wereld met een reële kans op leven.

Dit is een van de meest oude plaatsen op Mars.

Noachis Terra is absoluut gevuld met kraters.

AMY: Sommige zijn enorm groot, zo groot van een stad of een hele staat.

Sommige ervan zijn vijf of tien meter breed, heel klein.

Dat kunnen we ook zien sommige kraters zijn geweest

overdrukt met andere kraters.

MICHIO: Gewoon door te tellen en het analyseren van deze kraters

op Noachis Terra,

we denken dat het bijna teruggaat vier miljard jaar.

VERTELLER: Nu kunnen we bouw deze kraters op basis van echte gegevens.

Elk wordt gevormd door een enkele meteorietinslag,

die door rotsen sloeg, miljarden jaren oud.

Het zijn gaten die door de tijd zijn geslagen.

Deze kraters zijn als het openen van deuren in de geologie van Mars,

we kunnen het gebruiken om erdoorheen te graven de verschillende lagen

en we kunnen bijna elke soort zien van Mars was er.

VERTELLER: Deze kraters zijn 225 miljoen mijl verwijderd.

Dus hun geheimen zouden kunnen lijken buiten ons bereik

maar ongelooflijk kunnen ze worden ontgrendeld.

Bij een rots gevonden op aarde.

VERTELLER: Dit is een steen waard 200 keer meer dan goud.

Een zeldzame en onthullende schat.

JAY: Er zijn zoveel objecten in deze wereld die je kunt hebben.

Je kunt diamanten hebben, je zou goud kunnen hebben,

je zou huizen kunnen hebben, auto's

en ze doen echt niets voor mij.

En dit is NWA 8-4-5-5.

Dit is NWA 10-608.

Dit is NWA 8-6-8-7, het heet een troctoliet.

En ik vond het leuk omdat het zo was in de vorm van een ster. (lacht)

Meteorieten zijn net als mijn baby's.

Ergens rond mei 2011

Ik had een vriend in Marokko, hij was een dealer.

(camera klikt)

Hij liet me hiervan een foto zien zwarte rots gevonden in de woestijn

dat er anders uitzag een van ons ooit gezien.

Toen zei ik: "Weet je wat, Ik denk dat het een meteoriet is. "

Het heet Black Beauty, NWA 70-34.

En ik hield ervan toen ik het in mijn handen kreeg

omdat de huid ervan zo anders is.

En dus wist ik dat het speciaal was.

Carl: In deze kluis heb ik onbekende meteorieten,

het zijn dingen die ik ben momenteel bezig.

Dit is van de meteoorkrater.

Dit is een meteoriet uit Lake Murray.

Dit is een ijzermeteoriet dat viel in Odessa, Texas.

Op een dag ontving ik een zending van Jay

en ik bekeek dit heel ongebruikelijk

donker zwart exemplaar

Black Beauty.

Het eerste dat ik dacht was,

dit ziet er zo zwart en glanzend uit, het kan niet echt zijn.

Hij vertelde me dat hij dacht dat het zo was schoenpoetsmiddel of zo

ze hebben het opgepoetst en hij heeft het echt nooit zag zoiets.

En ik zei: "Hé, wil je ernaar kijken, maar snijd er niet in. "

En dus ging ik naar het lab ernaast

en zet het op een diamantzaag

en sneed het eerste stuk ervan af.

(zag zoemend)

Ik zag meteen dat het niet iets was die was vervalst--

Dat het eigenlijk was iets heel opmerkelijks.

De analyses waren suggestief van Mars afkomst.

En het duurde ongeveer een jaar samenwerken met andere wetenschappers

om voldoende bewijs te verzamelen dat niemand er ruzie mee kon maken.

JAY: Ik vind het verbijsterend,

dat ik een stukje Mars kan vasthouden.

(piepend)

VERTELLER: Het verhaal van hoe deze rots van Mars is op aarde terechtgekomen

is een opmerkelijke.

De kraters van Mars zijn de aanwijzing.

Een gewelddadige meteorietaanval,

sloeg diep in het oppervlak van de planeet.

Oude rotsen samenvoegen,

om Black Beauty te vormen.

Als granaatscherven werd het de ruimte in gelanceerd.

En voor miljoenen jaren het zwierf door het zonnestelsel,

totdat hij de ruk voelde van de zwaartekracht van een andere planeet.

Veilig op aarde,

het geheim van de kraters van Mars kan worden onthuld.

CARL: Wat hebben we hier is een sectie van Black Beauty

en van die granen, we kunnen bepalen

een momentopname van de geologische tijd en de geologische geschiedenis van Mars.

VERTELLER: Verborgen in de rotslagen,

Carl ontdekte iets ongelooflijks.

Carl: We waren stomverbaasd omdat uit Black Beauty kwam

een enorme hoeveelheid water.

Black Beauty was doordrenkt met Marswater

en overblijfselen daarvan zijn er nog in.

VERTELLER: Kan echt water geven zijn gestroomd in deze stoffige wereld?

Black Beauty geeft ons alleen een kleine, prikkelende hint.

Om te ontdekken hoe groot een deel is water gespeeld op het oude Mars ...

we moesten sondes sturen naar de planeet zelf.

En dat is een formidabele uitdaging gebleken.

(piepend)

Als we Noachis Terra achter ons laten,

en begin aan het volgende deel van onze reis,

iets vreemds schittert in het stof van Mars.

Mars is een soort kerkhof van ruimtevaartuigen.

In feite is er iets genaamd de Mars jinx.

Mars heeft zijn eigen plannen voor of dit goed gaat of niet.

VERTELLER: De zoektocht naar water en misschien zelfs leven op Mars,

brengt hoge kosten met zich mee.

Meer dan de helft van de 45 missies verzonden naar Mars eindigde in een mislukking.

AMY: De Sovjet-Unie was de eerste om missies naar Mars te sturen

in 1960 en ze faalden allemaal.

Mars 2, Mars 3, de Mars Zond-missies, de Cosmos-missies,

de Phobos-missies.

De Britten hebben het geprobeerd, Europa heeft het geprobeerd.

NASA's Mars-klimaatbaan verbrand in de atmosfeer,

vanwege een mix tussen metrische en Engelse eenheden.

(zoemend)

Het duurt zo lang om een ​​van deze missies te krijgen

om van een concept naar daadwerkelijke hardware waarmee u vliegt.

Dit is iemands hele carrière en om het gewoon te zien pfft.

Je gaat 13.000 mijl per uur

en je hebt zeven minuten om naar beneden te gaan tot nul mijl per uur

en raak het oppervlak zachtjes.

Er is genoeg energie en beweging

dat het kan smelten of verdampen het hele ruimtevaartuig.

(gerommel)

NAGIN: Je kunt alles goed doen

en je kunt nog steeds een slechte dag hebben op Mars.

VERTELLER: Zelfs als je kunt kom door de atmosfeer ...

(explosie)

... landen is een hele nieuwe uitdaging.

ABIGAIL: Het is zenuwslopend

maar man, maakt het het zo opwindend als het werkt.

VERTELLER: En sommige werken echt.

Een die het naar de oppervlakte heeft gehaald,

werd misschien wel de meest succesvolle missie ooit.

Dankzij een mysterieuze buitenaardse kracht.

(piepend)

VERTELLER: De langstlopende rover die ooit Mars heeft verkend

is te vinden op onze volgende bestemming.

De zandvlaktes van Meridiani Planum.

Ik zit hier vandaag nog steeds is de levenloze schil

van NASA's Opportunity-rover.

Werkt naar verwachting 90 dagen,

het duurde 14 en een half jaar,

een ontdekking doen dat heeft ons begrip van Mars veranderd.

En de sleutel tot zijn marathonmissie was een mysterieuze kracht,

dat laat deze vreemde patronen in het zand.

(piepend)

MAN (via radio): drie, twee, hoofdmotoren starten,

nul en stijg op van de Delta Rocket met Opportunity.

VERTELLER: Opportunity's missie was op jacht naar bewijs

van oeroud water op Mars.

Maar eerst moest het landen waar zoveel anderen hadden gefaald.

CALLAS: Landen op Mars is erg moeilijk.

En dus in die spannende momenten ofwel tijdens de lanceringsfase

of je weet wel, de aankomst en binnenkomst afdaling naar landing,

je zit op het puntje van je stoel,

wacht op woord over of u succesvol bent

of dat het een mislukking is.

(instrumentale muziek)

VERTELLER: Om hun rover te beschermen,

de ingenieurs kwamen eraan met een plan dat zo bizar is

omdat het gewaagd was.

MAN (via radio): vermoedelijke retro rock en ontsteking op mijn merk.

Mark.

VERTELLER: Schokdempers ...

MAN (via radio): op dit moment we zouden op de grond moeten zijn.

VERTELLER: Space-stijl.

CALLAS: Als je denkt ongeveer een ruimtevaartuig van een half miljard dollar

in deze gigantische strandbal

stuitert rond op het oppervlak van Mars,

het valt in de categorie van "wat dachten ze?"

(instrumentale muziek)

VERTELLER: kans lag veilig op de grond.

Nu begon het zijn te gebruiken ultramoderne camera ...

(gejuich)

... om de meest gedetailleerde afbeeldingen vast te leggen van het oppervlak van Mars ooit gezien.

JAMES: Toen we landden en we zagen de eerste weergave

het is alsof je het graf van Toetanchamon ziet.

Er is het verhaal waarop we hebben gewacht.

Ik herinner me dat ik huilde en zei: "Dit is verkenning."

De kans is om onze camera terug te draaien op deze kleine ondiepe krater

en kijkend naar de leeggelopen airbags.

ABIGAIL: Mogelijkheid was in staat om de pad te verlaten

en word een echte rover.

VERTELLER: Mogelijkheid getoond ons ijskoude wolken

dansend over een buitenaardse lucht.

Zelfs de andere wereldse setting van onze gedeelde zon.

Opportunity's ontdekkingen waren werkelijk adembenemend.

Iedereen wilde meer zien.

Maar de klok tikte.

CALLAS: Ik wist toen het einde zou op een gegeven moment komen.

Het is net alsof je een bejaarde ouder hebt.

Misschien zijn ze in goede gezondheid.

Maar je weet dat ze zijn zal niet eeuwig duren.

Elke dag was kostbaar.

We dachten dat we een beperkte tijd hadden om onze klus te klaren.

En het komt erop neer dat de rovers werken op zonne-energie.

We wisten dat Mars een stoffige plek is

en dat het stof valt uit de atmosfeer.

Dus dachten we aan de rovers zou genoeg tijd hebben om mee te gaan

90 dagen voor de zonnestralen waren zo stoffig

dat ze niet konden genereren genoeg energie.

Maar Mars en de rovers hebben bewezen dat we ongelijk hadden.

(wind huilt)

VERTELLER: Het stof van Mars heeft gemaakt De batterijniveaus van Opportunity lopen af.

Maar dan zouden ze spring op wonderbaarlijke wijze weer omhoog.

De ingenieurs van de rovers waren perplex.

Maar enkele verbazingwekkende afbeeldingen zou het antwoord geven.

VERTELLER: Terwijl het stof van Mars neergedaald was NASA's rover op zonne-energie,

de ingenieurs waren verbaasd hoe het verder ging.

Toen kregen ze wat buitengewone afbeeldingen.

We hebben eigenlijk een serie time-lapse-foto's

van de vlakten van Mars,

waarin we een serie hebben vastgelegd van stofduivels die eroverheen bewegen.

En we denken dat het zoiets is

waarmee het stof van de rover was verwijderd.

VERTELLER: Zoals deze stofduivels door het landschap bewegen,

met een spiraal tot twaalf mijl de lucht in,

ze laten tell-tailsporen achter.

De mysterieuze patronen die we kunnen zien met HiRISE.

Ongelofelijk was het Marsweer

die de mogelijkheid bood om Mars zo lang te verkennen.

Maar in juli 2018 een wereldwijde stofstorm heeft de planeet getroffen.

CALLAS: De lucht was zo donker dat je de zon niet kon zien.

De rover werd te koud en er brak iets van binnen.

We hebben nooit meer iets van de rover gehoord.

Het is triest. Het is emotioneel.

Maar om veertien te hebben anderhalf jaar was zo'n geschenk.

VERTELLER: Over zijn missie Mogelijkheid teruggestuurd

200.000 afbeeldingen.

Een Mars onthullen die we nog nooit eerder hadden gezien

en iets buitengewoons bevestigen.

DERRICK: We kunnen duidelijk zien deze prachtige rotslagen.

Sedimentaire lagen zijn altijd in water gelegd.

NINA: We noemen deze bosbessen omdat toen we ze voor het eerst zagen

we dachten dat ze eruit zagen als bosbessen in een muffin.

DAVID: Ze waren gevormd uit hematiet.

Ze lijken ons te vertellen een tijd dat er was

zeer zuur water stroomt door en over de grond van Mars.

NINA: Dit is een ader van het mineraal, gips.

Bevat veel calcium en zwavel.

En het vormt zich alleen door water te verdampen.

Het is een mineraal met water chemisch gebonden van binnen.

Dit was het rokende pistool. We hebben het.

Water was hier en we hebben het gevonden.

VERTELLER: De zwarte schoonheidsmeteoriet onthulde vocht

in een oude rots op Mars.

En Opportunity toonde er waren ooit plassen water

op het oppervlak van de planeet.

Onze volgende stop is een van de meest intrigerende kenmerken op de planeet.

Het zal slechts onthullen hoe anders moet Mars in de oudheid zijn geweest.

(piepend)

1600 mijl van de laatste rustplaats

van NASA's Opportunity Rover,

is een zo grote kloof dat het zichtbaar is vanuit de ruimte ...

Nirgal Vallis.

Een aanwijzing voor het vorige leven van Mars geëtst in de rots.

DAVID: Het is ongeveer 500 mijl lang.

Het is aan de ene kant smaller en breder aan de andere kant.

We kunnen deze zien lange kanalen, zoals een boom,

allemaal verbonden met een enkele trunk.

MELISSA: En deze patronen lijken ze start vanuit het niets.

En dan worden ze dieper en dieper naarmate ze verder gaan.

En ze verbinden zich met elkaar.

NINA: Als planetaire geologen we bestuderen het oppervlak van de planeet.

Zoals detectives die proberen te begrijpen de geschiedenis van een planeet.

En hoe het tot stand kwam zoals het nu is.

VERTELLER: Slechts één stof heeft de kracht om te veranderen

hele landschappen op deze dramatische manier.

KRISTEN: Water heeft een enorm effect.

Chemisch gezien lost het langzaam op verschillende componenten van de rots.

Maar geomorfisch het kan gewoon heel veel werk doen.

Water kan rotsen verplaatsen op ongelooflijk snelle manieren.

En eigenlijk hele landschappen verschuiven.

Het laat een afdruk achter, dus je kunt bekijk deze prachtige canyons

uitgesleten door rivieren.

VERTELLER: Nirgal Vallis onthult dat het oude Mars

was overspoeld met water.

MELISSA: We hebben het er niet over gewoon een straaltje water.

We hebben het over volle rivieren.

Vol tot aan hun oevers, stromend water.

Er waren oceanen.

Er waren wolken aan de hemel.

Er waren regenbuien.

Er waren overstromingen over het oppervlak.

MELISSA: We hebben het enorm hoeveelheden water

en een hele cyclus water.

Neerslag.

Misschien sneeuwval op de toppen van bergen.

(piepend)

VERTELLER: Om Nirgal Vallis te snijden het landschap in,

zou een razende stortvloed hebben gekregen.

Een rivier anderhalf keer de grootte van de Nijl.

Met een inhoud van 4.800 kubieke meter water

elke seconde.

DERRICK: Je kent Percival Lowell was misschien niet

dat is toch verkeerd.

Hoewel hij misschien om weg was ongeveer vier miljard jaar.

Maar het lijkt op Mars is een veel intrigerende planeet

dan ooit tevoren.

VERTELLER: Maar als Mars zag er ooit zo uit,

waar is al het water gebleven?

(piepend)

VERTELLER: Achthonderd mijl ten westen van Nirgal Vallis

liggen een paar kolossale kenmerken

de meest spectaculaire ter wereld.

Ze hielpen bij het oplossen van het mysterie van het ontbrekende water van Mars.

De eerste, een gigantische snee

loopt een vijfde van de weg rond de hele plant ...

Valles Marineris.

MICHIO: Het gaat over de maat van de Verenigde Staten van Amerika.

Het zou zich uitstrekken van Los Angeles helemaal naar New York City.

Het is zes mijl diep.

Het is 240 kilometer breed.

Als je aan één kant stond je kon het andere uiteinde niet zien

omdat de planeet zelf zou van je af buigen.

Het is gewoon onbegrijpelijk hoe groot dit ding is.

Het is de langste kloof in het zonnestelsel.

Het is de grote papa.

VERTELLER: Net over de horizon een functie zo enorm

het ziet er onwerkelijk uit ...

Olympus Mons.

ADAM: Het is de grootste berg in ons zonnestelsel.

Het is moeilijk om daar niet heen te gaan. Rechtsaf? Dat is best wel cool.

Het rijst letterlijk op uit de atmosfeer.

DERRICK: Deze vulkaan was twee anderhalf keer zo hoog als de Mount Everest.

JAMES: Bijna stijgend 90.000 voet boven de basis.

DERRICK: Sinds de zwaartekracht op Mars is slechts een derde van dat van de aarde,

er is veel minder zwaartekracht dingen tegenhouden.

En daarom Olympus Mons maakt alles op aarde kleiner.

NINA: Als je naar zou kijken Olympus Mons vanaf de zijkant,

gewoon je weet of je vlogen voorbij Mars,

je kon de bult echt zien

boven de kromming van de planeet.

Zo groot is het.

VERTELLER: Beide Olympus Mons en Valles Marineris

zijn gigantische relikwieën uit een episch hoofdstuk in de geschiedenis van Mars.

Ze houden het verhaal vast van hoe Mars ooit leefde.

En waarom het stierf.

(piepend)

In de kinderschoenen van Mars, woeste vulkanen ...

wierp een duizelingwekkende miljard, miljard ton af

van gesmolten gesteente uit het binnenste.

Deze lava vormde een enorm plateau

die zich uitstrekte over meer dan 3.000 mijl.

De kolossale massa van deze nieuwe rots

legde enorme druk op de omringende korst.

Letterlijk de planeet uit elkaar scheuren.

Valles Marineris werd geboren.

Maar met het geweld van vroege Mars ...

... kwam tot stand.

MELISSA: Toen de vulkaan uitbarstte op het oude Mars

ze lieten allerlei soorten gassen vrijkomen waaruit de atmosfeer van Mars bestond.

DAVID: Kooldioxide.

Zwaveldioxide.

Methaan. Waterdamp.

Dit draagt ​​bij aan het creëren van een dikkere sfeer.

En als je eenmaal een dikkere sfeer hebt

dan kun je hebben water dat op een oppervlak aanwezig is.

MELISSA: Er moet zijn voldoende atmosferische druk

om water vloeibaar te houden.

Anders gaat het water rechtstreeks uit een vaste stof als ijs,

in een damp.

Voldoende atmosferische druk hebben

is cruciaal voor stromend water op een oppervlak.

VERTELLER: Maar de atmosfeer van Mars zou niet lang duren.

En het verhaal van hoe het verdween

bevat een vreselijke waarschuwing voor ons op aarde.

Onze planeet wordt beschermd door een krachtveld.

Het strekt zich uit tot 64.000 mijl de ruimte in.

Maar het is gegenereerd,

in de kern van de aarde.

DERRICK: Het is echt een beetje beangstigend als je erover nadenkt.

We staan ​​op een heel dunne huid die omsluit

in wezen een gesmolten bal van ijzer.

NINA: Deze bal van ijzer die beweegt

tegen een iets ander tarief dan de rest van de aarde.

Het klotst daar een beetje rond.

Dat creëert een magnetisch veld.

Dat strekt zich uit over tienduizenden mijlenver de ruimte in.

VERTELLER: De Aurora in onze nachtelijke hemel

is veel meer dan een mooie lichtshow.

Je neemt direct waar Het magnetisch veld van de aarde.

Het is een manifestatie van dit magnetische veld.

DERRICK: Opgeladen deeltjes van de zon

reis door het zonnestelsel met supersonische snelheden,

invloed op de atmosfeer van de aarde.

Als we het magnetische veld niet hadden om degenen rond de aarde af te leiden,

het zou gewoon langzaam wegstrijken

alle stukjes van onze atmosfeer in de loop van de tijd.

GRUNSFELD: De sfeer, weet je,

is slechts deze kleine dunne blauwe lijn.

Nauwelijks groot genoeg om te zien.

En alles wat op aarde leeft

is afhankelijk van die dunne blauwe lijn.

Het zet je echt aan het denken hoe kwetsbaar ons bestaan ​​is.

VERTELLER: In het diepe verleden

een Aurora danste ook over Marslucht.

Maar Mars kon het niet volhouden naar zijn kostbare krachtveld.

Ongeveer vier miljard jaar geleden,

begon een vreselijke kettingreactie.

VERTELLER: Net als de aarde, het magnetische schild van Mars

beschermde zijn atmosfeer

en liet water op het oppervlak bestaan.

Maar het zou niet duren.

MELISSA: Hoe kleiner je bent hoe sneller je warmte verliest.

Het is eenvoudige natuurkunde.

DAVID: Bedenk of je neemt een bos een bos aardappelen

uit de oven.

De kleine mini-aardappelen zal zeer snel afkoelen.

En de grote zullen veel langer duren.

Mars is half zo groot als de aarde,

verloor zijn warmte sneller dan De aarde heeft zijn warmte verloren.

Terwijl de planeet afkoelt het karnen en het interieur

begint te vertragen en te stoppen.

VERTELLER: Mars begon sterf van binnenuit.

De beschermende kracht veld begon te haperen.

De zonnewinden verdwenen de sfeer.

Vulkanen zwegen.

Gassen vulden niet langer de lucht.

Het water van de planeet verdampt in de ruimte ...

Mars doden.

(piepend)

Tegenwoordig zijn er maar twee plaatsen op het oppervlak van Mars

waar nog water te vinden is.

Dit zijn de volgende tussenstops op onze reis.

De meest spectaculaire van de planeet en buitenaardse landschappen.

Zijn polen.

Mars heeft twee poolkappen

en elk heeft zijn eigen aparte persoonlijkheid.

De Noordpool van Mars is zo mooi

hockey puck van ijs ongeveer zo groot als Groenland.

Het is 600 mijl breed en 2 mijl diep.

TANYA: De noordelijke poolkap van Mars

heeft deze geweldige duingebieden.

En deze opvallende kliffen die rok langs de buitenkant.

We hebben zelfs lawines opgemerkt.

VERTELLER: Aan de andere kant van de planeet,

de landschappen zijn nog adembenemender.

De zuidpoolkap is meer dan twee mijl dik.

Dat is veel ijs.

MELISSA: De poolkap vormt deze ongelooflijke

wervelende patronen in wit en sinaasappels en rood.

Het doet me denken aan sinaasappelsorbet of een droomkegel.

TANYA: Er zijn deze bizarre caleidoscopische patronen.

JAMES: Gebieden waar sommige van het landschap is verdwenen,

de gaten.

Andere plaatsen waar het is opgebouwd als ringen.

Het tart bijna woorden.

Het is Ansell Adam-esqe maar niet aards.

VERTELLER: Een vluchtige kracht moet dit gevormd hebben

fantastisch terrein.

Maar het kan niet het water zijn.

Het is hier zo koud dat het eeuwig bevroren blijft ...

zoals beton.

Dus wat is het?

Het antwoord ligt aan de rand van de ijskap.

En het is onthuld door HiRISE.

NINA: Dat kunnen we hier zien dit zijn echt

vreemde kleine starburst-kenmerken die vanuit het midden uitstralen.

En dus om voor de hand liggende redenen we noemen ze spinnen.

NINA: Het blijkt dat Mars seizoenen heeft

net als de aarde.

Dus als de winter nadert op het zuidelijk halfrond van Mars,

de temperatuur keldert in feite.

We krijgen dingen als vorst en sneeuw. Maar met een verschil.

Dit is geen watersneeuw.

Het is eigenlijk sneeuw gemaakt van kooldioxide of droogijs.

Het is buitenaards ja.

Ik bedoel, we zien het niet zoiets op aarde.

VERTELLER: Voor de duur van de winter

temperaturen stijgen nooit boven minus 190 graden Fahrenheit.

Het hele poolgebied,

waterijskap en omringende vlakken

is bedekt met een dikke laag droogijs.

Maar als de lente komt,

dingen beginnen te krijgen een beetje interessant.

Als de zon terugkeert het droogijs begint te smelten.

Maar het vormt geen vloeistof.

Het gaat eigenlijk meteen op gas.

Dus je begint druk op te bouwen omdat je maakt meer gas

maar het in deze ijslaag vangen.

En dus bouw je op opbouwen, druk opbouwen

tot dat ene punt waar de druk neemt gewoon zo veel toe

dat het gewoon explodeert.

En die nasleep van die explosie zijn deze donkere strepen

die we zien op HiRISE-afbeeldingen.

VERTELLER: uitgehouwen in het oppervlak door exploderende stralen kooldioxide,

elk van deze vreemde spinformaties

duurde 10.000 jaar om te vormen.

En het is dezelfde kracht, kooldioxide,

overschakelen van gas naar droogijs naar gas

dat maakt de polen van Mars

zo mooi en bizar.

Ze zijn allebei volledig vreemde landschappen.

En het is typisch Mars.

Het is buitenaards Mars.

VERTELLER: Exploderende palen.

Met littekens bedekte bevroren vliegtuigen.

Een planeet ontdaan van zijn atmosfeer

en gestraald door zonnewinden.

Het idee dat Mars ooit leven zou kunnen ondersteunen lijkt misschien hopeloos.

Maar dat weten we nu miljarden jaren geleden,

wanneer de eerste levensvormen verscheen op aarde,

de twee planeten leken veel meer op elkaar.

En als er leven op onze wereld is ontstaan,

waarom niet hier?

(piepend)

VERTELLER: Terwijl de middag overgaat in avond,

we gaan richting de Mariale evenaar.

Naar een plek waar sinds 2012

NASA heeft een gewaagde missie gehad.

Op dit moment in Gale Crater,

een hightech Rover jaagt voor de ingrediënten van het leven.

-MAN (onduidelijk over PA) - (gejuich)

ASHWIN: De nacht dat we landden

Ik zag mijn technische collega's aan de andere kant van de kamer,

springen op en neer in hun stoelen.

En je weet dat sommigen van hen beginnen te huilen.

En voor mij natuurlijk Ik voelde al diezelfde emoties.

Maar toen kwam het ineens het raakte me dat het nu gaat

geef ons de autosleutels en het is echt aan ons als wetenschappers

om de belofte na te komen van de hele missie.

VERTELLER: Drie en een half miljard jaar geleden

Gale Crater was gevuld met water.

Vandaag is het een opgedroogde meerbedding.

Maar het verbergt aanwijzingen

naar hoe bewoonbaar Mars is zou ooit kunnen zijn geweest.

Het oppervlak kammen is een mobiel wetenschappelijk laboratorium van één ton.

De enige Rover die vandaag op Mars aan het werk is ...

NASA's nieuwsgierigheid.

DIANA: Curiosity is een ongelooflijke rover.

Het is een SUV-maat oogrobot met laserstraal

dat rond Mars gaat, proberen uit te zoeken

als er de omgeving was om op een gegeven moment het leven te ondersteunen

Als ik het zo beschrijf het klinkt gewoon als

Ik heb het over sciencefiction.

MELISSA: Nieuwsgierigheid is een enorm beest van een rover.

Zeswielaandrijving, staat zeven voet lang.

Ze wordt aangedreven door plutonium dat geeft haar een kwantumenergiebron.

Ze kan jaren rennen.

Stofstormen die rovers doden Raak Curiosity. niet aan

GRUNSFELD: Nieuwsgierigheid is zo groot

dat we het kunnen zien met HiRISE tot in detail.

We kunnen het lichaam zien, we kunnen de wielen zien,

we kunnen de wielsporen zien.

VERTELLER: Naast de serieuze wetenschapskit

Curiosity heeft maar liefst 17 camera's.

Het kan zelfs selfies maken.

ASHWIN: We hebben deze rovers ontworpen

om te handelen als onze mens surrogaten op Mars.

Ze hebben ogen die ongeveer zijn zes voet boven de grond

en ze nemen kleurenfoto's met dezelfde golflengten als onze menselijke ogen.

Dit alles is ontworpen om een ​​menselijke virtuele aanwezigheid op Mars te plaatsen.

VERTELLER: Gebruikt een half miljoen afbeeldingen genomen door Curiosity en Mars 'orbiter's

NASA heeft Gale Crater herbouwd ...

op aarde.

DAWN: Ik voel me alsof ik geweest ben op het oppervlak van Mars.

De afbeeldingen en de topografie

vult je geest en je raakt verdwaald in deze virtuele wereld.

Het is gewoon zo interessant om daadwerkelijk gegevens gebruiken

om jezelf te vervoeren in een andere omgeving,

op een andere planeet.

VERTELLER: Maar dit is niet alleen voor de lol.

Nieuwsgierigheid is veel meer dan een mobiele camera.

Dawn gebruikt de virtuele wereld ...

om de meest veelbelovende plaatsen te kiezen voor de rover

om zijn high-tech toolkit te implementeren.

In de kern Nieuwsgierigheid is een chemisch laboratorium

dat we zijn geland op het oppervlak van Mars.

Ze heeft een laserablatiespectrometer,

dat is een laser om rotsen te zappen.

Je weet wel, we kunnen rondrijden en zeggen, wauw,

dat ziet er interessant uit, 'zu', 'pu', wat zit er in?

En wat dat ons in staat stelt is om te zien waar Mars van gemaakt is.

DAWN: Curiosity is ontworpen om neem het poeder en verwarm het

en dan ruikt het de chemicaliën dat - die loskomen

en die chemicaliën zullen zeggen iets over wat er in het monster zit.

Het vertelt ons niet alles wat we willen

weten maar het geeft ons enkele echt leuke aanwijzingen.

VERTELLER: In 2014 Nieuwsgierigheid deed de wereld versteld staan ​​

met de grootste doorbraak tot nu toe

in onze zoektocht naar buitenaards leven.

Wat we vonden waren organische moleculen in modderstenen.

VERTELLER: Organische moleculen zijn complexe moleculen die koolstof bevatten,

de ingrediënten waaruit bestaat al het leven op aarde.

JAMES: Die moleculen zijn aanwijzingen.

We kunnen niet helemaal ontcijferen precies waar ze vandaan kwamen

maar ze zijn zo hoopvol dat er zou kunnen zijn

een deel van het record van wat zou kunnen hebben oud leven op Mars.

De grootste algemene vondst is dat Mars was een bewoonbare planeet

en dat wisten we niet voordat Curiosity daarheen ging.

VERTELLER: Water aan de oppervlakte,

organische moleculen in de rotsen.

Minstens een miljard jaar Mars had alles

het leven moet beginnen

en toch blijft het laatste bewijs net buiten bereik.

ASHWIN: Wat we niet hebben gevonden is dat het leven ooit greep heeft gekregen,

ooit gebruik gemaakt van die geweldige omstandigheden die Mars voorzag.

VERTELLER: Zo sterk is ons verlangen om dat leven op een andere planeet te vinden

die we eerder hebben overschreden.

De experts zeggen vanavond

die ze hebben, citaat,

"redelijk bewijs van vorig leven op de planeet Mars. "

VERTELLER: In 1996

NASA schokte de wereld.

In een meteoriet van Mars, gevonden in Antarctica,

ze ontdekten bacteriën gevormde structuren.

Hoewel het bewijs kan zijn

gewoon microscopisch en misschien miljoenen jaren oud,

vandaag toonden ze de rots die jaren van bevindingen heeft teruggedraaid

en heeft science fiction werkelijkheid gemaakt.

VERTELLER: De hele wereld vroeg het,

was dit echt leven van Mars?

Als deze ontdekking wordt bevestigd

het zal zeker een van de meest verbluffende zijn inzichten in ons universum

die de wetenschap ooit heeft ontdekt.

VERTELLER: Maar de droom begon al snel te breken.

Mensen begonnen te ondervragen en dan twijfelen.

Het was zo moeilijk om de morfologie te bewijzen,

de vorm van wat we dachten we zagen

werd eigenlijk gemaakt door het leven.

AMY: Dit is niet iets voor de hand liggend zoals het opgraven van een dinosaurusschedel.

Dit is een microscopisch kleine bacterie miljarden jaren oud.

We weten niet wat dit is.

VERTELLER: De vreemdste puzzel was de grootte van de vormen in de rots,

kleiner dan enig leven ooit op aarde opgenomen,

kleiner dan het leven ooit zou kunnen bestaan ​​

of zo dachten we.

(intense muziek)

VERTELLER: Vandaag, het werk van één wetenschapper

doet ons heroverwegen de zoektocht naar leven op Mars.

(intense muziek)

Dit is Dalol, Ethiopië,

een van de meest vijandige plekken op aarde.

Hier, vulkanische krachten

voorwaarden creëren die erg op elkaar lijken voor degenen op het oude Mars ...

en dat trekt astrobiologen aan

zoals Felipe Gómez Gómez.

FELIPE: Er hangt een zware geur in de lucht.

Het water komt eruit uit de schoorstenen

kan hoger zijn dan honderd graden Celsius.

Zoutgehalte, het is praktisch verzadigd in zout.

De pH van het water

is zuurder dan een auto-accu.

De vroege Mars leek behoorlijk op elkaar naar dit soort omgeving.

MAN 2: Je wilt niet plaatsen je handen erin.

Nee, het zou worden verbrand.

Ja ik weet het.

VERTELLER: Binnen deze voorbeelden

Felipe heeft ontdekt iets wat niemand verwachtte.

(sprekend in moedertaal)

(sprekend in moedertaal)

Dit zijn microben?

JEP. De bacteriën.

Deze werden gevonden in Dallol, in de poelen van Dallol.

Wauw.

Wonen in het zout, interactie met het zout.

Zichzelf vermenigvuldigen en koloniseren

deze echt extreme omgeving.

Dus je vertelt het me deze dingen leven?

Zijn het geen fossielen van bacteriën?

Precies, het zijn bacteriën en ze leven.

Ze groeien.

VERTELLER: De dingen zelf die deze omgeving maken

zo gevaarlijk voor ons

maak het perfect

om primitieve levensvormen te laten beginnen.

Dus ze eten het zout?

Ze eten het zout.

Ze zijn in staat om de energie op te nemen, de voeding van de mineralen.

VERTELLER: Maar de doorbraak

is niet alleen dat bacteriën bestaan, het is ook hun maat.

Ze zijn twintig keer kleiner dan de gewone bacteriën.

Het zijn nanobacteriën.

VERTELLER: De bacteriën zijn ongeveer even groot

als de mysterieuze vormen in de Antarctica-meteoriet.

Deze extreme omgeving is zoals Mars was vier miljard jaar geleden

op zeer jonge leeftijd van Mars.

En als er hier leven is, wie weet dat waarschijnlijk

kan mogelijk zijn om te vinden vergelijkbaar leven op Mars.

(sprekend in moedertaal)

VERTELLER: De ontdekkingen van extreem leven op aarde

hebben onze hoop nieuw leven ingeblazen ...

van het vinden van leven op Mars

en dat is precies wat NASA heeft volgende missie zal proberen te doen--

Graaf naar buitenaardse fossielen.

(piepend)

2.400 mijl ten westen van Gale Crater

is de site waarop de zoekopdracht is gericht.

Het zal Mars 2020 maken NASA's zwaarste missie tot nu toe.

Jezero Crater is een ruige, gebarsten landschap,

met gekartelde kanalen uitgehouwen in de rots.

Wetenschappers weten het nu dit zijn de fossiele resten

van een gigantische rivierdelta.

Op het oude Mars

dit zou de perfecte plek zijn geweest om het leven te laten gedijen

en Jezero heeft ook de perfecte omstandigheden

om er fossielen van te bewaren tot op de dag van vandaag.

MAN: Na verloop van tijd vormt zich laag na laag.

VROUW: Alle aanwezige levensvormen of organische moleculen

zou geconcentreerd zijn in die modderlagen.

Het is een laagjescake met verhalen in het record van de rotsen.

DAVID: Begraven schat die daar heeft gezeten,

wacht nu al die miljarden jaren

voor ons om het op te graven en kijk wat er is.

VERTELLER: Maar de beste plek op jacht voor het leven

is de moeilijkste plek om te landen

en in februari 2021

dat is precies wat NASA zal proberen.

NAGIN: Natuurlijk, als dat zo was geheel aan de ingenieurs

we zouden een volledig vlakke plek kiezen zonder rotsen

en geen winden en de wetenschappers zou onmiddellijk zeggen,

nou dat is super saai.

ADAM: Deze missie, het is een groot probleem.

Het is de meest ambitieuze missie die we ooit hebben geprobeerd,

dus voor 2020 nemen we de rover en zet het op plaatsen

dat zou ondenkbaar zijn voor Curiosity

of de airbaglandingen uit de geschiedenis.

VERTELLER: In tegenstelling tot eerdere missies,

deze landingssite wordt vol gevaren voor het doden van een rover.

Maar NASA heeft een nieuwe truc in petto.

VERTELLER: Elke missie naar Mars heeft met één enorm probleem te maken gehad.

Het duurt 20 minuten om een ​​signaal terug te krijgen naar de aarde.

Dus ingenieurs kunnen het ruimtevaartuig niet sturen vanuit hun controlekamer.

Maar Mars 2020 zal een superkracht hebben.

Het zal zelf kunnen navigeren.

ADAM: voor Mars 2020 we namen het landingssysteem

die we hadden gebruikt op Curiosity en we hebben een heel belangrijke functie toegevoegd,

het vermogen om te vertellen waar het zich op Mars bevindt.

VERTELLER: Voor deze missie

de ingenieurs van NASA's laboratorium voor straalaandrijving

hebben de kracht van HiRISE benut.

Ze hebben de afbeeldingen ervan gebruikt om een ​​kaart van de landingsplaats te maken

ongelooflijk gedetailleerd.

We hebben HiRISE gebruikt om ons te helpen de gevaren te begrijpen

dat het terrein zou kunnen bieden.

VERTELLER: Mars 2020

zal de kaart vergelijken met wat het op de grond ziet.

Dan zal het zich richten op zijn doel.

Retro-raketten zullen leiden deze rover van $ 2,5 miljard

veilig naar de oppervlakte.

(zoemend)

Eenmaal op de grond Mars 2020 voert zijn eenvoudige uit

maar ontzagwekkende taak,

om in het oppervlak van de planeet te graven,

zoeken naar fossielen van het leven op Mars.

DIANA: Is er leven of was er leven op het oppervlak van Mars?

Het kan niet fundamenteler worden dan dat.

Ik kan me geen Mars voorstellen die op de een of andere manier niet leefde.

Als Mars 2020 kan antwoorden die vraag

Ik denk dat we de microfoon bij JPL kunnen laten vallen en loop gewoon het lab uit

omdat we net de meeste hadden geantwoord fundamentele vraag van de menselijke geschiedenis.

VERTELLER: Zoals deze robotpioniers jagen op leven op Mars,

we leggen de basis voor de volgende grote uitdaging -

menselijke pioniers sturen om zich bij hen aan te sluiten.

BRIDENSTEIN (over PA): De maan is het testterrein,

Mars is het horizondoel.

VROUW (via radio): We hebben ontsteking van

NASA's ruimtelanceersysteem solide raketmotor,

drijft ons op onze reis naar Mars.

VERTELLER: Ingenieurs racen om de technologie te ontwikkelen.

ELON (over PA): Wil je de toekomst

waar we worden een beschaving in de ruimte

en zijn daarbuiten tussen de sterren

of een waar we voor altijd zijn beperkt tot de aarde?

Ruimteverkenning, moeilijk maar niet onmogelijk.

VERTELLER: De eerste mensen wie zal voet op Mars zetten

zijn al onder ons.

MAN: We zijn van plan haar te sturen ooit naar Mars, mensen.

VERTELLER: Maar deze missie zullen samen zijn dan wat dan ook

we hebben het ooit geprobeerd.

Er zijn twee gigantische hindernissen.

Eerst moet je er komen.

Er is echt geen tekort aan uitdagingen

als het gaat om het krijgen van mensen naar Mars, (stamelt) niet op Mars,

alleen naar Mars.

ADAM: De navigatie is moeilijk.

Een beetje eraf en je verbrandt omdat

je komt te steil binnen en dan te ondiep komen

je gaat naar het zonnestelsel

en voor altijd rond de zon draaien en dood zijn.

LUJENDRA: Het duurt ongeveer zeven maanden om naar Mars te gaan.

Als je eenmaal op Mars bent je moet er nog twee jaar zijn

voordat je kunt nemen de terugvlucht naar de aarde.

VROUW: Je krijgt een soort hutkoorts

dat is - dat is ongekend.

VERTELLER: Als je eindelijk aankomt op de planeet

je moet overleven in angstaanjagende omstandigheden.

Niet-inadembare lucht,

extreem koud, giftig stof.

En een onzichtbaar gevaar die zelfs ruimtepakken bieden

weinig bescherming tegen.

Dodelijke straling.

Het lijkt een onmogelijk probleem.

Maar de planeet biedt ook een oplossing.

(piepend)

VERTELLER: Slechts 350 mijl ten westen van Jezero Crater,

waar Mars 2020 zal jagen op buitenaards leven,

we keren terug naar Syrtis Major,

waar we eerst dachten dat we het zagen.

En hier, waar onze reis begon,

we vinden de sleutel om op Mars te leven ... onszelf.

DAVID: Af en toe, we komen een van deze tegen

soort vreemde slangenachtige, slangachtige vormen.

En dit is op terrein dat is ongelooflijk plat,

sterk bekraterd.

We zijn er vrij zeker van deze kenmerken zijn lavabuizen.

NINA: Lavabuizen vormen zich in de buurt van vulkanen

terwijl lava door breuken naar buiten stroomt.

TANYA: En uiteindelijk loopt dat weg

en het laat deze grotten achter.

ABIGAIL: Soms kunnen we gaten zien doorloop deze functies

en dit zijn donkere gaten

en als je naar beneden kijkt je ziet gewoon duisternis.

VERTELLER: Geen menselijke uitvinding heeft het stralingsprobleem nog opgelost.

Maar deze ondergrondse wonderen zou wel eens onze redding kunnen zijn.

Diep in de bergen van Noord-Spanje

een team van wetenschappers is aan het onderzoeken hoe we zouden kunnen overleven

in de dodelijke omgeving van Mars.

JOSÉ: Ik geloof wat we gaan doen op Mars

zal ongelooflijk zijn.

Maar het is niet gemakkelijk.

We zijn geëvolueerd op planeet Aarde

en onze biologie is eraan gewend naar deze planeet.

CARMEN: Als u op Mars zou wonen voor langere tijd,

zelfs het ruimtepak dragen,

de straling zou beslist dodelijk zijn.

We moeten gaan ondergronds en duidelijk

hoe dieper we zijn

hoe meer bescherming we zullen hebben van straling.

Sommige van deze grotten zijn echt heel lang.

Ze kunnen kilometers lang zijn,

zodat we dieper en dieper konden gaan en creëer een leefgebied waarin we kunnen leven.

VERTELLER: Hier, in zijn eigen versie van een Martiaanse lavabuis,

het team kan erachter komen wat dit onderaardse leven

zou kunnen zijn als.

Je verliest de tijd echt omdat

je hebt geen dag of nacht.

Je bevindt je in een besloten omgeving,

in een extreme omgeving,

wat het erg uitdagend maakt.

We moeten zijn onafhankelijk in elk opzicht,

niet alleen psychologisch onafhankelijk

maar qua eten, materialen, hulpbronnen, energie.

Dit zou ons thuis zijn op planeet Mars

en we moeten een omgeving creëren voor ons om te overleven en te gedijen.

VERTELLER: Lavabuizen zullen zorgen een kant-en-klaar onderkomen

voor de eerste onverschrokken pioniers.

En experts geloven

het kunnen ook sites zijn voor schikkingen op langere termijn.

Sommige zijn misschien zelfs groot genoeg om hele steden in te passen.

JOSÉ: We leven tussen de laatste mens enkele planetaire generatie

en de eerste multi-planetaire generatie.

Zodra we Mars koloniseren we zullen de geschiedenis veranderen,

we zullen de toekomst veranderen.

VERTELLER: En het kan zijn, in deze lavabuizen,

dat de zoektocht die heeft geleid onze interesse in Mars al eeuwen

komt eindelijk tot een einde.

Diezelfde voorwaarden die zullen houd ons ondergronds veilig

misschien wel, miljarden jaren,

hebben ook iets anders bewaard,

leven op Mars.

DAVID: Vanwege het geweldige straling die het oppervlak baadt

alle levensvormen die er vandaag zijn

worden begraven onder het oppervlak.

Dit is een heel nieuwe plek voor ons om op Mars te verkennen

en vooral, het is een van die plaatsen

dat lijkt alsof het zou kunnen zijn echt een goede leefomgeving

voor elk bestaand Mars-leven, zou het moeten bestaan.

VERTELLER: Onze dag op Mars loopt ten einde.

De zon gaat onder de duinen van Syrtis Major.

Deze plek heeft ons ooit gemaakt droom van een aardse wereld,

maar onze reis heeft onthuld Mars 'verhaal om te zijn

verbazingwekkender dan wat dan ook we hadden het ons kunnen voorstellen.

En nu eindelijk het is bijna binnen ons bereik.

NINA: Mars is als mijn tweede thuis.

Ik zou graag op bezoek gaan.

Het is geweldig.

(explosie)

ADAM: Ik droomde altijd van zijn de eerste persoon die Olympus Mons beklom,

de grootste berg in het zonnestelsel,

plant de vlag erop.

DERRICK: Mars laat ons herdefiniëren wie we zijn

en wat zijn verbinding is voor het universum.

JAMES: Zou ik gaan? Natuurlijk in een oogwenk.