Original subtitles

TERMINAL ISLAND SAN PEDRO, CALIFORNIË 1919

Toen Yoshida-san me deze foto liet zien, dacht ik:

Hoe kan een man als ik zo boffen?

Yuko...

je bent prachtig.

Furuya-san, ik had iets moeten...

Dit zal eerst wel eng lijken.

Maar al snel is het geweldig.

Het komt goed.

We zijn nu getrouwd.

Ik moet je wat vertellen.

Ik...

Het spijt me zo.

Ik zou het je schrijven.

Het vertellen voor ik afreisde.

Maar...

Maar dat deed je niet. Je vertelde me niks.

Je dacht me beet te nemen.

Alsjeblieft. We zeggen: Het is van Hideo.

Het wordt jouw kind.

Wat denk je wel niet? Waar zie je me voor aan?

Sorry. Ze zeiden: Hideo is een goede man.

Een begripvolle man. Een lieve man.

Ik smeek je het me te vergeven.

Alsjeblieft.

Ik vroeg om een bruid.

Niet om een hoer.

Alsjeblieft, Hideo. Ik kan het uitleggen.

Er is niks uit te leggen. - Alsjeblieft.

Je kwam bedorven aan.

Een rotte appel. Wat zou jij doen?

Vergeef het me. Alsjeblieft.

Ik heb niemand.

Alsjeblieft.

Alsjeblieft.

EEN JAAR LATER

LOS ANGELES, CALIFORNIË 1920

Wacht even.

Het was de goede keuze, liefje.

Kinderen moeten niet op straat opgroeien.

Eén zwak moment...

gevolgd door zoveel vernieling.

Wat is een vrouw nog waard als ze haar eigen kind niet kan opvoeden?

Als ze het niks kan bieden?

Kindje?

Heb je zorgen?

Nee, ik denk gewoon na.

Ja.

Ik kwam hier vroeger ook.

Om na te denken.

Over het leven.

Dan bedacht ik...

hoe vredig het zou zijn onder water.

Al je problemen en zorgen...

kon de zee met zich meevoeren.

Maar neem dit aan van een vrouw die al veel heeft meegemaakt.

Pijn hoef je niet weg te spoelen.

Die verdwijnt uiteindelijk.

O, nee. U begrijpt me verkeerd.

Ik rust alleen uit voor ik naar huis ga.

Goedemorgen, kindje.

Je hebt goed geslapen.

Wat is er gebeurd?

Ik weet nog dat ik onder water was.

Ik heb je gered. Van een ongeluk.

Ik weet niet hoe ik hier kom.

En met een beetje geluk vervaagt de rest ook nog wel.

Weet dat je nu veilig bent, kindje.

Hier.

Dank u.

Dit huis...

Het voelt of ik weer in Japan ben.

Ja, ik heb lang aan mijn huisje gewerkt.

Eet maar. Je moet herstellen.

Eet smakelijk.

Sorry, ik was blijkbaar uitgehongerd.

Je geest hongert naar herstel.

Is dat de Yotsu Hanabishi?

Het wapen van mijn voorouders.

O, echt? Wat toevallig.

Kom. Een herstellend lichaam heeft frisse lucht nodig.

Wat mooi.

Niet één scheef blaadje.

Prachtig.

Ik wist wel dat jij het mooi zou vinden.

Hij heeft de hele ochtend niet gepauzeerd.

Ja, hij werkt heel hard.

Is hij al lang bij u?

Langer dan ik me kan herinneren.

Maar is er een betere tuin om aan te werken?

Toen u me op de brug vond...

Kindje.

Daar mocht je niet aan denken.

Maar u zei dat u daar ooit ook stond.

Te denken over vreselijke dingen.

Je hoeft niks te zeggen.

Ik wilde alleen maar...

moeder zijn...

zorgen, liefhebben...

Kindje.

Je had bijna het zand verpest.

Het spijt me.

Je hebt je te moe gemaakt.

Laten we even rusten.

Goedemorgen, kindje.

Je hebt goed geslapen.

Is er iets mis?

Nee, niks.

Wat een mooi haar.

Net zijde.

Is dat pad nieuw?

Waarom vraag je dat?

Het is nog niet af.

Dit soort haar heeft aandacht nodig.

Het spijt me, ik ben duizelig.

Wacht, ik heb wel iets.

Deze staat je prachtig.

Die is veel te mooi.

Onzin.

Hij past je perfect.

Geniet er nou maar van.

U bent te gul.

Help me, iemand.

Iemand.

Iemand.

Help me.

Ik heb je nog gewaarschuwd, kindje.

Help me.

Hou vast, kindje. Ik red je wel.

Goedemorgen, kindje.

Je hebt goed geslapen.

Je bent vast uitgehongerd.

Waar ben ik?

Rustig maar. Eet je ontbijt op.

Wat is dit voor vervloekte plek?

Is dat niet duidelijk?

Dit is het paradijs.

Ik weet niet hoe ik hier kom.

Hoe ik uit het water kwam.

Natuurlijk niet.

Je bent er nooit weggeweest.

Maar maak je geen zorgen. Je bent nu veilig.

Nee. Ik kan hier niet zijn, op zo'n plek.

Ik ben een moeder.

Niet meer.

We hebben elkaar nu.

Nee. Nee.

Je bent bang.

Ik ken die angst.

Een wanhopige honger naar genoegdoening.

Dat noemen de priesters onnen.

Maar ik kan je helpen.

We kunnen hier gelukkig zijn.

Nee. Ik ben een moeder. Ik moet terug.

Je bent dood.

Het is allemaal weg. Verdwenen.

M'n kindje...

ik ken die pijn ook.

Echt.

Maar hij zwakt wel af.

Ik heb een vreselijke fout gemaakt.

Lief kindje...

ik kan nu je moeder zijn.

Dat bent u niet. U bent een demon.

Ondankbare hoer.

Jij koos hiervoor.

Je ging zelf naar die brug.

Ik waarschuwde je, maar jij koos voor de vergetelheid...

en wierp jezelf in het water.

Ik heb je uit het zand gered.

Zal ik je teruggooien?

Terug de diepte in.

Ik heb gewacht.

Ik heb zo lang gewacht.

Op jou.

Op een kind van mezelf.

De Yotsu Hanabishi...

Het wapen van mijn voorouders.

Onze voorouders.

Snap je het nu?

Wij delen één familie.

Alleen mijn bloedlijn kan hier bij me komen.

Zelfs zoveel generaties later.

Dit is ons paradijs.

Tot in de eeuwigheid.

En nu moet je echt eten, kindje.

Je hebt je krachten nodig.

Er moet een uitweg zijn. Dat moet.

Er is geen uitweg...

kindje.

Waar moet je anders heen?

Nee. Je probeert het te hard.

O, ik snap het.

Volgens de monniken leert men pas echt kalligraferen...

als men de letters laat stromen als adem.

Je hebt de Yotsu Hanabishi perfect gekopieerd.

Ja, hij raakt me echt.

Niks is hier niet op z'n plek.

Toch?

Dat geldt ook voor deze yukata.

En voor mij, denk ik.

Ja, natuurlijk.

U zei dat u vele generaties wachtte.

Had u zelf dan geen dochter?

Ik praat niet over haar.

Maar dit was haar yukata, hè?

Ik wilde er niet over praten.

Ik zag haar er een dragen. Onder het zand.

Dat is uw dochter, hè?

Daar in die hel?

Genoeg.

Is dat uw werk? - Stilte.

Stuurde u haar daarheen?

Krijgt u haar daarom niet terug?

Wat hebt u met haar gedaan?

Hou je mond.

U weet het vast nog wel.

U hebt dit alles gebouwd om het te vergeten.

Maar dat lukt u niet, hè?

U krijgt uw dochter niet terug.

Omdat ze net zo is als jij.

Onredelijk.

Respectloos.

Egoïstisch.

Net wat ik dacht.

Uw dochter was u nooit perfect genoeg.

Hoe hebt u haar vermoord?

Dat heb ik niet gedaan.

Ze maakte me woest. Die val was haar eigen schuld.

Ze riep het over zichzelf af.

En u nu ook.

Laat me los.

Help me.

Help me.

Alsjeblieft.

Help me.

Bedankt, kindje.

Ik zei het toch?

Ik ben uw kind niet.

Ik ben een moeder.

21 JAAR LATER

1941

COLINAS DE ORO 3 JULI 1943

Wakker worden, makker. Je bent thuis.

Chester?

Ja.

Die jongen brengt pijn mee.

Die achtervolgt hem.

Mijn zoon is in Italië veiliger dan wij hier zijn.

Soms is ongeluk gewoon pech.

Mijn zoon is thuisgekomen.

Levend.

Ik hoop alleen maar dat de jouwe ook veilig thuiskomt.

Nakayama, Chester.

Medisch ontslag.

Chester.

Waar is Luz?

Ze is in orde.

Maar haar vader kwam en...

Ze is vertrokken?

Het spijt me.

Ze vroeg me om je deze te sturen.

Maar jij had opvrolijking nodig. Niet dit.

De geest volgt jou.

Die doodde jouw zoons.

Die maakte Luz gek.

Door jou is mijn man gestorven.

Nu breng je iedereen in gevaar.

Laat hem met rust.

Mijn zoon rouwt.

Om wie?

De baby's?

Jij deed hem dit aan.

Als jij niet zo'n egoïst was...

was dit alles nooit...

Mijn zoon is een soldaat.

Hij is een held.

Wat ben jij?

Je moet rusten. Kom.

Ze heeft gelijk.

Een geest volgt mij.

Hij volgde me de oceaan over.

Die gecrashte jeep was geen ongeluk.

De geest wilde me doden.

Deed de geest dit ook?

Alsjeblieft, luister niet.

Waar had ze het over?

Waarom zei ze dat het aan jou ligt?

Mijn zoon...

Mijn lievelingetje.

Ma?

Ik heb je zo gemist.

Ma, laat me los.

We moeten gaan.

Laat me los.

Zoek je vrouw.

De baby's zijn dood.

Maar je lijn...

onze lijn moet zich voortzetten.

Yurei.

Jij bent het.

Mijn Taizo.

Laat m'n moeder met rust.

Noem je haar moeder?

Dat is ze.

Maar jij...

Jij bent een demon.

Ga weg uit m'n moeder.

Zij is geen moeder.

Ze is een dief.

Kijk me aan. Lafaard.

Taizo.

Ma.

Ma.

Wat is er gebeurd?

Asako? - Ma?

Chester?

Ma.

Ze zat in me.

Maar ik was er ook.

Ik moest toezien hoe mijn handen...

Mijn eigen handen...

Ik probeerde...

Ik probeerde m'n lijf aan te sturen.

Ik vocht zo hard. Maar ik...

Ik kon het niet.

Ik voelde de geest.

Zoveel pijn.

Zoveel verlangen.

Als een vreselijke honger.

Onnen.

Wat is het?

Wat wil het?

Jou.

Dan was zij het.

Wie?

Ik had een zus.

Lang geleden gestorven.

Ze heette Yuko.

Jouw zus...

is de yurei?

Ze was Hideo's fotobruid.

Maar hij verstootte haar.

Stuurde haar weg.

Ze ging naar de Badger Avenue Bridge.

Ze sprong.

Jezus.

Maar wat moet ze dan met mij?

Toen ze naar Hideo kwam...

was ze...

al in verwachting.

Ze noemde me haar kind.

Taizo.

Is dat... - Zij had jou Taizo genoemd.

Het spijt me.

Het is goed, Akemi. Stil maar.

Taizo.

Ik was nog in Japan toen ik hoorde dat mijn zus zich had omgebracht.

Ik zwoer dat het kind van mijn zus nooit een wees zou hoeven zijn.

We maakten de oversteek.

We namen jou op.

En m'n vader?

Een soldaat.

Hij stierf in de oorlog.

Al die jaren...

M'n hele leven...

De diners aan tafel.

Als je me recht aankeek en er geen woord over zei.

Hoe?

We waren bang dat de waarheid pijn deed.

Dat die jullie pijn zou doen.

Zoon...

Noem me niet zo.

Zij is mijn bloedverwant.

U bent niks.

Is dat zo?

Taizo?

Alleen mijn bloedverwanten kunnen hier bij mij komen.

Yuko.

Yurei?

Hoe kan dit?

Ik weet het niet.

U kent de tradities.

U moet ons helpen.

Ik ben geen onmyoji.

Ik ken alleen delen van oude Kaidan.

Dat is meer dan de meesten.

Haar geest elders.

Kaidan zeggen ons...

rusteloze ziel...

heeft lichaam nodig.

Als we lichaam vernietigen...

kan ziel niet bestaan.

Het vernietigen?

Haar lichaam vernietigen?

Nee.

Zij is het niet.

Niet meer.

Haar geest moet bevrijd worden.

Alsjeblieft. Dit moet gebeuren.

Ze ziet eruit zoals ik me haar herinner.

Een meisje.

Op weg om haar man te ontmoeten.

Arme Yuko.

Ja.

Het moet gebeuren.

Chester... - Laat me alleen.

Alsjeblieft.

Monster.

Nee.

Nee, Taizo.

Taizo.