Original subtitles

Alles goed, Alex? - Zo goed, je wordt er misselijk van.

Wat is dit? - Driedimensionale magie.

Laat eens zien. - Licht, maestro.

Kan ie? Ok� dan.

Ruthie? - Ze wilde zelf.

Ze wil altijd wel.

Draai de projector.

Bij een hoek van 20 graden is het al met haar gedaan.

We kunnen het publiek nog niet met Ruth Jernigan in 3-D verblijden.

Stan, ga daar eens mooi voor staan.

Nu mag je even acteren.

Het is winderig. Koud en winderig.

Er is een fikse storm op komst. Bliksem.

Gelukkig ben je geen acteur. Bedankt, jongens.

En om de hoek zien we ons eigen toverhuis...

waar onze filmers alles mogelijk maken met hun special effects.

Daar komen we straks nog wel. We brengen u helemaal naar Mars.

En daar, dames en heren, komt net onze meester van de special effects.

Geen enkele regisseur maakte zoveel kassuccessen als hij: Alex Brady.

Daar komt hij, op z'n wagentje. Dag, Alex.

Om de volgende hoek ligt ons Western-stadje.

Het zijn er eigenlijk wel zes in ��n. We hebben alles bij elkaar omdat...

Lennie. Je komt zomaar zonder te bellen? Hoe is het ermee?

Ach, mijn secretaresse wou je 2 dagen terug doorverbinden, maar je was weg.

Was dat een geintje? - Ik wou weten of je er was.

De zenuwen, denk ik. - Waarom dat?

Je ziet er prima uit, een paar pondjes kwijt.

Wat doe je hier? Woon je nog in Albany?

Ja, hoor. En ik sta nog in die kledingzaak.

Goh, ik dacht wel dat je zo'n kantoor had.

Dit is mijn kantoor niet, dit is mijn knutselhok.

Onze talentvolle Alex.

Onze pientere Alex. - Hou op.

Nog altijd een van de jongens.

Altijd struinden we met z'n drie�n door L.A.

Jij, ik en Buddy Coates.

Wat doe je nou in de stad? Hoe lang blijf je?

E�n dagje. Ik druk me van mijn werk. Vanmorgen hier, vanavond weg.

Kort bezoekje.

Ik heb die rondleiding gedaan. Ik ben 'm gesmeerd toen ik jou zag.

Mag ik eens kijken?

Stelt niks voor, gewoon wat van onze special effects.

Moet je kijken.

Die arme Buddy is dood.

Buddy Coates?

Hoe is dat gebeurd? - Vorige week, aan hepatitis.

Ik zag hem nu en dan nog wel eens.

We waren wel een stelletje pechvogels. Eerst mijn zus Jenny, nu Buddy.

Jenny is al lang geleden. - Niet zo lang.

Ze zat een klas lager dan wij.

Vlak nadat jij zo'n geluk had bij Mr Marosco met je eerste baantje.

Kom, we nemen een sorbet op Buddy. Waar hield hij van?

Chocola. - Chocola. Ja, dat heb ik.

Kunnen we ook op Jenny toosten? - Ja hoor, ik heb ijs in alle smaken.

Ga zitten.

Weet je nog dat we je hielpen met dat amateurfilmpje van je?

De laatste dingetjes. Ik werkte in de supermarkt, om mijn motor te betalen.

Je wou Jenny in die film erop hebben. Ze was bang. Ik zei: We doen het niet.

Jij en Buddy...

je tweede cameraman, hij was door jou aan film verslingerd.

Hij had ermee door moeten gaan.

Jij en Buddy, jullie stonden te wachten tot zij zou komen opdagen.

Maar ze kwam niet.

Dat ongeluk met de motor.

Ze lag dood te bloeden tot iemand haar vond.

Te laat. Ze stierf in de ambulance.

Kastijd jezelf niet zo.

Ja, jij weet altijd het goeie woord.

Op Buddy.

Op Jenny.

De laatste keer dat ik Buddy zag, gaf hij me een pakje.

Ik mocht het pas openmaken als hij er niet meer was.

Het was een kleine spoel 16 mm-film.

Waar je vroeger mee werkte.

Ik heb hem laten opblazen...

tot 35 mm-formaat. Waar je nu mee werkt.

Kunnen we die daarop zien?

Ze is dus wel gekomen, Alex.

Ze was wel bij jou en Buddy, en in je film.

Er was geen ongeluk onderweg. Je stunt liep fout af.

Ze bloedde daar dood, en jij liet haar liggen.

Je hebt geen hand uitgestoken.

Je rende weg en liet haar doodgaan.

Was dat vanwege Mr Marosco?

Was je bang dat het voorbij was met je mazzel als hij erachter kwam?

Ik was er ziek van.

Ik kon het niemand vertellen, ik moest eerst jou zien.

Ik ben blij dat je zoveel succes hebt. Echt waar.

Ik ben blij dat je dit allemaal hebt. Want ik maak er ��n puinhoop van.

Rotzak, ik krijg die verdomde film in elk schandaalblad...

in elke krant...

ik zorg ervoor dat die op elk TV-kanaal te zien is tot ook jij er ziek van wordt.

Het is niet waar. - Nee. En de politie, en justitie.

Tot je je kist inkruipt alsof 't een van je mooie sportauto's was.

Dat wou ik je komen zeggen. - Het is niet echt.

Ik weet niet wat Buddy deed, wanneer hij met trucagefilms begon. Het is nep.

Kijk, het is ��n grote truc.

Was hij jaloers? Is hij gek geworden omdat ik het gemaakt heb en hij niet?

Kijk maar. Je ziet...

Hier begint het decor. Het is niet eens ��n stuk film, dat ziet elke monteur.

Kijk maar naar het verschil in korrel. - Ik zie niets.

Ik zal het je laten zien. Geef maar.

Toe nou, we waren vrienden.

Wat wil Buddy ons aandoen?

Ga zitten. Rustig maar.

Denk je echt dat ik Jenny zoiets zou hebben aangedaan?

Geef me een paar uurtjes Wacht hier op me.

Ik haal apparatuur en experts Je zult zien dat het nep is.

Dan zul je begrijpen wat er te begrijpen valt over die arme Buddy.

Geef me een paar uurtjes.

Alex, ik hou de film, hoor. - Best.

En mijn vlucht gaat om elf uur.

Ik moet morgen weer werken. - Ik breng je zelf weg.

Dan kunnen we lekker afscheid nemen.

Maak het je tot die tijd gemakkelijk. Ik heb hier alles.

Vertrouw me nou maar.

Dag Rose, je bent ontslagen. - Pardon?

Je mag naar huis. Je bent geweldig. - Zeg dat nog eens.

Ik vind het zalig om te horen.

Mr Marosco belde. Hij moet je spreken. - Morgen, ik heb nu geen tijd.

Wie is dit hier?

Die aardige productieleider, die 'professor'.

Ik heb gezegd dat je terugbelt. - Kon je niks anders zeggen?

Dat hij te oud is soms? - Hou toch op.

Ruth Jernigan wacht op je.

Hoe lang al? - Een minuutje of tien.

En Phil Crossette is er.

Ik hou u niet lang op.

Was u laatst tevreden over me? - Ja, zeker.

Mijn optreden was goed? - Prima.

Ik zal bij de komende film aan je denken.

Geen rol is me te klein. Ik doe het allemaal graag voor u, maestro.

Ik zit al die tijd te poseren.

Voor de lol eens proberen?

Kom maar op, arrogantje.

Zo goed? - Daar wil ik er wel meer van, Ruthie.

Dat was ook zo voor ik je grote ster werd.

En toen je mijn grote ster was, hoorde ik iets over jou en een nieuw vriendje.

Een paar vrolijke acteurs, op de set van mijn eigen film.

Misschien was die film ons probleem, Herr Doctor regisseur. Jij vergat me.

Ik was maar je actrice terwijl jij je eigen film maakte.

Mag ik biechten? Moordenaars mogen ook biechten.

Ik moet wat aan jou en mij doen. - Nu?

Nu heb ik andere zaken te regelen.

Ik hoor 't wel als je een gaatje hebt.

Af, achtervolgd door een beer.

Shakespeare.

Davy, met Alex Brady.

Ik wil de klinkers nat hebben.

Over een uur.

Ik ga er niet over twisten, zorg dat het gebeurt.

Fijn dat je er nog bent. - Ik ga heus niet uit dansen.

Heb je de film?

Kom, ze wachten op ons. Ik moet nog ��n ding doen.

Ik kan het niet geloven. - Nee, maar dat komt wel.

De klinkerstraat.

Waarvoor breng je me hierheen?

Voor de straat. Hier maken we films.

Schaduwen op het scherm der raadselen.

Hier draaien we je een loer met illusies.

Hier halen we je hele realiteit onderuit.

Hier vermoord ik je, Lennie.

Wij zullen elkaar toch nooit wat aandoen?

Die film...

die film is echt, h�?

Wat weet jij nou over wat echt is?

Wat schaduwen zijn, wat concreet is?

Leer je dat in de herenkleding?

Je bent gek. - Rennen, Lennie. Vlucht.

Weet je, Lennie, je hebt me gekwetst met die film, makker.

Je hebt een ouwe vriend gekwetst. En daarmee kwets je mij.

Hier.

Het is allemaal maar gespeeld. Ik treed voor je op.

Daar gaan we dan. Allemaal illusie.

De maalstroom in.

Zeshonderd man reden de dodenvallei in.

Het is allemaal nep, Len. Er is geen vallei, geen zeshonderd ridders.

De dood is het enige wat echt is.

Wie is de echte illusie, jij of ik? Wie van ons gaat eraan?

Alles in orde, Alex? - Alles tip-top, Scottie. Goeienavond.

Hallo, daar.

Sorry, maar een van ons hoort hier niet.

Dat moet ik zijn, Mr Brady. Ik weet wie u bent.

Neem me niet kwalijk, maar van al de dingen in deze prachtige studio...

trof dit prachtding mijn oog. Dit is pure schoonheid.

Ik ben van de politie.

Inspecteur Columbo, Moordzaken.

Uw secretaresse zei dat ik hier mocht wachten terwijl ze u zocht.

Hoe wist u het? - Wat weet ik?

U bent het antwoord op alle gebeden van een filmmaker.

In mijn vak werken we altijd met steeds weer dezelfde mensen.

Nooit eens breken we uit het kleine cirkeltje om ons heen.

En dan zie je een nieuw iemand, een echte loodgieter, apotheker...

of godlof een inspecteur van Moordzaken.

Grappig, ik heb over 'n misdaadfilm zitten denken.

Weet u, ik zou zo dit rietje in uw oor willen steken...

en alles eruit halen wat u ooit gedacht, gevoeld, gezien of gedroomd hebt.

Het is een grote zegen dat u hier voor me staat.

Gaat u toch zitten. Ik wil alles horen wat u te zeggen hebt.

Ik ben nog nooit zo aardig onthaald.

De meeste mensen zijn argwanend en bot zodra er politie komt.

Maar bij u voel ik me heel erg welkom.

Maar ik wilde u wat vragen over een onbekend lijk op het strand.

In ons vak heet zo iemand 'John Doe'.

Vindt u het erg als ik ga staan? - Welnee. Ik help u wel even.

Laten we daarheen gaan.

Wat is er met die John Doe? - We weten niet wie het is.

Het lijk is vanochtend vroeg gevonden.

Probeert u dit eens. Ga eens lekker liggen. Het is een waterbed.

Dat heb ik nou nog nooit geprobeerd.

Mijn vrouw, Mrs Columbo, heeft het daar al vaker over gehad.

Hoe vindt u het? - Eerlijk gezegd een beetje tobberig.

Wat zou mijn vrouw in gedachten hebben?

Ik begrijp dat u het vreemd zult vinden dat ik bij u kom voor die John Doe.

Maar als u even geduld hebt... Het gezicht van het slachtoffer...

het is heel naar, maar hij had geen gezicht.

Alsof hij een fikse dreun gekregen heeft, van een hamer of zo.

Hij stierf door elektrocutie, hij zal uw leeftijd zijn, door heel hoge spanning.

Z'n hele zenuwstelsel finaal verwoest. - Bliksem.

Dat denk ik niet. Er was wel regen, maar geen onweer.

Hoogspanningskabels op het strand? - Dat zou kunnen.

Maar er was nergens in de buurt elektriciteit te vinden.

Dit is inderdaad een fascinerend bed.

Het was me een waar genoegen.

Geen vingerafdrukken ook. Z'n handen zijn verbrand, of hij iets vastklampte.

En z'n zakken waren leeg. Allemaal binnenstebuiten gekeerd.

U begrijpt dat het ons grote moeite kost om hem te identificeren.

Wie hij is, hoe hij geleefd heeft. Dan kunnen we pas ingaan op z'n dood.

Daarom kom ik bij u.

En hierom.

De films van Alex Brady.

Dat lag op de weg, niet ver van het lichaam. Zeker door iemand verloren.

Of uit de zak van het slachtoffer gevallen. Hij kan vanuit een auto gedragen zijn.

Of het heeft niks met de moord te maken.

U denkt dat het een moord is? - Ik vermoed wel zoiets, ja.

Het zou een rare elektrocutie zijn als hij weer opstaat, z'n zakken leegt...

naar het strand gaat en zichzelf in z'n gezicht slaat, als u me kunt volgen.

Zeken

Maar hoe kan ik u helpen? Er zijn duizenden exemplaren van dat boek.

Ik heb er zelf ook een.

Het gaat niet alleen om dat boek, maar ook om wat erin staat.

Binnen op de kaft.

Komt u mee naar het licht?

Het is nog nat van de regen, maar het is leesbaar.

Het is in potlood.

Het telefoonnummer van de studio, met het kengetal. Ziet u?

En daaronder het telefoonnummer van uw kantoor, Mr Brady.

Uw toestelnummer, zodat je niet eerst via de centrale hoeft. Ziet u?

Alsof iemand uw nummer heeft gevraagd en genoteerd om u te kunnen bellen...

Dat is wel duidelijk. - Heeft iemand u gebeld?

Een ge�lektrocuteerde onbekende zonder gezicht?

Het is ook eigenlijk geen vraag, h�?

Maar het hoort bij ons vak om elke kleinigheid na te gaan.

Echt geen vreemd belletje? Van iemand die u niet kent?

Een hele rij van zulke telefoontjes.

Dat soort boeken is er voor liefhebbers.

Filmfanaten, dromers, mensen die een filmer denken te begrijpen.

Of hij hen misschien wel.

De een heeft een idioot idee voor een film, de ander een script.

Maar de meesten zitten lekker te fantaseren en bellen op.

Hoe ben ik begonnen, hoe kunnen zij beginnen? Of ik het geheim weet.

Ze zijn lief, of wanhopig, of triest.

En ze bellen mij en al mijn collega's op.

Het spijt me, ik denk dat u niets aan me zult hebben.

Dat verbaast me niet echt. Ik moet gaan.

Dag, mevrouw. Je kunt haar bijna aanraken.

Zou u dat willen? Dat is holografische film, gegarandeerd 3-D.

Maar het blijft gewoon film.

Toe zeg, dat kunnen we wel van alles zeggen wat we hier doen: Gewoon film.

Maar is de film echt? - De film wel, maar de beelden...

Zijn die minder echt? - Nee, Mr Brady...

straks heeft u me onder tafel gekletst.

Ik heb u lang genoeg opgehouden Mag ik u zeer hartelijk bedanken.

Ik zal u niet meer lastig vallen. - Geen enkel punt.

Het beste, h�?

Pardon, nog ��n dingetje.

Zou u echt een misdaadfilm willen maken rond iemand als ik?

Wou u me soms helpen? - Dat is 't hem juist. Heel graag zelfs.

Maar eerlijk gezegd lijkt me het werk dat ik doe...

niet zo interessant als u denkt dat het is.

Het is echt niet zo spannend. Het is niet zoals in de film.

Dat waar ik mee werk lijkt me helemaal niet interessant voor anderen.

Maar als ik het mis heb, hoor ik het graag. Neem nou...

deze sorbetglazen.

Als ik een moord onderzoek, vergeef me...

en deze glazen kunnen ertoe doen, dan moet ik de glazen interessant vinden.

Maar voor uw film is dat niet... - Ik ben een en al oor.

Dan zal ik u zeggen...

dat u dit allemaal pas gebruikt hebt.

Twee sorbetglazen, rietjes, lepels...

Ik denk chocola.

Chocoladesiroop met vanille-ijs. Wij noemden dat wel zwart-op-wit.

En aan dat opgedroogde randje te zien, zeg ik: Vanmorgen.

Maar dan neem je geen sorbet, dus ik zou zeggen: Gisteren ergens.

Als ik het nog interessanter voor u zou willen maken...

zou ik zeggen dat u met z'n twee�n sorbets hebt zitten smullen.

Maar niet echt, want eentje is amper aangeraakt en de ander is nog half vol.

U werd misschien gestoord, of u was samen erg druk bezig...

of u schrok ergens van en liet die glazen achter.

En wat die andere persoon betreft...

dat lijkt me een man. Geen vegen lippenstift.

En voor de rest zouden we moeten gaan kijken naar vingerafdrukken.

Maar zover hoeven we niet te gaan. Het zal u vast teleurstellen.

Teleurstellen?

Bent u nou helemaal?

Dat is niet interessant maar reuze fascinerend.

Volgens mij wilt u gewoon aardig zijn. Maar ik moet nu weg.

Ik zal u niet verder ophouden.

Het beste, h�?

Had ik gelijk? Over die sorbetglazen.

U was heel warm.

Hallo, mevrouw?

Ik heb hier een print-out van de rekening, zwart op wit.

Mevrouw...

Nee, Cecil. Dat doet hij niet zonder het me te zeggen.

Dat hoort hij vooraf te doen, maar anders zeker achteraf.

Ik zeg toch: Hij heeft niks gezegd.

Als je per se iets in je computer moet zetten, lijkt me dat heel geschikt.

Bent u diender? -Inspecteur. Diender zeg je niet meer.

Nog bedankt. Ik heb Mr Brady getroffen op z'n geheime plekje.

In de Jongensclub. Voor ��n jongen.

Als u diender was, kon u me dienen met het vinden van een sproeiwagen.

Hierop? - Een briefje of zo.

Hij zou gisteren een straat hebben laten nat sproeien.

Hun maffe computer stuurt nu onze computer een rekening. Maf gedoe.

Waarom een sproeiwagen? We draaien nog lang niet.

Ik zou het niet weten.

Mr Brady is nog erg jong, h�? - Het hele bedrijf, meneer de diender.

Inspecteur. Als groentje bij de politie vond ik 'diender'...

Is dit een weerbericht? - Kijk maar. Filmers en weer zijn ��n.

Ik weet altijd graag of ik echt mijn regenjas nodig heb.

Maar om het af te maken, als groentje vond ik 'diender' al oud klinken.

Ik vond vroeger alle regisseurs en producers oud.

Nu ik oud ben, zijn ze allemaal jong. Filmkinderen.

Ze kennen elke film, maar d� datum uit de geschiedenis is hun geboortedag.

Kan ik nog iets voor u doen?

Ik vroeg me af...

Al die fans van Mr Brady, die z'n boeken over film lezen en zo...

Als die bellen, houdt u bij wie er gebeld heeft?

Alleen zakelijke en priv�-gesprekken. Dat zou ons nog een computer kosten.

Dat zou ook heel wat werk zijn, al die namen doornemen.

Ach, wat. Ik weet niet eens naar welke naam ik zoeken moet.

Ik dank u zeer, Miss Walker.

Dag, meneer de diender.

Inspecteur.

Je leest op z'n kop, als een spion. Wat zoek je?

Geheimen, Mr Marosco.

De geheimen die u voor mij heeft. - Ik zit met een probleem. Het bestuur.

Ze zetten me onder druk. Ze willen een hit met Pasen.

Ze willen je film met Pasen, niet van de zomer.

Dat lukt nooit. Zo snel kan ik het niet. - Dat wil het bestuur niet, maar ik.

We kennen elkaar, ik hoop dat we elkaar op z'n minst respecteren.

Kunnen we... Kan ik er met Pasen op rekenen?

Wanneer moet u het weten? - Vanmiddag vergaderen we.

Zeg dat ik dwarslig, of maf doe, zoals Rosie zegt.

Dan kunnen ze niks doen. Zeg gewoon dat u niks met me kunt beginnen.

Dan zijn we allebei veilig. Geef mij de schuld. U kunnen ze niks doen.

Deze is voor u.

Je bent een ruimhartig mens.

Ik moet weer aan de slag.

U weet wel hoe u ze aan moet pakken.

Hier is z'n riem. - O, z'n riem.

Een gewone riem? - Ja, een gewone riem.

Een gewone riem.

Wanneer mag ik ze opendoen? - Als ik het zeg.

Wie was die man gister in je kantoor? - Welke man?

O, die. Dat was Phil Crossette.

Wie is dat? - Een vriend van me.

Ik ken hem ergens van. - Dat kan, hij is bijrolacteur.

Die heb je vast wel eens gezien. - Nee. Van iets heel anders.

Wat komt er na zaterdag?

Zondag. - Ok�, doe je ogen maar open.

Zul je de ware liefde nog vinden, Andy Hardy?

Ik dacht dat ik die al gevonden had. - Au, dat is niet eerlijk.

Vertel eens wat over je acteur.

Jouw acteur. Jouw film.

Ik was doodsbenauwd om voor je te werken.

Ik liep van hot naar haar: Help me, hou me vast...

kus me, red me.

Maar jij had het te druk met transportgaatjes tellen.

Nog voor het filmen begon, ontmoette ik Brian, bij toeval...

mijn toekomstige tegenspeler, en toen...

hadden we een slopende verhouding. - Wie werd er gesloopt?

Ik had jou willen slopen, maar ik ging dus kapot.

Heb je me gemist?

Zo al met al?

Hoeveel?

Hoeveel wil je?

Knipper maar met je wimpers.

Ik ben zo terug.

Het was vandaag een schitterende dag. Echt geweldig. Heel goed nieuws.

Ik dacht dat het u wel zou interesseren.

Inspecteur Columbo. Kom erin.

Dit is mijn vriendin Ruth Jernigan. Inspecteur Columbo.

Ik heb over u gehoord. - Ik ook veel over u, en uw films.

Het is me een groot genoegen. Ik stoor toch niet?

U wilt vast iets belangrijks bespreken. - O, zeker.

Denk aan me, jochie.

Dag, inspecteur.

Is het echt belangrijk? - Dat mag u zelf bepalen, Mr Brady.

Ik heb geweldig nieuws voor u. - Over ons onbekende lijk.

Hij is niet langer onbekend. We weten precies wie het is.

Na ��n dag al? - Ik zei al, het was een geweldige dag.

Hij had dit om.

Z'n riem?

Wat vindt u van die riem?

U vindt hem niet zo interessant voor in een film.

Maar ik zal u eens wat laten zien.

Dit randje aan de achterkant van de riem...

Krijg ik zo uw aandacht? - Jazeker.

En de rits...

onder deze flap.

Ziet u die rits?

Daaraan zie je dat het een geldriem is.

Als mensen op reis gaan, stoppen ze soms hun geld in zo'n riem.

In een geheim vakje.

Bent u nog ge�nteresseerd? Kunt u er iets van gebruiken in uw film?

We maken nu geen film, dus laten we ons richten op het lijk en z'n riem.

Zou u de rits willen opendoen?

Kijk, daar zit een geheim vakje. Zullen we eens kijken wat erin zit?

Als u nog interesse hebt, natuurlijk.

Dat lijkt me een travellercheque. - Precies.

Het slachtoffer was een oppassend man. Hij deed z'n cheque in z'n riem.

Een cheque van 100 dollar. Ziet u?

En die getallen die hier staan, zouden die uw publiek kunnen boeien?

Een rechercheur gaat van zulke getallen helemaal uit z'n dak.

Ik zie hier geen getallen staan.

Ik zie in grote neonletters een naam en adres opflitsen.

Deze getallen verwijzen direct naar de naam en het adres van de gebruiker.

Dat staat absoluut vast.

Zo hebben we het lijk ge�dentificeerd.

En wie was het?

Wie was wie? O, u bedoelt dat lijk.

Wasserij... O, die moet ik betalen. Momentje, hoor.

Fisher. Leonard Fisher. Zo heette hij. Uit Albany.

Nou ja, tot hij ge�lektrocuteerd werd.

Weet u dat zeker? Leonard Fisher? - Nou en of.

De politie van Albany was zeer behulpzaam.

Ze hebben zelfs de foto van z'n rijbewijs gefaxt. Kijk maar.

Ik moet het hier hebben.

Die ken ik.

O ja?

Ik snap het niet.

Lennie. We zijn samen opgegroeid. We waren dikke vrienden.

Ik snap...

Was het Lennie, dat lichaam?

Is me dat toevallig, zeg. Heeft u hem echt gekend?

Toeval is de basis van elk verhaal.

Zonder toeval zou het leven lineair lopen, als een trein op de rails.

Toeval is een treinramp.

Verschrikkingen, ellende en schuldgevoel.

Schuld?

Lennie's zus Jenny...

is tien jaar geleden omgekomen bij een vreselijk ongeluk.

Ze was op weg naar mij.

Naar mij.

Zonder mij geen ongeluk, geen dode Jenny.

En nu Lennie ook nog.

Wat deed hij in L.A.? Waarom heeft hij niet gebeld?

Wanneer heeft u hem voor het laatst gezien?

Een jaar of drie geleden.

Bij een vriend van ons, Buddy.

Jenny dood, en nu Lennie vermoord.

Nu ben alleen ik er nog.

Wilt u me verontschuldigen? Ik vrees dat u nu weinig aan me hebt.

Dat snap ik.

Het moet een vreselijke klap voor u zijn.

Kan ik nog iets voor u doen? - Jawel.

Zegt u het maar.

Beter een andere keer. Niet onder deze omstandigheden.

Het zijn mijn omstandigheden. Kom op, vraag maar.

Zou ik een sorbet mogen maken?

Natuurlijk. - Dank u wel.

Tot ziens.

H� Stanley, waar is de sproeiwagen?

Die komt er in volle vaart aan.

Wat wil je nou? Eten?

Je hebt net gehad.

Nou, vooruit. Een bot.

Dat is je derde al vanmorgen. Veel te veel van het goeie.

Je wordt nog eens zo rond als een ballon.

Dan pas je niet meer in de auto.

Ik ben zo terug.

Stanley, meer wind, minder nevel.

Zet dat apparaat meer naar rechts.

Ja, zo.

Ik ben het, inspecteur Columbo. - Ik ben op het moment druk bezig.

Ik heb de knipsels. - De wat?

Knipsels. Uit de krant. - Ik kom.

Doe maar rustig aan. Ik wacht hier wel.

Ik wil niet storen als u bezig bent.

Wat voor knipsels? - Op mijn kantoor. Voor mijn onderzoek.

Alles over dat motorongeluk van Mr Fishers zus.

U en uw vriend Buddy Coates treft geen enkele schuld.

Dat moest ik even kwijt. Dat lucht me op.

Stop die rook, Frank. - Het lag aan die motor, niet aan u.

U was niet met haar aan het filmen, dus u treft geen schuld.

U kon er niks aan doen.

Mag ik hier zitten? Als u omhoog gaat, bedoel ik. Uw werk is zo interessant.

Mijn werk is vast ook niet zo interessant als u denkt.

Een paar minuutjes maar. Een soort rolwisseling, uw vak, mijn vak.

Ik zal muisstil zijn.

Ok�, stap er maar op. - Heel aardig van u. Dank u zeer.

Riem vast. Omhoog maar, jongens.

Dit noemen ze een dolly.

U hoeft heus niet te praten, hoor. Werk maar gewoon door.

Heeft u last van de hoogte? - Nee, hoor.

Nauwelijks.

We bekijken dit 20 seconden in een droomsc�ne.

De wind die de nevel rondblaast, glimmend natte straten.

Naar links, jongens.

Het zal er heel echt uitzien.

Film cre�ert z'n eigen realiteit.

Naar rechts, en wat naar beneden.

Maar ik twijfel tussen overdag en 's nachts draaien.

Nee, naar links en weer omhoog.

Had u daarom laatst die sproeiwagen besteld, om de straat nat te maken?

Uw secretaresse was flink boos. U had haar niks gezegd.

Rosie wordt al boos om een paperclip En leeftijd telt bij ons niet.

Omlaag en naar rechts.

Ik moet weer de studio in. Fijn dat u het leuk vond.

Ja, ik geloof van wel.

Akelig stil daar, Stan. - Moment.

Zo beter, Alex?

Niet gek. Heb je ook zand? - Alleen met een grotere windmachine.

Haal dat raam maar weg.

Wat doet u in mijn woestijn?

Ik zocht u. Ik had zeker de verkeerde ingang.

Dat is wel heel vreemd, zeg.

Goed dat ik mijn regenjas aan heb.

Ik heb liever dat u me hier weghaalt.

Stanley, help je meneer Columbo even? Hij is wat verdwaald.

Het lukt al. Bedankt.

Red je het wel even? - Ja hoor, ga maar.

Dat was een heel raar gevoel. Ik wist even helemaal niet meer waar ik was.

En waar was u toen u dat nog wel wist?

Ik was druk bezig. Ik dacht aan uw vriend Len Fisher...

dat hij in L.A. was en zo.

Heeft u enig idee waarom hij u niet zou hebben gebeld?

Nee, geen idee.

Het is gek, dat vroeg ik me ook al af.

Kan het zijn dat hij kwaad op u was? - Hoe moet ik dat weten?

Ja, hoe kan u dat weten als u hem niet gezien of gesproken hebt.

Vergeeft u me mijn vragen.

Vragen en luisteren, luisteren en vragen. Meer kunnen we niet.

Niet echt een interessant vak. Lang niet zo boeiend als dat van u.

Dat weet ik niet, hoor.

Daarnet was u nog verdwaald tussen schaduwen op een scherm.

Licht en schaduwen, schaduwen en licht. Meer hebben wij niet.

Wat is dat daar bijvoorbeeld?

Ik zou zeggen een groot zwart houten hek.

Ja. En dat daarboven?

H�, Wagner.

Een spotlight?

Een spotlight. Maar wat gebeurt er als we het licht op dat hek zetten?

Licht en schaduw, ziet u?

Zit ik gevangen achter het hek, of u? Of houden we elkaar gevangen?

Komt u?

Waarom ontsnappen we niet? - Er is vast wel een uitweg.

Niet als we het omdraaien. Ziet u? Nog steeds gevangen.

Nu cre�ert onze film z'n eigen realiteit. Het hek houdt nooit op.

We kunnen van elkaar weg lopen.

Loop weg en je bent je licht kwijt. Zonder licht sterf je.

Sterft je film. En verliest u uw moordzaak.

U bent uit de wereld van uw eigen realiteit. U bent nu in mijn wereld.

U leeft nu in mijn realiteit U bestaat niet echt meer.

U bent een schaduw op mijn scherm. - Een illusie zonder realiteit?

Maar ik vind mezelf heel echt.

Wat is echt en wat niet? Wij werken met rook en spiegels.

De spiegels zijn echt. Net als de rook. Maar is het hek wel echt?

Daar ben ik wel zeker van, hoor.

Atoomdeeltjes die door de lege ruimte vliegen en een hek zijn? Is dat echt?

Net zo echt als u, Mr Brady. - Precies.

Nu begrijpt u het.

Ik besta echt, u bent de schaduw.

Ik heb u gemaakt, en ik kan u weer vernietigen.

Ik kan u met ��n woord doen verdwijnen.

Met welk woord?

Uit.

Heel verbluffend. - Een kleine vingeroefening.

Een kleine vingeroefening. Soms zie ik mijn onderzoek ook die kant opgaan.

Ik gebruikte gewoon decortrucs.

Niet te vergelijken met een moordonderzoek.

We zijn weer terug bij af.

U wilde een misdaadfilm maken.

In deze moordzaak waren het die riem en de cheque...

die voor u in de spotlight stonden.

Maar nu gaat mijn aandacht uit naar schoenen.

Dit bewijsstuk komt van de voet van het slachtoffer.

Kijkt u maar.

Ziet u er iets interessants aan?

Of ik iets interessants zie.

Gewoon een schoen. - Ja.

Ik zie zo dat het een goedkope schoen is. Uit Portugal dacht ik, maar ach.

Portugal. Juist. - Hier heb ik nog een schoen.

Zonder hak. - Nee. Niet veel, maar beter dan niks.

Een ontbrekende Portugese hak Dat is niet oninteressant.

En de vraag wat er gebeurd is met die hak...

die vraag... - Ja, ik volg u nog.

Die vraag kan de aandacht van het publiek trekken. Toch?

Zeker. Ze hangen aan onze lippen.

Waardoor is die hak eraf? Kom je daarachter, enkel door te kijken?

Wat denkt u?

Ik zou het niet weten. - Dat lukt niet. Je moet eraan voelen.

Het kleeft.

Inderdaad. Het kleeft.

Mogelijk waar de elektriciteit oversloeg. Daardoor vloog de hak eraf.

Maar u wist al dat hij ge�lektrocuteerd was.

Dus met wat u nu hieruit afleidt, komt u niet echt vooruit.

Niet dat u uw moordzaak ermee oplost. - O nee.

Dat zou het einde zijn, voor u en mij. U zou op het puntje van uw stoel zitten.

Het is niet meer dan het is.

Meer kan ik niet doen. Ik laat u weer aan uw werk.

Maar geef deze zaak niet op. Wie weet wat er morgen gebeurt?

Misschien maken we dan echt vorderingen.

Ik zal voor u duimen, hoor. - Tot kijk.

Eventjes nog. Dit vindt u vast te gek.

Ik liep over die klinkerstraat, ik dacht aan hakken, een schoen zonder hak...

hoe brak die hak af, hak zus, hak zo...

en ik trapte ergens op.

Waar heb ik het? U zult het niet geloven.

O, hier.

Het was een hak.

Dat moet ik mijn vrouw vertellen.

Ga maar weer aan het werk. Tot gauw.

Vanuit mijn bed...

kun je op een heldere ochtend...

Catalina zien. - Weet ik.

Wil je het zien? - Het is nog geen ochtend.

Maar dat wordt het wel.

Je vriend, Phil Crossette...

die ik op je kantoor zag...

Ik weet waar ik die van ken.

Is dat belangrijk? - Ik denk het wel.

Maar eerst wil ik je vertellen hoe ik Brian heb leren kennen. Bij toeval.

Ja, hoor. - Ik vloog vanuit New York naar huis.

Ik landde om middernacht in de regen. Geen taxi te zien.

Ik had geluk. ineens stond er een taxi.

De chauffeur reed me naar huis, naar Encino.

Ik had dus geen geluk. De taxi begaf het, in de regen, iets met de motor.

Ik werd drijfnat toen ik hem bijlichtte. Z'n mobilofoon deed het ook niet meer.

Hij ging naar een huis om te vragen of hij mocht opbellen.

Laat dat nou Brians huis zijn.

Brian liep met hem mee, en nodigde mij binnen om droog te worden.

We waren allebei acteur.

Het bleek dat we samen aan dezelfde film zouden werken.

Jouw film.

We hebben uren gepraat.

'S Morgens heeft hij me naar huis gebracht.

Zo hebben we elkaar ontmoet.

Is dat geen toeval?

En weet je wie die taxichauffeur was?

Jouw bijrolacteur, Phil Crossette. Goeie acteur, deed z'n rol prima.

Heb je ook nog geregeld dat Brian thuis was?

Wat wil je daarmee zeggen? - Dat je een walgelijke zak bent.

Vergeet dat toch. Wat er gebeurd is, wat jij denkt dat er gebeurd is.

We verlangen nu toch naar elkaar? - Jij had dat gepland.

Alex de regisseur, de manipulator.

Jij liet je poppetjes de liefdesdans dansen.

Je dumpt me en ritselt een andere vrijer.

Nou en? iedereen kreeg z'n zin. Brian wilde jou, jij wilde mij straffen.

En jouw liefdessc�nes met Brian waren fantastisch. En dat wou ik. Meer niet.

Wie heeft er nou geleden? Wat is er verloren?

Krijg de klere, Alex.

Neem me niet kwalijk dat ik zo langskom.

Maar ik heb nog wat nieuws.

Miss Jernigan loopt net weg, ze leek me erg van streek.

Dat klopt. En ik ook.

Moet dit per se nu?

Normaal zou ik u niet lastig vallen, maar ik heb zeer bemoedigend nieuws.

De politie van Albany is erachter waar Mr Fisher werkte.

In 'n herenkledingzaak. Ze dachten daar dat hij naar de tandarts was.

Dat was de dag dat hij hier in L.A. is omgekomen.

Zeg, ik verwacht twee kennissen.

Die komen met een andere auto. Ik kijk even of ze het kunnen vinden.

Ik had nog een reep. Dat vindt u vast lekker.

Hoe was hij hierheen gekomen? - Mr Fisher?

Met het vliegtuig, op die ochtend We hebben z'n retourticket.

Een retour...

Hierheen, jongens.

Dit huis, de trap af. We zijn in de woonkamer.

Waar was ik? - Dat u Lens retourticket had.

Een retourticket voor elf uur 's avonds.

Wilt u zeggen dat hij maar ��n dag wou blijven?

E�n dag maar.

Dat weet ik zeker. Ik heb het ticket twee keer bekeken.

Die ochtend gekomen, die avond weer weg. E�n dag.

Mr Sewell, Mr Kardarsian...

Mr Alex Brady.

Goedenavond. - Hoe maakt u het?

Vreemd, vindt u niet?

Dat hij maar ��n dag kwam?

Ja, vreemd dat hij me niet gebeld heeft.

U heeft niks van hem gehoord? - Nee. Zoals ik al zei, drie jaar niet.

Dat is waar, ja.

Archie...

Mr Sewell is een nieuwe rechercheur. Hij moet nog beginnen.

Vertel Mr Brady eens waar je Mr Kardarsian voor 't eerst ontmoet hebt.

Op Century Boulevard. - Niet bij het vliegveld?

Ik dacht het vliegveld.

Daar liet je hem Mr Fishers foto zien. - Ja, en die herkende hij.

Mr Kardarsian is taxichauffeur. Hij komt uit Iran.

Ik hoop dat alles naar wens gaat. - Dank u.

U herkende deze man, en u weet nog dat u hem van het vliegveld meenam.

Mr Brady, dit is echt ongelooflijk.

Weet u waar Mr Kardarsian Mr Fisher heen heeft gereden?

Hoe kan ik dat nou weten? Zegt u nou maar wat u me wilt zeggen.

Hij heeft hem naar de studio gebracht. Naar uw studio.

Nee, ik heb hem afgezet bij het bezoekerscentrum.

Inderdaad, ik vergis me. Het bezoekerscentrum.

Waar de rondleidingen beginnen. - Ik ken het bezoekerscentrum, hoor.

Wat moest Len daar? - Dat is vreemd, h�?

Hij zal toch niet helemaal uit Albany komen om de studio te zien...

en meteen weer teruggaan? Heeft u enig idee...

Nee, het is me een groot mysterie. - Ja, raadselachtig h�?

Mr Sewell, Mr Kardarsian, we hebben Mr Brady genoeg opgehouden.

U hoeft ons niet uit te laten, hoor.

Het spoor lijkt bij 't bezoekerscentrum op te houden, maar we zijn al ver.

Geef het nog niet op. Goedenavond.

Slaap lekker.

Wat een huis. - Heel mooi.

Heb ik al gezegd dat hij regisseur is?

Een beroemde. Vandaar dat huis.

Wat doet hij? TV? - Speelfilms.

Phil, met Alex.

Ik heb weer een priv�-klusje voor je. - Wat voor iets deze keer, maestro?

Kom vanochtend langs op kantoor.

Dat heb ik weer. Altijd het bruidsmeisje, nooit de bruid.

Hoe is je salade? - Lekker, met veel groente. En van jou?

Ik had dat van jou moeten nemen. - Pardon, mag ik de hete saus?

Pacific Delight. - Zalig.

Pardon... -'Garnalen'.

De mosterd? - Piepkleine. Verstopt in de dressing.

Ik zie niks. - Goed zoeken.

Mag ik de ketchup? - Daar, nog een.

Ik word vegetari�r. Ik hoef geen vlees meer.

Heb je de krant gezien? - Nee, ik heb me verslapen.

Daar stond me een verhaal in. - Dames, zullen we wisselen?

Wat dan? - Een lijk op het strand. Len Fisher.

Komt me bekend voor. - Hij woonde in L.A. Vriendje van me.

Ach nee. Wat vreselijk voor je. - Erger. Hij belde ineens op.

Hoe hij nou aan mijn nummer kwam... - Wat moest hij?

Moet je horen: Hij stond bij de studio.

Er was iemand niet op komen dagen. Hij klonk paniekerig.

Hij zei dat hij kwam voor...

coke, om mee te nemen naar Albany. - Echt waar? Coke?

Hij belde zomaar. - Mannen...

Toen vroeg hij of ik iemand wist voor coke. Ik heb opgehangen.

Jeetje, weer te laat.

Dat wordt weer heibel.

Juffrouw?

Kom nou.

Hallo, dames.

Inspecteur Columbo, politie. Ik hoorde u praten...

Bent u een acteur? - Nee. Moordzaken.

Ja hoor, een werkloos acteur achter me aan.

Ik zit niet... - Val je ze lastig?

Ik ben politieman. - Daar hebben we bakken vol van.

Het is echt zo. - Ze willen je niet.

Bel liever een casting director. Daar kun je de hele dag mee praten.

Ja, wat is er?

Ik wou voorlopig even gedag zeggen. - Omlaag, jongens.

Gaat u ons verlaten? - Er is een nieuwe wending in de zaak.

Ik werk nu met de Narcotica-jongens. Dus we zien elkaar een tijdje niet.

Door u weet ik dat er zoiets is als te veel realiteit.

Een echte rechercheur hoort niet in de film.

Misschien kunnen we het daar nog eens over hebben. Tot kijk.

Tja Rose, waarmee zullen we beginnen?

Ik wist niet dat we ergens mee begonnen, alleen hiermee.

Misschien is dit dan een einde. Voor mij en jou.

Het is tijd om aan een andere baan te denken, Rose.

Een andere secretaresse, bedoel je. - Zoiets.

Ouwe Rose, jonge Alex. Rose te oud voor Alex, Alex te jong voor Rose.

Pardon.

Alstublieft.

Ik zal je eens wat over mij zeggen.

Ik ga toch genieten van deze lunch.

Heb je die aardige meneer Columbo nog verteld dat Len Fisher je gebeld had?

Waarom dat?

Ik meende je te horen zeggen dat je drie jaar niets van hem gehoord had.

Maar Mr Fisher belde laatst. Jij nam op en er was niemand. Weet je nog?

Nee, dank u.

Dat is niet erg interessant. Waarom zeg je dat?

Ik herinner me die naam. Len Fisher. Mijn moeder heette ook Fisher.

Eet je zalm nou maar. Die is heerlijk.

Ik zag dat er een bladzijde weg was uit de telefoonmap.

Van de dag dat Mr Fisher belde. Wist jij dat die weg was?

Nee.

Maar dan zul jij hem wel per ongeluk hebben weggegooid.

Maar je wilde weggaan? Ander werk zoeken?

Ik wil niet dat je dat doet, Rosie. - Ik zal jou nooit verlaten.

Ik zat te denken aan een lange betaalde vakantie.

Een cruise, of een reis om de wereld. Daar heb ik altijd van gedroomd.

Maar dan kom ik wel weer bij je terug. Wat vind je daarvan?

Is er iets met uw zalm? - Nee, neem maar mee.

Je verdient wel wat rust, Rose.

Op mijn kosten. Omdat je zo'n trouwe secretaresse bent.

Mijn reisagent belt je wel.

Je had echt die zalm moeten proberen.

Heb je even een minuutje?

Ja hoor, Mr Marosco.

Ik spijbel.

Rita en ik gaan naar onze kleinkinderen.

Dat verdient u ook. - O ja?

Net als dat antwoord toen ik je om een gunst vroeg? Die ruzie met het bestuur?

Ja, ja. Het spijt me. Ik was wat gespannen die dag.

Je hebt me gekwetst. - Dat kan ik goedmaken.

Ik kan de film met Pasen klaar hebben - Hoeft niet. Ik heb al wat anders.

En voor jou ook.

Ik wil het hebben over je aanbod van een film.

Aanbod? We hadden een overeenkomst. - Nee, dat is een basisafspraak.

Dat jij voor mij die film gaat maken.

Daar mag je een half jaar, twee jaar, je hele leven over doen.

Alleen onkosten krijg je vergoed.

Dan kun je je spelletjes spelen, je illusies vervolmaken.

Maar ik zweer je: Uiteindelijk zal jouw film de grootste illusie blijken.

Ik zal zorgen dat die er nooit komt. Nooit.

U kunt me niet zomaar laten zitten. - Ik ben al laat voor mijn kleinkinderen.

Hoi, Alex. Ik heb een nieuw effect.

Laat maar. Sluit de boel af. - Ik wou kijken...

Ik zei: Sluit af.

Waar komt dat vandaan? - Uit Albany.

Uw assistent heeft hem voor me opgezet.

Eruit.

Ik hoop dat u nog wat vraagjes wilt beantwoorden.

De politie van Albany is echt geweldig.

Ik kreeg zelfs een hele inventarislijst van Mr Fishers flat.

En toen ik zag dat er een 16 mm-film tussen de boodschappen zat...

en omdat film me zo is gaan boeien, heb ik die laten halen.

Het is maar een klein spoeltje.

Maar ik heb hem geschikt laten maken voor uw scherm. Ziet u het scherm?

Wat is er met mijn scherm?

Als ik het vergelijk met de knipsels...

zie ik Mr Fishers zuster, en het motorongeluk.

En ik zie u ook.

Het ongeluk gebeurde dus toen u aan het filmen was.

U bent weggerend en hebt haar laten sterven.

Dat haal ik tenminste uit die film.

Heeft Mr Fisher u dat ooit laten zien? - Ik zei al dat ik...

Mag ik even? - Natuurlijk.

U neemt mijn hele studio over. Ik hoor het wel als u gaat draaien.

Kan Mr Fisher u bedreigd hebben?

Omdat hij geschokt was door hoe z'n zus werkelijk was omgekomen?

Is hij vijandig geworden of zoiets?

Zelfverdediging is een prima motief voor moord.

Maar ik heb Lennie in geen drie jaar gezien.

Wilt u zeggen dat ik hem gedood heb? - Nee, ik zie een motief.

Als dat het is, heb ik nog wat te doen. - Ik heb nog wat.

Bijvoorbeeld dit.

Uw weerbericht, van uw secretaresse.

Voor de avond dat Mr Fisher omkwam.

Ziet u dat er regen voorspeld werd? - Jawel.

Die avond liet u ook die straat natspuiten.

Die wilde u nat hebben.

Dus ik vroeg me af waarom u dat deed.

Dat kost geld, terwijl u wist dat het ging regenen.

Kunt u dat verklaren?

Omdat ik ongeduldig ben. Voorspelde regen garandeert geen natte straat.

Dat verklaart die sproeiwagen.

Maar dan nog die schoenen van Mr Fisher.

Daar in het licht.

U herinnert zich die schoen nog zonder hak?

Dit is de hak die ik op straat vond. Waar het door u zo lekker nat was.

Heel gevaarlijk om te staan, als je iets vastpakt waar hoogspanning op staat.

Ziet u die verbrande hak?

Volgens het lab past hij precies.

Denkt u dat Len daar is gedood? Op die klinkerstraat?

Het lijkt me een mogelijkheid.

En dan heb ik nog dit boek.

Het jaarboek van uw universiteit. Ik ben zo vrij geweest dat mee te nemen.

Dat zijn mijn boekenleggers.

Dat zal Len Fisher zijn, en dat Buddy Coates.

En hier ziet u een foto van Mr Fishers zus Jenny.

Die omkwam bij dat ongeluk.

Wilt u hier iets mee zeggen?

Ik denk over hoe men met boeken omgaat.

Sommigen vouwen de hoekjes om, anderen gebruiken een boekenlegger.

Mijn moeder zou mijn handen afhakken als ze me een bladzij zag omvouwen.

Dus ik gebruik zo'n boekenlegger. Wat doet u?

Ik moet bekennen dat ik een omvouwer ben. Is dat strafbaar?

Nou ja, het wordt een gewoonte.

En wie dit boek het laatst heeft ingekeken, gewoon naar wat foto's...

herinneringen ophalen aan mooie tijden...

gebruikte een boekenlegger.

Ik vond dit in uw jaarboek.

Bij dezelfde bladzij als de foto van Jenny Fisher.

Misschien ziet u het daar beter. Wilt u het licht uitdoen?

Ik denk dat ze het in het lab op dezelfde film hebben gezet.

Ziet u de datum en de tijd?

De dag dat Mr Fisher omkwam, en de tijd is twaalf over drie.

Twee minuten nadat Mr Kardarsian Mr Fisher had afgezet.

Dus dat moet Mr Fishers kaartje voor de rondleiding zijn.

En dat kaartje zat in uw jaarboek Als boekenlegger.

Len Fisher moet in uw Jongensclub zijn geweest op de dag van z'n dood.

Op de dag, op de avond dat u hem vermoord hebt.

Door elektrocutie in de klinkerstraat.

Volgens mij aan dat ijzeren hek, waar ik de hak gevonden heb.

Denkt u nou echt dat een of ander onderbetaald politiemannetje...

mij kan arresteren op grond van zulke marginale flauwekul?

O, dat vergat ik bijna. Miss Walker, uw secretaresse, heeft ons fijn geholpen.

Vanmiddag in 't restaurant toen u haar omkocht met een wereldreis.

Dat vond ik een schuldbekentenis. Haar getuigenis zal erg belastend zijn.

Reken daar maar niet op.

Wat ze ook zegt, het is toch haar woord tegen het mijne.

Niet helemaal. We hebben daar getuigen van.

Die maaltijd in het restaurant was namelijk helemaal in sc�ne gezet.

Net als uw eigen kleine manipulaties.

Net als de taxichauffeur die Miss Jernigan die avond wegbracht.

Of de twee dames in de studiokantine toen ik daar gisteren at.

Die waren heel goed, hoor.

Maar eentje was verpleegster, en er werd geen ziekenhuissc�ne gedraaid.

En de ander was bruidsmeisje, maar er waren ook geen trouwsc�nes.

Daarom denk ik dat het uw actrices waren, die mij moesten misleiden.

Misschien wilt u onze acteurs wel zien. Onze getuigen in het restaurant.

Mr Wagner, hij kan.

Herkent u de hulpkelner?

De hulpkelner was een rol van brigadier Luis Rodriguez.

Nog een getuige: Uw serveerster.

Prachtig vertolkt door brigadier Bennington.

De volgende getuige is uw eigen cocktailserveereter.

Een applausje voor uw lievelingsactrice, de populaire Ruth Jernigan.

En dan ben ik er nog, als mezelf.

Het enige wat me plezier doet in deze zaak, Mr Brady...

is dat ik u moord ten laste mag leggen.

En ik moet zeggen:

Dat doet me heel veel plezier.

Sync 720p sjaakvg