Original subtitles

Klimaatverandering en overbevolking bedreigen het evenwicht op aarde.

Nergens is de uitdaging zo groot als in Afrika, waar de bevolking...

binnen een paar decennia verdubbelt.

Die groei slokt steeds meer grond op...

en grote stukken wildernis verdwijnen in rap tempo.

De komende jaren kunnen de laatste ongerepte gebieden slinken...

tot een paar plukjes omheind reservaat, een soort veredelde dierentuinen.

Voordat het te laat is, nemen we u mee op safari...

langs wat rest van de echte Afrikaanse wildernis.

Wie hebben we daar?

Welkom aan boord. lk ben Mara Douglas-Hamilton.

En ik ben Kevin Richardson. Welkom in Namibië.

We nemen u mee op een ongelooflijke tocht door Afrika, tot aan de Kilimanjaro.

Er geldt maar één regel: Hou handen en voeten te allen tijde binnenboord.

En niet vergeten te genieten. -Daar gaan we.

lk heb veel zin in dit avontuur met Mara.

Als kind van natuurbeschermers groeide ze op tussen de olifanten.

Door haar band met de natuur komt ze over het hele continent...

en zet ze zich in voor de olifant.

Als kind in Johannesburg had Kevin wel interesse in dieren...

maar lag een carrière als fauna-expert niet voor de hand.

Maar op zijn 23e ontmoette hij de eigenaar van een leeuwenpark...

en ontstond zijn passie voor katachtigen.

Met veel inzet en aanleg wist hij zich te laten accepteren door een leeuwentroep.

Daarvoor heeft Kevin alle veiligheidsvoorschriften overtreden.

We worden vergezeld door locatiemanager Marc Baar...

field engineer Hal Bowker en ballonpiloot Dany Cleyet-Marrel.

Dany heeft een ballon, de Cinebulle, speciaal aangepast.

Geen zware mand, maar een aluminium bankje, wat de actieradius flink vergroot.

Dankzij de propeller zijn we niet afhankelijk van de windrichting.

Als we vertrekken...

is het een prettig idee dat Dany een bekende ballonexpert is.

Hij heeft talloze wetenschappelijke ballonvaarten gedaan...

en is uitvinder van allerlei lucht- vaartuigen voor missies in het bladerdak.

Dankzij Dany hopen we afgelegen gebieden van de wildernis te bereiken.

Het enige nadeel is dat er maar één passagier mee kan.

Kevin en ik moeten dus om de beurt, maar vandaag ben ik de gelukkige.

Mijn haar zit in de war.

Via enkele van de oudste kloven ter wereld...

bereiken we een van de laatste gebieden van de zwarte neushoorn.

Van honderdduizenden een eeuw geleden...

was hun aantal door stroperij afgenomen tot nog geen 2500.

Dankzij robuuste programma's in landen als Namibië...

heeft de soort zich enigszins hersteld tot ruim 5000.

Maar de stroperij neemt weer toe. 120 neushoorns zijn er vorig jaar gedood.

De hoorn zou geneeskrachtig zijn, maar is puur keratine, net als onze nagels.

Deze stof heeft geen enkele werking, maar bedreigt wel een grandioze soort.

ln particuliere parken zijn neushoorns uitgezet...

maar we willen ze graag in het wild zien.

Zwarte neushoorns zijn schuw en houden zich veelal op in de vegetatie.

Het is niet zeker dat dit dier zich laat zien.

Volgens mij is daar de splitsing.

Zag je die jakhals? Daar.

Hier moeten we ongeveer afslaan.

De rivier is rechts en wij gaan naar links.

Aye aye, kapitein.

Je weet dus wie er de baas is. -Hou toch op, Mara.

Vanwege de stroperij...

heeft Namibië grote stukken neushoorn- gebied gesloten voor bezoekers.

Op voorwaarde dat we de plek geheimhouden...

mogen we diep het neushoornreservaat in...

vergezeld van zwaarbewapende rangers.

ln die heuvels. -Zit daar de hut?

Doei, jongens. Succes. -Bedankt, jullie ook.

Mara gaat naar de hut, en ik naar een nog geheimere plek...

een poel bij een afgelegen onderzoeksstation.

Een zendmast van de onderzoekers zou stropers op het spoor kunnen zetten.

Dus we mogen geen beelden van de omgeving laten zien.

Hoeveel neushoorns gaan we zien? -Misschien wel 20.

Niet te geloven. Binnen een uur zien we de eerste al.

Dat is Eliza, ze heeft de langste hoorn van alle bekende witte neushoorns.

Je kent haar bij naam. -We zien haar vaker.

Ze komt hier al jaren, dus heeft ze een naam gekregen.

Wat een prachtplek om neushoorns te bekijken.

Anders dan de witte, leven de zwarte solitair. Overdag zie je ze zelden.

Maar ze moeten dagelijks drinken, dus 's avonds trekken ze naar de poelen.

lk hoop met infraroodlicht en speciale apparatuur een glimp op te vangen.

Zou Kevin meer geluk hebben, of ik?

Kijk, een jakhals.

Hij lijkt nerveus. -Hij heeft zeker iets gehoord.

Hé kijk, een luipaard. -Die zien we hier maar zelden.

Hoor je dat? Volgens mij komen er neushoorns aan.

Een jakhals, een luipaard en een witte neushoorn in een paar minuten.

Er komen er nog meer. -Wat een fantastische plek.

Hoe zou het bij Mara gaan?

Nog niks. -Ja, neushoorns kijken vergt geduld.

Links, Kevin. Nog twee neushoorns. -Wat een avond.

Je hebt echt geluk. Kijk hun bek, dat zijn zwarte neushoorns.

Machtige dieren. lk snap niet dat stropers ze schieten voor hun hoorn.

Niet als we hen eerst schieten. -Zo kun je het ook zien.

Ze zijn erg schichtig. Kijk hun oren. Ze weten dat we er zijn.

Mara, naar rechts. -O, kijk. Wat prachtig.

Een moeder en haar kalf.

We moeten heel zachtjes doen. Zie je hoe zenuwachtig ze zijn?

O nee, ze gaan alweer weg.

Wat was dat? Daar flitst iets. -Dat is een infrarood-cameraval.

Zo volgen de onderzoekers de dieren.

Daar komt nog een mannetje aan.

Uniek om zo veel neushoorns bij elkaar te zien.

Je boft echt. Soms zien we ze meer dan een week niet.

Verdorie, ik stoot met mijn lamp tegen de paal.

Triest dat zo'n dapper dier nu zo nerveus is door stroperij.

We gaan naar het Waterberg-plateau, naar het cheetabeschermingscentrum.

Het is een van de grootste beschermde gebieden voor dit roofdier.

Ook de cheeta wordt bedreigd.

De helft van de 6000 exemplaren leeft in Namibië.

Dit roofdier heeft een jachtgebied van soms wel 150 km.

Door het vele wild en de kleine bevolking is Namibië ideaal voor deze fraaie kat.

Anders dan leeuwen en luipaarden zijn cheeta's ongevaarlijk voor mensen.

Maar ze doden wel vee en de boeren zien hen als ongedierte.

ln zuidelijk Afrika vinden safari's vaak plaats in omheinde reservaten...

waar wilde dieren zijn uitgezet.

Daar kun je de grote vijf op één dag tegenkomen.

Maar in het wild vergt het veel kilometers en geduld om te vinden wat je zoekt.

En dat geldt zeker voor cheeta's.

De vlakte onder aan het plateau zit vol antilopen, ideaal voor cheeta's.

Maar door het hoge gras zijn ze lastig te zien.

We vragen Dany om het gebied vanuit de lucht te bekijken. Nu mag Kevin mee.

Mara, hoor je me? -Prima.

Kort na vertrek steekt de wind op...

die de ballon naar het aangrenzende acaciawoud blaast.

Een landing in de stekelige bomen zou de ballon niet overleven.

We moeten ons schrap zetten.

Kevin, gaan jullie landen?

We hebben een probleempje. De wind blaast ons naar de acacia's.

We gaan zakken. Het is een noodactie.

We gaan te hard. Dit wordt een klap.

Heb je je bezeerd? -Nee, niks aan de hand.

lneens draaide de wind. Dat verraste me.

's Ochtends gaan we met de cheetaonderzoekers...

die de cheeta's met cameravallen volgen...

naar een gebied waar die dag cheeta's zijn gezien.

Dit is geweldig. lk heb veel met leeuwen en hyena's gewerkt...

maar ik heb nog nooit cheeta's van zo dichtbij in het wild gezien.

Kijk daar, een cheeta.

Waar zit hij achteraan? -lk zie niks.

Hij rent nog steeds.

Misschien zit hij achter ons aan. -Zou kunnen.

lk geef hem wat ruimte.

Hij komt wat agressief over. lk ga er in een ruime boog omheen.

Dat zal de boom zijn. -Ja. lk ga nog iets dichterbij.

Kijk eens, onze timing is perfect.

lk heb nog nooit een cheeta in een boom gezien.

Ja, dat is apart.

Kijk, welpen in het gras.

lk had ze niet eens gezien. lk keek naar boven.

Luipaarden zitten vaak in bomen...

maar cheeta's alleen af en toe om naar prooi te speuren.

De oryx is te groot voor één cheeta...

maar met een paar kunnen ze zo'n grote antilope aan.

Veel roofdieren doen het goed in parken en reservaten omdat er genoeg prooi is.

Maar cheeta's moeten opboksen tegen de grotere leeuwen en luipaarden.

Door de hekken is hun jachtterrein sterk beperkt en vaak worden ze zelf prooi.

Eigenlijk hebben ze grote beschermde gebieden als dit nodig.

We waren sprakeloos.

ln een paar dagen hadden we twee ernstig bedreigde soorten gezien.

Een veelbelovend begin van onze reis door Afrika.

Maar het was nog niet voorbij. Toen we wegreden zag ik iets fraais in de spiegel.

Gezien het verlies aan leefgebied door de bevolkingsgroei en de bejaging...

vormt de mens de grootste bedreiging voor de cheeta.

Maar zonder menselijk ingrijpen zal de soort het niet redden.

De sierlijkste katachtige moet letterlijk rennen voor zijn leven.

Op weg naar de Okavango in Botswana...

doorkruisen we de noordelijke Kalahari, waar zeer grote leeuwen leven.

Op zoek naar een kamplocatie aan de noordgrens zien we drie grote leeuwen.

Ze zijn akelig dicht bij bewoond gebied.

Doordat hun habitat slinkt, zijn leeuwen soms gedwongen om vee te grijpen.

Dat conflict is de grootste oorzaak van het afnemende aantal leeuwen.

80 procent van hun habitat is weg. Er zijn nog hooguit 25.000 wilde leeuwen.

Kijk, die leeuwen van gisteren.

Kun je zien wat hun prooi is? -lk weet het niet zeker.

Maar het is zeker geen koe.

Het lijkt wel een buffel, maar die zijn hier niet.

O nee, niet te geloven. Het is een paard.

Als de dorpelingen het horen, zijn die leeuwen er geweest.

Ze eten nog. Eén bij het karkas en eentje daarachter.

Ze hebben flink gegeten. Je ruikt het hier.

Ze gaan pas weg als de prooi op is. Dus kunnen we ze twee dagen bekijken.

Ze ogen rustig, maar we konden ook boze dorpelingen zijn.

Ze weten dat we niks doen. We hebben ze gistermiddag gevolgd en 's avonds.

Waar is de derde? -Die is vast gaan drinken.

Meer doen ze niet: eten, drinken en uitrusten.

Wat zijn ze van plan?

Raar, ze horen geen territorium af te bakenen. Kijk die tweede.

Dat schrikt andere leeuwen af, maar ze moeten voor mensen uitkijken.

Ze zijn zo op hun gemak. We kennen ze pas een paar uur.

Ze hebben iets gehoord. Ze zijn alert.

Loos alarm. Dit doen leeuwen het liefst. Luieren in de schaduw.

Je zou denken dat ze geen idee hebben van hun omgeving, maar dat is schijn.

Ze gaan weer naar het karkas.

'De rivier die de zee nooit vindt.'

De Okavango loost elke dag miljarden liters water in de Kalahari-woestijn.

Zo ontstaat een van de meest ongerepte natuurreservaten ter wereld.

De delta is amper toegankelijk per auto...

dus dit paradijs zie je het beste vanuit de lucht.

De vraag is waar we moeten landen, maar dat zien we dan wel.

Het grootste gevaar voor de Okavango komt niet van de bevolking...

maar van de buurlanden Namibië en Angola, waar de rivier ontspringt.

De bevolking van Angola is verdubbeld sinds 1990.

De behoefte aan irrigatie en stuwdammen...

zal in de toekomst moeilijk te weerstaan zijn.

Zulke ingrepen in de cycli van de delta...

zouden rampzalig zijn voor dit unieke ecosysteem.

De grootste inlandse delta op aarde is veelal zeer ondiep.

Grote veranderingen in de waterstroom zouden onomkeerbare gevolgen hebben.

De delta zou sterk verdrogen en veel fauna zou verdwijnen.

Het bovenste deel van de delta, de Panhandle, is een ondiep dal.

Die is 15 km breed en er staat 1 tot 10 meter water, afhankelijk van het seizoen.

Het hele dal is bedekt met een dikke laag papyrus, die op het water drijft.

Op het laagste punt is de stroming het sterkst.

Daar ontstaan brede waterwegen die als grote slangen verder kronkelen.

ln het zuiden spreidt de delta zich uit als vingers aan een hand.

Overal duiken eilandjes op, waarop allerlei groot wild zich kan verschuilen.

Toen we de ballon gingen halen op een afgelegen eiland...

hadden we twee ontmoetingen met olifanten.

Olifanten zijn een bijzonder schouwspel. Een ontmoeting maakt altijd indruk.

De rivier de Chobe is niet ver van de Okavango, maar wegen zijn daar niet.

Dus moeten we om de vlakte heen rijden. Dat duurt twee dagen.

ln de jaren '60 startte Botswana een ambitieus natuurbeschermingsproject.

Maar het programma was zo succesvol...

dat men nu kampt met grote aantallen olifanten.

De populatie is gegroeid van 40.000 in de jaren '80 tot 130.000 nu.

De grote kuddes langs de rivier hebben de meeste bomen vernield...

en mens en olifant botsen steeds vaker.

Er is geen eenvoudige oplossing. Botswana is tegen afschieten...

en om grote aantallen olifanten te verhuizen naar waar de populatie slinkt...

is duur en niet erg praktisch.

Als de natuur zijn gang gaat, kunnen bij een droogte duizenden dieren omkomen.

Maar de soort staat op het spel. Stroperij elders in Afrika neemt toe...

dus het lijkt een kwestie van tijd voordat deze populatie ook getroffen wordt.

Het wordt laat, we moeten ons kamp opslaan.

Niet te dicht bij de rivier. Er zitten enorme krokodillen.

Eerst de zonsondergang bekijken.

Moet je kijken.

Wat een plaatje, met olifanten op de voorgrond.

Adembenemend.

De volgende dag zoeken we langs de Chobe naar grote kuddes olifanten.

Als kind zat ik al tussen wilde olifanten, maar ik ben voor het eerst bij de Chobe.

Hier kun je talloze olifantenfamilies van honderden dieren bij het water zien.

De impala's zijn hier erg relaxed. -Ja, meestal vluchten ze voor auto's.

Het is nog vroeg voor olifanten, maar langs de Chobe is altijd wat te zien.

Daar, nijlpaarden. -Wat doen die op 't droge om deze tijd?

Kevin, kijk daar eens in de verte. Fantastisch.

Prachtig, wat een tafereel.

De twee grootste Afrikaanse zoogdieren zie je zelden samen.

Nijlpaarden komen vaak 's avonds aan wal.

Overdag houden ze zich voornamelijk in het water op.

Olifanten komen vaak 's middags naar de rivier om de hitte te ontlopen.

Wat leuk. ln korte tijd maken we het hele olifantenritueel bij het water mee:

Drinken, modderbaden, stofbaden en sociale contacten onderhouden.

Deze gehavende oude man trekt zich terug.

Het wordt hem zeker te druk op het strand.

O, een jong van een maand in die kuil.

Komt hij er op eigen kracht wel uit?

Later kregen we wat we zochten: direct contact met een grote kudde.

Heel bijzonder, maar ook behoorlijk imponerend.

Die moeder met kalf is er niet gerust op. -Ze is niet blij dat wij de weg blokkeren.

Het gaat wel goed. Ze komt niet agressief over.

Als we muisstil zijn, loopt ze wel door.

De volgende ochtend nam de lokale gids lshmail ons mee de rivier op...

om de fauna vanuit een uniek perspectief te bekijken.

Ze zijn ontzettend rustig.

Ze laten ons heel dichtbij komen.

Misschien wel iets te dichtbij.

Dat wijfje is niet blij. Ze waarschuwt ons.

lshmail, we moeten maar gaan.

ln het wild kan kijken naar fauna uitlopen op een riskante confrontatie.

lshmail weet dat als geen ander en peddelt een eindje weg.

Even later maken we weer iets bijzonders mee.

De kudde besluit te gaan eten op een eilandje met hoog gras in de Chobe.

Verderop komt de Chobe uit in de Zambezi...

brengt hij ons bij de victoria-watervallen...

op de grens tussen Zambia en Zimbabwe.

Livingstone zag ze als eerste Europese ontdekkingsreiziger, in 1855.

De watervallen liggen midden in zuidelijk Afrika. We zijn halverwege.

Klimaatverandering en menselijk ingrijpen bedreigen dit werelderfgoed.

Nu, in de droge tijd, valt er 70 procent minder water naar beneden...

dan tijdens de regentijd. De komende weken wordt dat nog minder.

Als bepaalde irrigatieplannen doorgaan, staan de watervallen bij tijden droog.

Eens per jaar, bij de juiste waterstroom en met volle maan...

vormen de watervallen het decor van een betoverend schouwspel:

Regenbogen bij maanlicht.

Na een magische nacht varen Dany en ik in de ballon...

in de diepe kloof van de Zambezi.

Aan het eind zoeken we een landingsplek op de Zambiaanse oever...

want we mogen niet naar Zimbabwe vliegen.

De wind blaast ons in een doornstruik. Hier zou de ballon beschadigen.

Dany moet weer opstijgen en een andere plek zoeken.

Een tweepersoonsballon stuurt beter en zweeft verder...

maar landen is veel lastiger. Maar het hoort bij het avontuur.

lk hou wel van die ruige landingen, zolang er geen gewonden vallen.

Zambia biedt veel ongerepte natuur, maar de regen is vroeg in Oost-Afrika...

en we willen graag op de Serengeti de trek van de grote kuddes bekijken.

We zijn een week onderweg: Eerst langs de Zambezi naar het Kariba-meer...

en dan door noordelijk Zambia naar de grens.

Niet de kortste weg, maar wel spectaculair.

De omweg meer dan waard.

Langs de rivier zie ik leeuwensporen op de weg.

Met wat geluk halen we ze in en kunnen we ze zien zwemmen.

Kevin is een expert in dit soort situaties.

ln Zuid-Afrika, na maanden geduld, werd hij door een leeuwentroep geaccepteerd.

Bij de leeuwen hier komt zijn ervaring van pas als we dichtbij willen komen.

Volgens mij zag ik daar een leeuwin. -Je hebt gelijk. We gaan kijken.

O, een prachtige leeuwin, en een enorme leeuw.

Kevin, nog een leeuw voor de auto. -Dit kan heel interessant worden.

Leeuwen worden niet graag nat...

maar een rivier in hun jachtterrein steken ze wel over.

Soms gaan ze zwemmen als het heet is.

ln Tanzania bezoeken we het Tarangire-moeras...

waar veel groot wild samenkomt in de droge tijd.

Daarna het Manyarameer-woud, de Ngorongoro-krater, de Serengeti...

en tot slot de Kilimanjaro.

Volgens mij zie ik Dany en Marc bij het moeras.

Ja, dat zijn ze. Maar de ballon is nog niet omhoog.

Misschien is het weer ongunstig. -Er komt een windje van die kant.

Het zou fijn zijn als we konden vliegen. Al die dieren.

Vooral aan deze kant van het moeras. -We zien wel.

Dany, kunnen we? -lk weet het niet. Het waait hard.

Te veel wind? -Van die kant.

Verkeerde richting. We wachten af. -Misschien tegen zonsondergang.

Even lachen, Mara.

Tegen zonsondergang gaat de wind liggen en kan de Cinebulle opstijgen.

Onderweg om Dany en Mara op te pikken...

zie ik de ballon weer dalen. Dat was niet volgens plan.

Na de regen van vorige week zijn sommige kuddes al vertrokken.

Maar er is nog genoeg wild. lk snap niet wat Dany doet.

Mara, hoor je mij?

Wat is er aan de hand? -lk hoor je. We hebben motorpech.

Hij slaat steeds af. We moeten misschien landen.

Jullie moeten daar landen, anders kan ik er niet bij.

Hou eens vast.

We gaan landen.

Dany moet onderdelen halen in de dichtstbijzijnde plaats, een dag rijden.

We besluiten enigszins teleurgesteld vast naar het Manyarameer te gaan.

Daar, een luipaard.

Hij gaat naar die boom daar.

We gaan dichterbij kijken.

Zie je hem? -Nee, hij zit achter die struik, denk ik.

Links, voor die termietenheuvel. -Ja, ik zie hem.

Volgens mij is het een zij, kijk eens in de boom.

Fantastisch.

Een paartje. Wat een mooie waarneming.

Misschien zien we ze paren voor het donker.

Het Manyarameer met zijn tropische woud...

is nog geen uur rijden van Tarangire. Dit is een speciale plek voor mij.

lk ben hier opgegroeid toen mijn vader olifanten bestudeerde.

Op jonge leeftijd raakte ik hier verslingerd aan het dierenleven...

en dat is nooit meer overgegaan.

Wat heerlijk om eindelijk terug te zijn.

Hier nam mijn vader ons mee tot vlak bij de olifanten.

Wauw, wat een jeugd.

File in het bos. -Prachtig.

lk ben jaloers dat jij in de Cinebulle mag.

Het wordt spectaculair.

lk heb een probleem. We gaan snel landen.

De ballon is open.

Zie je, daar boven? lk snap het niet. -Dat is raar.

Arme Dany, hij kijkt zo sip.

Daar kan ik inkomen. Eerst motorpech, en nu dit.

Hopelijk kan hij het snel maken.

Moet je het stoeltje niet aan mij afstaan? -Nee, zo werkt dat niet.

Jij in Tarangire, en ik bij Manyara. -Niet meer neerstorten.

De volgende dag was de ballon hersteld. Er volgde een vaart boven het woud.

De vegetatie is geen regenwoud, maar een grondwaterwoud.

Het regent hier zelden, maar kwelwater aan de voet van de Grote Rift-vallei...

zorgt voor vocht waarop deze vegetatie welig tiert.

Prachtig.

Schitterend. lk voel me echt een vogel.

Boven bereiken we de helling van de Ngorongoro-krater...

de grootste vulkaancaldera ter wereld en een uniek Afrikaans ecosysteem.

Dit bos op de zuidkant van de krater...

is ontstaan dankzij wolken die niet over de heuvel heen komen.

We zijn vlak bij de droge Serengeti, maar dit lijkt de Amazone wel.

Aan de rand van de krater zien we een heel ander landschap.

Nog mooier dan gedacht. -Dat is me wat, hè?

De krater is maar 20 km in doorsnee, maar het wemelt er van het dierenleven.

Ngorongoro is eigenlijk een soort mini-Serengeti.

ln het halfuur rijden naar beneden zijn de wolken verdwenen.

Maar ze kunnen zo weer terugkomen. Het weer slaat wel vijf keer per dag om.

En die vegetatie: Wat een overgang.

Wat vind je ervan? -Het is de omweg zeker waard.

Het is echt uniek. -Overal wilde dieren.

Tjonge, wat een kudde gnoes. -Ja, en zebra's daar.

Er staan daar buffels in de zon. -We gaan kijken.

Nijlpaarden, buffels... Wat een paradijs.

Daarom is het hier zo bijzonder. -Zeg dat wel.

Laat mij eens kijken.

Wauw, moet je kijken. Daar.

Kijk, twee leeuwinnen.

Zouden ze op de buffels gaan jagen? -Nou, ze maken niet echt aanstalten.

Kijk, links. Ze hebben al een prooi. -Waar?

Pal voor die leeuwin.

Die jongens hebben voorlopig geen last van ze.

Kijk, de wolken zijn weer terug.

Hopelijk blijft het droog tot we ons kamp opslaan.

's Avonds, toen iedereen zich opmaakte voor de nacht, kregen we bezoek.

Mara. -Wat?

Alles oké? Er lopen leeuwen rond. lk weet niet hoeveel.

Zo te horen eentje bij jouw tent.

Hé, opzouten.

Alles goed? -Volgens mij wel.

Hé, wegwezen.

Weg, jij.

Wat gebeurt er? -Hij pikt de mat mee.

Hij is weer terug. Allemaal. -Wat nu?

O nee, hij pakt de zijkant van de tent.

Hé, laat mijn tent los.

Hij gaat maar door. Wegwezen.

Wat gebeurt er? -Dat mannetje wil naar binnen.

Wegwezen. Hup.

Volgens mij gaan ze weg.

lk kom naar je toe.

Na vannacht zat de schrik er goed in. Er kwamen vaker roofdieren in het kamp...

maar er was nooit schade. Gelukkig was iedereen ongedeerd.

We hebben nu onderdak in een safarikamp in de Serengeti...

onze volgende stop.

ln de buurt van het kamp wordt het steeds drukker.

Overal kuddes gnoes en zebra's.

Een teken dat de grote trek op gang is gekomen in dit deel van de Serengeti.

Zo'n 2 miljoen dieren nemen deel aan de trek vanaf de Masai Mara in Kenia...

naar de Serengeti in Tanzania, achter de regen aan.

Toch zijn de kuddes lastig te vinden. Hun locatie hangt van veel factoren af.

Gelukkig lijken we net op tijd te zijn. Onze enige zorg is het weer in de regio.

Afhankelijk van de regen verdwijnen kuddes zomaar...

naar graziger weiden verderop.

ln de jaren '60 ging Tanzania meer natuur beschermen dan enig ander land.

Ecotoerisme levert veel geld op.

Maar de behoeften van de bevolking, die van 10 naar 50 miljoen is gegroeid...

en in 40 jaar nog zal verdubbelen...

maken zulke grote beschermde gebieden lastig verdedigbaar.

Bij de zonsondergang staan we stil bij de enorme impact...

die het plan voor een autoweg door de Serengeti zou hebben.

Onder zware druk is de verbinding van het Victoriameer met Oost-Tanzania...

in de ijskast gezet, maar voor hoelang?

Perfect licht.

Kijk, ze zijn overal. -lk zie het.

Dit is het echte wilde Afrika.

Wat een ramp. 's Ochtends zijn de zebra's en gnoes verdwenen.

ln het kamp was geen regen gevallen, maar we hoorden wel onweer verderop.

Onderweg beseffen we dat zich een rampscenario voltrekt.

Hoewel er nog genoeg vers gras is, zijn de dieren vertrokken.

We rijden naar de vlakten waar het 's nachts heeft geregend...

om de trek weer op te kunnen pikken.

Dat is alles, een gevlekte hyena. -Dat ziet er niet goed uit.

lk kijk of ik de kuddes zie. Ze kunnen niet ver zijn.

Mara, kijk daar eens, bij dat droge meer.

Dat is een kudde.

Ze gaan de verkeerde kant op. Hier is het droog.

Er was veel gras waar ze waren. Ze volgen de regen.

We gaan ook maar naar de Kilimanjaro. Het weer kan daar heel bar zijn.

De Kilimanjaro ligt in Tanzania, pal aan de grens met Kenia.

Met zijn 5895 meter is de hoogste berg van Afrika vaak in mist gehuld...

en soms weken niet zichtbaar.

Vanmiddag omgeeft slechts een dunne wolkenband de top van de berg.

De meeste dieren onder aan de berg leven aan de Keniaanse kant...

maar langdurige beschermings- programma's werpen hun vruchten af.

Olifanten, antilopen en roofdieren zijn terug in de heuvels van Tanzania.

We willen rond de Kilimanjaro vliegen in de Cinebulle...

en in een vliegtuigje van een vriend die hier werkt.

Maar donkere wolken pakken zich samen, dus vandaag lukt het niet.

Dan volgen we maar een olifant met haar kalf in de bush.

Maar de olifant wil ons graag van dichtbij bekijken.

Olifanten reageren zelden zo op auto's.

Ze heeft kennelijk vaker mensen ontmoet, die haar eten hebben gegeven.

Op weg naar de Kilimanjaro denken we terug aan onze bijzondere reis.

Er is nog genoeg wildernis die het beschermen waard is.

Maar het feit dat de gletsjers op de berg over tien jaar verdwenen zijn...

duidt erop hoe kwetsbaar onze planeet is.

Overal leeuwensporen. -We gaan kijken waar ze zijn.

Ja, ik heb geen zin om weer overvallen te worden.

Prachtig, Kev. Kijk dan.

Drie welpen. De rest is zeker op jacht. -We hebben ze verstoord.

Als ze maar niet te ver gaan. Er zitten roofdieren.

Ze komen al terug. Geweldig. -Maar goed ook.

Schattig.

O jee, bezoek... -Dit kan interessant worden.

Damian Bell leidt de activiteiten tegen stropers rond de Kilimanjaro.

Zijn vliegtuigje is handig bij het opsporen van illegale activiteiten.

Maar vandaag gaat het om plezier. Met Dany en Kevin...

proberen we de hellingen van de Kilimanjaro te bereiken.

ln dit schitterende stukje Afrika...

lijkt het ons, ondanks alle inspanningen van overheden en ngo's...

een enorme opgave om alles te behouden.

De bevolking van Afrika neemt elke vijf maanden toe...

met het inwonertal van de stad New York.

We moeten een balans vinden tussen de behoeften van de bevolking...

en de wens om dit erfgoed voor ons nageslacht te behouden.

Voor ons, natuurbeschermers die in Afrika wonen...

was dit een onvergetelijk avontuur.

We zullen deze herinneringen blijven koesteren.