Original subtitles

- Σουζάν! - Ναι, μπαμπά.

Μη με περιμένεις. Πήγαινε πάνω.

Ναι, μπαμπά. Ανεβαίνω.

- Ροζέ! - Ναι, αφεντικό;

- Μου πήρες το κλειδί; - Έρχομαι.

- Αφήστε να το τελειώσω εγώ. - Εντάξει είναι, νομίζω.

Ακούτε; Είναι καλύτερο.

Παραείναι καλύτερο, θα έλεγα.

Τι ενοχλητικός ο φίλος σου με το πιάνο!

Τώρα θα σας ακούνε.

- Ωραία η πρόοδος, έτσι; - Κάνει θόρυβο όμως.

Σε κάποιους αρέσει ο θόρυβος. Κοίτα.

Αφήστε τον ήσυχο. Δεν είναι καλά σήμερα.

- Αφηρημένος ως συνήθως. - Δούλευε όλη τη νύχτα.

Επειδή έγραφε μουσική; Είναι δουλειά αυτό;

Κι αυτό που κάνεις εσύ, το λες δουλειά;

- Ζακλίν; - Τι είναι;

Το μάθημα πιάνου.

Να πάρει!

Κάνε γρήγορα.

- Τίνος είναι η εκπληκτική μουσική; - Δική μου, κυρία.

- Δεν ήξερα ότι γράφετε μουσική. - Έχω γράψει και μία όπερα.

- Πότε θα ανεβεί; - Δεν ξέρω. Την έστειλα στο Παρίσι.

Ο διευθυντής της Όπερας είναι φίλος μου. Ας μη χάνουμε χρόνο.

Δε λάβατε την απάντησή μου;

Την περιμένω έξι μήνες.

Αγαπητέ μου, να καταλάβω δεν μπορώ...

... πώς χάθηκε το δικό μου γραπτό.

Τη συγνώμη σας ζητώ και δίχως να καθυστερώ,

ευθύς την όπερά σας θ'ανεβάσω.

Θ'ανεβάσει την όπερά σας.

Θ'ανεβάσω την όπερά σας.

Θ'ανεβάσει την όπερά μου;

Θ'ανεβάσω...

... την όπερά σας.

Εδώ είναι.

- Πού είμαστε; - Είστε δίπλα μου.

- Τι μέρα, τι μήνα, τι εποχή; - Την εποχή που έπρεπε να συναντηθούμε.

Δεν είναι αλήθεια. Τίποτα δεν είναι πραγματικό. Είναι ένα όνειρο.

- Ποια η διαφορά αν είστε ευτυχισμένος; - Θα πάψω να είμαι, αν σας χάσω.

Θα με βλέπετε όποτε θέλετε. Θα με βλέπετε κάθε νύχτα.

Κάθε νύχτα θα με βλέπετε...

... δίπλα στις σκιές...

... στου ονείρου τα βάθη.

Τη δική μου ανάμνηση αναζητάτε...

... στου κόσμου την άκρη, στης νύχτας τη σχισμή.

Μέσα στης κάμαράς μας τους τοίχους...

... ο έρωτάς μας τρέμει σε κάθε θόρυβο.

Φοβόμαστε πως κάθε ήχος...

... τον σκληρό ήλιο θα φέρει.

Αν στο όνειρό σας μείνετε πιστός...

... κάθε νύχτα θα με βλέπετε.

Δεν είδατε πώς πέρασε η ώρα; Το μάθημα κράτησε πολύ.

Για μένα, κυρία, κράτησε πολύ λίγο.

Αντίο, κύριε. Ορίστε.

Κάποια άλλη φορά, κυρία. Όχι σήμερα.

Περάστε.

Για το πιάνο.

- Θα το πληρώσεις; Χρωστάς τρεις μήνες. - Με ενοχλείτε!

Αύριο θα σε ενοχλήσω για τα καλά! Θα πάρω πίσω το πιάνο μου!

Μπορούμε να ακούσουμε κάτι άλλο;

Μην το πειράξεις!

- Τι είναι αυτό; - Το ραδιόφωνο.

Όχι, η μελωδία. Τη γνωρίζετε;

Εγώ ξέρω.

- Είναι ένα παλιό βαλς. - Πώς το λένε;

Δε θυμάμαι. Είναι πολύ παλιό.

Της εποχής μου, όχι της δικής σου.

- Ωραίες εποχές, ε; - Όχι όπως σήμερα.

Εγκλήματα, πόλεμοι... Παλιοεποχή!

Έχετε δίκιο. Με τόσους φόρους, τι παλιοεποχή!

- Ήταν πολύ καλύτερα παλιά. - Πώς το ξέρεις;

Όλοι το λένε.

Επειδή το λένε; Δεν είχαν προβλήματα, νομίζετε;

Μην το βάζουμε κάτω. Ας διασκεδάσουμε!

Πάψτε!

Θα δείτε.

Φεύγεις κιόλας; Ξέχασες το καπέλο σου.

Πολύ έξυπνο! Δεν ντρέπεστε να παίζετε στην ηλικία σας;

Δίπλα στις σκιές, στου ονείρου τα βάθη.

Τη δική μου ανάμνηση αναζητάς...

... στου κόσμου την άκρη, στης νύχτας τη σχισμή.

- Σε ξαναβρίσκω. - Σε περίμενα.

Φοβόμουν πως δεν θα σε ξαναδώ.

Πως δε θα ξαναβρώ το όνειρό μου ούτε το χέρι σου.

Ήμουν σε έναν φρικτό κόσμο, χωρίς αγάπη.

Μην το σκέφτεσαι. Εκείνος ο κόσμος είναι το άσχημο όνειρο.

Ήμουν φτωχός καθηγητής μουσικής σε μία επαρχιακή πόλη.

Κι όλοι με κορόιδευαν.

Εδώ, όλοι σ'αγαπούν. Είσαι διάσημος συνθέτης.

Ακούς; Όλο το Παρίσι θα χειροκροτήσει το έργο σου.

Οι πρόβες ξεκίνησαν. Εσένα περιμένουν.

ΕΝΑ ΜΟΥΣΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

Ακούστε με.

Δεν ξέρετε πόσο τυχεροί είστε που ζείτε στο 1900.

Πίνω στην πιο ωραία εποχή!

Πες μου, νεαρέ... σε ποια εποχή αναφέρεσαι;

Σε αυτήν εδώ.

Είναι το 1900 ωραία εποχή; Με τόσα που συμβαίνουν;

Εγκλήματα, νέοι φόροι, φήμες για πόλεμο...

- Τι παλιοεποχή! - Είστε δύσκολος. Αν ξέρατε...

Δεν ξέρετε τίποτα. Η πιο ωραία εποχή ήταν η νιότη μου.

Μίλα μου για το 1830, για τον Λουδοβίκο-Φίλιπο.

Τι ωραίοι καιροί!

Οι εισοδηματίες ήταν χαρωποί...

... τα εισοδήματά τους έφταναν στην κορυφή.

Ήταν ωραίο να είσαι είκοσι ετών.

Της πατρίδας τα παιδιά, με τύμπανα βροντερά...

... ήθελαν την ειρήνη να διδάξουν στην Αλγερία.

Πότε θα'ρθεις; Η καρδιά μου σε φωνάζει.

Πότε θα μου φανερώσει η αγάπη αυτό που βλέπω στον καθρέφτη;

Τι αξίζει η ομορφιά, αν δεν μπορεί την αγάπη να βρει;

Μη φοβάσαι. Θα δω αν το πρόσωπό σου είναι όμορφο σαν τα μάτια σου.

Ποιος είσαι;

Στρατιώτης και μουσικός. Έχω γράψει και μια όπερα.

Όμορφε εχθρέ, η νίκη σου είναι οριστική.

Εξαιτίας σου το καθήκον μου θα προδοθεί.

Με συγχωρείς...

Είδα φως. Δεν ήξερα ότι κοιμάσαι.

Τι θέλεις;

Ενοχλήθηκες στο καφέ. Μπορώ να κάνω κάτι για σένα;

Αν θέλεις να κάνεις κάτι για μένα, να μ'αφήσεις να κοιμηθώ.

- Το συντομότερο δυνατόν! - Καλά, καλά!

Έφερα το καπέλο σου.

Λιποθύμησε. Φέρε δροσερό νερό.

Περίμενε! Ανοίγει τα μάτια του. Συνέρχεται.

- Τι έγινε; - Είχα φύγει μακριά σου.

Μη μένεις εδώ. Το σπίτι δεν είναι ασφαλές. Η μάχη δεν τελείωσε.

Τα αδέλφια μου είναι εχθροί σου.

Τα αδέλφια μου! Αν σε βρουν εδώ, θα με σκοτώσουν!

- Κρύψου! - Οι Γάλλοι στρατιώτες δεν κρύβονται.

Τα στρατεύματά μας!

Οι Γάλλοι επιστρέφουν. Φεύγουμε.

Επιστρέφω στη μάχη. Πότε θα βρεθούμε;

Θα σε ξαναβρώ. Αντίο.

Ξέχασα τη σάλπιγγά μου.

Τι ευτυχής όποιος ζει τέτοιες στιγμές. Τι ωραία εποχή!

Βρίσκεις ωραίο τον πόλεμο;

Μπήκα στο στρατό επί Λουδοβίκου 16ου.

Δεν είχε καμία σχέση με σήμερα.

Κι η ζωή ήταν διαφορετική.

Όσοι δεν έχουν ζήσει πριν την παλιοεπανάσταση...

... δεν ξέρουν τι πάει να πει γλυκιά ζωή!

Γλυκιά ζωή;

Η γλυκιά ζωή...

... είναι για τους εραστές.

Η ψυχή τους μεθά με λόγια γλυκά...

Γλυκιά αγάπη κι απαλή...

... σαν του προβάτου το μαλλί.

Ο βοσκός που μ'αγαπά δεν είναι ο γιος του βασιλιά.

Απ'αυτήν κιόλας τη στιγμή, θα του είμαι παντοτινά πιστή.

Ανυπομονώ ν'ακούσω την όπερά σου.

Γλυκιά αγάπη κι απαλή...

... σαν του προβάτου το μαλλί.

Αν η καρδιά του είναι τρυφερή δε θα διστάσω ούτε στιγμή...

θα γίνει αμέσως αντιληπτό πως κι εγώ τον αγαπώ.

Σουζάν, το τραγούδι εκφράζει ό, τι νοιώθει η καρδιά σου;

Ακόμη αμφιβάλλεις;

Μια αγάπη αληθινή ποτέ της δεν αλλάζει μορφή.

Βοσκοπούλα θα γίνω κι εγώ, αφού αγαπώ έναν βοσκό.

Κανείς δε θα μας υποψιαστεί. Αγάπη, να είσαι διακριτική.

Να μη γίνει ποτέ αντιληπτό το ακριβό μας μυστικό.

Έτοιμη είμαι να τον ακολουθήσω. Αύριο φεύγω και δεν θα γυρίσω.

Θα ζήσουμε μαζί, μια αγκαλιά, στα προβατάκια του κοντά.

Γλυκιά αγάπη κι απαλή...

... σαν του προβάτου το μαλλί.

Σημειώνεις μεγάλη πρόοδο.

Μεγάλη πράγματι! Ευθύς στο μοναστήρι!

Πάρτε τον από εδώ!

Μαρκήσιε, έχω αγνές προθέσεις.

Τολμάς και μιλάς για προθέσεις; Πάρτε τον!

Δεν είμαι ευγενής...

αλλά η αγάπη δεν ξέρει από δια- κρίσεις που επιβάλλει μια κοινωνία...

- Δεν με ακούσατε; - ... που οι φιλόσοφοι καταδικάζουν!

Θα τον διώξω εγώ!

Δεν θα διώξετε τη αγάπη απ΄τις καρδιές που την υπακούουν!

- Τι περιμένετε; - Ενδιαφέρον.

Εξέγερση!

Όχι, Μαρκήσιε! Επανάσταση!

Οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι τα προνόμια πεθαίνουν.

Είναι καιρός να καταστείλουμε την τυρρα- νία και ν'ανοίξουμε αυτή την φυλακή...

που οι τοίχοι της έχουν νωτιστεί από τα δάκρυα αθώων.

- Θα πάρουμε τη Βαστίλη! - Στη Βαστίλη!

’κου το κανόνι. Ξεκινάει μια μεγάλη μέρα.

Αυτό είναι.

Θα το πάρουμε με τον συνάδελφο.

Αδύνατον να συνεννοηθούμε μ'αυτούς εδώ. Γκάζωσε!

Τι ενοχλητικός αυτός εκεί με τη μηχανή του.

Θα κρατήσει πολύ ακόμη;

Γκάζωσε εσύ.

- Μπαίνεις χωρίς να χτυπήσεις; - Χτύπησα, αλλά...

Τέτοια ώρα;

Κι εγώ, σου λέω...

Τι θέλεις;

Να έρθεις στο ταχυδρομείο!

- Συμβαίνει κάτι; - Δε σε ρωτήσαμε.

- Ξύπνησες στραβά. - Να κοιμηθώ κι ας μην ξυπνήσω!

Δεν προσέχεις καθόλου, όταν περπατάς;

Δικό σας είναι το πεζοδρόμιο; Ξεχνάτε ότι κάναμε επανάσταση;

’φησέ τον. Δεν είναι η ώρα.

- Τι συμβαίνει; - Με ανησυχεί.

Δεν έχω άλλο, κ. Διευθυντά, Με το μισθό μου...

Το μάθημα του σολφέζ μετατίθεται για αύριο.

Δεσπονίς, συγνώμη. Δε σε αναγνώρισα. Τι κάνεις;

Πολύ καλά, ευχαριστώ.

- Τι κάνεις εδώ; - Ό, τι κι εσείς. Ήρθα στο ταχυδρομείο.

Σήμερα βρισκόμαστε στο ταχυδρομείο.

Αν ήξερες που βρεθήκαμε χθες... στο όνειρό μου.

Θες να σου το πω;

Συγνώμη, ξέχασα τα γραμματόσημα.

Κύριε Κλοντ, ξέρετε τον αρραβωνιαστικό μου;

- Αρραβωνιαστήκατε; Συγχαρητήρια. - Ευχαριστούμε.

- Τι τρόπος είναι αυτός; - Δεν ήξερα ότι είστε εδώ.

Συγνώμη! Οι πόρτες δεν είναι καλές. Δεν ήξερα ότι είσαι εδώ.

Έφυγα, αλλά ξέχασα τα ρέστα μου και γύρισα.

Έτσι γίνονται οι συμφορές. Το διορθώσαμε, όμως. Συγνώμη.

Τι να κάνω τα πακέτα σας;

Ξέχασα τα ρέστα μου. Όλο ξεχνάω.

- Αυτά κάνει ο έρωτας. - Έτσι είναι.

- Αναζητώ ένα γράμμα. - Απ'τη σημερινή αλληλογραφία;

Κύριε, ήμουν πριν από εσάς.

Καλά.

- Επιτρέπετε; - Στη σειρά, κύριε.

Περιμένω ένα γράμμα.

- Κάποιοι είναι ανυπόμονοι. - Παντού τα ίδια.

Την ταυτότητά του.

Έχετε ταυτότητα, κύριε; Είναι συστημένο γράμμα.

- Πόσο κοστίζει το επείγον; - Τελειώνω, κύριε.

- Κι εγώ βιάζομαι. Είναι επείγον. - Ζητούν την ταυτότητά μου.

- Ήμουν πριν τον κύριο! - Όχι! Ήμουν δίπλα στο γκισέ.

Αφού μου ζήτησαν ταυτότητα.

- Έχει λήξει. - Η ταυτότητά σας έχει λήξει, κύριε.

- Από πότε; - Εδώ κι έναν μήνα.

- Ο ίδιος ήμουν και πριν έναν μήνα. - Αυτό δεν το ξέρουμε.

- Τι πρέπει να κάνω; - Είναι επείγον!

Παρατήστε μας με το επείγον!

Να βγάλεις νέα ταυτότητα.

- Για να πάρω το γράμμα; - Χρειάζεσαι στρατιωτικό βιβλιάριο...

... πιστοποιητικό κατοικίας τουλάχιστον οκτώ ημερών, δύο φωτογραφίες...

- και δύο Γάλλους ενήλικες μάρτυρες. - Μόνο;

- Είναι ο κανονισμός. - Ο κανονισμός...

Με βλέπετε κάθε μέρα και δεν ξέρετε ποιος είμαι!

Απαγορεύεται να μπεις εδώ.

- Θα μου δώσεις το γράμμα; - Χρειάζομαι ταυτότητα.

Ορίστε. Δεν αρκεί; Θέλεις κι άλλα χαρτιά; Θα σου δώσω!

Συλλάβετέ τον!

- Εμένα περιμένετε; - Το πιάνο μου.

- Δεν περιμένω πια. - Περιμένετε κάτω!

Μια στιγμή, κύριοι. Δε θα το κατεβάσετε απ'τις σκάλες.

Ελάτε να δείτε. Δε θα το κατεβάσετε απ'τις σκάλες γιατί...

... θα το κρατήσω!

Θα καλέσω την αστυνομία!

Μη νευριάζεις. Τον ξέρω.

Κι είναι ανάγκη να κάνει άνω κάτω το ταχυδρομείο;

Δεν είναι σαν τους άλλους.

- Eίναι μουσικός. - Είναι ευγενικός.

- Δεν ήταν σήμερα. - Ίσως νευρίασε.

- Είναι τόσο καλός συνήθως. - Θα του μιλήσω.

Δε μου πέφτει λόγος, αλλά γίνεται να μην παίζει πιάνο τη νύχτα;

Ένας παλαβός ταμπουρώθηκε και δε μου δίνει το πιάνο μου.

Πήγε να με σκοτώσει.

Θα είναι στις μαύρες του.

Κλοντ, άνοιξέ μας.

- Ποιος είναι; - O Λεόν κι ο Ροζέ.

- Θα με αφήσετε ήσυχο; - O Λεόν θέλει να σου μιλήσει.

Έγινες κακός; Τι συμβαίνει;

Δεν αντέχω.

- Τι δεν αντέχεις; - Τα πάντα.

- Γι'αυτό κάνεις φασαρίες; - Όχι φασαρίες. Αμύνομαι.

Κατηγορείτε κι οι δύο τον κύριο.

Όνομα, επώνυμο, διεύθυνση.

Εμένα ρωτάς;

- Είναι ο νόμος. - Ούτε εσύ με γνωρίζεις;

- Όχι, όταν φοράω το πηλίκιο. - Τώρα θα με αναγνωρίσεις!

Δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό!

Πολ, πέτα μου το πηλίκιο του Λεόν.

Τρέχα να ζητήσεις συγνώμη.

- Το πηλίκιο σου ανέβηκε πάνω. - Δεν είναι ώρα για αστεία.

Δεν είναι αστείο.

- Ακολούθησέ με. - Λεόν, μην το κάνεις αυτό!

- Πού πάτε εσείς; - Είναι ο φίλος μας.

- Είσαι περήφανος; - Έτσι φέρονται στους φίλους;

- Ήταν συμμαθητής σου. - Και σε βοηθούσε στα γραπτά.

Και τώρα τον ταπεινώνεις.

- Ο κύριος κλείνει φίλους στη φυλακή. - Θέλετε να κλείσω κι εσάς;

Αν το θες... Έρχεσαι, Πολ;

Μην κάνετε ανοησίες.

- Δε θα μας συλλάβεις; - Για ποιο λόγο;

- Για εξύβριση κατά της αρχής! Κάθαρμα! - Υποκριτή!

Υπερβάλλετε!

- Κοπρόσκυλο! - Βρωμοαστυνομικέ!

- Ελάτε μέσα εσείς. - Να μάθετε να βρίζετε.

Μην ανησυχείτε, είναι φίλοι. Αστειεύονταν.

- Δεν αστειευόμαστε. - Δεν ξαναπαίζουμε μαζί σου.

Ας πιούμε ένα ποτηράκι και θα τα βρούμε.

- Πολύ αργά. - Ξέρουν όλοι ότι συνελήφθη.

Είναι χαμένος.

- Είχε δύσκολη ζωή. - Χωρίς οικογένεια. Χωρίς επιτυχία.

Χωρίς ελπίδα.

- Ήταν περίεργος το πρωί. - Μου το είπες.

Δε θα ξαφνιαστώ, αν δώσει τέλος στη ζωή του.

Δεν είναι αλήθεια.

Καταλαβαίνεις τι σκέφτεται τώρα;

- Γιατί την αφήνεις; - Θέλει να είναι ελεύθερη.

Θα την ξαναπιάσω.

Κράτα τσίλιες, σε παρακαλώ.

- Όλα είναι έτοιμα. - Αγαπημένε μου.

- Απόψε θα είσαι δική μου. - Δεν το πιστεύω.

- Πού είναι η Σουζάν; - Δεν τη βλέπω.

Και τι κάνεις εσύ;

Όταν λαλήσει ο κόκορας, θα είμαι εδώ.

Η άμαξα θα μας πάρει μακριά απ΄τον πατέρα σου.

Θέλω να έρθει η νύχτα και να λαλήσει ο κόκορας.

- Τι θα κάνεις τη νεαρή κυρία; - Θα την παντρευτώ.

- Ενώπιον Θεού; - Της φύσης και του ανώτερου όντος!

- Πού πας, πολίτη; - Στην ευτυχία.

- Ποιος είσαι, πατριώτη; - Εκπρόσωπος του λαού.

- Ο Κλοντ είναι. - Ζήτω ο Κλοντ!

Έχουμε ειρήνη, συνταγματάρχα. Μπορείς να ξεκουραστείς.

Όχι, στρατηγέ. Παρακολουθώ.

Για εκείνον, το κλειδί της πόρτας μου.

Το κλειδί της καρδιάς μου για εκείνον.

Η αγάπη από παντού περνά μέσα στη νύχτα.

Την ώρα που το φεγγάρι ψηλά θα ανεβεί...

... ο αγαπημένος σου θα'ρθει να σε βρει.

Ξεκουράσου, συνταγματάρχα. Θα σε αντικαταστήσουμε εμείς.

Όχι, πρέπει να παραφυλάω.

Το κλειδί της πόρτας της. Το κλειδί της καρδιάς της.

Την ώρα που το φεγγάρι ψηλά θα ανεβαίνει...

Όταν το φεγγάρι θα ανεβαίνει ψηλά...

Η αγαπημένη σου θα σε περιμένει.

Θα με περιμένει;

Όνειρο, όμορφο όνειρο...

Τραγουδώ όπως στην όπερα!

Είναι υπέροχο!

Ήμουν στην τελική πρόβα του φίλου μας.

Είναι η ωραιότερη όπερα που έχει γραφτεί.

Πρέπει να τον φιλήσω.

Όχι έτσι! Δεν βλέπεις ότι μας κοιτούν;

Μόνο εσένα βλέπω.

- Γιατί είναι εδώ; - Για να σε συναντήσουν.

Ήρθαν για να σε δουν.

Ο κ. Διευθυντής της Όπερας.

Γεια σας, κυρίες. Γεια σας, κύριοι.

Ο κ. Υπουργός των Καλών Τεχνών. Ο κ. Γραμματέας του Ινστιτούτου.

Ο κ. Πρόεδρος του Συμβουλίου.

- Χαιρέτησε τον Πρόεδρο. - Θέλω να είμαι μόνο μαζί σου.

- Δεν είναι η στιγμή. - Ποτέ δεν είναι.

Απόψε, θα είμαι μόνη.

- Απόψε; - Μετά το δείπνο.

Μετά το δείπνο;

- Δεν είσαι ελεύθερος; - Την αυγή, όταν λαλήσει ο κόκορας.

- Εντμέ, είμαι πολύ ευτυχισμένος. - Ησυχία, θα μας ακούσουν.

Ησυχία!

Θα σας ακούσουν. Μην ενοχλούμε τους ερωτευμένους.

Η καρδιά μου είναι τρυφερή.

Η καρδιά της είναι τρυφερή...

... κι είστε ευτυχισμένοι.

Θα περιμένουμε ως το βράδυ.

Απόψε θα είστε μόνοι σας οι δύο...

- Θα είμαστε μόνοι μας. - Απόψε.

- Μην αργήσεις. - Nα αργήσω;

Απόψε θα είστε μόνοι σας οι δύο.

Ησυχία, θα σας ακούσουν.

Ο κ. Προέδρος της Δημοκρατίας.

Οι κύριοι Ροζέ και Λεόν.

- Εντάξει, φίλε. - Μπορείς να φύγεις.

- Τι κάνετε εδώ; - Ήρθαμε να σε πάρουμε.

Νευρίασα προηγουμένως. Συγνώμη, είχα άδικο.

Φύγετε! Αφήστε με μόνο!

- Όχι! Είμαστε φίλοι σου! - Απέσυρα την καταγγελία.

Μην το βάζεις κάτω.

- Είσαι ελεύθερος. - Ελεύθερος να ζήσω...

Σ'αυτόν τον κόσμο;

- Ο κύριος έσκισε το παντελόνι του. - Πάψε.

- Τι σου φταίει ο κόσμος; - Τίποτα, θέλω να τον αφήσω.

Τον άκουσες;

Λες να το κάνει;

Ξέρεις κολύμπι;

- Να σώσω κάποιον πού δεν θέλει; - Έπρεπε να τον αφήσουμε στη φυλακή.

Δεν ξέρει που βρίσκεται.

- Θα τον πατήσει! - Όχι, δεν έγινε τίποτε.

- Έρχεται προς τα εδώ. - Προσοχή στη διασταύρωση!

Απαγορεύεται να κλείνετε το πεζοδρόμιο. Δικό σας το πιάνο;

Όχι, μας είπαν...

Έχετε ταυτότητες; Έλεγξέ τις.

- Τι κάνεις; Είδες τον Λεόν; - Δεν έχει σημασία.

- Τι μπορώ να κάνω για σένα; - Θέλω κάτι για να κοιμηθώ.

Ένα υπνωτικό! Αμέσως!

Θα κοιμηθείς και θα ξεχάσεις.

Αυτό θέλω κι εγώ.

Δώσε το. Έχω ένα καλύτερο.

Αρκεί να είναι δυνατό.

- Έχεις συνταγή; - Όχι. Γιατί;

Δεν το δίνω χωρίς συνταγή.

- Δε θα το πω. - Τα ατυχήματα γίνονται εύκολα.

Αδιαφορώ. Θέλω να κοιμηθώ.

Ένα κόλπο για να κοιμηθείς χωρίς συνταγή... Πολύ εύκολο.

Ξαπλώνεις, κλείνεις τα μάτια και μετράς προβατάκια.

Είναι δραστικό. Κανείς δε μέτρησε 300 προβατάκια.

- Θες να διαλύσω το φαρμακείο; - Δεν είμαι εγώ το αφεντικό.

Αν είσαι συνετός, θα σου δώσω ένα δισκίο για απόψε.

- Τι ήθελε; - Υπνωτικά.

Θα τα καταπιεί όλα και δε θα ξυπνήσει.

- Τι θα κάνει; - Μην τον αφήσουμε.

Πείτε στο αφεντικό ότι θα πληρώνουμε τα νοίκια.

- Τώρα, θα παίζεις όσο θες. - Δε θέλω. Ας το πάρουν.

Έχεις ολοκαίνουργιο παντελόνι. Δοκίμασέ το.

Σκοτίστηκα.

- Τι θα σου έδινε χαρά; - Ένα βαζάκι υπνωτικά.

Μην το σκέφτεσαι.

- Είσαι νέος. - Έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου...

- Μη φεύγεις! - Δεν τελειώσαμε!

- Κοίτα τι σου μαγείρεψε η γυναίκα μου. - Δεν πεινώ.

Δοκίμασε λιγάκι. Πρέπει να φας, να πιεις, να διασκεδάσεις!

Κοίτα!

Δύο ατού!

- Πάλι κέρδισες. - Είσαι καταπληκτικός.

- Είσαι πολύ τυχερός. - Όχι, παίζει καλύτερα από εμάς.

Δες πόσα μάζεψες.

- Τι ώρα είναι; - Η ώρα της τύχης σου.

- Δεν νιώθω καλά. - Τι;

- Είσαι άρρωστος; - Δε χωνεύω το βραδινό.

Γιατί με έβαλες να φάω τόσο; Και το πούρο σου...

Σβήσε το.

Ένα τελευταίο ποτάκι για τη χώνεψη;

Εγώ κερνάω.

Δε θέλω να πιω άλλο.

- Τι ώρα είναι; - Δέκα και είκοσι.

Πρέπει να φύγω.

- Μείνε λιγάκι ακόμη. - Δε διασκεδάζεις συχνά.

- Τι έχεις να κάνεις; - Με περιμένουν.

- Έκλεισε το φως. - Ήταν βιαστικός.

Περίεργο.

- Μην τον αφήσουμε μόνο. - Δεν ξέρουμε τι θα συμβεί. Πάμε πάνω.

- Τι κάνει; - Παραμιλάει.

Τι λέει;

Μετράει... 346 προβατάκια.

Καλύτερα να μείνουμε εδώ.

Έχασες.

Δε μπορείτε να παίξετε αλλού;

Ήταν πιο ευχάριστα εδώ, για αλλαγή...

- Πώς νιώθεις; - Με βάρυνε το φαί, δεν κοιμάμαι.

- Δοκίμασες τα προβατάκια; - Μέτρησα 3. 267!

- Περίεργο... Πρώτη φορά... - Δώσε τα χάπια μη σε δείρω!

- Δώσε του ένα. - Δε θα του κάνει κακό.

Γρήγορα.

Πήρε τρία!

Δε θα έχεις ξυπνημό το πρωί!

Παράτα με. Έχω αργήσει.

- Τι κάνετε εδώ; - Συγχωρήστε με.

- Ξέρετε τι ώρα είναι; - Ξέρω... μεσάνυχτα.

- Κάπως αργά, κύριε. - Προσπάθησα να έρθω νωρίτερα.

Η αγάπη δεν έχει ώρα, Εντμέ.

Έχουν όμως, οι παντρεμένοι.

Είσαι παντρεμένη;

- ’κουσες; - Δεν ακούω τίποτε, Εντμέ.

- Είμαστε μόνοι. Ήρθε η στιγμή. - Ήρθε πολύ αργά.

Με τρόμαξες! Δεν ήξερα πως είσαι εδώ.

- Με ποιον μιλούσες; - Με κανέναν, αγαπημένε μου.

Δεν υπάρχει άλλη έξοδος.

Χάθηκα και φταις εσύ!

- Ας έλεγε ότι είσαι παντρεμένη. - Ας ερχόσουν στην ώρα σου.

Ο μουσικός. Ήμουν σίγουρος!

- Πού είναι; - Τι θες να πεις, αγαπημένε;

Σε εκλιπαρώ, μην τον σκοτώσεις! Αύριο ανεβαίνει η όπερά του.

Ένας λόγος παραπάνω.

- Το φεγγάρι φεύγει. - Δεν ήρθε.

Ελάτε μέσα, κυρία. Σε λίγο θα γυρίσουν τα αδέλφια σας.

Τον άκουσα, σου λέω! Αυτός είναι!

- Ας μην έρθουν τα αδέλφια σας. - Αψηφώ τον κίνδυνο.

Το πέπλο που το πρόσωπό μου καλύπτει...

... για σένα το αφαιρώ...

... για σένα και μόνο.

Η γυναίκα σ'εσάς πιο εύκολη είναι...

το προσωπό της μόνο με φτιασίδια το καλύπτει...

... το στόμα της δεν προστατεύει από του βλέμματος το χάδι.

Αλλά η ομορφιά μου άγνωστη θα μείνει...

... μέχρι στα μάτια του αγαπημένου μου εμφανιστεί...

κι ας νιώθω πως είμαι γυμνή...

... για εκείνον το πρόσωπό μου θα γδυθεί...

... και μόνο για αυτόν.

Συνταγματάρχα, τι τιμή για μας. Μη φοβάστε. Θέλουμε μονάχα...

ένα αναμνηστικό απ'την επίσκεψή σας στην αδελφή μας!

- Θα ερχόταν, όταν λαλούσε ο κόκορας. - Όλα τα κοκόρια λάλησαν.

Ακούς αυτό τον θόρυβο;

Η κόρη!

- Καιρός ήταν! Πέταξε το πουλάκι! - Εδώ είναι όλοι τους.

Πού είναι η Σουζάν; Γιατί κλαις;

Αν ερχόσασταν έγκαιρα, δε θα την έβρισκαν.

Το ξέρω, το ξέρω.

Προφταίνω να τη σώσω!

- Δεν περνάς, πολίτη. - Δε με αναγνωρίζετε;

Ζήτω ο Κλοντ!

Πού πηγαίνεις;

Καταδικάζονται όλοι σε θάνατο!

Βιάζεσαι εσύ.

- Από εδώ. - Δε θέλω να πάω εκεί.

Κρίμα! Πρέπει να πας!

Δε με αναγνωρίζεις; Πού είναι το μαντήλι μου;

Πού πας;

Η ταυτότητά σου;

- Έχει λήξει. - Τι;

Δεν ισχύει, σου λέω!

- Θα με καταδικάσετε σε θάνατο; - Το επιβάλλει ο κανονισμός.

Τι εποχή! Τι εποχή!

’λλοτε η τάξη βασίλευε στη Γαλλία...

- Ας ζούσα επί Λουδοβίκου 13ου. - Κι εγώ.

Ο θείος μου το έλεγε. Τότε ήταν πραγματικά ευτυχισμένοι.

Ήταν φίλος του Ντ'Αρτανιάν.

Ντ'Αρτανιάν, κουράγιο! Εδώ είμαστε!

Οι αντίπαλοί μου είναι δύο. Είμαι αρκετός.

Σας κάλεσα, για να δείτε το έτερον ήμισυ της καρδιάς μου.

- Ακούτε; - Ωραία φωνή.

Ο δάσκαλος μουσικής είναι πολύ ευχαριστημένος μαζί της.

Η φωνή και το πρόσωπό σου ομορφαίνουν την κάθε μέρα.

Πώς να μην αγαπώ τη μουσική με τέτοιο δάσκαλο;

Βάζω όλη μου την καρδιά. Και ξέρεις γιατί.

Αυτές ήταν ωραίες εποχές.

- Εγώ φταίω που βρίσκεσαι εδώ. - Νόμιζα ότι δε θα σε ξαναδώ.

Επιθυμούσα τόσο αυτήν την επανάσταση...

Ποιος πίστευε πως θα ήμαστε τα θύματά της!

Μου είπες πως θα θυσιαστούμε, αγαπημένε μου.

Για την ευτυχία των επιγόνων. Αλλά η δημοκρατία είναι μακριά ακόμη.

- Δε θα τη γνωρίσουμε. - Θα τη γευτούν οι απόγονοί μας.

Θα είναι όμορφα να ζεις τότε.

Θα είμαστε ίσοι. Ο πατέρας σου δε θα είναι μαρκήσιος.

Θα είναι ταπεινός τεχνίτης. Και θα δουλεύω στο πλάι του.

- Θα διδάσκω μουσική σε παιδιά. - Θα ζούμε στο ίδιο χωριό.

Ίσως είμαι γείτονάς σου.

Θα περνάς κάτω απ'το παράθυρό μου.

Ένα βράδυ, θα σε δω στο δρόμο...

Θα μου πεις...

Ότι σ'αγαπώ.

Θα σε ρωτήσω γιατί δεν το είπες νωρίτερα.

Τίποτε σ'αυτή την ευλογημένη εποχή...

... δε θα εμποδίσει την ευτυχία μας.

Τι όνειρο!

Τι όνειρο!

Αντίο, Κλοντ. Θα ξαναβρεθούμε σύντομα.

Σε άλλον κόσμο.

- Τι θέλετε; - Χρειαζόμαστε ένα κεφάλι.

- Το δικό μου; - Δεν έχει σημασία τίνος.

Γρήγορα!

- Γιατί εμένα; Τι έγκλημα έκανα; - Δε μας πέφτει λόγος.

- Θέλω να μιλήσω στο λαό. - Όλοι αυτό θέλουν.

Σου έκανε καλό ο υπνάκος, φίλε μου;

- Μην ανησυχείς. Εδώ είμαστε. - Ξεκουράσου. Το χρειάζεσαι.

Θέλεις συνέχεια να κοιμάσαι. Τώρα είναι η ώρα.

Στο κρεβατάκι σου.

Δε θέλω να κοιμηθώ.

- Τι θέλεις, λοιπόν; - Να παίξουμε χαρτιά.

- Αν είσαι καλά, νυστάζω. - Πέρασε η ώρα.

- Κοιμάσαι, δεν κοιμάσαι... - Μας ζάλισες!

Κλοντ, δε θα μείνεις εκεί όλη νύχτα!

Δε θέλω να ξαναβρώ τα όνειρά μου σου είπα. Είναι δικό μου θέμα.

Εδώ είσαι; Νόμιζα...

Είσαι μπροστά μου, στη μέση του δρόμου, νύχτα...

Δε μοιάζει αληθινό.

Τι κάνεις εδώ;

’κουσα θορύβους και ανησύχησα.

Γιατί;

Απάντησέ μου.

Για σένα...

Φοβόμουν ότι δε θα σε ξαναδώ.

Σίγουρα δεν κοιμάμαι;

Τα μάτια σου είναι ανοιχτά.

- Είναι ανοιχτά κι όταν ονειρεύομαι. - Και με βλέπεις;

Όπως ακριβώς τώρα.

Αλλά τώρα είμαι ξύπνιος, σωστά;

Είμαστε στον 20ο αιώνα.

Μένεις στο διπλανό σπίτι.

Είμαστε σε άλλον κόσμο και σε ξαναβρήκα.

Γεια σου, Σουζάν.

- Γεια σου, Κλοντ. - Δεν είναι δυνατόν!

Δεν ονειρεύομαι! Είμαι ευτυχισμένος και είναι αλήθεια!

Κοίτα! Κι αυτό αληθινό είναι!

Κι αυτό είναι συμπαγές.

Κάνει θόρυβο.

Ακούς; Δεν ονειρεύομαι.

- Ο πατέρας μου! - Κι αυτός είναι αληθινός.

Φύγε γρήγορα!

- Ροζέ, θέλεις να πάμε βόλτα; - Όχι τέτοια ώρα, φίλε μου.

Δε σε ενοχλώ αν ανέβω. Είμαι ευτυχισμένος.

Τι ανόητος! Δεν έβλεπα ότι η ευτυχία ήταν εδώ, δίπλα μου.

- Δε σ'ενδιαφέρουν αυτά που λέω; - Μ'ενδιαφέρουν!

- Είμαι ευτυχισμένος κι αδιαφορείς. - Κάνεις λάθος.

- Είσαι φίλος; - Ασφαλώς.

Φοβάμαι να κοιμηθώ. Θα μου φτιάξεις έναν καφέ;

Τι έγινε;

- Αυτό που φοβόμουν... - Τι;

Με τα χάπια, μόλις πάψω να μιλάω, κλείνουν τα μάτια μου.

Βλέπω όνειρα... Είναι εδώ... Με περιμένουν, παραμονεύουν.

Πώς θα τα ξεφορτωθώ;

Κάνε ό, τι θέλεις αλλά παράτα με ήσυχο!

Καλά, θα γυρίσω στο δωμάτιό μου. Θα το παλέψω μόνος μου.

Κοιμήσου όσο θέλεις, εγωιστή!

Ευχαριστώ.

Παρακαλώ, καθίστε.

Κοίτα τον! Μ'αυτόν έχεις ραντεβουδάκια τη νύχτα;

Δε δίνω ραντεβού. Σου είπα...

Μουσικός που βγήκε απ'τη φυλακή...

- Ούτε μία ώρα δεν έμεινε. - Ήταν αρκετή.

Εσείς είχατε μείνει μια νύχτα.

Ο χωροφύλακας είχε άδικο.

Καθηγητής πιάνου... Δουλειά είναι αυτή;

Θα πεινάσεις αν τον παντρευτείς.

Δεν είπε ότι θα με παντρευτεί.

Όχι μουσικός στην οικογένεια. Κάνει πολύ θόρυβο.

Οι μηχανικοί δεν κάνουν θόρυβο;

Ώστε ο κύριος έχει κάτι να πει για τους μηχανικούς;

Είναι τελείως αδέξιος!

Τον άκουσες να παίζει πιάνο;

Γι'αυτό το λέω!

Το να παίζεις πιάνο δεν είναι χειρότερο από τα γράσα στα χέρια.

Μήπως μας περιφρονεί επειδή κάνουμε χειρωνακτική δουλειά;

Αυτό μας έλειπε!

Αν του πω: "Σου δίνω την κόρη μου"...

... θα απαντήσει: "Λυπάμαι, δε θέλω πεθερό με μαύρα χέρια".

Ξέρετε τι θα έκανα τότε;

Θα του έσπαγα τα μούτρα με τα χέρια μου που έχουν γράσα.

Κι αναρωτιέμαι γιατί δεν το κάνω τώρα αμέσως!

Μη χαμηλώνετε το ράδιο. Φέρτε μου έναν καφέ.

Κάντε τον δυνατό.

Τώρα, θα ακούσετε το νανούρισμα: "Κοιμήσου, μικρό αγόρι μου".

Κοιμήσου, μικρό αγόρι μου...

κλείσε τα βλέφαρά σου απαλά...

Κοιμήσου, μικρό αγόρι μου...

Μου ζήτησε να τον ξυπνήσω, αν αποκοιμηθεί.

Αφήστε τον να ξεκουραστεί. Θα του κάνει καλό.

Στην Όπερα απόψε...

... έχει πρεμιέρα...

... μια μεγάλη όπερα!

Ο δημιουργός αρέσει πολύ κι απόψε θα θριαμβεύσει.

Νωρίς το πρωί, θα πάει απ΄το δικό μου σπαθί.

Στην Όπερα...

... έχει πρεμιέρα απόψε...

... μια μεγάλη όπερα!

Ο προσβεβλημένος διάλεξε το ξίφος και το πιστόλι.

- Θέλει να μονομαχήσουμε; - Να σας σκοτώσει στη μονομαχία.

Κοιμήσου, μικρό αγόρι μου...

κλείσε τα βλέφαρά σου απαλά...

Αδελφέ μου, αν μ'ακούς...

... θα κοπάσει η δική σου οργή...

... και τον ωραίο στρατιωτικό, η ψυχή σου θα λυπηθεί.

Έγραψε όπερα!

Oι Αλγερινοί σου δίνουν την αδελφή τους.

Ο γάμος θα τελεστεί αμέσως.

Στρατηγέ, δεν είχα καμία πρόθεση να παντρευτώ.

Τι ήρθες να κάνεις εδώ τότε;

- Παντρέψου την! Είναι διαταγή! - Αδύνατον, Στρατηγέ.

Θα εκτελεσθείς. Πάρτε τον!

Πιάστε τον!

Πυρ!

Αυτός είναι!

Θα γνωρίσω την ειρήνη που βασίλευε στη χρυσή εποχή.

Τι εποχή! Τι εποχή!

Και για σας;

Βοήθεια! Βοήθεια!

Να μάθεις να τριγυρνάς μόνος. Δες που ήσουν!

ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ

ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ

Βρέχει με το τουλούμι.

Σταμάτησε. Δες το ουράνιο τόξο.

Δες αυτούς εκεί! Έχουν βλάβη.

Πολύ φιλόξενοι.

- Και τι δρόμοι! - Τους επιδιορθώνουν.

ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ 29 π. Χ.

ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ, ΕΤΟΣ 1000

- Ευτυχώς που σκύψαμε! - Και η κουκούλα;

17oς ΑΙΩΝΑΣ

Ξεμείναμε από βενζίνη.

Πού θα βρούμε βενζίνη σ'αυτή την εποχή;

Δε θα περιμένουμε τρεις αιώνες!

Αυτός είναι!

Πού πας;

- Έχουν οδοφράγματα. - Σκοτιστήκαμε για τα οδοφράγματα!

18oς ΑΙΩΝΑΣ

ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1793

Δείτε πού φτάνουμε! Δεν πρέπει να σταματήσουμε!

Ακόμη σε περιμένουμε!

Μεγάλη διαδρομή.

- Κοντεύουμε, όμως. - Όχι ακόμη...

Τι μας έχει μείνει;

To 1900!

Τι είναι πάλι αυτό;

Τώρα κατάλαβα! Δείτε τι έκαναν στο καημένο το αυτοκίνητo.

- Θα μας ακολουθήσουν ως εδώ; - Εμένα ρωτάς;

Εσύ φταις! Γιατί ενόχλησες τόσους ανθρώπους στο παρελθόν;

- Ας έμενες στην εποχή σου. - Δεν είναι τόσο άσχημα.

Ακούτε;

- Κλείσε την πόρτα! - Δε θα τους σταματήσει.

- Δεν έχουμε καμια δουλειά μαζί τους. - Τι θα γίνει;

- Υπάρχει τρόπος να σταματήσουν. - Ποιος;

Πρέπει να ξυπνήσω.

Πρέπει να ξυπνήσω...

Ακούσατε το νανούρισμα "Κοιμήσου, μικρό μου αγόρι".

Κι ο πολύ δυνατός καφές.

Τι λες για τα χέρια μου;

- Δεν είπε τίποτα. - Έχουν γράσα...

- αλλά είναι τίμια! - Δεν είπε το αντίθετο, αφεντικό.

- Δεν έχει να κάνει με την κόρη μου. - Εξηγήστε του πρώτα.

- Αυτός πρέπει να εξηγήσει. - Αφήστε τον να μιλήσει.

Δε θέλω τις εξηγήσεις του! Οφείλει μια συγνώμη στη Σουζάν!

Κλοντ, δες!

- Το συστημένο σου γράμμα. - Δεν χρειάζεται η ταυτότητά σου.

Πλαστογράφησα την υπογραφή σου.

Δες το γράμμα σου. Έχει και αποστολέα.

"Εθνική Όπερα"

- Τι σε θέλουν; - Tους έστειλα κάτι πριν έξι μήνες.

- Μιαν όπερα. - Έχεις γράψει όπερα;

- Έγραψε μια όπερα! - Ακούτε;

Έγραψε μια όπερα;

Τώρα μου γράφουν ότι δεν τη θέλουν.

Ας το έλεγαν νωρίτερα.

- ’νοιξέ το! - ’νοιξέ το, εσύ.

- Ποιος λέει ότι την απέρριψαν; - Καλά λέει.

- Δεν το γράφει στο φάκελο. - "Κύριε... "

"... περάστε απ'τη Διεύθυνση στις 22 του μηνός, το απόγευμα... "

... αν επιθυμείτε... θερμούς χαιρετισμούς. " - Μάλλον την απέρριψαν.

- Πώς το ξέρεις; - Δεν το ξέρεις.

- Είναι συστημένο γράμμα. - Με "θερμούς χαιρετισμούς".

- Θα έγραφαν μετά από έξι μήνες; - Απ'το Παρίσι;

- Συστημένο γράμμα; - Για να απορρίψουν την όπερά σου;

- Πότε έχουμε 22; - Σήμερα.

- Τι ώρα έχει τρένο για Παρίσι; - Στις 12:30.

- Τι ώρα είναι; - 12:35.

Δεν πιστεύω σε θαύματα. Το τρένο έφυγε.

Και τα αυτοκίνητα, τι τα έχουμε;

- Έτσι είναι. - Με ένα καλό αυτοκίνητο...

- Σε 4 ώρες είμαστε στο Παρίσι! - Φεύγουμε.

Υπάρχει μουσική και μουσική. Να παίζουν τα έργα σου στην Όπερα...

- Είναι ακόμη εδώ; - Μας ακολουθούν.

- Ποιοι; - Οι άλλοι. Το αφεντικό, ο Πολ, ο Λεόν.

Πήγαινε. Εγώ δεν έρχομαι.

Να πεις στο διευθυντή σου να αλλάξει επάγγελμα!

Όλοι σε μένα παραπονιούνται. Περάστε, κύριε.

Έχετε ειδοποίηση;

Έτσι αντιδρούν όλοι, όταν επιστρέφουμε τα χειρόγραφά τους.

- Φυσικά. - Αν ανεβάζαμε ότι μας έστελναν...

- Καταλαβαίνω. - Εσείς τουλάχιστον, καταλαβαίνετε.

Δε δεχόμαστε όλες τις όπερες. Ούτε απαραίτητα και τη δική σας.

Μείνετε εδώ. Θα τη φέρω. Νούμερο 45.

- Τι είπε; - ’κουσες.

Με κάλεσαν, για να πάρω την παρτιτούρα. Δε με θέλουν.

Είστε τυχερός. Αμέσως το βρήκα.

"Ναβουχοδονόσορ"!; Δεν είναι δικό μου.

- Μοιάζω να γράφω τέτοια πράγματα; - Δεν έχετε τα φόντα, κύριε!

Σταθείτε μια στιγμή. Πρέπει να έγινε λάθoς.

Δεν είμαι στενοχωρημένος. Η μουσική τελείωσε για μένα.

Θέλω μόνο να κοιμηθώ. Έστω για μία ώρα.

- Κοιμήσου. - Αν ονειρευτώ, ξύπνα με.

- Φοβάμαι πως θα τους ξαναβρώ... - Ποιους;

Κατάλαβα πως θα γίνω μηχανικός...

... μα ήθελα να γίνω μουσικός.

Τη μουσική μου δεν τη θέλουν...

... γι'αυτό βενζίνη με το λίτρο πουλώ.

Πόσα λίτρα, κύριε; Πενήντα;

Της μοίρας μου ήταν γραφτό.

Ξύπνα... Ονειρεύεσαι.

Ονειρεύεσαι, Κλοντ.

Αλήθεια, ονειρεύομαι!

Κλοντ, ξύπνα. Είναι αργά.

- Μας ξέχασαν, νομίζω. - Πού είμαστε; Μη μένουμε εδώ!

- Κάπου εδώ θα είναι. - Πού να τους βρούμε εδώ;

Ίσως μας περιμένουν κάτω.

Πού είναι η έξοδος;

- Η έξοδος, κύριε; - Ρωτήστε τον κλητήρα.

Δεν ήρθε;

- Ποιος; - Ο δημιουργός που περιμένω.

Ο Κλοντ... Παρτιτούρα Νο 45.

Εδώ είναι, αλλά δε βρίσκω το χειρόγραφο.

Φυσικά, αφού η όπερά του είναι στο γραφείο μου.

- Φέρτε μου τον δημιουργό. - Είναι ο αρραβωνιαστικός της κόρης μου.

Δεν ονειρεύομαι!