Original subtitles

Ένα-μηδέν.

Ένα-ένα.

Να πάρει! Δύο-ένα.

@ subs4free.com

Δύο-δύο.

- Καλημέρα, μαμά. - Καλημέρα, γλυκιά μου.

- Καλημέρα, Μαρλέν. - Καλημέρα, χρυσό μου.

Έλα να σε χτενίσω.

Πήρες τα φάρμακά σου;

- Θα έρθει ο μπαμπάς σου απόψε. - Αλήθεια;

- Δεν χαίρεσαι που θα τον δεις; - Χαίρομαι, αλλά...

Μου φαίνεται παράξενο. Δεν έρχεται ποτέ μέσα στη βδομάδα.

- Θέλεις να σε πάω στο σχολείο; - Όχι, μ'αρέσει να περπατάω το πρωί.

- Μην ξεχάσεις τα γυαλιά σου. - Δεν τα χρειάζομαι.

- Πότε γεννήθηκες; - Το 2003. Εσύ;

- Κι εγώ!... Τι μήνα; - Δεκέμβριο.

Αλήθεια;... Κι εγώ!

- Τι μέρα; - Στις 22... Ορκίζομαι!

- Τι ώρα; - Στις 3 το πρωί.

Κι εγώ!

Είστε βλάκες!

- Γεια, τι κάνεις; - Καλά.

- Πάει καιρός, ε; - Από χθες.

- Κοίτα, αυτός θα της μιλήσει. - Τι; Ποιος μιλάει σε ποιον;

- Να καθίσουμε μαζί; - Όχι.

- Πότε θα της μιλήσεις; - Σε ποια;

Σε ποια, λες; Στη Μαρί!

Σκασίλα μου η Μαρί! Γιατί μου μιλάς γι'αυτήν;

Σου θυμίζω ότι είναι Μάρτιος. Κουνήσου!

- Γιατί στέκεσαι όρθιος; - Δε στέκομαι όρθιος.

Καλημέρα!

Ελπίζω να περάσατε ωραία τις διακοπές και να ξεκουραστήκατε.

Αν κρίνω απ'τους βαθμούς ορισμένων...

...πρέπει να ξυπνήσετε λιγάκι.

Μαρί, 18.

Δεν σου έβαλα 20, για να έχεις ένα μικρό περιθώριο προόδου.

Αλλά τι είναι αυτά τα γράμματα; Πρόσεχε.

Ρομάν, 17. Μην ξεχνάς το κεφαλαίο στα κύρια ονόματα.

Αϊσάμ... Μετά τη βροχή, η βροχή.

Σοβαρά τώρα... 15.

Λοιπόν, αυτό εδώ... είναι ένα θαύμα.

Βικτόρ, δεν μας απογοητεύεις ποτέ.

Είσαι ποιητής, το ξέρεις;

Θα διαβάσω, είναι πιο απλό.

Στην ερώτηση "Ποιο είναι το κλίμα της Νίκαιας", απάντησες...

"Το κλίμα της Νίκαιας είναι ψυκτικό..."

"... κυρίως όταν χιονίζει..."

"... και ιδιαιτέρως κατά την άμπωτη."

Σ'αγαπάω, Βικτόρ.

Μηδέν.

- Βικτόρ, πότε θα χιονίσει; - Σκάσε, μαλακισμένο.

Βικτόρ, το 1992, έγινε μεγάλη χιονοθύελλα στη Νίκαια.

- Σοβαρά; - Σου ορκίζομαι. Γεια.

Σταμάτα.

Όχι, δεν υπάρχει άλλη λύση. Θα της μιλήσω.

- Τηλεφώνησα ήδη. - Αλήθεια;

Μπορούν να τη δεκτούν από τώρα. Είναι το καλύτερο στην Ευρώπη.

Είμαι σίγουρος ότι ο Δρ Κατάν θα συμφωνήσει.

Είναι νοσοκομείο. Δεν θέλω η Μαρί να πηγαίνει σχολείο σε νοσοκομείο.

Ινστιτούτο είναι, όχι νοσοκομείο.

- Προτιμάς το άθλιο γυμνάσιό της; - Το γυμνάσιό της δεν είναι άθλιο.

- Και το βιολοντσέλο; - Τι σχέση έχει αυτό;

Δεν θα της στερήσεις το πάθος της.

Ποιος είπε ότι θα στερηθεί το βιολοντσέλο;

Τι θα την εμποδίσει να παίζει βιολοντσέλο στο ινστιτούτο;

Εδώ είναι ο καθηγητής της το ωδείο της...

Και θα δώσει εξετάσεις.

Εντάξει, έχει μεγάλο ταλέντο.

Είμαι σίγουρος ότι μπορούμε να οργανώσουμε κάτι.

Πόσοι μουσικοί πετυχαίνουν;

Και τυφλοί μάλιστα!

Σου ορκίζομαι, είναι προτεραιότητα.

- Σταμάτα, σε παρακαλώ. - Δεν μπορώ να μιλήσω στην κόρη μου;

Δεν είναι καλή στιγμή.

Πάμε.

Όποτε θέλεις, Ρομπέρ.

Μπορείς να με λες γιατρό, κυρίως όταν είναι εδώ οι γονείς σου.

Εντάξει, γιατρέ Ρομπέρ.

Πάμε.

Τ... Α...

Ο... Κ...

Π... Φ...

Δ... Ε...

Σ... Τ... Φ... Υ.

Δ... Ζ...

Μέχρι να τελειώσω με τη Μαρί...

...συνόδευσε τους γονείς της στο γραφείο μου.

Τελειώνουμε... Και κλείστε ένα ραντεβού για το Πάσχα.

- Γεια σου, Ουγκό. - Γεια σου, Φλοράνς.

Έκανε πρόοδο απ'την τελευταία φορά.

Πράγματι.

Ας κάνουμε άλλη μία άσκηση.

Πάμε.

Ι...

Σ...

Πώς το κατάλαβες;

Έμαθες τα τεστ απέξω;

Μπορείς να κοροϊδέψεις τους γονείς σου, αλλά όχι εμένα.

Είναι συνέχεια έτσι ή έχεις κρίσεις;

Κρίσεις... Είμαι ήδη καλύτερα τώρα.

- Φοράς τα γυαλιά σου; - Κάθε μέρα.

Θα επιδεινωθεί, Μαρί.

Στο εξής, οι κρίσεις θα είναι όλο πιο δυνατές και συχνές.

Πρέπει να μιλήσω στους γονείς σου.

Δεν θέλω να με κλείσουν εδώ. Όχι τώρα!

Είμαι υποχρεωμένος να τους πω για την πρόοδο της ασθένειας.

Είσαι 12 ετών. Είμαι υπεύθυνος για σένα, το καταλαβαίνεις;

Το ξέρω...

Πρέπει να κάνω κάτι πολύ σημαντικό. Πρέπει να τελειώσω τη χρονιά.

Δεν έχω άλλη επιλογή.

Δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Πρέπει να τους πω.

Θα τους το πω εγώ.

Εγώ.

- Το υπόσχεσαι; - Ναι.

- Διάβασες; - Τρελά.

Πέφτει το χιόνι και τη γη λιπαίνει.

Βικτόρ, πάρε τα πράγματά σου και έλα μπροστά.

- Μα, κυρία... - Μόνος.

Γρήγορα!

Για να μη βλέπεις την κόλλα του Αϊσάμ.

Στο εξής, αυτή εδώ θα είναι η θέση σου.

Έχετε μισή ώρα.

Ευχαριστώ, Ρομάν.

Ευχαριστώ, Μαρί.

- Όλα καλά, Βικτόρ; - Ναι, κυρία.

Βικτόρ, εδώ θα μείνεις όλη τη νύχτα;

Έλα.

Πρόσεχε, ο πατέρας μου προσεύχεται. Κάθισε.

Γεια σου, Βικτόρ.

- Όλα καλά; - Γιατί;

- Το τεστ; - Σκασίλα μου το τεστ.

- Είσαι σίγουρος; - Φυσικά.

- Νομίζω ότι αρέσεις στη Μαρί. - Παράτα με μ'αυτό πια.

- Και πώς το ξέρεις; - Τα ξέρω όλα.

Δεν την εμπιστεύομαι. Τα κορίτσια πάντα σε παρατάνε.

Όχι μόνο της αρέσεις, σ'αγαπάει!

Από τον πάτο του πηγαδιού...

...εκτιμάς πιο πολύ το φως.

Να αρπάξεις την ευκαιρία. Θα δεχτεί, το ξέρω.

- Γιατί το έκανες αυτό; - Ποιο;

Την Παρασκευή, το σκονάκι.

- Γιατί το έκανες αυτό; - Επειδή σε κοροϊδεύουν όλοι.

Κι εγώ είμαι πάντα με τους καταπιεσμένους.

Με τους καταπιεσμένους; Τι είναι αυτοί;

- Με κοροϊδεύεις; - Όχι, καθόλου.

Μόνο γι'αυτό, δηλαδή;

Λοιπόν, θα σας δώσω το διαγώνισμα της Παρασκευής.

Έχεις κάτι να μου πεις;

Δεν έχεις πάρει ποτέ πάνω από τη βάση, και σήμερα πήρες 20!

Πιστεύεις ότι θα σε συγχαρώ χωρίς να αναρωτηθώ; Αντέγραψες;

Γιατί δεν παίρνεις μπρος; Τι σου έκανα;

Δώσε μου ένα σημάδι.

Θες να παίξεις μαζί μου; Είσαι ναζιάρικο;

Με μένα, δεν τα βάζει κανείς!

Μπαμπά!

Όλα καλά; Πώς πήγε το σχολείο;

Όλα είναι συνδεδεμένα. Έλα.

Η σειρά σου.

1, 2, 3, 4!

Κλέβεις... Κλέβεις, Βικτόρ!

Δεν μπορείς να νιώσεις ικανοποίηση αν κλέβεις.

Μ'ακούς, Βικτόρ;

- Σίγουρα; - Μάλιστα, κύριε. Σίγουρα.

Σκέψου τον ’ρμστρονγκ.

Επτά γύροι της Γαλλίας και έμεινε με την ντροπή!

Ορίστε!

Πρόσεχε, κινδυνεύεις να πας σε τεχνικό σχολείο.

- Αυτό θέλεις; - Όχι, κύριε.

Είσαι σε δύσκολη θέση. Κουνήσου!

Μπορώ να φύγω, κύριε;

’ντε, πήγαινε!

Περίμενε, με έμπλεξες άσχημα.

- Πώς θα έχω καλούς βαθμούς τώρα; - Έχεις δίκιο, συγγνώμη. Δεν έπρεπε.

- Ναι, καλά... - Περίμενε!

Ίσως μπορώ να σε βοηθήσω.

Πώς; Θα μου δίνεις σκονάκια;

Θα σε βοηθάω στο διάβασμα, να καλύψεις τα κενά.

- Γιατί να το κάνεις αυτό; - Επειδή δεν έχω φίλους.

- Γιατί δεν έχεις φίλους; - Επειδή...

- Ίσως δεν τους είχα ποτέ ανάγκη. - Ανάγκη;

Δεν ήθελα φίλους... Δεν τους είχα ανάγκη... Το ίδιο είναι.

Σου λείπει μια βίδα εσένα. Ποιος είπε ότι θέλω να γίνουμε φίλοι;

Γεια σου τότε.

Είναι ερωτευμένη.

Ή θέλει να ερωτευτεί. Δεν ξέρω ακόμα.

Γιατί να σου το προτείνει αυτό;

Δεν ξέρω. Τα κορίτσια είναι πολύ περίπλοκα.

Συγγνώμη, Βικτόρ. Ήμουν αδέξια με το σκονάκι.

Κάποιες φορές, είμαι περίπλοκη, αν και είναι πολύ απλό.

Θα χαρώ πολύ να σε βοηθήσω στο διάβασμα.

- Τι κάνεις; - Τι;

Σιδερώνεις τα γραπτά σου;

Ναι.

Και το βρίσκεις φυσιολογικό;

- Ναι. - Καλά.

Ο Βικτόρ Σερανό είμαι.

Να πάρει.

- Γεια. - Γεια σου. Έλα, πέρασε μέσα.

- Να πάρει, πολύ κλασάτο σπίτι! - Ευχαριστώ.

- Οι γονείς σου; - Ζω με τη μητέρα μου.

Αλλά ταξιδεύει συνέχεια. Είναι αγοράστρια τέχνης.

Ο πατέρας μου είναι επιθεωρητής δημοπρασιών.

- Επιθεωρητής; Αστυνομικός; - Όχι, δουλεύει σε δημοπρασίες.

Έλα.

- Ζεις μόνη σου δηλαδή; - Όχι, με φροντίζει η Μαρλέν.

Η νταντά μου από όταν ήμουν μικρούλα. Θα δεις, είναι πολύ συμπαθητική.

Σοβαρά; Έχεις νταντά;

Μάλιστα... Έχουμε πολλή δουλειά.

Από πού θέλεις να ξεκινήσουμε;

Δεν με νοιάζει. Ποιο είναι το πιο σοβαρό;

Τίποτα δεν είναι σοβαρό. Διάλεξε μάθημα και έρχομαι.

Αυτό διάλεξες; Διάβασέ το.

"Οι αδερφοί Καλάσνικοφ ήταν πολύ λυπημένοι εκείνη τη μέρα."

Μα όχι! Είναι οι αδερφοί Καραμαζόφ, όχι Καλάσνικοφ!

Ποιοι είναι οι αδερφοί Καλάσνικοφ;

Τέλος χρόνου!

Δεν μπορώ να το κάνω.

Δεν έχω κιμωλία.

Τέλος χρόνου!

Λυπάμαι, τέλος χρόνου.

- Είμαι σωστός; - Όχι.

Μπράβο, Βικτόρ.

Είμαι σωστός;

Ο πνεύμονας! Ο πνεύμονας, σας λέω! Ο πνεύμονας!

Ο Γουτεμβέργιος;

Τι εφηύρε ο Γουτεμβέργιος;

Δεν ξέρω.

Τυπ...

Τυπο...

Τον εκτυπωτή!

- Η μαμά σου είναι πολύ όμορφη. - Ευχαριστώ, θα της το πω.

Η δική σου μαμά, πώς είναι;

Έχει πεθάνει.

Ο μπαμπάς μου λέει ότι έφυγε, αλλά έχει πεθάνει.

Αλλά αυτό έγινε πριν πολύ καιρό. Ήμουν πέντε χρονών.

Πιστεύεις ότι αγαπάμε μόνο μία φορά;

Τι συμβαίνει;

- Τίποτα. Σε ενοχλώ; - Όχι.

Πες μου, μπαμπά... Με τη μαμά...

Πώς ήξερες ότι ήταν ερωτευμένη μαζί σου;

Δεν ξέρω... Απλώς το ένιωσα.

Δηλαδή δεν υπάρχει κάποιο σημάδι, κάτι που βλέπουμε;

- Σαν τι, για παράδειγμα; - Δεν ξέρω, γι'αυτό σε ρωτάω.

Συνήθως, τα μαλλιά τους σηκώνονται όρθια.

Και αρχίζουν να τραυλίζουν στα ισπανικά.

Κι έπειτα...

Δεν μπορεί κανείς να μιλήσει σοβαρά μαζί σου!

Έλα.

Δηλαδή, δεν υπάρχουν σημάδια...

Τι σημάδια; Πάψε μ'αυτό. Φτάνει.

Συγγνώμη για πριν.

Στην αρχή, με τη μαμά σου, θυμάμαι...

...δεν της είχα τηλεφωνήσει για τρεις μέρες, επίτηδες.

Και μου τηλεφώνησε εκείνη για να μου βάλει τις φωνές.

Βλέπεις; Αυτό είναι σίγουρα ένα σημάδι.

Μετά, όταν μείναμε μαζί, αποφάσισε να βάψει όλο το σπίτι.

Να αλλάξει όλα τα έπιπλα!

Κατάλαβα ότι ήταν ερωτευμένη.

Αλλά... είναι κυρίως το βλέμμα της.

Το βλέμμα, Βικτόρ. Αυτό είναι το σημαντικό.

Στο βλέμμα καταλαβαίνεις αν μια γυναίκα είναι ερωτευμένη.

Είναι παράξενο.

- Τι είναι παράξενο; - Δεν ξέρω...

Το βλέμμα, ξέρεις...

Είναι το πρώτο κεφάλαιο σε μία ιστορία αγάπης. Το ήξερες αυτό;

Και η μητέρα σου είχε ένα βλέμμα...

...που σε έγδυνε αμέσως.

- Εσύ έχεις ερωτευτεί ποτέ; - Όχι.

Έλα, πες μου. Ο πατέρας σου είμαι.

Δεν σε έχει κοιτάξει ποτέ ένα κορίτσι...

Δεν είσαι άσχημος. Είσαι χαζός, αλλά όχι άσχημος.

Αν είμαι χαζός, από σένα το πήρα.

Πράγματι, είναι το χαρακτηριστικό της οικογένειας.

Λοιπόν;

- Δεν είσαι καλά; - Είμαι πολύ καλά.

- Δεν βαρέθηκες; - Πάρα πολύ.

Σε τι θα μου χρησιμεύσουν όλες αυτές οι ευθείες, αυτά τα "Χ"...

- Οι αξιόλογες ταυτότητες... - Αξιοσημείωτες!

Σου αρέσει η μουσική;... Ποιος είναι ο αγαπημένος σου μουσικός;

Ο Μότσαρτ. Μου αρέσει πολύ.

- Τι, συγκεκριμένα; - Όλα, είμαι μεγάλος θαυμαστής.

Θα σου παίξω ένα κομμάτι. Δεν είναι Μότσαρτ, αλλά είναι πολύ ωραίο.

Παίζεις κι εσύ μουσική;

Ευχαριστώ για τη γεωμετρία.

Αν μπορώ, κάποια μέρα, να κάνω κάτι για σένα...

- Να μου το ζητήσεις, εντάξει; - Ναι, δεν θα διστάσω.

Μαρί, είναι η ώρα. Και μην ξεχάσεις τα γυαλιά σου.

Δεν τα χρειάζομαι.

- Πρέπει να φύγω. - Πού πας;

- Στο ωδείο. - Τι είναι αυτό; Το ωδείο;

Έτσι λέγεται η σχολή μουσικής.

Τον Ιούνιο, δίνω εξετάσεις στο Ανώτατο Εθνικό Ωδείο.

Εκεί παίζεις μουσική και σπουδάζεις. Το όνειρό μου είναι να με πάρουν.

- Είναι σαν το αθλητικό σχολείο; - Ακριβώς το ίδιο.

- Θα προσέχεις τον Βικτόρ; - Γιατί; Ζηλεύεις;

Όχι, γιατί είναι φίλος μου.

- Γεια. - Γεια σου, Μαρί.

Δεν έχω ξανακούσει κάτι τέτοιο.

- Μη μας κοροϊδέψεις, σε παρακαλώ. - Όχι βέβαια!

- Εμείς λέμε να φεύγουμε. - Πάμε.

Αυτό ήθελα να πω... Γεια σας, πιτσουνάκια!

Έπρεπε να με ειδοποιήσεις ότι θα έρθεις.

Πρέπει να σου πω κάτι. Είναι πολύ σημαντικό.

Βασικά, θα γίνω...

- Γεια σας, κύριε. - Τι;

- Γεια σας, κύριε. - Συγγνώμη... Γεια σου, μικρή μου.

- Εγώ φεύγω. - Γεια.

- Είναι περίεργη η φίλη σου. - Κάποιες φορές, είναι αλλού.

Ξέρεις, αναρωτιέμαι...

Με συγχωρείς. Ντράπηκα πριν, με τη φασαρία που κάναμε.

- Μα δεν ήταν φασαρία. - Αλήθεια;

- Σου ορκίζομαι. - Χαίρομαι, ειδικά που το λες εσύ.

Γιατί;

Είσαι πραγματική μουσικός και σ'εμπιστεύομαι.

Ήθελες να μου πεις κάτι.

Πριν λίγο, είπες ότι θέλεις να μου πεις κάτι σημαντικό.

Όχι... Μάλλον, ναι.

Θέλω να πω... ότι χαίρομαι πολύ που είμαστε φίλοι.

- Τα λέμε αύριο. - Πρόσεχε!

- Εντάξει, τώρα μπορείς να πας. - Ευχαριστώ, Βικτόρ.

"Ένας γλάρος που στην απεργία φτερουγίζει..."

"... είναι σαν παιδί που τα όνειρά του περιορίζει."

"Κι όμως, με ένα πέταγμα ψηλά, θα ζούσε μία ζωή αιώνια γλυκιά."

Αυτός έγινε Βικτόρ Ουγκό!

- Τον χάσαμε. - Εντελώς.

Βικτόρ, ο έλεγχός σου είναι σαν το ποίημά σου.

Θέλει πολλή δουλειά, αλλά είναι η καλύτερη πρόοδος του τριμήνου.

Μπράβο.

Εύκολο, όταν ξεκινάς από τόσο χαμηλά.

Ξαναπές το, μαλακισμένο.

Βικτόρ, άφησέ τον!

Κάθισε!

Μας έβαλε τιμωρία το Σάββατο.

Γιατί δεν του είπες ότι με προκάλεσε ο Ρομάν;

Συγγνώμη, δεν το είδα. Κι εσύ γιατί του χίμηξες;

Ναι, καλά... Εμένα δεν με κοροϊδεύει κανείς.

- Συγγνώμη. - Με συγχωρείτε.

- Δεν τον είδες; - Ήμουν αλλού.

Είσαι συχνά αλλού.

Ορίστε...

Έτσι, δεν κινδυνεύω πια.

- Θα είσαι εδώ στις διακοπές; - Όχι.

Θα πάω να δω τη θεία μου στο νοσοκομείο. Εσύ;

Τίποτα το ιδιαίτερο. Θα τηλεφωνηθούμε;

Την έχω, φίλε. Έπρεπε να δεις.

Μου κράτησε το χέρι. Όχι εγώ, εκείνη... Έπαθα ηλεκτροσόκ.

Θες ένα λουκούμι;

Με γουστάρει, φίλε!

Την κρατούσα έτσι, σαν το σκυλάκι.

Μα δεν είσαι καθόλου ερωτευμένος μαζί της;

Όχι, με βοηθάει στο διάβασμα. Δεν ζητάω κάτι άλλο.

Και μετά;

Με φίλησε.

Στο μάγουλο, αλλά... είναι φυσιολογικό.

- Πότε θα παντρευτείτε; - Όποτε θέλω την παντρεύομαι.

- Θα λείπει στις διακοπές; - Θα πάει να δει τον μπαμπά της.

Και μια θεία στο νοσοκομείο.

Αλλά ήθελε να μείνει μαζί μου. Εγώ της είπα, "Όχι."

"Πήγαινε να δεις τη θεία σου."

Η οικογένεια είναι σημαντική.

Περίμενε.

Πάρε αυτό.

Δεν καταλαβαίνω. Εβραίος είσαι ή μουσουλμάνος;

Και τα δύο. Ο πατέρας μου είναι μουσουλμάνος κι η μάνα μου Εβραία.

Και αλλάζουμε. Αυτή τη βδομάδα, Σαμπάτ.

Έλα.

Απόψε, ας προσευχηθούμε για όσους αγαπούμε και έφυγαν.

Να σας συνοδεύσω;

Για να ξέρουμε πού βρισκόμαστε με αυτή την παθολογία...

...απαιτείται ειλικρινής συνεργασία του ασθενούς.

Η Μαρί αντιστέκεται.

Και αδυνατώ να ξέρω πόσο.

Είναι καλό, όμως, ε; Ότι αντιστέκεται.

Φυσικά, η κόρη σας είναι υπέροχη.

Ευχαριστούμε πολύ, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.

Πρέπει να δεχτεί περίθαλψη εδώ, στο ινστιτούτο, το συντομότερο.

Αν δεν έχετε θέση για εκείνη, πείτε το. Θα πάμε αλλού.

Η κόρη μου είναι άρρωστη! Το καταλαβαίνετε; ’ρρωστη!

- Ηρέμησε, σε παρακαλώ. - Όχι, βαρέθηκα να περιμένω.

Η κόρη μου δεν είναι καλά. Δεν το καταλαβαίνετε, μου φαίνεται.

- Πραγματικά, το πιστεύετε αυτό; - Πολύ ωραία, τι θα κάνουμε;

- Δεν μπορώ να πω σήμερα. - Πώς δεν μπορείτε να απαντήσετε;

Αν οι γιατροί δεν απαντούν σε τόσο απλές ερωτήσεις, σε τι χρησιμεύετε;

Η Μαρί δεν είναι καλά!

- Δεν μπορούμε να την αφήσουμε έτσι. - Δεν είναι η μόνη που δεν είναι καλά.

- Με κοροϊδεύετε; - Ίσως να σας δει ένας γιατρός.

Μιλήστε μαζί της. Δείτε τη να ζει.

Θα έρθει από μόνη της αυτή η στιγμή.

Γεια!

Γεια!

- Είναι έτοιμο; - Σχεδόν.

Έχετε το αυτοκίνητό μου εδώ κι ενάμιση μήνα.

Μήπως δεν είστε μηχανικός;

Έφτιαξα τις ταχύτητες.

’νοιξα το κουτί, άλλαξα τα γρανάζια.

Νομίζω ότι θα είναι έτοιμο σε δυο βδομάδες.

- Σε δυο βδομάδες; - Περίπου.

Θα είναι...

Με συγχωρείτε.

Μπορώ να μιλήσω με τον Βικτόρ, παρακαλώ;

Βικτόρ, για σένα είναι.

Γεια.

Ελάτε μαζί μου.

- Στο νοσοκομείο είσαι; - Ναι, στο δωμάτιο της θείας μου.

Την πήραν για εξετάσεις.

- Πώς είναι;? - Καλύτερα, ευχαριστώ. Εσύ;?

Καλά, ήρεμα.

- Κάνεις πρόβα με τους δίδυμους;? - Όχι, πήγαν διακοπές.

Ποιος γελάει έτσι;?

Μία πελάτισσα του πατέρα μου.

Τα πάνε καλά, φαίνεται.

Λες;

Τη νέα σχολική χρονιά, θα είναι όπως πριν;?

- Τι εννοείς, όπως πριν; - Θα βλεπόμαστε τόσο συχνά;?

- Γιατί το ρωτάς; - Επειδή...

Επειδή μου λείπεις.

Σε έχω ανάγκη, Βικτόρ.

Κι εγώ.

Τρώμε!

Τρώμε!

Κάθισε.

Το πιάτο σου.

- Στην υγειά σου. - Στην υγειά σου.

Ποια ήταν η γυναίκα που ήρθε νωρίτερα;

Η ιδιοκτήτρια του 504.

Πώς τη λένε;

Δεν ξέρω.

Ελεονόρ Μποναβό.

Ωραίο όνομα.

Πες μου... Δεν σ'αρέσει;

Δεν ξέρω. Γιατί με ρωτάς;

Γιατί δεν έχεις φιλενάδα;

Σου έχω πει ότι δεν σου πέφτει λόγος.

Θα περάσεις όλη σου τη ζωή στον καναπέ σου;

Γιατί κρατάς τα πράγματα της μαμάς;

- Ξέρεις, όταν έφυγε η μητέρα σου... - Πέθανε! Δεν έφυγε, πέθανε!

Γιατί δεν το λες ποτέ;

Τι θα κάνουμε τώρα;

Θα την πάρεις απ'το σχολείο δύο μήνες πριν τελειώσει η χρονιά;

Δεν ξέρω...

Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε; Εσύ δεν είσαι ποτέ εδώ.

- Εγώ... - Εσύ;

- Έλα τώρα, σε παρακαλώ. - Τι πράγμα;

"Σε παρακαλώ, νιώθω αχρείος που σας παράτησα έτσι ξαφνικά";

Αυτό ήθελες να πεις;

Σε παρακαλώ, μην τα μπερδεύεις.

Απίστευτο που δεν μας λένε τι πρέπει να κάνουμε.

Δεν ανησυχείς μόνο εσύ, ξέρεις. Θα προσέχω κι εγώ. Σου το υπόσχομαι.

Έλα, φτάνουμε.

Μα πού φτάνουμε;

Θα δεις, είναι μαγικά.

Τι κάνεις; Σου είπα, θα είναι υπέροχα.

Κρίμα, θα πάω μόνος μου. Γεια.

Πολύ αστείο.

- Έχεις υψοφοβία; - Δεν μπορώ, Βικτόρ.

Τι έχεις; Τι έπαθες;

Δεν μπορώ να κουνηθώ!

Τι συμβαίνει;

Έλα, έλα...

Έλα...

Τι έπαθες;

Έχω μια ασθένεια στα μάτια.

Θα τυφλωθώ.

Το έχω από μικρή, αλλά... τώρα γίνεται όλο και χειρότερο.

Παθαίνω κρίσεις.

Μη μ'ακουμπάς! Είμαι καλά!

Δεν καταλαβαίνεις ότι γι'αυτό ήρθα σε σένα;

Χρειαζόμουν κάποιον να με βοηθήσει να κρύψω την ασθένειά μου.

Γιατί θέλεις να την κρύψεις; Δεν φταις εσύ.

Για τον μουσικό διαγωνισμό... Αν το μάθει ο πατέρας μου...

...θα με πάει σε ινστιτούτο τυφλών και η ζωή μου θα καταστραφεί.

Τι σχέση έχει αυτό;

Ο πατέρας μου είναι κουφός! Δεν καταλαβαίνει από μουσική!

- Γιατί δεν μου είπες τίποτα; - Δεν ξέρω. Δεν μπόρεσα.

’σε με τώρα.

Δίνε του! Δίνε του, σου λέω!

Δεν θέλω να με λυπάσαι! Ξεκουμπίσου! Φύγε!

’σε με ήσυχο.

- Τι κάνεις; - Καλά.

Το σύκο δεν πέφτει ποτέ κατευθείαν στο στόμα.

Κόφ'το, με έχεις ζαλίσει με τις...

- Με τις παροιμίες μου; - Αλήθεια, είσαι σπαστικός!

Έχεις πάντα οδηγίες χρήσης για τη ζωή, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο.

Απολύτως.

Τα ζώα δεν παχαίνουν μέσα σε μια νύχτα.

- Τι συμβαίνει; - Τίποτα.

Έλα, πάμε.

39, 40, 41... 42, 43, 44...

- Ήθελα να σου ζητήσω συγγνώμη. - Εντάξει, σταμάτα! Δίνε του!

Δεν καταλαβαίνεις; Δεν σου μιλάω! Ξεκουμπίσου!

- Ό,τι σπείρεις... - Σκάσε κι εσύ!

Μαρί, τι κάνεις εδώ;

- Εσύ; - Τι πάει να πει, εγώ;

Έχω μία πώληση εδώ κοντά, η μητέρα σου λείπει και εργάζομαι.

Είναι λιγάκι και δικό μου σπίτι ακόμα.

Ναι... Δηλαδή, όποτε σε βολεύει. Δεν θα έπρεπε να έχεις κλειδιά.

Πώς μου μιλάς έτσι; Και γιατί δεν είσαι στο σχολείο;

- Δεν είσαι καλά; - Όχι.

Έπεσες; Πώς έπεσες;

Να μη σε νοιάζει! Εσύ δεν έχεις πέσει ποτέ;

Ναι, έχω πέσει.

Και να σου πω κάτι; Δεν θα πάω ποτέ στο ινστιτούτο σου, ακούς;

Ποτέ! Δεν θα πάω!

Θα ασχοληθώ με τη μουσική! Δεν αποφασίζεις εσύ!

Πώς; Ο πατέρας σου είμαι!

- Δεν πεινάς; - Τι;

- Δεν θέλεις να φας; - Όχι.

Βικτόρ, έλα εδώ.

Τι είναι πάλι;

Αν είναι σημαντικό για σένα, μην τα παρατάς.

Δεν καταλαβαίνω τι λες.

Μου είπε ψέματα.

Ξέρεις, δεν υπάρχει έρωτας χωρίς ψέματα.

- Είσαι ερωτευμένος; - Όχι.

Το ήξερα.

- Είσαι δυστυχισμένος; - Εγώ; Δυστυχισμένος;

Για ποιον με πέρασες;

Θα τακτοποιήσεις το δωμάτιό σου καμιά μέρα;

- Όχι σήμερα. - Όποτε θέλεις.

- Μπορείτε να βασιστείτε σε μένα. - Σ'εμάς, κ. Αζρά.

Σ'εμάς, σ'εμάς.

Αν παρατηρήσετε κάτι, τηλεφωνήστε μου.

Βεβαίως.

Τι σημαίνει για σένα αυτή η ρήση του Τσόρτσιλ;

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ γεννήθηκε το 1874.

Δεν ρωτάω αυτό, Μαρί. Ας αρχίσουμε από τη ρήση του.

Οι ρήσεις του Τσόρτσιλ έχουν μείνει στην ιστορία.

Μαρί, μπορείς να διαβάσεις στον πίνακα; Δεν είναι δύσκολο.

Κι εγώ; Γιατί δεν με ρωτάτε ποτέ για τον Τσόρτσιλ; Είναι ο ήρωάς μου!

Λατρεύω τον Τσόρτσιλ! Είναι φίλος μου ο Τσόρτσιλ!

- Τι έπαθες, Βικτόρ; - Αλήθεια λέω, κύριε.

"Χρειάζεται θάρρος για να σηκωθείς και να μιλήσεις."

"Αλλά και για να καθίσεις και να σιωπήσεις."

Δεν ξέρω τι πιστεύει η Μαρί, αλλά ο Ουίνστον ξέχασε να είναι βλάκας.

- Βικτόρ, βγες έξω! - Μια φορά μ'ενδιαφέρει το μάθημα!

Πήγαινε να μιλήσεις για το πάθος σου στον κ. Αζρά.

- Καλά να πάθεις. - Σκάσε, μαλάκα.

Σ'ακούω, Μαρί.

"Χρειάζεται θάρρος για να σηκωθείς και να μιλήσεις."

"Αλλά και για να καθίσεις και να σιωπήσεις."

Νομίζω, χρειάζεται περισσότερο θάρρος για να μιλήσεις, παρά για να σιωπήσεις.

Φυσικά και μου είπες ψέματα!

Όταν δεν λες την αλήθεια, λες ψέματα!

Αλλά το χειρότερο είναι ότι ήθελες να με χρησιμοποιήσεις!

Κι αυτό είναι απαράδεκτο!

Και δεν ήταν απαράδεκτο που με άφησες στη ζούγκλα να πνιγώ;

Στη ζούγκλα;

Στη ζούγκλα; Αυτό είναι πολύ άδικο!

Θες να σου θυμίσω τι μου είπες; Ξεκουμπίσου, μου είπες.

Κι όταν με κράτησες απ'το χέρι, με πέρασες για λαμπραντόρ;

Δεν ήταν μόνο γι'αυτό, Βικτόρ. Σου ορκίζομαι.

Δεν είχα προβλέψει ότι θα σ'ερωτευτώ.

Αλήθεια;

Έτσι βλέπεις;

Ναι, πριν από ενάμιση μήνα. Τώρα, βλέπω έτσι.

Είναι γενετικό. Ονομάζεται μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια.

Απίστευτο!

Κάποιες φορές, υπάρχει μικρή βελτίωση, αλλά συνήθως, επιδεινώνεται.

Γι'αυτό δεν είχα ποτέ φίλους. Δεν μ'αρέσει να με λυπούνται.

Μέχρι πότε πρέπει ν'αντέξεις;

Ο διαγωνισμός είναι στις 19 Ιουνίου.

Κι εμείς είμαστε εδώ. Πολύ! Πέντε βδομάδες, 42 μέρες.

- 35 μέρες. - Ναι, 35 μέρες.

Ζόρικο.

Όμως, δεν μπορείς να γράφεις; Φυσικά, δεν μπορείς!

Είναι πολύ δύσκολο.

Πρέπει να βρούμε μια λύση. Θα μάθω να γράφω σαν εσένα.

Περίμενε, μπορεί να γίνει χειρότερο;

Ναι.

Για παράδειγμα, είναι 128 βήματα απ'την πύλη ως τα σκαλιά.

Ή 64 βήματα από την τάξη ως τη βιβλιοθήκη.

Έτσι, όταν δεν θα βλέπω καθόλου, θα είμαι έτοιμη.

Πάψε να καυχιέσαι. Βάλε ένα καλάθι.

Σταμάτα.

Ο Τόνι Πάρκερ το κάνει με κλειστά μάτια. Μπορείς κι εσύ.

Στόχευσε!

Ρίξε!

Δεν αντέχω άλλο.

- Σίγουρα δεν θέλεις βοήθεια; - Όχι, γιατί; Τα καταφέρνω μια χαρά.

- Κυρία, παρακαλώ. - Ναι, Αϊσάμ.

- Χρειάζεσαι βοήθεια; - Όχι, εντάξει. Ευχαριστώ.

Τέλος χρόνου, παιδιά. Κάτω τα στυλό.

Τις κόλλες σας, παρακαλώ. Ευχαριστώ...

Την κόλλα σου, παρακαλώ...

- Τι έπαθες, Βικτόρ; - Πονάει το κεφάλι μου, κυρία.

Ελάτε. Σας ευχαριστώ.

Κάνεις κακό στον εαυτό σου, Ρομάν.

Ορίστε;

Ξέρεις πολύ καλά τι εννοώ.

Βικτόρ, ήθελα να σε δω.

Τα πιάτα.

- Τα πας καλά με τη Μαρί. - Ναι, γιατί;

- Δεν έχεις προσέξει κάτι παράξενο; - Όχι, καθόλου.

- Τα γλυκά. - Ευχαριστώ.

Αν υπήρχε κάτι παράξενο, θα μου το έλεγες;

Ναι, φυσικά, αλλά δεν υπάρχει.

Έλα, πήγαινε.

Δεν ξέρω τι σκαρώνετε, αλλά να προσέχετε πολύ.

- Τι; - Πέρνα με για βλάκα.

Στο κέντρο, είναι μια ωραία κοπέλα, με τα στήθη της σχεδόν έξω.

Συγγνώμη, με ρωτάς και σου λέω.

- Ποιος είναι ο τίτλος του πίνακα; - Δεν μπορώ να διαβάσω από εδώ.

- Στραβός είσαι; - Πολύ αστείο.

Τι άλλο;

Στα δεξιά της, είναι ένας τύπος σαν εμένα, με ένα ΟοΙt.

- ΟοΙt; - Ναι, ένα όπλο.

Αυτό είναι όλο;

Όχι, είναι πολλοί στοιβαγμένοι στα πόδια του. Υποφέρουν.

Ένας μοιάζει να έχει πεθάνει απ'την πείνα.

- Και μετά; - Η κοπέλα κρατάει μια σημαία.

- Τη γαλλική σημαία; - Ναι.

Και στα αριστερά της, ένας κύριος με καπέλο και τουφέκι;

- Πώς το ξέρεις; - Εντάξει, αυτό είναι.

- Ορίστε. - Μπορείς να μου εξηγήσεις;

Ναι, είναι μία κυβιστική ερμηνεία.

Λες και ο γλύπτης Σεζάρ έχει συμπιέσει τον Ντελακρουά.

Πολύ ενδιαφέρον.

Είσαι τελείως τρελή.

Δεν θα τα καταφέρω ποτέ. Ξέχνα το.

Αυτό είναι αλήθεια. Αυτή τη φορά, την πατήσαμε.

Μόνο ένα θαύμα θα μας σώσει.

Μέτωπο για την απελευθέρωση της ανατολικής Κριμαίας.

Έχουμε βάλει βόμβα στο σχολείο.

- Βόμβα. - Τι;

Ευχαριστώ πολύ, κύριε. Η μητέρα μου είναι πολύ καλά.

- Τι συμβαίνει; - Δεν ξέρω.

- Ειδοποίηση για βόμβα. - Τι; Βόμβα; Όλοι έξω!

Όλοι έξω! Φύγετε!

- Απίστευτο. - Είσαι τελείως τρελός εσύ.

Δεν ξέρω αν θα αντέξουμε τόσο πολύ.

Συγγνώμη, ξέρω ότι είναι δύσκολο να με κοιτάς στα μάτια.

Αλλά, αν θέλεις, μπορώ να σταματήσω να σε κοιτάζω.

Όχι, εγώ σε κοιτάζω.

Εσύ δεν με βλέπεις, εγώ σε κοιτάζω.

Όχι, κάνεις λάθος. Σε κοιτάζω, αλλά δεν το ξέρεις.

- Αλλά, αν θες, σταματάω. - Όχι, το αντίθετο.

Μ'αρέσει όταν με κοιτάς.

Πρέπει να μελετήσω βιολοντσέλο.

Ο Αζρά σε παρατηρεί.

- Πού; - Εκεί, δίπλα στον Ρομάν.

Δώσε.

- Τι; - Δώσε μου την μπάλα.

Μα τι κάνεις;

Αδύνατον. Σίγουρα κάτι δεν πάει καλά.

Δεν είναι ερωτευμένη μαζί του.

- Κι αυτός την ακολουθεί σαν σκυλάκι. - Γιατί το λες αυτό;

Δεν είναι αστείο. Πήγαινε να τη φέρεις.

Δείτε τους, δεν λέω ψέματα.

- Τώρα σιγουρεύτηκα ότι είσαι τρελή. - Ευχαριστώ.

Έτσι κι αλλιώς, δεν βλέπω τίποτα.

- Το είδες; - Σίγουρα κάτι τρέχει.

Μαρί, μπορώ να σου πω;

Πηγαίνετε, θα σας προφτάσω.

Θα κάνω πάρτι το Σάββατο και σε προσκαλώ με τον Βικτόρ.

Αλήθεια;... Ευχαριστώ πολύ.

Είναι πολύ ευγενικό.

Ξέρω πού μένεις. Θα έρθουμε.

Πραγματικά, είναι πολύ ευγενικό. Σ'ευχαριστούμε, Ρομάν.

Τα λέμε το Σάββατο.

Καλά έκανες και μου μίλησες, Ρομάν.

- Μην τρέχεις! - Μην ανησυχείς.

Θα παρκάρουμε εκεί.

- Όμορφο. - Δεν έχω ξαναδεί κάτι πιο όμορφο.

Είσαι τρελός.

Αναρωτιέμαι... αν γίνεται έτσι.

Μια φορά...

...διάβασα οδηγίες σε ένα περιοδικό στον οδοντίατρο.

Αλλά με τις οδηγίες χρήσης...

...πρέπει πάντα να τα κάνεις όλα ανάποδα.

Όχι, έτσι γίνεται.

Του χρόνου, θα πας στο σχολείο για τις ιδιοφυίες της μουσικής.

- Κι εγώ... - Κι εσύ;

Θα ήθελα να μην περάσεις, αλλά εσύ δεν αποτυγχάνεις ποτέ.

Θα τα καταφέρεις.

Του χρόνου, χωρίς εσένα, εγώ θα είμαι ο τυφλός.

Νομίζεις ότι δεν θα βλεπόμαστε, μετά από τόσα που έχεις κάνει;

Θ'αλλάξω σχολείο, αλλά...

- Είσαι σίγουρη; - Φυσικά.

Και προς το παρόν, πρέπει να το απολαύσουμε.

Όλα καλά. Τα καταφέραμε, Βικτόρ.

Χάρη σε σένα, μεθαύριο, θα πάρω μέρος στον διαγωνισμό.

Μέχρι κι ο Ρομάν ήρθε και μου ζήτησε συγγνώμη.

Το πιστεύεις;

Μας κάλεσε στο πάρτι του, το Σάββατο.

Αλήθεια;... Για να δω.

Η κάρτα δεν γράφει τίποτα, Μαρί!

Την πατήσαμε! Αν το πει σε όλους; Στους γονείς σου;

- Θα σε πάνε στο ινστιτούτο. - Σκασίλα μου! Εγώ δεν πάω!

Δεν πάω! Δεν πάω!

- Θα είμαι εδώ τα μεσάνυχτα. - Εντάξει, τα λέμε.

Όλο ευθεία.

Τι κάνουμε τώρα;

- Τα λέμε. - Συγγνώμη... Η κόρη μου.

Τρελός είσαι;

Σκατά!

Πάμε;

Τα μεσάνυχτα, είπα. Τι κάνει, γαμώτο;

- Κάθε πράγμα στον καιρό του... - Σκάσε!

Μαρί, εδώ είμαστε.

Πρόσεχε τα πόδια σου.

Προσεκτικά.

Γρήγορα.

- Μην ανησυχείς. - Ετοιμάσαμε τα πάντα.

- Μην ξεχάσεις τα λουκούμια. - Ευχαριστώ, Αϊσάμ.

Μπορείς να είσαι έξυπνος μια ζωή και ηλίθιος για μια στιγμή.

Ευχαριστώ.

Γεια σας, παιδιά.

Εδώ έκανα πρόβα με τον Ετιέν και τον Μαρσέλ.

Θα είσαι εντάξει;

Δεν βλέπω καλά, αλλά φαίνεται μια χαρά.

- Ξέρεις κάτι, Μαρί; - Όχι.

Ειλικρινά, αν παίξεις έτσι αύριο...

...δεν θα σε πάρουν ποτέ.

Ήταν χάλια.

- Ευχαριστώ, Βικτόρ. - Παρακαλώ.

- Καληνύχτα, Βικτόρ. - Καληνύχτα, Μαρί.

Μαρί, ξύπνα.

Πάρε.

- Θέλεις να γυρίσουμε; - Σοβαρά, Βικτόρ;

Καις! Πρέπει να γυρίσουμε. Είσαι κατάχλωμη.

Όλα θα πάνε καλά. Είναι απλώς...

...ένα κρύωμα ή κάτι τέτοιο, τίποτα το σοβαρό.

Αλλά...

Νομίζω πως είναι απ'το τρακ. Ναι, αυτό είναι.

Νομίζω... Κράτα μου το χέρι.

Θα μου κάνει καλό.

Χρειάζεσαι φάρμακα, αλλιώς δεν θα μπορείς να παίξεις.

Σκατά.

Από εδώ.

Γεια σου, μπαμπά.

Γιατί δεν μου είπες τίποτα;

Δεν φαίνεται πολύ καλά.

Κάντε στην άκρη!

Όλα θα πάνε καλά, αγάπη μου.

Φύγετε.

Προσοχή, σιγά...

Ανοησίες!

Στάσου, Βικτόρ.

Κάλεσε τα Επείγοντα. Θα είμαστε εκεί σε μία ώρα.

Μπαμπά, σήμερα είναι ο διαγωνισμός. Δεν πρέπει να τον χάσει.

Στην κατάστασή της, δεν νομίζω ότι μπορεί να παίξει.

Αυτό μπορεί να κανονιστεί.

Θα ήταν μεγάλη βλακεία.

Κύριε... συγγνώμη.

Αλλά είστε μεγάλος βλάκας.

- Ορίστε; - Ή μαλάκας! Το ίδιο κάνει!

Είστε κουφός, αλλά μη μας στερήσετε το ταλέντο της Μαρί!

Όλοι θα πρέπει να το απολαμβάνουν! Όλοι!

Τι συμβαίνει;

Αρκετά! Μπες στο αυτοκίνητο!

- Είσαι καλά; - Ναι, μπαμπά.

Να σας πάμε;

Μπες στο αυτοκίνητο.

Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει ένα καλό χαστούκι.

Πρέπει να τους ακολουθήσουμε. Θα πάω στο νοσοκομείο μαζί της.

- Τι κάνει εκεί; - ’λλαξε γνώμη, νομίζω.

- Τι ώρα είναι ο διαγωνισμός σου; - Στις 11:30.

Σιγά! Κι εγώ;

Τα κατάφερες, ε;

’νοιξε την πόρτα!

Για τη Μαρί, είναι βιολοντσελίστρια.

Καθυστερήσατε πάρα πολύ.

Μη μας το κάνετε αυτό. Όχι τώρα.

Συνόδευσε τη Μαρί, Θα το τακτοποιήσω εγώ.

Συγγνώμη, θα σας εξηγήσω και θα καταλάβετε.

Το βιολοντσέλο σου.

Περίμενε!

- Πάρε αυτό. - Τι είναι;

Θα σε βοηθήσει... Τρέχα! Τρέχα!

Θα σας εξηγήσω. Είναι πολύ απλό. Αυτό το κορίτσι είναι κόρη μου.

Είναι άρρωστη και πρέπει οπωσδήποτε να πάρει μέρος στον διαγωνισμό.

Κοιτάξτε το χαρτί σας.

Είναι θέμα μουσικής και ψυχικής υγείας.

Περιμένετε.

Μία τελευταία υποψήφια. Σας ευχαριστώ.

Ευχαριστούμε.

Είσαι καλά;

Δεν ξέρω τι μου έδωσε ο Αζρά, αλλά, πραγματικά, κάνει καλό.

@ subs4free.com

Σ'ευχαριστώ, Βικτόρ.

Γαμώτο...