Original subtitles

Het is Pauline.

Mevrouw Vermeersch?

Mevrouw Vermeersch?

Met Pauline Duhez, ik ben thuisverpleegster.

Ik heb net een patiënte thuis dood aangetroffen.

Léa Vermeersch, 101 rue du Cazier.

Met Pauline. Sorry, ik heb een probleem.

Je zou de kinderen naar school moeten brengen.

Hoezo, dat komt je niet uit?

Wat? Je bent al 10 jaar niet op sollicitatiegesprek geweest.

Het zijn jouw kinderen. Het is voor hen dat ik het vraag.

Je bent echt een rotzak, Mickael.

Ben je al op, jongen?

Lili ook?

Dat is goed, beertje.

Ik kan jullie niet brengen. Nathalie zal komen.

Meneer Delhaye? Pauline hier.

Ik kan vandaag niet komen. U zult uw pillen zelf moeten nemen.

Jawel, ik zal u helpen. U weet waar ik ze opberg.

Doe maar.

Het kleine blauwe flesje naast de plank.

Neem er twee in.

U kunt het. Doe wat moeite.

Goed, ik zal later langskomen. Zo snel mogelijk. Tot straks.

Hallo.

Twee uur misschien. Bel mevrouw Laloux als het nodig is.

Ik heb haar nummer op de koelkast gehangen.

In het rood, inderdaad. Tot later.

Niks speciaals.

Gewoon een hartaanval.

Niet te moeilijk? - Dat maakt deel uit van het werk.

Koffie? - Nee, dank je.

Hoe is met je vader?

Niet al te best. Hij doet moeilijk.

Kunt u eens langskomen?

Ik zal nu gaan. Ga je mee?

Nee, mijn ongeduldige patiënten wachten.

Kom je eens dineren?

Bij u thuis? - Ja, om te praten.

Maar geen gehaast gesprek.

Oké. Wanneer? - Wanneer je wilt.

Morgen? - Is het zo dringend?

Het is belangrijk.

Oké. Om hoe laat?

9 uur? - Oké.

Dag meneer Biagi. - Dag Pauline.

Aan het surfen? - Zoals gewoonlijk.

Dag mevrouw Biagi. Hoe gaat het? - Wat kan jou dat schelen, kreng?

De werkloosheid was nog nooit zo hoog.

De cijfers werden vandaag gepubliceerd. Ze zijn niet goed.

27.400 meer werklozen in november.

Een stijging van 0,8%, vooral bij 50-plussers.

Ja, dat is het knelpunt deze maand,

een stijging van 1% voor de 50-plussers...

Neem de pil als u geen kinderen meer wilt.

Mijn echtgenoot wil dat niet.

Zal ik met hem spreken? - Nee.

Als hij hoort dat ik u dat heb verteld, zal hij tegen me schreeuwen.

Schreeuwt hij hard? - Ja, heel luid.

Slaat hij u?

Nee, hij is vriendelijk. Ik zou dat niet laten gebeuren.

Maar je mag niet over seks praten met anderen.

En met Djamila? - Nee. Mijn dochter is eerlijk.

Op haar leeftijd moet ze daar met iemand over kunnen praten.

Ze is eerlijk. Ze denkt daar niet aan.

Bent u bij de gynaecoloog geweest? - Nee, ze is vertrokken.

Het is een man nu. Dat wil mijn echtgenoot niet.

Die begint op m'n zenuwen te werken. We leven in Frankrijk, in de 21e eeuw.

Ik zal 's met hem spreken.

Hij zal niet met u spreken. - Waarom niet?

Hij zal gewoon niet met u spreken.

Het spijt me. - Dat geeft niet. Kom binnen.

Ik zal ze gaan halen.

Goeienavond. - Hallo.

Een biertje? - Ik kan niet blijven.

Sorry, ik kon niet anders. - Niet erg. Ze hebben gegeten.

Alles goed?

Van een goede nacht zal ik opknappen. En jij?

Hetzelfde. In vorm.

Niet vanavond. Je bent te zwaar.

Alsjeblief... - Nee. Geef een kus.

Hallo. - Hallo, Cyril.

Hoe gaat het? - Goed.

Dag mama. - Hij zit constant voor zijn computer.

Dat gaat wel over. - Inch'Allah.

Tot zondag. Vergeet het niet.

Wij zijn het. - Dag opa.

Hallo.

Dag schatje.

Hoe gaat het? - Zoals gewoonlijk.

Is Berthier geweest? - Ja.

Wat zei hij? - Niks.

En je voorschrift?

Daar.

Je had kunnen gaan. - Ik was kapot.

Je moet bewegen.

Je gaat wel voor je patiënten. Kun je niet voor mij gaan?

17/9.

En vanmorgen? - Dat ben ik vergeten.

Wat is dat?

Jij hebt het toch gemaakt.

Als ik eten maak, moet dat niet blijven staan.

Is de magnetronoven gebruiken zo moeilijk?

Wat heb je gegeten?

Brood, worst, kaas en een biertje. Eten met smaak.

In plaats van zout heb ik tijm, koriander, citroen gebruikt...

Maar geen zout.

Je krijgt medicatie voor je hoge bloeddruk en cholesterol.

En je eet alleen maar kaas en worst. Ben je het leven beu?

Er zijn snellere manieren. - Ja, dat zou iedereen goed uitkomen.

Ik mag creperen hoe ik wil. Hoelang het ook duurt.

Al kost ik veel aan de sociale zekerheid. - We vertrekken.

Kom, kinderen.

Fijne avond.

Ze heeft altijd in Hénart gewoond.

Ze is er geboren, werkt er, zoals haar ouders en grootouders.

Mijnwerkers, metaalarbeiders, iedereen.

Haar moeder werkte in de schoolkantine.

Haar vader bij Metalfrance, voor de sluiting.

Een taaie vakbondsmilitant. Maar hij is ziek.

Te lange blootstelling aan asbest is fataal.

Nog twee jaar te leven.

Weet ze dat? - Nee, ik vertel het haar niet.

Ze is 15 jaar geleden haar moeder aan kanker verloren.

Ze is bescheiden. Moedig, slim...

Sympathiek.

Iedereen kent haar en houdt van haar.

Ze ziet er leuk uit. Dat helpt.

Geen geheimen? - Ik denk het niet.

De vader van haar kinderen, ja. Een dealer en een luiwammes.

Maar ze heeft hem al lang verlaten. - Goed.

Is ze gedisciplineerd? - Serieus, in elk geval.

Ze luistert.

Geen racistische blogs zoals die idioot in Charleville?

Dat is haar stijl niet.

Ze moet me vervangen in Hénart. Ik word overal gevraagd.

Hénart, dat wordt één keer per week. - Zij zal dat doen.

Iemand zoals zij in elke gemeente...

Overtuig haar, Philippe.

Ik zie haar vanavond. - Laat me haar natrekken.

Dat is niet nodig. - Dat zou ons geruststellen.

We kunnen geen risico's nemen. En we moeten de lijst nog samenstellen.

Oké, goed dan.

Haast je, ik ga te laat zijn.

Heb je alles, beertje? - Alsjeblieft...

Sorry, geen beertje meer.

Ik blijf je dat zeggen. - Sorry.

Heb je alles?

Ja. - Dan zijn we weg.

Hallo.

Hallo, Djamila. Hallo, Anaïs.

Lopen, Billy Elliot, je bent te laat.

Tot straks.

Wat viel er te stelen? Alsof ze goud had liggen onder haar matras.

Die smeerlappen hebben zelfs niet gewacht tot ze begraven is.

Doet dat pijn, meneer Rollin? - Een beetje.

Zullen ze daarna onze graven beroven?

Eerste pas.

Strekken...

Armen en blik zo houden.

En naar boven...

Heel goed.

De andere arm strekken.

Naar boven, de ogen volgen de armen...

En naar beneden, heel langzaam.

Naar boven...

Zo ver mogelijk strekken...

En naar beneden. Goed zo...

Kroon.

Langzaam. Poseren voor de foto.

En naar boven. De ogen.

Goed.

Scheids!

Een rode kaart? Waarom? Hij heeft niks gedaan.

Is het altijd zo?

Soms wel.

Hij heeft niks fout gedaan.

Alles is in orde. Concentreer jullie.

Op jullie plaatsen. Ik wil geen geruzie.

Hallo, Stéphane.

Pauline.

Stap maar in. Ik kom zo.

Meneer Duhez. - Hallo, Stanko.

Dag jongedame. Je lijkt op je zus.

Dat is mijn moeder. - Dat zou je niet zeggen.

Ik ben blij jullie te zien. - Hoe gaat het?

Ik werk. En ik coach die kwajongens.

Je hebt goed gespeeld. Echt.

Maar verander van team.

We zullen plaats voor je maken.

Hoe gaat het, meneer Duhez?

Het gaat wel.

Misschien volgende week. - Misschien.

Dag.

Kom op, instappen.

Tot later.

Dag jongens. Goed gespeeld. Tot maandag.

Dag mama.

Hij heeft goed gespeeld. Techniek, teamspirit en discipline.

Hij is rustiger geworden.

Als hij streken uithaalt, vliegt hij eruit, dat weet hij.

Ja.

Dat is ons pact. Ik wil geen boefjes.

Hè, Ben? - Ja.

Prettig weekend. - Tot volgende week.

Alles goed?

In vorm? - Je zult wel zien.

Hallo.

Hoe kom je aan mijn nummer?

Tuurlijk, stom van me.

Alles goed?

Er zijn er die debatten voeren

Met hun goedkope filosofie

Je hebt de voor- en de tegenstanders

Zal ik je was wegzetten?

Ik zal het wel doen, dank je.

Kinderen, dekken jullie de tafel?

Wat is het? - Kip met curry en een perziktaart.

Als je toch eens je klep kon houden

Dan hebben wij even rust

Tot morgen, papa.

Als je toch eens je klep kon houden

Dat zou goed zijn voor Frankrijk

Ja? - Het is Pauline.

Ik doe open.

Kom binnen.

Kom maar.

Het ruikt hier lekker.

Ossobuco. Lust je dat? - Ja. Hebt u dat klaargemaakt?

Natuurlijk. Wat denk je?

Ik ben zo terug.

Doe alsof je thuis bent. - Dat is niet gemakkelijk.

Ga zitten.

Ik heb geen voorgerecht. Ik was de hele dag in Parijs.

Wil je iets drinken?

Ik heb een goede Saint-Julien opengemaakt.

Perfect.

Hij is niet slecht, denk ik.

Gezondheid, Pauline. - Gezondheid, dokter.

Ben je geïnteresseerd in politiek?

Niet echt.

Ga je stemmen? - Niet altijd.

Nooit eigenlijk. Dat dient tot niks.

Weet je het zeker?

Ik werk al 15 jaar en het wordt elke dag erger.

Buiten de gezichten van de leiders verandert er niks.

Je hebt geen ongelijk.

Altijd dezelfde programma's, dezelfde ideeën.

Links en rechts zijn hetzelfde.

Ben jij eerder links of rechts?

Eerder links, natuurlijk. En u rechts.

Nee, je hebt het mis.

Geen van beide. Het is mij om Frankrijk te doen. En de Fransen.

Vind je dat grappig?

Ik zet mij in voor de anderen. Zoals jij.

Dat is waar.

Wil je dat niet veranderen?

Als ik dat kon. Mijn stem zal niet veel veranderen.

Je moet je stem laten horen.

Niet alleen door te stemmen.

Ik ga niet rond de pot draaien.

Ik moet een lokale kandidaat zoeken en ik dacht aan jou.

Nu weet je het.

U bent gek. Ik wil helemaal niet in de politiek gaan.

Laat je het liever over aan die bedrieglijke zakkenvullers?

Ik zou het niet kunnen. - Toch wel.

Je hebt voor je moeder gezorgd terwijl je studeerde.

U hebt me veel geholpen. - Hou op.

Wat je hebt, heb je aan jezelf en je harde werk te danken.

Weet je wat? Als ik een dochter had gehad,

had ik gewild dat ze was zoals jij.

Als burgemeester

zou je het fantastisch doen, Pauline.

De mensen willen iemand zoals jij. Die dicht bij hen staat.

Je kent hun problemen en ze vertrouwen je.

Het is een vak, niet dat van mij.

Politiek is geen vak. En dat moet het ook niet zijn.

Het is een engagement, een eer. - Doe maar, ik zal voor u stemmen.

Nee, mijn tijd is voorbij.

Frankrijk heeft vers bloed nodig, mensen als jij.

Hou op, dokter.

Ben je bang? - Nee, ik heb geen zin.

Wil je geen stad veranderen waar er grafdieven zijn?

Of vechten om werk hierheen te halen in plaats van naar landen

waar ze de kinderen uitbuiten?

Ga ik de wereld veranderen? In Hénart?

Natuurlijk, maar verandering moet je eerst rondom jezelf brengen.

Je vecht nooit voor ideeën maar voor mensen van wie je houdt.

Het heeft niks met ideologie te maken.

Je moet praktisch en efficiënt zijn met de mensen hier. Dat kun je toch.

Met het Bloc patriotique?

Je volgt dus wel de politiek.

U komt veel op tv.

Dat was toen ik nog in het Europees Parlement zat.

Nee, niet op een lijst van het Bloc, wees niet ongerust.

We hebben een reputatie van fascisten.

Vind je dat ik een fascist ben?

U niet, maar... - Wat?

De partij van Dorgelle. Ik ben het niet met hem eens.

Dat weet ik.

Zijn dochter ook niet, daarom heeft ze de RNP opgericht.

Om te verenigen, niet te verdelen.

Het volk verenigen in een project.

Vind je haar ook een fascist?

Nee, je hebt gelijk. Zij is anders.

En het is een vrouw.

Zelfs al zou ik willen, mijn vader is een communist.

Dat is zijn fout, niet de jouwe.

Je zet je niet in voor het verleden.

Je vecht voor het heden, elke dag. Voor de toekomst.

Agnès houdt van haar vader, maar ze ziet hem voor wat hij is:

een man die zijn troon wil behouden.

Frankrijk kan niet meer gestuurd worden door gepensioneerden.

Het heeft vrouwen als Agnès en jij nodig.

De vrouwen zullen de wereld veranderen.

Uw voorstel raakt me.

Ik ben gevleid.

Maar het zou niet verstandig zijn.

Je moet niet meteen antwoorden.

Ik herinner me de president die de sociale kloof moest dichten.

En zijn opvolger die de steden zou "opruimen".

Ze werden vervangen door een man wiens enige vijand de Financiën waren.

Maar nu de sociale kloof dieper is geworden,

gaan sommige wijken ver over de schreef

en Wall Street en de ECB leggen ons hun monetair beleid op.

Waar zijn diegenen die beloofden belastingen en kosten te verlagen

en ondernemers meer vrijheid te geven?

De mijne zit ook constant op pornowebsites.

Ik weet niet of dat Cyril interesseert. Hij wist de geschiedenis altijd.

Je bespioneert hem. - Ik hou een oogje in het zeil.

Tot je hem een scooter koopt, zit hij hier vast.

Geen sprake van. Om een pak slaag te krijgen na school?

We brengen ze overal naartoe, maar geen scooters of merkkleding.

Wil je hem leren zijn hele leven zich gedeisd te houden?

Dat is de prijs voor rust.

Anaïs, ga je broer halen.

Rust, ik geloof er geen zak van.

Klop voor je binnenkomt. - Kom eten.

Ik kom zo.

Bedien jullie. De merguez-worstjes komen eraan.

Zo'n serieus gesprek. - Ze hebben weer ingebroken bij Robert.

Wie zijn "ze"?

Wie denk je? - Geen idee.

Geen idee? - Nee.

Ik zou het in de woonwijk Léo Lagrange gaan zoeken.

Waarom? - Zomaar. Een voorgevoel.

Statistieken.

Maar wat weet ik ervan?

Ik kom daar nooit. Ik heb geen visa.

Ze zijn Frans, net als jij. - Daar ben ik niet zeker van.

Toch nog niet zo lang als wij.

Ik ben geen Franse omdat mijn familie hier nog maar 60 jaar woont?

Ben ik een Joegoslavische nul? - Het is zondag...

Mag je op zondag racistisch zijn? - Ik heb ze geen tulbanden genoemd.

Ik heb geen honger meer.

Dag.

Wat een kapsones.

Het is zoals de leraars op school. Elke discussie draait uit op ruzie.

Je kent haar, ze is een heethoofd.

Ik ook. Niemand moet mij thuis de les lezen.

Vergeet het, ze zeggen dat zomaar.

Dat is onbelangrijk. - Nee.

Ik ga me niet volproppen met die boerenkinkels.

Nu ben jij de racist. - Ik?

Dat is anti-Frans racisme.

Hij noemt alle Arabieren dieven, niemand reageert en ik ben de racist?

Mensen zeggen soms iets... - Laat maar, ik ben weg.

Imperium in imperium.

Het is hetzelfde verhaal en wij zijn een land

van burger- en godsdienstoorlogen.

Dus u denkt dat het groeiend communitarisme

zal leiden tot een burgeroorlog? - Dat is een risico.

We zijn het land van burger- en godsdienstoorlogen.

We hebben dat opgelost door een sterk gezag en secularisme,

maar als we toelaten...

Ik ben terug tegen 11 uur. Niet te laat opblijven.

Tot morgen, schat. - Tot morgen.

Vergeet niet af te ruimen.

Mama? - Ja?

Ga je naar dokter Berthier?

Waarom vraag je dat? - Zomaar.

Ik ga eten met een oude vriend. - Kennen we hem?

De voetbaltrainer, weet je nog?

Ja. Ga je hem nog zien?

Dat weet ik niet. Je bent nieuwsgierig. We zullen zien.

We zullen morgen verder praten. - Mama...

Als je hem nog ziet, vinden wij dat niet erg.

Welterusten, jongen.

Hoelang, 20 jaar? - Ja, bijna.

De meisjes herinneren zich dat meestal.

De dagen, jaren... - Misschien. Ik niet.

Een beetje misschien.

Vertel eens.

Wat?

Over jou. Je leven...

Er is niet veel te vertellen.

Ik heb industrieel onderhoud gestudeerd.

Dat is niet slecht.

Toen ging ik in het leger.

Vier jaar bij de mariniers.

Dan interim tot ik een vaste baan vond.

Sommigen hebben veel pijn.

En sommigen niet maar ze doen ongelofelijk lastig.

Dan voel ik me nutteloos.

Ze doen lastig omdat ze geen pijn hebben.

Misschien wel.

Ik heb dus niet veel tijd voor de liefde.

Ben je single?

Al vijf jaar. Maar ik wil er niet over praten.

Ik ben ook alleen.

Ik heb wel tijd, maar ik vind niemand die ik leuk vind.

Of niet genoeg om erbij te blijven.

Je hebt lieve kinderen.

Meer dan lief.

Het is hier niet veranderd.

Dat is omdat het donker is.

Overdag is het helemaal anders.

Al de winkels zijn verdwenen.

Er zijn alleen nog de Arabische handelaars.

Het is niet meer hetzelfde.

Stéphane...

Niemand noemt me nog zo.

Ik was bijna m'n eigen naam vergeten.

Stoort het je? - Nee.

Ik voel me weer jong.

Waarom heb je zo lang gewacht?

Ik weet het niet.

Ik wist niet of je me wel wilde zien.

Ik was niet trots op mezelf.

We waren zestien.

Kus me.

Wanneer begin je? - 6 uur.

Ik mag niet treuzelen.

Dit had je vroeger niet.

Nee.

Je bent gespierder.

Dat staat je goed.

U kunt haar niet meer hier houden. Ze moet naar een tehuis.

Er is geen plaats, zei u.

In Hénart. Misschien in Lens of ergens anders.

We zullen iets vinden.

Ze zal het daar beter hebben dan hier.

En u kunt dit niet meer aan.

Hoe ga ik haar bezoeken in Lens? Er rijdt geen bus meer.

Ze herkent u niet meer. - Jawel.

Soms wel.

Ze zal slapen.

Ik ken er niks van. - Je kent de mensen.

Beter dan de burgemeester in 30 jaar tijd.

Je kent hun problemen. Je zorgt voor hen.

U weet dat ik niet bekwaam ben.

De wetgeving, het beheer... - Wat maakt dat uit?

Daar heb je het personeel voor.

Dan hebt u me niet nodig. - Toch wel.

Je staat dicht bij de mensen. Macht is niet voor de technocraten.

In een democratie verkiest het volk zijn vertegenwoordigers,

anders heeft het geen zin.

De burgemeester geeft de koers aan,

maakt de politieke keuzes en legt ze op.

Het beheer laat je over aan de boekhouders.

Het zou... - Een nieuw leven zijn.

Zo'n kans krijg je niet vaak.

Maar weinig mensen krijgen die kans.

Het is een grote verantwoordelijkheid. - Dat is waar.

Scholen, sociale zekerheid, veiligheid, openbaar vervoer...

Elk aspect van het leven.

Dat kan een burgemeester verbeteren.

En dat is wat de mensen verwachten. Concrete maatregelen.

Agnès zegt dat ze je wil ontmoeten.

Ik had toch gezegd dat ik erover wilde nadenken.

We hebben geen tijd. We moeten voorbereid zijn op elke uitkomst.

Wat jij ook beslist.

Dat is geweldig. Ik zou niet twijfelen.

Ik heb mijn werk, de kinderen, mijn vader... Dat gaat niet.

Ik zal je helpen. We zullen ons organiseren.

Ik zal op de kinderen letten voor en na school.

Regel thuishulp voor je vader.

Hij wil dat niet. - Verplicht hem dan.

Het is dat of naar een tehuis.

Pauline, ga ervoor. Anders zul je er spijt van krijgen.

Het is nu of nooit, verdomme.

We gaan ze allemaal neuken.

Wie neuken? - Allemaal.

Al die betweters op het werk, op tv, overal...

Nu gaan wij ze eens een lesje leren.

Ze zullen van ons horen. We gaan ze eens goed naaien.

Ik weet niet over wie het gaat, maar ik ga akkoord.

Agnès Dorgelle stoort me. - Ze is haar vader niet.

Ik heb voor haar gestemd.

Ik heb niks gezegd door Eric en mijn collega's.

Maar nu ben ik het beu. Ik hou m'n mond niet meer.

Wat vindt hij daarvan? - Dat kan me gestolen worden.

We zien de dingen anders.

We praten niet veel. - Wat gebeurt er?

Niks.

Helemaal niks meer.

Er gebeurt al jaren niks meer en dat zal zo blijven.

Heb jij dat gevoel nooit?

Soms.

Maar er is iets gebeurd. - Daar zeg je zowat.

Nee.

Iets anders.

Iemand ontmoet?

Een ex, eigenlijk. Hij was m'n vriendje toen ik 16 was.

Dat is veel tegelijkertijd.

Ik voel me weer zestien.

Hallo!

Je kunt dat goed.

Dag jongen.

We gaan sneller proberen.

Sneller!

Ja, Lili, goed zo!

Kom op, Tom, sneller!

Goed zo.

Wacht op ons. - Kijk naar mama.

Dat is goed, Tom.

Voor wie stem jij?

Voor wie denk je?

Dat weet ik niet.

Ik kan me jou niet voorstellen in een stemhokje.

Zie je wel.

Je hebt niet geantwoord.

Ik stem voor mijn waarden.

Hard werk.

Inspanning, solidariteit...

Mijn land.

Stem je voor het Bloc?

Zou je dat storen?

Ik weet het niet. Het is vreemd.

Een maand geleden misschien wel, maar nu...

Ik ben gevraagd als kandidaat voor de gemeenteraadsverkiezingen.

Voor de RNP.

Je vader zal blij zijn.

Niet lachen. Ik heb nog niks gezegd.

Ik durf het hem niet te zeggen.

Misschien valt het nog mee. - Denk je?

Dat is toch nog al gebeurd.

Ga je het doen?

Het is een vervelende situatie.

Ik heb niet aanvaard, maar Berthier heeft me al voorgesteld.

Ken je dokter Berthier nog? - Ik heb 'm goed gekend.

Maar niet als dokter. Die van ons was dokter Verbist.

M'n stomme vader liet nooit fascisten binnen.

Je vader was een aardige man. - Voor anderen, ja.

Maar thuis niet.

En je vader koos voor Berthier?

Bij ons was het hetzelfde.

Maar toen kreeg mama kanker.

Het ziekenhuis raadde ons aan van dokter te veranderen.

Papa moest zijn trots inslikken.

En Berthier heeft veel meer gedaan dan een andere dokter zou doen.

Mama heeft niet afgezien.

Ik heb hem later ontmoet.

Na het leger ging ik bij het Bloc.

De oude Dorgelle was nog voorzitter.

Ik kon het goed vinden met Berthier. Bijzonder goed.

En toen is het misgelopen.

En sindsdien...

We ontwijken elkaar.

Ik zal je dat ooit nog wel vertellen.

Waarom niet nu? - Omdat het laat is.

We moeten gaan slapen.

Het is Pauline.

Waar bent u?

Bent u gek? Denkt u dat u m'n enige patiënt bent?

Moet ik wachten terwijl u iets drinkt?

Ben ik naar de 6e verdieping gekomen voor niks?

Wat?

Loop naar de maan, meneer Duhamel.

Het was niet deontologisch verantwoord, maar ik was zo opgelucht.

Ik zou heel de nacht kunnen dansen.

Je moet zorgen dat ze je respecteren.

Maar doe geen gekke dingen. Je patiënten zijn ook kiezers.

Maar hij is een dronken analfabeet.

Zijn stem is evenveel waard als die van ons.

Jammer, maar dat is de democratie.

Ze moeten voor jou stemmen.

De idioten en de rest. - Ik heb nog niet aanvaard.

Dat klopt. Nog niet.

Is Sedan ver? - Nog een uur.

Stanko? - Wat?

Idioot. - Weet je hoe laat het is?

BLOEDVERGIETEN IS ALTIJD PUUR BLOED

Zijn ze er nog?

Naar links!

Jongens! Ik heb er twee!

Wat is dat?

Wat is dat?

Weet je wat ze met dieven doen?

Glimlachen.

Hoor je wat hij zegt? Glimlachen!

Wacht...

Kom, schoonheid. Meekomen.

Naar binnen.

Ik doe het niet dicht dus je kunt weg.

Maar Odin blijft. Hè, Odin? Aanvallen.

Flink.

Aanvallen!

Zit! Zit. Blijf.

Jullie ook. Niet bewegen.

Blijf.

Agnès! Agnès! Agnès!

We hebben te maken met een veroveringslustige islam,

die onze grenzen bestormt met zogezegde vluchtelingen.

En er is een tweede front waar hij onze woonwijken verderft.

Hij is zo arrogant

en Frankrijk is weerloos, verwaarloosd door zijn leiders,

verkocht voor een handvol euro's aan buitenlandse banken.

Frankrijk, verkocht door zijn incestueuze elite

die bang is van het volk dat ze negeert, minacht

en verraadt!

Frankrijk verraden is het volk verraden!

Zijn waarden verraden is het volk verraden.

Zijn verleden verraden is het volk verraden!

Agnès! Agnès! Agnès!

Ja, vrienden, laat jullie stem horen!

Laat de stem van het volk horen!

DIT IS ONS LAND

De Franse waarden zijn niet die van de islam.

Daarom zullen we vechten

om de Republiek nooit een kalifaat te laten worden!

Dit is ons land! Dit is ons land!

Wat de conformisten ook mogen denken,

we hebben christelijke wortels verankerd in de Franse bodem.

Dat land is nog meer dan andere landen

doordrenkt met het bloed van degenen die ervoor stierven.

Op het slagveld of op het werk, dat bloed vormt onze wortels.

Dat bloed is wat ons Frans maakt!

Dit is ons land!

Dit land is niet van ons.

Het is het land van onze voorouders en onze kinderen.

Het behoort ons niet toe, wij behoren ertoe!

Voor eeuwig en altijd!

Kom, kinderen des vaderlands

De dag der overwinning is aangebroken

Tegen ons is het bloedige vaandel

Van de tirannie gehesen

Het bloedige vaandel is gehesen

Luister in onze velden

Naar het schreeuwen van deze vreselijke soldaten

Zij naderen ons

Om onze zonen en echtgenoten te kelen

Te wapen, burgers!

Vorm uw bataljons

Laten we marcheren, marcheren

Zodat het onreine bloed

Onze akkers doordrenkt

Laat 's zien.

Top. Ik zal ze online zetten.

Dat zal de jongens inspireren. - Laat 's zien.

Geweldig.

Nu gaan we ze een lesje leren.

Philippe.

Dit is Pauline. - Hallo.

Eindelijk. Vond je het goed?

Ja. - Ik was in topvorm.

Drink iets. Vertel me over jezelf.

Mag ik u even spreken? - Laat ons maar onder de vrouwen.

Gezondheid. En proficiat.

Ik zei toch dat we haar moesten natrekken.

Wist u dat?

Natuurlijk niet.

Ik zie hem nooit.

Die goede oude Stankowiak...

Nog altijd een knappe versierder en nog even dom.

Wat zegt Agnès daarvan?

Ik heb niks gezegd. We besparen haar dat soort problemen.

Maar het meisje zal moeten kiezen.

Denk aan Agnès haar imago... Haar lijsttrekker met een neonazi.

Hij is geen neonazi, maar een revolutionaire nationalist.

Ik heb geen politieke wetenschappen gestudeerd. Los het met haar op.

Ze zal het niet leuk vinden dat je haar hebt gevolgd.

En als ze haar geliefde moet verlaten... - Zorg dat het snel geregeld is.

Kan ik je vertrouwen?

Natuurlijk.

Dit is nog vertrouwelijk.

Ik stel me kandidaat in Hénart.

Geweldig.

Ik hou van die gemeente.

Voor mij is dat het ware Frankrijk, het puurste.

Maar dat wordt verwaarloosd,

vergeten, gekwetst en het lijdt eronder.

Ik hou van dat Frankrijk, dat van de echte mensen.

Ik wil naast hen staan.

Maar ik kan geen lijsttrekker zijn.

Er moet een voltijdse burgemeester zijn.

Daarom heb ik jou nodig.

Begrijp je?

Ik weet dat het niet gemakkelijk is.

We moeten allemaal leven met ons verleden.

Ik ben geen racist.

Toch hoor ik dat overal.

Mijn naam betekende al racist voor ik geboren werd en ik kan er niks aan doen.

Maar we kunnen niet al die ellendelingen hier laten werken voor een habbekrats.

Hun kwetsbaarheid maakt slaven van hen.

De Europese volkeren worden vervangen door weerloze, ontwortelde werkers.

Ze zullen nooit van Frankrijk houden.

Het is hun verleden, hun cultuur of hun land niet.

Vind je niet?

Ja.

Jij en ik...

hebben dezelfde idealen.

Vrijheid, echte sociale rechtvaardigheid...

met een degelijk loon

om een gezin te voeden, zonder zorgen.

Geen volk dat leeft van werkloosheidsuitkeringen,

kinderbijslag, huursubsidies, enzovoort.

Ze nemen ons onze waardigheid af en stoppen ons vol met pillen.

Jij maakt dat toch elke dag mee.

Kun jij dat verdragen?

Nee.

We kunnen al de ellende van de wereld niet betalen.

Iedereen weet dat, zelfs de socialisten.

Maar ze zijn allemaal te laf om het toe te geven.

Dus wij moeten het doen voor het te laat is.

We moeten alles heropbouwen.

Een vrije, onafhankelijke staat bouwen, voor en met het volk.

Dat is de nationale revolutie.

De echte revolutionairen vandaag,

de enigen die verandering willen brengen, dat zijn wij.

Daarom hoor je bij ons, Pauline.

Daarom.

Binnenkort zal het hier oorlog zijn.

De mensen moeten zich voorbereiden.

Laat nog eens zien.

BESTRIJD DE GROTE VERVANGING MET IDENTITAIR VERZET

Je moeder. - Verdomme...

Het klikte meteen. Ze is aardig, eenvoudig.

Ik wist het. Stelt ze zich hier kandidaat?

Ik mag niks zeggen.

Het staat in alle kranten. - Dat zijn geruchten.

Komaan...

Niks zeggen. Aan niemand.

Ze gaat iedereen neuken.

En jij? - Ik heb aanvaard.

Ik hou van je.

Morgen moet ik naar Berthier...

Je gaat de kinderen nu niet meer wakker maken.

Laat ze hier overnachten

en haal ze morgen op na je afspraak of overmorgen,

of na de verkiezingen. Oké?

Goeienavond.

Jean-Baptiste Verhaeghe, uw toekomstige plaatsvervanger.

Kom binnen, Pauline. - Sorry dat ik te laat ben.

Geen probleem. Jean-Baptiste is expert in financiën.

Een prachtcarrière. De ENA, het Rekenhof,

het ministerie van Financiën...

De man van het geld. - Bent u van Hénart?

Nee. Mijn ouders zijn van Lille. Ik ben geboren in Parijs.

Neem me niet kwalijk. - Maak kennis met Victoire.

Hallo, Victoire Vasseur. Ik ga u drillen.

Wat is dat voor een woordenschat?

Doe niet zo stijf. Dat is toch het woord.

Ik word uw adviseur,

sponsor, assistente, communicatiemanager en kinderoppas.

U bent een groentje en ik een veteraan.

Een oude militante.

Ik bracht bloemen aan Roland Dorgelle na zijn toespraken.

Dat is grappig. - De foto's zeker.

Zullen we elkaar tutoyeren?

Als je wilt. - Praktiseer jij?

Pardon?

Laat maar. Ik vroeg me af of je praktiserend katholiek was.

Nee. M'n vader is een communist.

Niemand is perfect. Zeker onze ouders niet.

We maken de foto's voor de poster met Agnès volgende donderdag.

Hou de hele dag vrij want we gaan ook lunchen.

Ik kan niet de hele dag vrij nemen.

Dat is niet bespreekbaar. Ik regel je planning.

We zoeken iemand om u te vervangen.

Voor de foto's...

Je haar zou lichter moeten.

Blond staat beter op foto.

De mensen kennen me zo. Is dat niet raar?

Tegen de verkiezingen weten ze niet meer dat je bruin haar had.

Ik weet niet of ik dat wel wil. - Je coach weet wat het beste is.

Ik ben zeker dat het u goed zal staan.

Op onze overwinning!

Kunnen we praten?

Nog altijd geen Franse auto.

Een mooie bak.

Wat wil je?

Weet je dat niet? - Denk je dat ik stom ben?

Ik zie hier al enkele weken bewakers rondlopen.

Weet Pauline het?

Waarom? Ze is gelukkig. Waarom zou ik dat verpesten?

Ik zal me gedeisd houden tot de verkiezingen.

Dat volstaat niet.

Ik ben geen probleem meer.

Ik hou op met vechten. Ik wil dat niet meer doen, ik ben het zat.

Ik heb de vrouw van mijn leven gevonden.

Einde van het verhaal.

Het heeft geen einde, Stéphane. Het laat sporen na.

Je kunt je verleden niet veranderen. Niemand kijkt naar nu of later.

Pauline is verbonden met Agnès en er is geen plaats voor jou.

Nu niet en na de verkiezingen niet.

Wacht eens...

Vraag je mij om haar te verlaten?

Het is geen vraag. - Wat als ik weiger?

Dan haalt het Bloc het Stankowiak-dossier naar boven?

Dat is een mogelijkheid.

We kunnen je vier of vijf jaar laten opsluiten.

Je zou je werk verliezen.

En je zou sowieso Pauline verliezen.

En wat verliezen jullie als ik mijn verhaal doe?

De verbrande auto's, de razzia's, de koffers geld. Dat is mijn dossier.

Met de details, de datums, de Luxemburgse rekeningnummers...

Ik heb foto's met jou, misschien zelfs met Agnès.

Mijn verhaal is dat van jullie, van het Bloc.

Wil je dat ik het vertel?

Speel niet met vuur, Stéphane.

Ik zal niet alleen ondergaan.

Laat me met rust en ik zal zwijgen.

Dat is een eerlijke deal.

Dat had je me op voorhand moeten vragen. - Ze was ideaal.

We wilden het probleem oplossen.

Ik wilde je daar niet mee lastigvallen.

Stankowiak, ik geloof het niet. Dat ontbrak er nog aan.

We vinden er wel iets op. - Natuurlijk.

Straks komt het uit tijdens de verkiezingen.

We hebben geen keuze. Hij houdt van haar.

Dat maakt hem onvoorspelbaar, maar het beschermt ons.

Hij wil haar niet kwetsen.

We moeten het aanvaarden.

Oké, Berthier.

Jij pakt Stankowiak aan en ik ga met haar praten.

Dat is geen goed idee.

Ze weet niks over zijn verleden. Het is haar eerste vriendje.

Is ze verliefd? - Geen idee. Ze praat daar niet over.

Ik weet dat zogezegd niet.

Hij woont bijna bij haar in.

Dat is onderhandelbaar. - Onderhandelen met Stankowiak?

Nu hebben we alles gezien.

Jullie zijn waardeloos. Allebei.

Flyers en posters zijn niet genoeg.

De strijd moet ook gebeuren op de sociale media.

We moeten overal zijn.

Persberichten en links doorsturen aan jullie contacten.

Vraag uw kinderen of kleinkinderen om u te helpen met de computer.

Dat creëert een band.

Als u een bericht stuurt naar twintig contacten,

en de helft van hen stuurt het door naar twintig anderen,

dat zijn al 200 mensen.

Als de helft van die 200 het naar twintig contacten doorstuurt,

dan zijn dat er 2.000. Dan 20.000.

Dan 200.000 en zo verder. Duizelingwekkend, nietwaar?

En niet scheurbaar zoals een poster.

Doe elke straat aan, elk steegje, elke wijk. Ga overal naartoe.

We kammen alles uit? - Ja, zoals in de oorlog.

Een oorlog van ideeën en woorden, om harten en geesten te winnen.

Regel nummer één. Als er een deur opengaat, glimlacht u.

Als iemand u beledigt, blijf lachen. Niemand kan een glimlach weerstaan.

Regel nummer twee.

Kies voor proximiteit, bekend terrein. Wees op je gemak.

Ik ga taartfeestjes houden in bejaardentehuizen.

De oudjes zijn dol op mij.

Maar de lokale voetbalwedstrijden zijn minder mijn ding.

Gebruik de verhalen die ze je vertellen.

Agressief gedrag, roddels...

De inbraak bij dat overleden oudje is bijna te mooi om waar te zijn,

dus laat je gaan en wrijf zout in de wonden.

De mensen zijn het moe, laten we dat gebruiken.

Er is altijd wel een micro in de buurt.

Doe nooit racistische uitspraken.

Zeg "gespuis" en iedereen weet wie je bedoelt.

Communitaristen is ook goed.

Fundamentalisten, jihadisten, islamisten... Allemaal oké.

Maar geen zandnegers, tulbanden, geitenneukers,

of roetmoppen. Nooit.

Als mensen dat soort woordenschat gebruiken,

laat ze zeggen. Wij moeten hen de les niet lezen.

Wij hebben altijd gezegd wat zij niet durfden te zeggen.

We laten hen zich uitdrukken en we doorbreken de taboes.

We vegen eenzijdige gedachten van tafel. Dus luister naar hen.

Wat ze ook zeggen, toon dat je zoals zij bent.

Dat je aan hun kant staat.

Het programma vermelden is niet nodig, zeg gewoon:

"Ja, ik weet het."

Mevrouw Martin is daar ook, een verdieping later.

Haar zoon kan u twee keer per week meenemen.

Hij zal dat met plezier doen.

Bedankt. - U hoeft me niet te bedanken.

We moeten elkaar helpen.

In het oceanografisch laboratorium

bestuderen wetenschappers de impact van de klimaatopwarming

op de biodiversiteit van de oceaan.

We merken een migratie van diersoorten,

zoals deze kleine Japanse krab die het Kanaal koloniseert.

Deze diersoort is de laatste jaren in groten getale onze streek

binnengedrongen.

Dat toont aan welk probleem er zich riskeert voor te doen

in de volgende decennia, met name de invasie van nieuwe diersoorten

en het uitsterven van andere.

Gaat het? - Ja.

Ik heb niet kunnen koken. Ik ben Chinees gaan halen.

Dat is goed.

Papa...

Ik ga me kandidaat stellen voor de gemeenteraadsverkiezingen.

Echt?

Ben je verrast?

Ja, een beetje.

Je bent nooit politiek geweest.

Maar dat is goed.

Je zou een goede verkozene zijn.

Heeft Gabi je gevraagd?

Nee, dokter Berthier.

Voor het Bloc? - Nee.

De RNP.

Wat is dat voor iets?

Een beweging voor mensen die niet links of rechts denken

en verandering wil brengen.

Je zegt niks?

Wil je er niet over praten? - Waarover?

Je hebt je beslissing al genomen.

Nu is het te laat. Je bent gewoon trots dat een dokter je heeft gevraagd.

Ik, ik ben trots. Op mijn leven. Ik zou willen dat jij ook trots was.

Twee minuten geleden was ik dat. Maar nu niet meer.

En vooral niet op mezelf.

Ik ga niet veranderen, papa. Ik wil verandering brengen.

Ik vind het erg dat ik niks kan doen.

Wat ga je met hen veranderen?

Je weet wie ze zijn, verdomme, waar ze vandaan komen, wat ze denken.

Ik wel, maar jij hebt nooit naar hen geluisterd.

Je ziet niet dat de wereld verandert. - Wie denk je dat ik ben?

Ze kramen al 40 jaar dezelfde onzin uit.

Al sinds voor je geboren bent.

Mijn grootvader vocht tegen hen, voor en tijdens de oorlog.

We dachten dat het opgelost was, maar ze komen terug. Altijd dezelfde.

Met dezelfde ideeën, dezelfde woorden en dezelfde programma's.

En jij leest mij de les?

Je weet helemaal niks!

Je verraadt me.

Je verraadt je familie, je klasse.

Zelfs de communisten zeggen zoiets niet meer.

Je hebt nog nooit met een communist gesproken.

Je hebt nooit actiegevoerd, je nooit voor iets ingezet.

Ik heb me hier ingezet. Voor mijn moeder!

En voor jou. Het eten was altijd klaar als je thuiskwam.

Ik heb ook voor mezelf gezorgd. - Voor wie hebben we gevochten?

Ik had graag meer tijd doorgebracht met mijn vrouw en dochter.

Hebben jullie revolutie gemaakt? Nee, maar wij gaan het wel doen.

Zwijg. En maak dat je wegkomt. Berthier zet hier geen voet meer binnen.

Hou op over Berthier.

Hij heeft je goed verzorgd. Mama geholpen...

Als dat was om m'n dochter te stelen, had hij ons beter kunnen laten creperen.

Hij heeft niks gestolen.

Ik zal altijd je dochter zijn. - Misschien.

Maar ik zal nooit de vader zijn van een fascist.

Ik ben blij dat je moeder dit niet meer heeft meegemaakt.

Het Franse plan is klaar.

Dit is een postkoloniaal tijdperk. - Scheer je weg.

En kom nooit meer terug.

Als immigranten hun levensstijl opdringen, dat is kolonisatie.

En in gekoloniseerd gebied

geef je jezelf over, en islam betekent overgave,

of je verzet je tegen de kolonisatie.

50... 51...

52...

Kijk, hij kan 100 push-ups doen.

We gaan morgen verder.

Bedtijd.

Welterusten.

Wat scheelt er?

Ik ben bij papa geweest.

Hij zei dat hij blij was dat mama dit niet heeft meegemaakt.

En dat ik zijn dochter niet meer ben.

Maak je geen zorgen.

Dat zijn maar woorden. - Hij wil me niet meer zien.

Dat waait wel over.

Hij heeft alleen maar jou.

Het zal niet overwaaien. Hij denkt dat het tegen hem is.

Hij zal het me nooit vergeven.

Hij zal me niet tegenhouden.

Niemand zal dat doen.

Ik begon ongerust te worden.

Heb ik lang geslapen? - Je bent al een uur boven.

Gaat het beter?

Ja. Maak je geen zorgen.

Tom wil zaterdag met me meekomen. Mag dat?

Zal hij je niet storen? - Nee. We komen goed overeen.

Eerst omkleden, dan leg ik het uit. - Dag jongens.

Welkom in de oorlog.

Kom op, Tom.

Masker naar beneden. Opschieten!

Stanko, doet dit geen belletje rinkelen?

Hou je mond.

Kom, Tom.

Gaat het? - Het gaat wel.

Maar je bent dood.

Hallo.

Alles goed met de kinderen? - Ja.

Trots op hun mama? - We hebben er nog niet over gesproken.

Dat moet je doen. Het zal snel gaan.

Leg ze uit waarom je geen tijd hebt.

Je zult in de schijnwerpers staan, dus zij ook.

Ze zullen nare opmerkingen krijgen op school.

Je moet ze daarop voorbereiden.

Zenuwachtig? - Niet echt.

Lachen.

Misschien zullen ze kwaad over me spreken of me beledigen.

Misschien zullen ze jullie beledigen. Maar antwoord daar niet op, oké?

Dat is stomme praat.

Ze herhalen wat ze thuis horen.

Ze zijn dom en jaloers. - Wat moeten we dan doen?

Het aan de juf zeggen en aan mij.

Ik ben geen klikker. - Wat? Je klinkt als gespuis.

De leerkrachten beschermen jullie.

Als ze me slaan, hou ik me niet in. - Je mag niet vechten, Tom.

Hoor je dat?

Je mag niet vechten. Dat zou mij kwaad berokkenen.

Het zou stom zijn dat ik daardoor verlies.

Vind je niet?

We zullen erover praten. Oké, Tom?

Ga zitten. We gaan beginnen.

Zit iedereen goed?

Jullie weten hoe belangrijk ik de legitimiteit van het stemproces vind.

Daarom heb ik beslist, in naam van de RNP,

om me kandidaat te stellen in Hénart.

Een stad die de verwaarlozing symboliseert van het establishment.

Nu de Fransen machteloos staan tegenover de migranteninvasie

en de politieke kaste slaafs gehoorzaamt aan Brussel,

is het tijd om het woord natie

zijn betekenis terug te geven en de hoop te belichamen.

Ik zal Pauline Duhez bijstaan, een dochter van Hénart,

die in haar geboortestad ernaar zal streven

om een voorbeeld te worden van het Frankrijk van morgen,

zonder te vergeten wat ons land is:

trots op heel zijn verleden, zonder schaamte of berouw.

Eerste, tweede, derde generatie,

wij zijn allemaal kinderen van immigranten!

Eerste, tweede, derde generatie...

We zijn allemaal varkenseters!

Dorgelle, je bent niet welkom in Hénart!

Hoe gaat het, dokter?

Op je overwinning. - Dank u.

Ben je tevreden? - Meer dan tevreden, ik ben gelukkig.

Ik mag het niet zeggen, maar...

Ik heb iemand ontmoet. Hij kent u. - Echt?

Dan hoef ik niet te vragen wie.

Stéphane Stankowiak. Stanko. Kent u hem nog?

Zeker weten.

Ik ben verrast dat je met iemand zoals hem samen bent.

We moesten hem wegsturen, hij was gewelddadig.

Ik vind hem niet gewelddadig. Hij is zacht.

Mensen zijn niet altijd wat ze lijken.

Jullie mogen niet samen gezien worden tijdens de campagne.

Je bent kandidate, je staat dicht bij Agnès.

Vermijd zulke contacten.

M'n privéleven heeft niks te maken met de politiek.

Je hebt geen privéleven meer.

Je bent het gezicht van de partij.

Elke beweging die je maakt, zal worden becommentarieerd. Elk woord.

De minste fout zal ons duur komen te staan.

Je kunt onze reputatie niet riskeren voor een wip.

Het is geen wip.

Het spijt me. Ik heb me slecht uitgedrukt.

Is het serieus? - Ja.

Hij is niet het soort man om verliefd op te worden.

Dat kies je niet. - In de politiek moet dat.

Als ik moet kiezen tussen de liefde en de politiek, kies ik niet de politiek.

Alles oké?

Ja, prima. - Tot ziens. Mijn wagen wacht.

Ga je nu naar buiten? - Ik heb erger gezien.

Ze blijven staan tot ik weg ben. Een lift nodig?

Oké. - Tot binnenkort, Philippe.

Goeienavond, dokter.

Eerste, tweede, derde generatie,

we zijn allemaal kinderen van immigranten!

Je bent hier niet welkom!

Maak dat je wegkomt!

Verzet! Verzet!

Ik heb iets stoms gedaan.

Ik heb Berthier over ons verteld.

Dat is niks. Vergeet Berthier.

Dat gaat niet. Hij wil dat we het verbergen.

Hij heeft gelijk.

Wat heb jij uitgespookt?

Ik werkte als bewaker.

In de frontlinie.

Om de bazen te beschermen en de klappen te incasseren.

Onze handen vuilmaken zodat zij het hoofd hoog kunnen houden.

Dat is het idee.

Maar dat is afgelopen. Ik kan discreet zijn.

Hou je niks voor me achter?

Nee.

Agnès Dorgelle zal zich kandidaat stellen in Hénart in de Pas-de-Calais

maar, en dat is verrassend, ze wordt niet de lijsttrekker.

Verrassend, ja en nee.

Het zijn bijna presidentiële verkiezingen.

De verrassing is de lijsttrekker, Pauline Duhez,

een complete nieuwkomer.

Ze heeft kwaliteiten. Ze is jong, blond, knap.

Ze is verpleegster en van de streek. Alleen maar kwaliteiten.

Maar ze is stil.

Tijdens de persconferentie heeft ze geen woord gezegd.

Ze glimlachte veel,

keek even ernstig toen haar baas over economie sprak en dat was het.

Kortom, het lijkt alsof de steun

voor de RNP zo groot is in Hénart

dat de partij ook gewoon een ezel met een hoed zou kunnen voordragen.

Ik denk dat ze die ezel hebben gevonden.

Wat een sexy kandidate.

Een blondje, die dan nog niks zegt. Wat een droom.

Ik hou niet van de ideeën van het Bloc

maar ik moet toegeven dat wat de vrouwen betreft

ze het veel beter doen dan extreemlinks.

Als je burgemeester bent, ga je een betonnen muur bouwen op straat.

Zodat enkel mensen uit de straat nog door kunnen.

Niemand wil ze. Zelfs niet in Roemenië.

Alleen hier komen ze binnen.

Wist u dat ze ziektes meebrengen die hier niet bestonden?

Nee. - Kom 's kijken.

Ze zeggen niks, zelfs niet aan verpleegsters.

De politici stoppen het in de doofpot.

Anders zou het de revolutie zijn. Kijk.

Kijk maar.

DE BACTERIOLOGISCHE INVASIE

Kent u dat?

De buurvrouw stuurde me de link. Je leest er alles wat ze ons verbergen.

U kent mij. U weet dat ik geen racist ben.

Is het uw echtgenoot? - Nee, ik. Stop met liegen.

Die van de gemeente zijn geweest.

Ze hebben het ons uitgelegd van de nationale voorkeur.

Dat is allemaal onzin.

Dat geldt niet voor u. U hebt toch papieren.

En jij bent Franse. - Niet voor iedereen.

En dan draag ik nog geen hoofddoek...

Wil je dat? - Nee, maar ik wil niet beledigd worden.

En de jongens hier beledigen je niet omdat je te sexy bent?

Nafluiten doen ze overal.

Ik heb Agnès Dorgelle niet nodig om me te verdedigen.

Met de secularisatie wil ze jou verdedigen.

Nee, ze praat enkel over moskees en hoofddoeken.

Ze viseert altijd de islam

en ze spreekt alleen over de jihad.

Het wordt erger voor ons.

Moeten we ons verontschuldigen voor al de terroristen en neerkijken?

Geen sprake van. - Dat slaat nergens op.

Het is omdat jullie hen verdedigen. - Ja? Wie verdedig ik?

Ik heb je vaders auto niet in de fik gestoken.

Agnès Dorgelle ook niet. Wie bracht je toen naar de balletles?

U.

Ik ben dat niet vergeten. Maar u bent veranderd.

We hebben liever dat u niet meer komt.

Zoals jullie willen.

Maar jullie zijn de slachtoffers van het gespuis. Sorry dat je dat niet ziet.

Een collega, maar ik weet niet voor wie ze stemt.

Daar moet u het mee doen.

Hé, mevrouw.

Heb ik u niet op tv gezien?

Misschien. - Ja, u was het.

Kom hier niet meer. - Waarom?

Dat is riskant. - Ik kom wanneer ik wil.

We zijn in Frankrijk, ik woon hier en we leven in een democratie.

Ik laat m'n patiënten niet vallen. Zeker niet voor die ettertjes.

Je hebt gelijk. Ik ben trots op jou.

Maar vraag de SRP om bescherming.

Geen sprake van. Moet ik m'n patiënten bezoeken met twee gorilla's?

Ik kom daar al 15 jaar. Ik ken iedereen. Wat kan er gebeuren?

De SRP...

Wat doe je daar? - Is er een probleem?

Dit is ons land. - Blijf van Paulines posters af.

Nu ben ik bang. - Waar kom jij vandaan?

Rot op! Ga terug naar huis.

Je hebt hier niks te zoeken. Rot op!

Dat is lang geleden. Ik dacht dat je dood was.

Ik graaf geen granaten op.

Gisteren nog twee. Er zullen er nog duizend jaar opduiken.

Nieuws?

Veel.

Dag mevrouw.

Dag mevrouw. - Hallo.

Jongens, wegwezen!

Als je de verpleegster nog lastigvalt, maken we je kapot.

Begrepen, klootzak? - Terugtrekken!

Laat hem ademen.

Wat doe jij hier?

Laat me los!

Hou op.

Wat is er gebeurd?

Ze is nog bij de politie. - Is de pers verwittigd?

Victoire is ermee bezig.

Ze heeft net een reactie getweet.

Pauline is er. Ze kan je horen.

Hoe gaat het, schat?

Het gaat wel, bedankt. - Heb je een klacht ingediend?

Ik ben getuige. Ik ben ongedeerd. Het zijn de jongeren die...

Eén is ernstig gewond.

Je bent geen verpleegster meer, je bent de RNP-kandidate.

De bendes van de woonwijken zijn jouw probleem niet meer.

Vertel me wat er gebeurd is. - Ik weet het niet goed.

Iedereen schreeuwde...

Ik werd beledigd en geduwd, toen kwamen er mensen

om me naar de auto te helpen en toen ben ik vertrokken.

Onaanvaardbaar. Ik ga een persbericht opstellen.

Berthier, hou me op de hoogte.

Kop op, Pauline. We gaan je steunen.

We zijn hier, je bent niet alleen. - Dank je.

Bedankt, iedereen. Ga maar rusten.

Pauline zal hier slapen.

Ik wil mijn kinderen zien. - Dat gaat niet.

Je moet blijven tot de SRP hier is. - Het is toch geen oorlog.

Je weet nooit wanneer een oorlog begint.

Berthier wil dat ik op de SRP wacht. Ze willen me beschermen.

Wanneer komen ze? - Vannacht.

Maak je geen zorgen. Ik ben oké. Er kan me niks meer overkomen.

Tot morgen? - Ja.

Dikke kus. Tot morgen.

Tot morgen.

Een schaap de keel doorsnijden is niet religieus.

Het is een oefening voor andere opofferingen, die veel gruwelijker zijn.

Na het schaap volgt de ongelovige. Dan vrouw en kind.

Immigratie is niet het noodlot.

De vervanging is niet onvermijdelijk. Invasie kan gestopt worden.

Invasie moet bestreden worden. Dat is een morele plicht.

Ons land staat op het spel... - Heb jij dat gemaakt?

Ja.

Dat is fantastisch.

Sinds wanneer?

Al een jaar. - Volgen mensen het?

Ik heb 893 volgers.

De laatste video werd 90.000 keer bekeken.

Ongelofelijk. Ik wist niet dat je zoiets kon.

Waarom heb je niks gezegd?

Dat zijn geen dingen die je met je moeder doet.

Waarom niet? We moeten modern zijn.

Ik kan je een primeur geven. Heet van de naald.

Jullie zijn gek. - Hou op. Laat ons gaan.

Stop daarmee!

Klootzak!

Eerder een Bartholomeusnacht dan een Honderdjarige Oorlog.

Laat onze heilige oorlog een antwoord zijn op hun jihad.

Laat ons sterk zijn, hard en meedogenloos.

Alleen kracht kan haat overwinnen.

Ik wil naar huis gaan.

Goeienavond, dokter.

Ja? - Stéphane, het is Berthier.

Ik ben hier met Erwann. We zouden met je willen praten.

Alleen praten, beloofd.

Kom binnen.

We zijn hier om te praten.

Ik heb liever dat je dat neerlegt. - Ik hou het liever vast.

Jij blijft buiten.

Wat willen jullie?

We hadden een afspraak.

We hebben een afspraak.

Je hebt er je niks van aangetrokken.

Gisteren, in Léo Lagrange.

Ik begrijp niet wat je bedoelt. - Doe niet alsof je van niks weet.

Ik kan je zelfs hun namen geven.

Ik heb grote oren, die zelfs tot Vlaamse Solidariteit reiken.

SRP staat voor inlichtingen. - En voor bescherming, weet je nog?

Maar de enige die jullie beschermen, is jullie baas.

Zonder mijn jongens werd Pauline aangevallen.

Zij moest per se op ontwikkelingshulp in Tulbandland.

Jullie probleem is dat ze ballen heeft. - Nee.

Jij bent het probleem.

Er is geen deal meer, Stéphane.

Verlaat haar.

Stap uit haar leven.

Anders zorgen wij daarvoor.

Probeer haar niet stiekem te zien.

We gaan haar goed beschermen.

Het enige wat je moest doen, was een kostuum dragen.

Dan was je nog bij ons geweest. Het was niet veel gevraagd.

Kijk naar Erwann. Hij heeft het gedaan.

Een kostuum dragen is geen verraad.

Van strategie veranderen is niet van doel veranderen.

Kon je dat niet inzien?

Een raad. Probeer nooit te vertellen wat je weet.

Als je een dossier hebt, vernietig het.

Dat is beter.

Nogmaals het bewijs dat er gebieden in Frankrijk

verboden terrein zijn voor sommige groepen burgers.

De elite heeft die overgeleverd aan de gangsters.

Er liggen drie jongeren in het ziekenhuis

nadat ze blijkbaar werden afgeranseld door een bende skinheads.

U zou in uw handen wrijven als de daders Fransen waren.

Liefst rasechte Fransen.

En leden van het Bloc patriotique, dat zou nog beter zijn?

Maar volgens de feiten zijn de drie zogezegde "slachtoffers"

reeds bekend bij de politie voor drugsmisdrijven.

Het lijkt op een oorlog tussen dealers.

Ik vind het onverdraaglijk en beledigend

dat u het enige echte slachtoffer van deze aanval niet vernoemd hebt.

Een alleenstaande moeder met twee kinderen,

een verpleegster die ondanks herhaaldelijke bedreigingen

haar werk ging doen, om haar patiënten te verzorgen.

Maar voor die mensen is een vrije vrouw zonder boerka een doelwit.

Ik bewonder haar moed vanmorgen.

Die verpleegster is toevallig uw kandidate...

Is dat een reden om haar aan te vallen?

Dat identitaire militanten daar op hetzelfde moment waren als uw kandidate,

is vreemd. - Hebt u die militanten gezien?

De getuigenissen komen overeen.

Ik ben ongerust. Wat scheelt er?

Je belt niet en antwoordt niet.

Ik ben bang dat je iets overgekomen is.

Mevrouw Belisha. Mag ze naar binnen? - Ja.

Moet ik mijn paspoort laten zien?

Sorry, ik heb geen keus.

Geen keus? Je laat de anderen je leven leiden?

Hou op.

Wat heb je?

Ik haat dit.

Ik ben verloren. Papa heeft me eruit gezet,

ik zie mijn kinderen niet, ik kan niet meer werken.

Ik had een leuke man ontmoet en hij is zomaar verdwenen.

Je had iemand ontmoet?

Dan is het nog stommer.

Wat doe je toch met die lui?

Ze zijn niet "die lui".

Het zijn wij, ik, Nathalie, veel van mijn patiënten. Het volk.

En ik ben het volk niet? Ben ik een Parijse yuppie?

Waar woont Agnès Dorgelle?

Victoire dinges? Jean-Baptiste?

Berthier? Gaan zij het volk verdedigen?

Ik zal het verdedigen. - Maar wie ben jij?

Wat is jouw programma? Heb jij het geschreven?

Mocht je je zegje doen?

Je bent een marionet.

Ben je me dat komen zeggen? - Ja.

Nee.

Ik wilde niet komen.

Djamila heeft het me gevraagd.

Ze was echt bang voor jou.

En ze begrijpt het niet.

Waarom ging je daar naartoe met die kerels?

Welke kerels? Ik ben met niemand gegaan. Ik ging werken.

Djam heeft het gezien. Die kerels volgden je.

Ze hebben die jongeren aangevallen. Het was een commandogroep.

Met maskers en flashballs. Ze schoten op hen.

Eén jongen verloor een oog. - Wie?

Ik weet het niet.

Ik werd ook lastiggevallen.

Door kinderen zo groot.

Omdat ik je posters er wilde afhalen.

Ik was echt bang.

Bang van kinderen.

Ze deden het ook voor jou.

Voor posters.

Welke partij doet dat?

De partij heeft daar niks mee te maken.

Je mag me altijd bellen als je wilt praten.

Of als ik kan helpen.

Met wat dan ook.

Ik ben hier.

Dank je.

Kunt u me alleen laten? - We hebben bevelen.

Dat kan me niet schelen. Laat me met rust.

Dag kind. Kom binnen.

Wat is er?

Je bewaker belde net. Is er een probleem?

Ik wil geen bewakers meer.

Laten we gaan zitten en daar rustig over praten.

Ik wil over het programma praten.

Maak je geen zorgen, Jean-Baptiste en ik hebben het geregeld.

Over twee dagen is het gedrukt. 20.000 exemplaren.

We hebben er nooit over gepraat.

Misschien, maar het is hetzelfde in heel Frankrijk.

Het programma van het Bloc, met lokale aanpassingen.

Ben ik geen kandidaat voor de RNP?

Dat is een detail. - Waarom liet u het niet zien?

Dat hadden we moeten doen... Het was klaar voor je je antwoord gaf.

We moesten vooruit terwijl jij nadacht.

Moet het niet mijn programma zijn? - Nee.

Je vertegenwoordigt de partij.

Ik dacht dat je dat wist. - Ik heb het programma niet gezien.

Wat kan het programma ons schelen. Dat is maar reclame.

Slogans. Niemand leest dat. - Wat is er gisteren gebeurd?

Jij was erbij, ik niet.

Je hebt Agnès gehoord. Dat zijn maar vermoedens maar ze heeft het vaak juist.

Denkt u dat ik dom ben?

Ze droegen maskers, gevechtspakken en knuppels.

Was het de SRP? - Nee.

Die zit daar voor niks tussen.

Wie dan?

Wil je dat echt weten?

Ja.

Het was Stéphane.

Dat kan niet. Hij was op zijn werk. Ik heb hem daarna gebeld.

Hij stuurde zijn vrienden om je te beschermen.

Hij was bang na het voorval van vorige week. Dat je me niet had verteld.

Hoe weet u dat? - Ik weet alles.

Nogmaals, hij is niet de juiste voor jou.

Hij is een crimineel. Je kent zijn soort.

Je hebt het al meegemaakt.

Begin opnieuw en vergeet dat verhaal.

Dat zou nergens meer toe dienen.

Het is gedaan.

Ik wil je kandidate niet meer zijn.

Vaarwel, dokter. - Wacht.

Ik zal je tonen voor wie je het opgeeft.

Bekijk dat.

Neem de tijd.

Zeven mensen opgepakt bij razzia op migranten

Dat is smerig van u.

Had je het liever niet geweten?

Ik doe aan politiek, geen emoties.

Ik mocht hem ook graag.

Ik hield van hem als een zoon, zoals ik van jou hield.

We zijn bijna aan de macht. Ik heb hier 40 jaar voor gevochten.

Ik laat die idioot niet alles vergooien.

Wil je stoppen? Stop dan.

Je bent niet onvervangbaar.

Doe maar.

Ga naar hem toe.

Ik ben het.

Kom binnen.

Ga zitten.

Wil je iets drinken? - Vertel me hierover.

Heeft Berthier je dat gegeven? - Nou en?

Dat heeft hem niet altijd gestoord.

Het kwam hem zelfs goed uit.

Hij heeft ons jaren gefinancierd.

De wapentraining, de gevechtskampen, de media-acties.

Soms undercover. Bewakingsopdrachten.

Auto's in de fik steken in woonwijken, en zo.

Ik ben zelfs koffers geld gaan halen in Luxemburg.

Ik was daar goed in.

Ik was loyaal en gehoorzaam.

We zagen elkaar veel.

Hij vertelde over zijn legervrienden in Chili en Argentinië.

Het vechten tegen christelijk-Libanese falangisten...

Oorlog en eer.

Oorlog en eer. Nachtenlang.

Hij zei dat het hierheen zou komen. Dat we klaar moesten zijn.

En jij? Wat heeft hij jou verteld?

Maakt niet uit. - Nee, het maakt wel uit.

Berthier kan me niet schelen. En je verleden ook niet.

Wat me interesseert, is het heden. Wie ben jij nu?

Ik ben die man niet meer.

Ik zweer je dat ik veranderd ben.

Toen ik je terugzag, dacht ik...

Dat ik een nieuw leven kon beginnen.

Maar dat zal niet lukken.

Ze laten me niet met rust.

Waarom was je in Léo Lagrange? - Ik was daar niet.

Ik heb vrienden gestuurd.

Als ik daar was geweest, had ik ze tegengehouden.

Het spijt me.

Vergeef me.

Maar maak je geen zorgen.

Je zult niks meer van me horen.

Ik laat je niet meer gaan.

Tom en Lili hebben je nodig.

En ik ook. - Het is te laat. Ik weet te veel.

Ik moet verdwijnen of ik eindig nog dood in het kanaal.

Ze zijn hier gisteren geweest.

Berthier, Erwann...

De kerels van de SRP.

Ze staan nog buiten.

Ik wil niet dat jij daaronder lijdt.

We moeten uiteengaan.

Je moet nu weggaan.

Ik zal niemand je pijn laten doen.

Dokter Berthier, het is Pauline.

Laat me spreken.

Ik ben bij Stéphane. De SRP staat buiten.

Niet om mij te beschermen, zeker?

Waarom zijn ze hier dan?

Om ons af te schrikken of...

Hoever bent u bereid te gaan?

Ik ga ophangen.

Als ze er over één minuut nog staan, bel ik de politie.

We hebben de nodige stappen genomen.

Ik weet hoe u gereageerd zou hebben op een kandidate

die een relatie had met een extremistische militant.

Wat u ook denkt, al onze kandidaten zijn onberispelijk.

Komaan, Lens!

Stanko? - Wat?

Mag ik je telefoon? - Oké. Hier.

Voorzichtig. - Ja.

Alsjeblieft. - Dank je.

Mooi.

Kijk.

Dat is een goeie.

Kijk deze.

Mama, wie zijn dat?

Klootzak!

Stop, Pauline! - Je bent een monster!