Original subtitles

A. P. TXEKHOV

OSABA VANIA

- Nahi duzu vodka pixkat? - Ez. Ez dut egunero edaten.

Lan gehiegi egiten dut, ama.

Zutik egoten naiz, egunsentitik gauera. Atsedena zer den ahaztu zait.

Gauez ere, ohean sartuta, beldurrez egoten naiz,

ea deituko didaten, gaixoren bat artatzeko.

Garizumako 3. astean, epidemia dela eta Malitzkoera joan behar izan nuen,

Tifus exantemikoa zen...

euliak bezala hiltzen ziren. Lohitasuna, hatsa, kea...

Etxera itzultzean, ez zidaten atsedenik eman.

Trenbideko bide-zaindaria ekarri zidaten.

Mahaian etzan genuen, ebakuntzarako,

baina kloroformoaren eraginaren pean hil zen.

Orduan, premia gutxien nuenean, sentipen hori piztu zen nire barruan.

Kontzientziaren oinazea, nahita hil izan banu bezala.

Eseri egin nintzen, begiak itxi nituen horrela, eta pentsatu nuen:

100 edo 200 urte barru, gure ondorengoek,

izango ote dute gutaz hitz on bat esateko motiborik?

Ez, ama, ahaztuko gaituzte...

Jendearen gogoan ez gara egongo, baina Jainkoarenean, bai.

Bai. Eskerrik asko. Ondo mintzatu zara.

- Ondo egin duzu lo? - Bai, oso ondo.

Profesorea eta bere emaztea hemen bizi direnetik...

nire bizitzako ohiturak nahastu egin dira.

Ez dut behar beste ordu lo egiten, komeni ez zaidana jaten dut,

Ardoa ere...

Haiek etorri aurretik, denek bezala bazkaltzen genuen, 12ak emateko puntu;

Bikote horrekin, baita 6etan ere.

Ikusi hau! Samovarra 2 ordu da mahaian dagoela, eta eurak kanpoan, paseoan!

Baina hor datoz... Badatoz, ez zaitez aztoratu.

Ederra! Primerakoa! Ikusmira ederrak benetan!

Zintzoak izan, eta tea bulegora bidalidazue.

Oraindik lana dut egiteko gaur!

Egiten dudan guztian, ontasun aire bat sentitzen dut inguruan!

Eguraldia, bikaina; txoriak, kantari,

Bakea eta laguntasuna nagusi guztien artean!

Ba ote dago gehiago eskatzerik?

Kontatu zerbait, Ivan Petrovitx.

- Zer nahi duzu ba esatea? - Ez dago albiste berririk?

Ni, beti bezala nago, beharbada okerrera egin dut, alferragoa bihurtu naiz.

Maman oraindik marmarka aritzen da, askapen femeninoa dela eta.

Begi batekin hilobiari begiratzen dio, bestearekin liburuetan bila dabil,

hurrengo bizitzaren auroraren bila...

- Eta profesorea? - Profesorea...

Gauza bat esango dizut...

25 urte eman ditu tipo horrek arteaz idazten,

ezertxo ere ulertu gabe arteaz!

25 urte, zehazki, besteen ideiak mastekatzen, errealismoa edo naturalismoa dela...

era guztietako lerdokeriak...

25 urtez irakurtzen eta idazten, jende kultuak aspalditik jakintzat duenaz...

Horrek esan nahi du, tokatzen ez zaion tokia bete duela 25 urte hauetan.

- Inbidia diozula dirudi. - Bai. Emakumeekin duen arrakasta!

Bere 2. emaztea, polita, inteligentea, zahartua zegoela ezkondu zen berarekin.

emazteak bere edertasun eta gaztetasuna eman zizkion, askatasuna eta loria,

Zergatik? Zertarako?

- Eta fidela zaio profesoreari? - Zoritxarrez, bai.

- Zergatik diozu "zoritxarrez"? - Fideltasun hori faltsua delako.

Ezin jasanezko senar zaharra engainatzea inmorala da, eta aldiz...

norbearen barruko gaztetasun sentipen xume eta bizia itotzen saiatzea, ez.

Ez dut gogoko horrela mintzo zarenean.

Emaztea edo senarra engaintzea infidela izatea da!

- Aberria ere traizionatzeko gai den norbait! - Itxi kanilla, Vaflia.

Amatxo! Mukhik nekazari batzuk etorri dira. Haiekin mintzatuko naiz. Tea nire kontu.

Zure senarra ikustera nentorren. Zuk idatzi zenidanez, gaixo zegoen.

Erreuma eta mila kontu zeuzkala, baina hara, osasun betean dago.

Atzo ohean hanketako minaz kexatzen zen, baina gaur joan egin zaio.

- Tea hotza dago. - Bai, samovarra hoztu denez.

Ez dio inporta, Ivan Ivanitx, hotza hartuko dugu.

Barkatu, baina ez naiz Ivan Ivanitx baizik eta Ilia Ilitx.

Ilia Ilitx Telegin, edo Vaflia, batzuek esaten didaten bezala.

nafarreriaren arrastoak aurpegiak, horregatik da goitizena.

Ilia Ilitx gure laguntzailea da... Gure eskumako eskua.

Ez diot esan Aleksanderri, lausotu egiten zait memoria,

Kharkov-etik gutuna iritsi dela, Pavel Alekseevitxek bidalia...

Bere artikulu berria bidali du.

Arraroa da. Duela 7 urte esaten zuen guztian atzera egiten du. Terriblea!

Niretzat hori ez da terriblea. Edan ezazu tea, maman.

- Baina hitz egiteko gogoa dut! - 50 urte daroaguz gauza bera egiten,

berriketa, eta artikuluak irakurri. Errutina hau amaitzeko garaia da.

Ez dakit zergatik ez duzun gogoko nik hitz egiten dizudanean...

Barkatu, Jean, baina hain aldatuta zaude azken urte honetan,

ezagutu ere ez zaitut ezagutzen.

Lehen uste sendoak zenituen, pertsonalitate argi bat.

Oh, bai. Pertsonalitate argia,

baina ez nintzen gauza inori argitasunik eskaintzeko!

Pertsonalitate argia nuen! Burutazio pozoitsuagorik ezin asmatu!

Osaba Vania! Aspergarria da!

Zure aspaldiko ideien errua dela esan dezakezu, baina errua zeurea da.

Usteak, ideiak, berez ez dira ezer.

Letra hilak paperean! Ekintzarako garaia zen!

Ekintza! Mundu guztia ez da «perpetuum mobile» bat bilakatzeko gauza.

idazketaren makina bat, zure Herr profesorea legez! - Zer esan nahi duzu horrekin?

Amama! Osaba Vania! Erregutzen dizut!

Isiltzen naiz, eta belaunikatzen naiz...

Eguraldi bikaina dugu gaur. Ez da batere berorik.

Urkatuz buruaz beste egiteko eguraldi bikaina.

- Amatxo! Nekazariek zer nahi zuten? - Betikoa. Baratze txiki horren kontua...

Hemen dago doktore jauna? Haren bila datoz, Mikhail Lvovitx.

- Nondik? - Fabrikatik.

Ba eskerrik asko!

Joan beharra dut. Lastima da, arraioa!

- Itzultzen zarenean, zatoz gugana afaltzeko. - Ezinezkoa. Beranduegi izango da.

Aizu lagun! Ekarridazu vodka baso bat!

Zinez poza emango lidake bisitan etorriko balitzait Sofia Aleksandrovna.

Etxalde txiki bat dut, eta lorategi eredugarria bertan, edozeinen inbidia.

Esan didatenez, basoak eta natura maite dituzu.

Landareei arreta jartzen, ez ote duzu zure benetako bokazioa kaltetzen? Medikua zara!

Gure benetako bokazioa zein den bakarrik Jainkoak daki.

- Eta interesgarria da? - Bai horixe.

Ez dut uste diozun bezain interesgarria izango denik. Monotono traza hartzen diot.

Ba bai, lan interesgarria da.

Mikhail Lvovitx-ek dioenez, lurraren apaingarri dira basoak,

gizakiaren irudimenaren pizgarri, eguraldia orekan egoteko gakoa,

egurats orekatuko lurretan, gizonak samurragoak dira;

han jendea ederra da, malgua, sentsibiltatera emana,

hizkera finekoak, dotoreak mugimenduetan;

zientzia eta arte aberatsak dituzte.

Filosofia alaia dute, eta emakumearekiko jarrera, noblezia zorrotzekoa da.

Bravo, bravo!

Utzidazu lagun, berogailuak egurrez pizten, eta nire etxolak zurezkoak izan daitezela.

Berogailuak ikatzarekin ere piztu daitezke. Ulertzen dut basoko egurra ustiatzea,

baina basoa suntsitu arte zuhaitz guztiak moztea, zergatik?

Errusiako basoak sufritzen ari dira, aizkorak milioika zuhaitzen aurka.

Gizakiak zentzuna galdu duelako, hezeguneetako ikatza, zohikatza,

ateratzeko makurtzeko alferra delako.

Ez da hori egia, anderea?

Egurraren edertasuna berogailuan erretzeko, barbaroa izan behar da bat.

Sortzeko gauza ez garen hura suntsitzea, burugabekeria.

Ibaiak lehortzen dira, airea kutsatzen, lurra agortzen eta itsusten da.

Ironiaz begiratzen didazu, esaten dudan hau guztia serioa ez balitz bezala.

Baliteke, funtsean, erokeria izatea, bai,

Nik landatu ditudan kimuak hazi eta baso bihurtzen hastean,

sentitzen dut eguraldiaren gakoak nire eskuetan daudela nolabait,

eta mila urte barru, gizakiaren zorionari lagunduko diola nire egintza xumeak,

Izai txiki bat landatzen dudanean, hazten ikusi, haizearekin dantzan...

Joan beharra dut jada. Agur.

Nor dago hor?

Ez, bero egiten du.

Lo geratu naiz eta amets egin dut ezkerreko zangoa ez zela nirea.

Esnatzean, a ze mina, oinazea.

Ez, ez da hezueria. Erreuma dela esango nuke...

Ze ordu da?

Aurki iezadazu bihar liburutegian, Batiuxkoven liburua. Badaukagulakoan nago.

Zergatik sentitzen dut neke hau arnastean?

Nekatua zaude. Bigarren gaua jarraian lo egin barik.

Diotenez, Turgeniev-en hezueriak, azkenean bihotzekoa eragin zion.

Ni ere gaixotasun beraren biktima izan naiteke. Zahartzaro zitala!

Denoi higuina emango dizue niri begiratzea.

- Zu zara nigatik higuina sentitzen lehena. - Jainkoarren, isil zaitez.

Ematen duenez, orain, niri esker, inork ezin du gehiago... Noski!

- Jasanezina. Mintza: zer nahi duzu nigandik? - Ezer ere ez.

Ba orduan isildu. Arren eskatzen dizut.

Bai bitxia!

Hasten dira berriketan Ivan Petrovitx edo Maria Vasilievna atso lerdo hori...

eta ez da ezer gertatzen, entzuten diezu...

baina nik apenas esaten dudan ezer.

Denak zoritxarreko sentitzen hasten dira. Eta nire ahotsa higuina ematen!

Aita, Astroff doktoreari etorrarazi diozu.

eta iristean, ez duzu errezibitzen. Alferreko molestia eragin diogu!

Ez dut ero horrekin hitzik egingo!

Nahi duzun bezala. Niri bost.

Ze ordu da?

Hamabiak pasata.

Hau beroa, Sonia! Ekarri mahai gaineko botika!

ah, ez dira hauek! Ezin ganoraz ezer eskatu hemen.

Ez izan kapritxosoa arren. Norbaiti gustatuko zaio, baina ni... urruti hobeto!

Gainera, ez dut astirik galtzeko. Bihar goiz jaikiko naiz segan lan egiteko.

ERREALISMOA ETA NATURALISMOA A. V. SrebIakov

UNIBERTSITATEKO IRAKURKETAK A. V. Srebiakov

ELKARTZE PUBLIKO SOLEMNEA A. V. Srebiakov

Ekaitza izango dugula ematen du.

Hor dago!

Elena eta Sonia, zoazte lotara.

- Zuek txandakatzera etorri naiz. - Ez, ez nazazue berarekin utzi, ez.

- Atseden hartu beharra duzue! - Ba doazela lotara, baina joan zu ere!

Erregutzen dizut ez protesta egiteko, gure aspaldiko adiskidetasunaren izenean.

- Gure aspaldiko adiskidetasuna! - Isildu, osaba Vania!

Noski.

Komikoa ere bada!

Zer duzu amatxo, ez zoaz ohera ala? Oso berandu da.

Hemen ez doa lotara inor, denak lehertuta daude,

eta ni naiz ondo pasatzen duen bakarra!

Zer aitatxo? mina? Gaixotasun honetara ohitua behar zenuke...

Gogoan dut Vera Petrovna zena, Sonetxkaren ama. Esna igaro ohi zituen gauak.

Nola maite zintudan!

Zaharrak umeak bezalakoak dira, mimoak nahi dituzte, baina inork ez dizkie eskaintzen.

Aitatxo, benga, ohera. Tila prestatuko dizut, eta poltsa beroa ere bai.

eta jainkoari otoitz egingo diot zure alde!

Goazen, Marina.

- Lehertuta utzi nau! - Berak zu nekatu, eta nik neure burua.

Bere amak gauza bakarra jasaten du, haren artikuluak eta profesorea,

baina profesorea haserre dago, niri ez dit sinesten, eta zuri beldurra dizu.

Sonia bere aitarekin haserre, bi aste dira ez didala hitz egiten;

zuk nire senarra mesprezatzen duzu, eta baita zure ama, ageri-agerian gainera.

Nik... Etxe honetan gauzak ez doaz ondo!

Nire buruarekin adiskidetu beharko nuke lehenbizi!

- Maitea! - Utz nazazu! Joan!

Laster atertuko du, eta natura freskotasun berri batekin bizituko da!

Baina euri erantsiak ez nau ni freskatuko.

Zer egin nire bizitzarekin? eta nire maitasunarekin?

Zer egin haiekin? Non gordeko ditut?

Sentimenduak zimeltzen zaizkit, eguzki izpia zuloan sartzean bezala. Ni neu zimeltzen naiz.

Zure maitasunaz entzuten dizut, eta aztoratu egiten naiz.

Eta ez dakit zuri zer esan. Barkatu.

Zer espero duzu?

Ze filosofia maltzurrek eragiten dizu?

Uler nazazu! Uler nazazu!

Baliteke!

- Zergatik egiten duzu hori? - Bizitzearen imitazio on bat dirudi, bederen!

Zoaz lotara! Aspertzen naiz zure konpainian.

Maitea! Xarmangarri hori!

Utz nazazu!

Nazkagarria zara! Utzi bakarrik!

Zergatik aurpegi triste hori? Pena ematen dizu profesoreak beharbada?

Utz nazazu!

- Agian profesore andreaz maitemindu zara! - Nire laguna da.

- Jada? - Zer iradokitzen du zure "jada" horrek?

Ba, emakumezkoa ezin dela gizonezkoaren "laguna" izan bat-batean.

Gauzak ordena honetan gertatzen dira: lehenbizi, kamarada;

gero maitalea,

- eta gero..., laguna. - Filosofia zinikoa hori!

Bai, onartu behar dut zinikoa bihurtzen ari naizela.

Eta konturatu zara halaber edanda nagoela.

Txolinduta nagoenean, lotsagabe eta freskoegi ibiltzen naiz, muga barik.

Ebakuntza zailenetara ere ausartzen naiz,

eta egoki bururatu ere bai. Nire filosofia propioa dut gidari,

eta zuek denak, intsektuak zarete ene begietan.

mikrobio batzuk...

Vaflia! Jo ezazu!

Kasu egin... etxeko denak lotan daude.

♪ Hobe dut isilik geratzea.

♪ Ez zaitut inola ere molestatuko.

♪ Eta nire pentsamenduak

♪ ez naiz ausartuko azaltzen.

♪ Gau-loreek lo igaroten dute eguna,

♪ baina eguzkia ortzemugan sartzean,

♪ beren petaloak irekitzen dituzte leunki

♪ eta nire bihotza ere berriz loratzen da,

♪ nire bihotz nekatua, mindua,

♪ gaueko haize finean freskatzen da, eta nire auhenak...

♪ Ez, ez zaitut inola ere molestatuko.

♪ Hobe dut isilik geratzea...

Edaria ondo etorriko litzaiguke! Uste dut hemendik koñaka daukagula.

Egunsentiarekin, etxera joango gara, konforme?

Honela joango gara?

A ze lehortea.

Gogoa baduzu, jarraitu zuk edariekin, baina arren ez osabari gehiago edaten utzi!

Ados; ez dugu gehiago edango.

Oraintxe bertan noa etxera; erabaki dut.

Euria gogor.

Itxoin goiza argitu arte.

Mesedez, ez deitu berriz zure aita bisitatu dezadan.

Gaur ez du nahi izan hitz egin ere nirekin!

Oso mimatua dago!

- Zerbait jan nahi duzu? - Agian bai.

Gauez jatea gustatzen zait. Uste dut apalean badugula zerbait...

Badakizu zer? Etxe honetan ezingo nintzen hilabete batez bizi. Itogarria zait giroa.

Zure aita, zure osaba Vania, amona ere bai...

- Eta azkenik, zure amaordea ere bai. - Harekin ere arazoa duzu?

Pertsona bat egokia izateko, denean nabarmendu behar da.

aurpegia, janzkera, arima, pentsakera...

Amaorde zoragarri duzu, baina ez du obligaziorik.

Besteak dira berarentzat lanean daudenak.

Baina agian zorrotzegia naiz honela epaitzen.

- Zure bizitzak ez zaitu asebetetzen? - Bizitza oro har maite dut.

Baina geure bizimodu errusiarra, egunerokotasun hau, jasangaitza zait.

Aspergarria, ezjakina, zikina da.

Arimaren indar osoz mesprezatzen dut. Nire bizitza propioari dagokionez,

zintzoki aitortzen dizut, horrek ere ez duela ezer onik.

Lan egiten dut, ondo dakizu, eskualde honetako beste inork ez bezala,

eta patuaren kolpeak jasotzen ditut etengabe.

- Ez, mesedez eskatzen dizut, ez edan gehiago. - Zergatik?

Ez dizu ondo ematen edateak. Dotorea zara, ahots leunekoa.

Are gehiago esango dizut: nire ezagun guztien artean, zeu zara soilik zoragarria.

Beraz, zergatik nahi zenuke antza izan...

Karta-jokalari arrunt eta mozkor horiena?

Ez dut gehiago edango.

- Emaidazu zure hitza. - Ohorezko hitza duzu.

Mila esker.

Ikusten nauzu? Tantarik gabe zutik,

honela jarraitzeko asmoarekin bizi naizen artean.

- Zer gertatzen zaizu? - Ezer ere ez...

Garizuman gaixo bat kloroformoaren eraginaren pean hil zitzaidan...

Baina bada garaia hura ahazteko.

Esaidazu, Mikhail Lvovitx...

Nik ahizpa gazteagoa banuen, eta zuk, suposa dezagun,

jakingo bazenu berak maite zaituela?

Nola erantzungo zenioke sentimendu horri?

Ez dakit. Seguruenik, inola ere ez.

Ulertarazten saiatu nintzateke, nik ezingo nukeela maitatu.

Gainera nire burua ez da entretenitzen halako kontuetan.

Agur. Ez banoa orain, berriketa honek goizera arte iraungo du.

Permititzen badidazu, egongelatik joango naiz.

Bestela zure osabak altoa emango didala beldur naiz.

Euri erauntsiaren ondoren. Aire gozoa dugu orain!

- Sofia... - Zer?

Noiz arte egongo zara nirekin haserre?

Ez diogu elkarri minik eman. Orduan, zergatik bizi etsaiak bagina bezala?

- Nik ere nahi nuen ... - Primeran beraz!

Orain ni ere negarrez ari naiz.

Nirekin haserretu zara uste duzulako zure aitarekin diruagatik ezkondu naizela.

Zin batek baliorik badu zuretzat, zin egiten dizut maitasun ezkontza dela.

Eta orain, beraz, bakea. Bakea!

Ez horrela begiratu... ez dizu onik egiten. Besteengan fedea eduki behar da.

- Esaidazu benetan, zoriontsua zara? - Ez.

Senar gaztea eduki nahi zenuke?

- Horixe nahi nukeela! - Gogoko duzu doktorea?

Bai, asko.

Inozo aurpegia jartzen dut, ezta?

Kontatu zerbait berataz!

Hain da azkarra! Dena daki!

Jendea osatzen du eta basoak landatzen ditu.

Edan egiten du eta batzuetan zakar samarra da.

Errusian, talentua duen gizona ezin da santu bat izan.

Zoriontsua izatea merezi duzu.

Niri dagokidanez...,

izaki anodinoa naiz, pertsonaia iragankor bat...

Berdin musikan, nire senarraren etxean, edo nire maitasun istorioetan!

Zorionik ez dago mundu honetan niretzat. Ez.

- Zeri egiten diozu barre? - Hain zoriontsua sentitzen naiz!

Profesoreak nahi izan du denok hemen ordubatean elkartzea gaur.

Munduari zerbait erakutsi nahi dio!

Bere afer horietako bat izango da.

Berak ez du aferik!

- osaba! - Bueno, bueno..., barkatu!

Miretsi ezazue! Hara, alferkeriak koloka ibilarazten dio.

Sinpatikoa, oso sinpatikoa.

Zergatik goibeltzen zara horrela?

Laztana... lamien odola dabil zure zainetan.

Hala bedi! Askatasuna zilegi bedi sikira behin bizitzan.

Maitemindu zaitezela zeharo Neptunoren batekin;

eta haren atzetik itsasora jaurti dezazula bere burua,

utz gaitzala Herr profesorea eta denok aho zabalik!

Utz nazazu bakean!

Bueno, bueno! barkamena eskatzen dizut!

Bake santuaren izenean, larrosak ekarriko dizkizut.

Iraila da dagoeneko! Non dago doktorea?

Osaba Vaniaren gelan. Zerbait idazten ari da...

- Zurekin hitz egin behar dut. - Zertaz?

Joan den igandean, elizatik irteten,

nitaz mintzo zirela entzun nuen, era emakume batek esan zuen,

"Ona eta eskuzabala da"

"Baina lastima da gero hain itsusia izatea"

Ile zoragarri ederra duzu.

Emakumea itsusi bati, halakoak esaten dizkiote.

Ile edo begi ederrak dituela.

Duela sei urte maite dudala! Nire aita baino gehiago maite dut!

Atera begira banago, lelotuta gera naiteke, edozein unetan sartuko dela pentsatzen.

Orain egunero dator, baina ez dit sekula begiratzen. Ez nau ikusten!

Hau sufrimendua! Ez dut batere esperantzarik.

Atzo, ezin eutsirik, Osaba Vaniari aitortu nion maite dudala.

Zerbitzari guztiak ere jakinaren gainean daude, maite dudala.

- Berak badaki? - Ez. Arreta minimoa ere ez dit eskaintzen.

Gizon arraroa da, baina, badakizu zer? Neri utzi behar didazu hari mintzatzen.

Benetan, noiz arte agoantatu hau? noiz arte ezjakintasunean ezkutatu?

- Utzi neuk berari esaten! - Egia osoa esango didazu?

Noski baietz! Egidazu konfiantza, txoritxo!

Ez. Hobeto da zalantza! Ze itxaropena bizirik dago horrela.

Zer gertatzen zaizu?

Atzo egiten ari den lana erakutsiko zenidala agindu zidan. Ba ote denbora librerik?

- Non jaioa zara? - San Petersburgon.

- Eta non ikasi zenuen? - Kontserbatorioan.

Agian hau ez da interesgarra zuretzat, ezta?

Egia da landa-eremua ez dudala ezagutzen, baina irakurriz informatu naiz.

Etxe honetan despatxu-mahai bat jarrita daukat.

Nekatua nagoenean, trabatuta, dena utzi eta hona nator.

Eta honekin entretenitzen naiz ordu bat edo beste.

Orain, begira honi.

Margo honetan gure eskualdea ageri da, duela 50 urte zen bezala.

Lurren erdiak basoak betetzen zituen.

Haritzak zeuden, ahuntzak. Lakuan beltxargak, antzarrak, ahateak.

Orain, begiratu argazkiak.

Margoen garaitik hauetara, degenerazio geldo baino etengabea da.

Begiratu...

Axolagabekeria, itxaropen falta,

Gizon gaixoak, gosez eta hotzez, bizitzaren azken apurrak salbatzeko lanean,

edozer egingo du gosea baretzeko, neguan berotzeko, eta ingurua suntsitzen du horrela.

Aurpegian igartzen dizut ez dizula honek interesik eragiten.

Honetaz ia ez dut ezer ulertzen.

Ez da ulermen kontua. Besterik gabe, interesa falta zaizu.

Egia esan behar badizut, gogoa beste toki batean daukat.

- Barkatu, baina galdeketa bat egin behar dizut. - Zuk ni galdekatu?

Jarri gaitezen.

Ez dakit nola hasi.

Nire alabaordea da, Sonia.

Gogoko duzu?

Bai, estimazio handia diot.

Eta emakume gisa, maite duzu?

Ez.

Sufritzen ari da...

Uler ezazu, eta hemendik agertzeari utz iezaiozu arren.

Nire urteak joanak daude jada... Gainera, ez daukat denborarik.

Berriketa desatsegina da hau.

Ahaztu dezagun, honetaz berbarik gurutzatu izan ez bagenu bezala.

eta zoaz, arren!

Hau duela hilabete batzuk esan izan bazenit...

agian pentsatuko nukeen.

Baina gauzatxo bat ez dut ulertzen:

Zuk ondo dakizun zergatik natorren ni hona egunero! Zakur zaharra naiz!

Norbait behar duzu mendean, sufriarazteko.

Hilabete daroat hemen lanik gabe, dena utzita.

Horixe da-eta gustatzen zaizuna!

- Zoratu egin zara? - Lotsatia zara.

- Zuk uste duzuna baino hobea naiz! - Banoa, gaur bertan noa.

Ez naiz etxe honetara gehiago etorriko, baina...

Non ikusiko dugu elkar? Erantzun azkar: non?

Norbait sar daiteke!

Musu bat bakarra. Zure adats lurrindua musukatu besterik ez.

- Zin egiten dizut... - Zin egin? Zina gauza larriegia da!

Nahikoa da! Ospa hemendik!

- Bihar basora etorriko zara, 2ak aldera? - Ez.

- Oh, hau lotsa! - Ez dio ardura. Ez... ez dio ardura.

Zure influentzia erabiliko duzu senarra eta biok gaur bertan joan gaitezen hemendik!

Entzun didazu? Gaur bertan!

Ivan Petrovitx maitea! Gaur eguraldi bikaina dugu gero.

Egia esanda, udazkena urtaro ederra da, eta uzta ona duzue hemen.

Baina lastima da egunak laburtzea.

Non daude besteak?

Ez zait etxe hau gustatzen. Labirintikoa da.

- Zer esan zuen? - Gero.

Ikaraz zaude? Zeure onetik atera zaitu zerbaitek?

Ulertzen dut. Ez zela hemendik berriz itzuliko esan zuen, ezta?

Non daude besteak?

Jendea geletan barreaitzen denean hemen ezin da inor topatu!

Eska ieaziozu Maria Vasilievnari arren hona etortzeko.

Hemen nago.

Jaun-andreok, mesedez, eser zaitezte.

Mesedez, jaun-andreok, mesedez. Sonia.

- Beharbada ni hemen egotea ez da beharrezkoa. - Besteena baino beharrezkoagoa da zeurea.

Haserre zaude?

Zurekiko jokabidean, ezertan errudun baldin banaiz, mesedez barkatu...

Jaun-andreak, hastera noa, mesedez eskaini arreta apur bat.

Zientzia eta liburuen gizona naiz, praktikotasunak beti urrun nigandik.

Zuen laguntza eta aholkua behar dudalako elkartu zaituztet hemen,

garrantzi handiko kontu bat dela eta.

Zaharra naiz, gaixo nago, garaia iritsi zait beraz...

nire jabetzan ordena ezartzeko, familiari dagokionez.

Ez nau nire buruak arduratzen. Niri bizitza amaierara iritsi da.

Baina emazte gaztea daukat, eta alaba bat.

Landan bizitzen jarraitzea ezinezkoa da.

Gu ez gaude eginak landa-eremu hauetarako.

Hirian bizitzea ere ez da posible, etxalde honek ematen dituen irabaziekin.

Detailetan ez naiz sartuko, baina nire asmoa saltzea dela esango dizuet.

Salmentarekin lortutako dirua Estatuaren bonoetan inbertituz gero,

%5eko errenta lortuko genuke, eta soberakinen bat ere egongo zen,

zenbait milioi errubo, Finlandian datxa bat erosteko adina.

Zer?

- Itxoin! Esan duzun hori errepikatu! - Finlandian datxa bat erosi.

- Ez, Finlandiakoa ez. Lehenago esan duzuna. - Etxaldea saldu nahi dut.

Horixe! Etxaldea saldu!

Bikaina! Ideia zoragarria!

Eta non pentsatzen duzu sartuko garela ni, gure ama zaharra eta Sonia?

Hori erabakitzeko denbora izango dugu!

Orain arte, inozoki, pentsatu izan dut etxalde hau Soniarena zela!

Nire aita zenak erosi zuen, nire arrebari dote gisa emateko!

Hala da bai, jabea Sonia da. Nork esan du kontrakoa?

Bere adostasunik gabe ez dut salduko inola ere.

Sinestezina!

Ivan! Ez kontra egin profesoreari. Berak ondo daki zer den ona eta zer txarra.

Ni erotu naiz, edo...

Ez dut esaten nire proiektua ideala denik.

Denoi okerra iruditzen bazaizue, ez dut insistituko.

Nik, gorentasun, zientzia maite dut,

ez hori bakarrik, familiakoa bezala sentitzen dut...

Grigorii Ilitxen emaztearen anaiak, nire anaiak, ezagutu zuen...

Orduan etxaldea 95.000 errublotan erosi zen. Gure aitak bakarrik 75.000 ordaindu zituen,

eta zorra geratu zen, 25.000koa. Orain, adi denok.

Etxaldea ezin izango zen erosi, nik ez banio uko egin heredentziaren nire parteari,

nire arrebaren alde!

10 urtez lan gogor egin behar izan nuen zorra kitatzeko!

Sentitzen dut hizketaldi hau hasi izana.

25 urtez zuzendu dut etxaldea, eta dirua bidali dizut administratzaile zintzo gisa,

zuk tarte horretan sekula ere eskerrak eman barik!

Zugandik jaso dudan urteroko soldata ez da sekula 500 errublotatik pasatu.

Kopuru triste eta murritza, ez zenuen sekula errublo bat handitzea pentsatu!

Ezta errublo bakarra ere!

Baina nola jakingo nuen nik hori, Ivan Petrovitx? Ez naiz batere gizon praktikoa!

Administratzaile gisa zure soldata zuk zeuk igo zenezakeen nahi bezala!

Zergatik ez nuen ostu?

Zergatik ez nauzue denok mespretxatzen ez osteagatik?

25 urtez, aitarekin bizi izan nintzen, lau horma esturen artean, satorra bezala!

Gure ardura guztiak zugana zuzendurik!

Egunez, zu zinen gure mintzagaia,

zure lanagatik harro geunden, zure izena gurtzen genuen errespetuz!

Ez dut ulertzen. Zer nahi duzu?

Guretzat izaki goren bat bezala zinen.

Zure artikuluak buruz ikasi genituen.

Baina orain, azkenean, ireki zaizkit begiak.

Arteaz idazten duzu, baina ez duzu berba bat ulertzen horretaz.

Maite genituen zuen lan horiek, ez dute balio xentimorik ere.

Zein oker geunden!

Jaunak! eraman ezazue hemendik! Ni banoa.

- Le exijo que se calle! Me oye? - Déjalo!

Ez naiz isilduko! Itxoin! Oraindik ez dut amaitu.

Zugatik alferrik galdu dut bizitza. Bizi izan ez banintz bezala!

Urterik onenak zugatik galdu ditut.

Nire etsai gaiztoena zara.

-Ezin dut! ezin dut! Banoa.

Ze eskubide duzu niri horrela berba egiteko?

Etxaldea zurea bada, zuretzako eta kito! Nik ez dut behar.

Oraintxe bertan noa infernu honetatik. Ez dut gehiago agoantatzen.

Nire bizitza alferrik galdua. Talentua, buru-argitasuna, ausardia...

Normaltasunez bizi izan banintz,

akaso izan nintekeen Schopenhauer bat, Dostoievski bat!

- Amatxo! Hau desesperazioa! - Obeditu Aleksander!

-Amatxo! Zer egin behar dut?

Ez esan! Badakit zer egin behar dudan!

Nitaz gogoratuko zara!

Zer da hau, laburbilduz? Libra nazazue zoro honengandik!

Ezin naiz bera bizi den etxean bizi! Joan dadila herrira, edo pabiloira!

Bestela, ni izango naiz joanfo dena. Hemen bere ondoan jarraitu, ezinezkoa zait.

Gaur bertan bagoaz, ospa hemendik! Berehala eman behar ditugu aginduak!

- A ze gizon ezgauza! - Errukitu zaitez, aita!

Osaba Vania eta biok hain gara zorigaiztokoak! Errukitu!

Osaba Vania eta biok beti lanean, xentimo bat ez gastatzeko kontu eginez.

Dena zuri bidaltzeko gordetzen genuen!

Ez dut hori esan nahi, aita!

Ez da hori, baina ulertu beharra daukazu!

Aleksander! Jainkoaren izenean! Azalpen egoki bat emaiozu!

- Erregutzen dizut! - Ondo da.

Ez nago berarekin haserre.

- Oraintxe noa bera ikustera. - Gozo tratatu ezazu. Lasai.

- Amatxo! Amatxo! - Ez da ezer, politori, isilduko dira!

Deabruak eroan dezala!

Eutsiozue! Burua nahastu zaio!

- Eman niri! - Utz nazazu! Non dago?

Ah! hemen dago!

Ez diot emango ala?

Berriz huts egin dut tiroarekin? Demonio! De-mo-ni-o!

Eroan nazazue hemendik!

Hil nazazue, nahi baduzue, baina hemendik fuera behar dut berehala!

Ezin dut!

Zer ari naiz egiten?

Amatxo! Amatxo!

- Zoazte hemendik! Utz nazazue bakarrik! - Bai, bai.

Aspaldi utzi behar nuen hau, ospa egin hemendik.

Beldur dira, ea ez ote den suizidatuko..

- Non dago bere pistola? - Leizean ezkutatu dut nik.

a, bekatuak!

Hau lotsa! Nire lotsaren tamainaz jabetuko bazina!

- Zer egin behar dut? - Ezer ere ez.

Oh, nire bizitza aurrerantzean beste modu batez bizitzerik banu!

Goiz lasai argi batez esnatu, eta handik aurrera, bizitza berri bat,

iragana ahazturik, kea bezala ezerezturik!

Emaidazu inspirazioaren arnasa! Esaidazu nola hasi!

Ze bizitza berri ta ze kristo! Gu bion posizioan,

zeurean zein neurean, ez dago esperantzarik.

60 urte bete arte biziz gero ere...

- Nola bizi 13 urte hauek? - Isildu zaitez!

100 edo 200 urte barru,

ondorengo izango ditugunek...

agian aurkituko dute metodoa,

zoriontasuna erdiesteko.

Baina guk ez; zuk eta biok, ez.

Bai, anaia!

Eskualde honetan ez da egongo...

bi gizon argi eta ondradu baizik,

zu eta biok...

Baina, hamar urtetan,

bizitza errutinario mesprezagarriak, ito egin gaitu bere hats ustelarekin.

Nire botikinetik morfina hartu duzu.

Suizidioa bada bilatzen duzuna,

zoaz basora eta egin tiro zeure buruari...

baina morfina niri itzulidazu, bestela zurrumurruak zabalduko dira.

Eta nahiko lan izango dut zure autopsiarekin...

Uste duzu interesgarria izan dela?

Sofia Aleksandrovna!

Zure osabak morfina kendu dit nire botikinetik eta ez dit itzuli nahi!

Esaiozu inozokeria handia dela hori. Gainera ez daukat astirik. Ni banoa.

Osaba Vania! zuk hartu duzu morfina?

Itzulidazu! Zergatik gu horrekin izutu?

Agian ni zu baino zorigaiztokoagoa naiz,

baina ez naiz desesperatzen!

Eutsi egiten diot, eta eutsiko diot...

bizitza berez amaitzen zaidan arte!

Eutsiozu zuk ere!

Itzulidazu! Osaba maitea... Osaba maitea, itzuli.

Zu ona zara, errukitu egingo zara gutaz eta itzuli egingo duzu.

Tori...

Azkar ibili behar dugu eta lanari berriz ekin...

zerbait egin beharra dago, bestela ezin... bestela ezingo dut.

Bai, bai. Geureei agur esan bezain pronto, lanari ekingo diogu.

Hemen zaude, Ivan Petrovitx? Bagoaz jada...;

Baina zoaz Aleksander ikustera. Zerbait esan behar omen dizu.

Zoaz, osaba Vania! zuk eta aitak bakea egin behar duzue!

- Banoa. Agur. - Jada?

Zalgurdia zain dago.

Agur.

Agindu egin didazu lehen, gaur joango zinela hemendik.

Gogoratzen naiz, bai. Oraintxe bertan noa.

Ikaratu egin zara? Hainbestekoa da zure beldurra?

Bai.

Eta geratuko bazina? Eh? Bihar basoan...

Ez. Erabakita dago.

Horregatik begiratzen dizut, burua tinko altxatuta, erabakia dagoelako gu joatea.

Gauza bakarra eskatzen dizut: niri buruz duzun irudia hobetzen saiatzeko.

Xelebrea zara zu gero! Haserre egonda ere,

atseginez oroituko naiz zutaz. Ez zuk nire oroimen txarra gorde, arren.

Bai... zoaz-

Bitxia da, baina komentzitua nago hemen jarraitu izan banu...

kalte handia egingo zuela horrek. Ni behera etorriko nintzen,

baina zuk ere sufrituko zenuen.

Baina ondo da, joan zaitez. E Finita la Comedia!...

Desiorik onenak zuretzat.

Izan dadila behar dena! Behingoz bizitzan!

Joan beharra dago!

Ze bitxia. Elkar ezagutu genuen eta bat-batean, jakin barik zergatik,

ez dugu elkar berriro sekula ikusiko.

- Badatozela uste dut. - Finita!

Hobeto ez gehiago gogoratzea. Gertatu denaren ondoren...

ordu gutxi hauetan, sufritu egin dut eta hausnartu ere bai,

ikasitakoarekin nire ondorengoentzako...

liburu bat ere idatzi ahal izango nuke, bizitzearen artea...

Zure desenkusak onartzen ditut, eta era berean, zuk niri barkatzea eskatzen dizut.

Zure desenkusak onartzen ditut, eta era berean, zuk niri barkatzea eskatzen dizut.

Ohikoa jasotzen jarraituko duzu, puntuan.

Lehen bezala jarraituko dute gauzek.

Egin ezazue erretratu bat, eta argazkia bidali...

Badakizu nola estimatzen zaitudan.

Agur, gorentasuna. Ez gutaz ahantzi.

Agur, aita. Zaindu.

Agur! Barkatu! Ez dugu elkar berriz ikusiko!

Agur, guztiei agur.

Eskerrik asko zuen konpainia atseginagatik.

Zuen pentsakera, zaletasun eta gogoa estimatzen dut,

baina utzidazue agurreko unean, hitz batzuk gehitzen:

Lan egin beharra dago, jaunak.

Lan egin beharra dago! Onena desio dizuet guztiei!

Esaiezu bide batez nire zalgurdia prestatu dezatela, Vaflia!

- Eta zu, ez zara irtengo agur esatera? - Joan bitez eta kito. Nik... ezin dut.

Joan dira. Seguruenik pozik joan da profesorea.

Ezerk ez du aurrerantzean hona berriz ekarriko.

Joan dira.

Joan dira! Jainkoak zain ditzala.

- Orain, osaba Vania, gauzatxo bat egingo dugu. - Lanera, lanera!

Lehenbizi, fakturak, osaba Vania. Atzerapen galanta dugu horiekin.

Kontu horretaz galdetu digute gaur berriro...

Nik bat idatziko dut eta zuk bestea.

Joan egin dira.

Beroa... intimitate giroa.

Honela ez dio bati joateko gogoak ematen!

- Aspaldiko zor hori daukagu... - 275

Mikhail Lvovitx! Hor duzu zalgurdia!

Hurbildu.

Tori... baina zaindu; ez zimurtu.

- Noiz ikusiko dugu elkar berriro? - Uda aurretik edo... ez, neguan ez.

Ezer gertatuz gero... noski, abisatu.

Mila esker ogiagatik, gatzagatik eta zure afektuagatik.

Laburbilduz, mila esker guztiagatik!

- Agur zaharra! - Eta horrela zoaz? tea hartu barik?

- Ez daukat gogorik, ama. - Vodka pittin bat orduan, akaso.

Akaso.

Nire zaldietako bat herrenka ari da.

Atzo konturatu nintzen horretaz, Petruxkak edatera eraman zuenean,

Berriz perratu beharko dugu.

Perradunarengana eroan beharko dugu, Roidestvennoe-ra, ze erremedio.

Afrika parte horretan seguruenik bero izugarria egingo du.

Seguruenik.

Zerbitzatu!

- Ogi pixkatekin hartzea ez duzu nahi? - Ez. Honela nahiago...

Orduan, agur.

Ez zen beharrezkoa zuk laguntzea, ama.

Hogei libra gurin...

Joan egin da!

Joan egin da!

Total... Sei, bost, bederatzi...

Ai gu bekatariok!

17,15, 7...

Neskato maitea! Nola sufritzen dudan!

Ze erremedio! Bizi beharra dago!

Biziko gara, osaba Vania!

egun luze luzeak biziko ditugu erreskadan, ilunabar luzeegiekin,

patuak ezartzen dizkigunak etorri ahala jasaten.

Besteentzako lanean beti, orain eta zahartzaroan, atsedenik gabe.

Eta gure ordua iristean, sumisioan hilko gara,

eta hilobian esango dugu sufritu egin dugula, negar egin dugula,

bizitza latza izan dugula, eta orduan Jainkoa gutaz errukituko da.

Orduan, osaba maitea, ezagutuko dugu...

betiereko bizitza zoragarri eta argitsua.

Poza, irribarrea eta emozioa gailenduko dira...

oraingo gure zorigaitzen gainetik. Eta atsedena ezagutuko dugu.

Aingeruei entzunez, zerua diamantez josia azalduko zaigu,

eta haren azpian, lurreko gaiztakeria guztia, gure sufrimendu guztiak,

ezereztuko dira Unibertsoa beteko duen erruki infinitoan.

Gure bizitza lasaia izango da, samurra, laztan bat bezalakoa.

Fedea dut! Fedea dut!

Atseden hartuko dugu!

Atseden hartuko dugu!

AMAIERA

Euskaratzailea: Luistxo Azpitituluak.com