Original subtitles

4K Live tv, Films en series WWW.ALLESIN1BOX.NL

Ruth? - Ik ga naar het dorp.

En als we nu eens verhuisden. Jij en ik.

Weg van hier. Opnieuw beginnen. Weg van dit allemaal.

"Dit allemaal"? - Van alles.

Alice inbegrepen? - Alice is weg.

Ze is hier.

In het huis. In de bossen. Haar graf is hier.

Ik kan haar niet achterlaten, Paul. Dat kan ik niet.

OK.

Is dat alles?

Dat is alles.

Ik kan niet geloven dat je dit voorstelt. - Waarom niet? Misschien helpt het.

We kunnen iets zoeken in het dorp.

De kinderen kunnen in dezelfde school blijven. - Ik verhuis niet.

Zelfs niet voor Amy? - Als dat zou helpen verhuisde ik morgen.

Maar het zou het enkel erger maken. - Hoe kan het verergeren?

Het zou haar waanideeën versterken. - Haar waanideeën?

Ja. Dat zijn het.

En telkens je doet alsof ze dat niet zijn maak je het erger.

Waarom besef je dat niet?

Ze maken ruzie.

Dat is niets nieuws. Houd je erbuiten.

Dat gaat niet, als ze over mij ruzie maken.

Ze weten tenminste dat jij bestaat.

Kom hier.

Dat is lief van je, Ruth. Bedankt. - Nee, laat dat. Het is geen moeite.

Het is zo moeilijk met de baby.

Dat weet ik. Het is goed. Maak je geen zorgen.

Richt je aandacht maar op het oplossen van de problemen.

Hoe gaat het?

Ik kom zo.

Start de wagen maar alvast.

Tot later, Ruth.

Geef hem een kans, Nisha.

Mannen pakken dingen anders aan.

Ze regelen zaken op hun eigen manier.

Je kiest zijn kant toch niet? - Nee, ik kies niemand zijn kant.

Ik bedoel maar.

Soms,

beseffen we niet wat er allemaal meespeelt.

Ik moet gaan.

Ik heb thee gezet. - Ik ga even weg.

Wat frisse lucht opsnuiven.

Is alles in orde? - Maak je geen zorgen. Het komt goed met me.

Dag.

Wat is er, schat? Wat scheelt er?

Waar ga je naartoe?

Naar het dorp. Je ma heeft dingen nodig uit de winkel.

Zeker?

Zeker.

Ik kom met je mee.

Goed.

Doe je gordel aan.

Brian.

Wat is er gebeurd? - Vraag dat aan je man.

Naar het station, alsjeblieft.

Wat is er met ons gebeurd, Mark?

Soms zit ik in dat huis en heb het gevoel dat ik gek word.

Ik heb je nodig om niet gek te worden maar je

verdwijnt.

Ik probeer alles in goede banen te leiden op het werk.

Ik heb veel aan mijn hoofd.

Waarom heb je er niets over gezegd? - Omdat het mijn verantwoordelijkheid is.

Ik wilde je niet verontrusten.

Ik wil enkel dat je gelukkig bent.

Loog je daarom over Olive?

Mijn meisje hoorde dit graag.

Het was één van haar favoriete liedjes.

Hoe erg is het?

We hebben voldoende werk tot het einde van het jaar.

Maar als we tegen dan geen nieuwe opdrachten krijgen moeten we mensen ontslaan.

En als het langer blijft duren...

We kunnen het huis verkopen als dat moet.

Dat zou niet eerlijk zijn.

We doen dit samen.

Maar dat huis is wat je echt wilde.

Nee,

ik wilde een dak boven het hoofd van iedereen die ik wilde.

Dus Scotts zus Amy werd ziek toen ze op Marchlands woonden?

Verzon je daarom dat verhaal over een oud koppel dat er woonde?

Je was verliefd geworden op het huis.

Ik wilde je niet afschrikken.

Waarom zou me dat afschrikken? Mensen worden nu éénmaal ziek? En dan?

Het was meer dan dat.

Scott zei me ooit dat

dat er vreemde dingen in dat huis gebeurden.

Welke vreemde dingen? - Dat wilde hij niet zeggen.

Het soort zaken dat met mij gebeurt?

Maar je zei niets. - Omdat ik niets wist.

Zoals ik zei, hij wilde er niet over spreken.

Dat zien we nog wel.

Waar is Paul?

Hij ging weg.

Wat gebeurde er tussen hem en Brian Keith?

Jij weet het. Je weet altijd alles.

Ze vochten.

Waarover?

Waarover? - Over jou.

Over jij en die gast, dat jullie de nacht samen doorbrachten.

Wie vertelde je dat? - Hij zelf.

Hij vertelde het overal rond. Niet verwonderlijk dat Paul ruzie met hem had.

Hij probeerde je eer te beschermen. - Wat laat.

Maar er is niets gebeurd. - Dat is niet wat Brian zegt.

En Paul geloofde hem?

Waarom zei hij niets. Waarom zeiden jullie niets?

We mochten niet. Hij deed het ons beloven.

Ruth.

Dit is haar eigen schuld.

Ze zei dat er niets gebeurde.

Er gebeurde wel iets.

Ik weet dat.

Dat weet ik altijd.

Ruth, wat is er?

Hij is weg. Hij schreef een brief. En nam zijn spullen mee.

Weg? - Lees het zelf, ik neem de auto.

Waarom? Waar ga je naartoe? - Ik ga hem zoeken.

Als dat voor de was is, leg het daar maar, dan sorteer ik het.

Gaan jij en pa scheiden? - Wat?

Nee, waarom denk je dat?

Jullie maken steeds ruzie.

Het is momenteel moeilijk. - Waarom, door Amy?

Het is haar schuld niet. - Van wie dan wel?

Van pa?

Van mij. - Nee, natuurlijk niet. Doe niet onnozel.

Kom hier.

Het is niemand zijn schuld. We gaan niet uit elkaar.

Dus, maak je geen zorgen.

Ik dacht dat we naar de winkel gingen.

Ik wilde je eerst iets tonen.

Arme Alice.

Hoe vond je haar?

Ik vond het plakboek in jouw kamer.

Dat was een geheim. - Ik weet het en het spijt me.

Maar het hielp me meer te weten te komen.

Wat haar overkwam.

Waarom?

Wat is er gebeurd?

Er gebeurde iets. Het is lang geleden.

Ze verdronk.

Betekent dat dat jij me gelooft?

Ik geloof je.

Hij denkt dat we beter af zijn zonder hem.

Ik heb geprobeerd haar te negeren. Maar ze wil niet weggaan.

Ze wil misschien iets.

Ik heb het haar gevraagd maar... - Spreekt ze tegen je?

Niet echt.

Soms,

schrijft ze iets.

Wat dan?

Eén woord.

Steeds opnieuw.

'Askor'.

'Askor?'

Ik weet niet wat het betekent.

Ruth. Wat doe je hier?

Ik weet het van die ruzie. Ik weet wat er gebeurd is. Doe dit niet.

Dit is de enige uitweg. Dit is het beste.

Het best voor wie? - Voor iedereen.

Ik wil dingen goedmaken maar ik maak het alleen maar erger.

Waar heb je het over?

Ik zou voor je moeten zorgen.

Voor jou en ma en pa. Maar het lukt me niet.

Jij moet voor niemand zorgen. Dat is jouw taak niet.

Het is wel mijn taak.

Het is de enige taak die er iets toe doet. En,

die deed ik niet goed genoeg.

Wat bedoel je?

Alles wat ik had moeten zijn,

een goede vader,

een goede echtgenoot, een goede zoon. Ik ben in alles gefaald.

Dat is niet waar. - Toch wel.

Bekijk ons.

Alice is dood. Ons huwelijk loopt op de klippen.

Heel het dorp praat over ons. - Dat is jouw schuld niet.

Het was mijn taak, Ruth.

Vader, echtgenoot, zoon.

Dat was mijn opdracht.

Waarom doe je het nu niet, Paul? Hoe zul je nu voor mij zorgen?

Je hebt me niet nodig. - Toch wel.

Ik heb je nodig, Paul. Doe me dit niet aan, alsjeblieft.

Ik wil er niet over praten. - Dat begrijp ik, Scott.

Maar ik zou het je niet vragen als ik het niet belangrijk vond.

Jullie baby, Alice.

Vanwaar komt haar naam?

Die stond op een schilderij in één van de slaapkamers.

De naam van een meisje dat er ooit woonde.

Toen ik wist dat je haar zo noemde zocht ik dit.

Bekijk het eens.

Mijn zus zei dat ze dingen zag.

Welke dingen?

Ze zag een meisje, dat Alice heette.

Mijn ma dacht dat ze ziek was maar mijn pa geloofde haar.

Hij ging op onderzoek en vond dit.

1967. Meisje van acht. Verdronken.

Alice Bowen. Marchlands.

Bowen. Alice Bowen.

De ouders, Paul en Ruth Bowen. - Ruth?

Onze Ruth? - Ken je haar? De moeder van het meisje?

Ze past op de baby. Onze Alice!

Nog twee minuten, Ruth. Ga toch. - Nee, ik ga niet.

Je mag me niet verlaten. - Laat me gaan.

Waar ga je heen? - Ik weet niet. Om het even. Het maakt niet uit.

Het maakt mij wel wat uit.

Ik kom met je mee.

Maar dat kan je niet. Dat zei je. - Ik had het mis.

De waarheid is dat ik niet kan blijven. Niet zonder jou.

En Alice dan?

Alice is dood.

Jij bent er nog. Ik heb enkel jou. Ik wil jou niet kwijt.

Meen je het? - Kom terug mee.

Geef me tijd om dingen te regelen.

In te pakken. Afscheid te nemen. En dan vertrekken we samen.

Een nieuwe start?

Hier vandaan?

Beloof je het?

Ik beloof het.

Olive Runcie. Waarom sta jij hierin?

'Askor.'

'Ask

OR.'

'Ask...

Olive

Runcie.'

Vraag het Olive Runcie?

Vraag het Olive Runcie?

Scott.

Nee.

Helen? - Eddie. Hier.

Wat scheelt er?

Wat is er? - Hij had een aanval in bad.

Hij was bewusteloos. - Wat?

Hij is OK. Ik vond hem op tijd.

Ik belde de ambulance. Ze zijn onderweg.

Veel gedoe om niets. - Je kon verdronken zijn.

Ze duren meestal maar enkele seconden.

Bedoel je dat je dit reeds had?

Een paar keer. Waarom zei je niets?

Ik heb geprobeerd maar

het kwam jullie nooit goed uit.

Scott, dat spijt me zo.

Ik moest het gemerkt hebben. We moesten het gezien hebben.

Ik had het moeten beseffen. - Ik moest geluisterd hebben.

Naar jullie twee.

Het spijt me, liefje. Het spijt me zo.

En jij had gelijk.

Echt?

Waarover?

Over verhuizen.

We doen het.

Hallo! Ik stierf bijna. Weet je nog?

In godsnaam, scharrel niet zo rond als een kip zonder kop.

Dit is jouw schuld. - Mijn schuld?

Ik zei je niets over die roddels te zeggen. Je kunt het er nooit bij laten.

Het er nooit bij laten?

Het er nooit bij laten?

Ik doe dat elke dag - Wat bedoel je?

Alsof ik niet veins niets af te weten van jouw smerig bedrog?

Van mij?

Je denkt dat ik het niet wist? - Wat wist?

Van jij

en Liz Runcie.

Ruth, Alice! Zijn jullie er?

Mark! - Ze zijn er niet.

Ze beantwoordt haar GSM niet. - Ik denk dat ik weet waar ze zijn.

Kan ik je helpen? - Olive.

Je kent me wellicht niet meer.

Ik ben Ruth Bowen.

De moeder van Alice.

Dat is de baby van Mark en Nisha.

Ja, ik werk bij hen.

Je kwam terug voor Alice.

Ik kwam terug voor de waarheid.

Ik wilde het je toen vertellen.

Ik liet de aanwijzingen achter.

Het kruisje,

die knoop? Deed jij dat?

Ik wilde dat je wist dat

dat het niet was zoals ze zeiden.

Maar ik kon niet tegen je spreken.

En dan was je weg.

Hoe wist je het? - Dat zei ik je toch.

Ik zie het altijd.

Je was altijd een slechte leugenaar.

Dan waren er nog de kleine zaken.

Aftershave.

De hond uitlaten.

Waarom zei je nooit iets?

Je bent een man.

Ik dacht, als het dan toch gebeurt, dan liefst

discreet.

De man van Liz

werkte jarenlang bij ons bedrijf.

Toen hij stierf,

voelde ik het als mijn plicht

om langs te gaan en te zien of ze hulp behoefde.

Ik was de schouder om op uit te huilen en

van het één kwam het ander.

Spaar me de schunnige details.

Robert

en jouw moeder?

Maar hoe?

In het begin was het gemakkelijk.

De hond uitlaten langs het bospad.

Je

passeerde hoe dan ook het huis.

Gemakkelijk om een bezoekje te brengen.

'Een bezoekje?'

Dan begon Ruth met die avondlessen

en jij wilde niet dat Alice je voor de voeten liep.

Hij begon Alice mee te brengen.

Hij zei dat hij wilde dat we vriendinnen werden.

Alice zei dat het een geheim was.

Ze zei dat jij niet wilde dat ik met haar speelde.

Ze zei dat ze geen straf wilde krijgen.

Ze was altijd zo braaf.

Maar

toen Alice stierf?

Dus die dag,

was Alice bij jou.

Ze

Ze speelden beneden.

Ze toonde me haar zilveren kruisje.

Ze liet het me aanpassen.

Toen besliste ik om iets anders te spelen.

Alsjeblieft, ik moet het weten.

Ik daagde haar uit naar boven te gaan.

Ik keek toe vanuit de gang.

Ik bedoelde enkel tot op de overloop.

Maar ze ging rechtstreeks naar de deur.

En duwde die open.

De deur was achter me.

En

ik zag haar niet.

Naar buiten. Ga weg. - Alice!

Naar buiten jij, voordat ik je kom vermoorden.

Alice, kom terug.

Kom terug.

Olive. Sta recht.

Het is in orde, Olive.

We moeten Alice vinden.

Het was alsof ze gewoon

verdween.

Was er iets geweest, een plons of waterkringen,

dan kon ik naar haar gezocht hebben maar ze was gewoon...

Weg.

Robert.

Het was Robert!

Het was een ongeluk.

Maar hij wist het.

Hij wist het al die tijd,

maar hij sprak er met geen woord over.

Dus je

belde de politie en

je loog tegen hen.

Liz overtuigde me dat dat het beste was.

We konden niets meer voor Alice doen.

Ze zei dat het geen zin had het leven van anderen ook te verwoesten.

Mama zei dat als het uitkwam,

ze naar de gevangenis zou moeten en

en ik naar een instelling.

Dus deed ze jou ook liegen?

Niemand vroeg mij iets.

Het spijt me.

Al die jaren in het ongewisse.

Dat was jouw schuld niet.

Dat was jouw schuld niet.

Het was jouw schuld niet.

Het is een marteling,

Paul en Ruth hierdoor te zien lijden. Het te weten.

Het hen te willen vertellen.

Nu kan ik het tenminste uitleggen en zullen ze weten wat er echt gebeurde.

Dat heb jij niet te beslissen.

Wat?

Jij hebt niet te kiezen hoe dit verloopt.

Wat? - Je bedroog me.

Je vernederde me.

Je vermoordde onze kleindochter. - Nee.

En nu denk je jezelf te ontlasten en anderen te belasten.

Hen laten lijden zodat jij je schuldig geweten kunt verlichten?

Denk na.

Wat zal er gebeuren als dit uitkomt?

Alles wat we hier hebben.

Alles waar ik voor werkte,

wordt teniet gedaan.

Ik zou me niet meer op straat kunnen wagen.

Ik zou niet meer naar de kerk kunnen.

Ik zou me nergens nog kunnen vertonen.

En waarom? Omdat jij je dierlijke lusten niet kon bedwingen.

Evelyn, ik moet het zeggen. - Je doet het niet. Hoor je me?

Ik laat jou niet alles verwoesten.

Ik wil de rekening niet vereffenen

omwille van je zwakte.

Maar Paul en Ruth, moeten het weten.

Ze hebben genoeg problemen.

Dit haalt enkel oude wonden open.

En het

brengt Alice niet terug.

Je

vertelt het hen niet.

Je vertelt het aan niemand.

Begrepen?

Nooit.

Ze zijn hier.

Ruth! Waar is Ruth?

Wat is er? - Waar zijn Ruth en de baby?

Alles is goed.

Het is in orde, liefje.

We zijn er bijna.

We zijn er bijna.

Ik kom eraan, schat. Mama komt eraan.

Nee. - Voorzichtig. Niet bewegen.

Wat is er? Wat scheelt er?

We weten wie je bent, Ruth.

We weten het van Alice.

Jouw Alice.

Hier raakte ik haar kwijt.

Hier is het gebeurd.

43 jaar moest ik wachten.

Om de waarheid te weten.

Ruth, geef haar aan mij.

Laat haar los.

Ik moet weg, liefje.

Ik moet.

Maar ik kom terug.

Dat beloof ik.

Ooit kom ik terug voor jou.

Neem je afscheid?

Ik denk dat verhuizen ons goed zal doen.

Wordt Scott beter in het nieuwe huis?

Wel,

hij heeft epilepsie. Dat zal niet veranderen maar

als hij oplet, kan hij ermee leven.

En Alice dan?

Weet je,

ik denk dat ik het verkeerd voorhad wat Alice betreft.

Ik denk dat zij voor ons zorgde.

Ons probeerde te helpen.

Ons probeerde te verwittigen.

Ik denk dat Alice een goed meisje was.

Kom, je kunt me helpen in de keuken.

Ik kom zo.

Ik moet gaan.

Maar ik laat dit achter voor de volgende.

Dan kunnen zij ook jouw vrienden zijn.

Denk je dat ze het erg vindt?

Alice is hier niet meer.

Ruth kwam terug voor haar

en kon haar loslaten.

Dit huis is nu van ons.

Vaarwel, Ruth, schat.

Het spijt me.

Het spijt me zo.

Je schrijft toch? We willen alles weten.

En telefoneer ons, als je kunt.

Het zou leuk zijn je stem te horen.

We telefoneren je. Maak je geen zorgen.

Het huis zal zo leeg aanvoelen zonder jou.

Het komt goed.

Je hebt pa toch?

Heb je alles, schat?

Ja.

We hebben alles.

Vertaald en gesynchroniseerd door Jiram

Steun ons en word VIP-member om alle advertenties van www.OpenSubtitles.org te verwijderen