Original subtitles

25

Gdzie byłaś, Ruth? Gdzie byłaś?

- Wiesz, gdzie. /- Nie tam, gdzie powinnaś.

Przestań.

- Lepiej pójdę. - Nie musisz.

www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.

- Niewiele się zmieniło. - Nie.

Nie to, co my.

- Chodź, Olive. - Nie rozumiesz? To dowód.

- Na co? - Że Alice jest prawdziwa. Istnieje!

To dziennik małej dziewczynki. /Niczego nie dowodzi.

Niech to szlag!

A-S-K-O-R.

MARCHLANDS 1x04

Tłumaczenie: jarmisz Korekta: loodka

Mamo?

Skąd wiesz, czy jesteś poważnie chora,

czy to coś co samo przejdzie?

Co?

Kiedy boli cię głowa,

to może być guz mózgu albo możesz mieć kaca.

Skąd wiesz?

Większość ludzi wyczuwa różnicę.

Jak?

Poważną chorobę czuje się inaczej?

Nie wiem. Zapewne.

Nie czuję różnicy.

- Nie, skarbie. - Czuję się dobrze.

Cały czas mówisz, że powinno mi się poprawić.

- Poprawia się. - Ale skąd wiesz?

Czuję się tak samo.

Uwierz mi, poprawia się. To trochę potrwa.

Skąd wiesz, kiedy przejdzie?

Lekarze będą wiedzieli.

Będą wiedzieli, ale ja nie poczuję żadnej różnicy?

- To nie tak... - Po co ma mi się poprawić,

skoro czuję to samo?

Nienawidzę być chora!

Dzięki za wsparcie.

Ona ma rację.

Ty zacząłeś. Czemu gadałeś o tym guzie?

Nieważne. Zapomnij.

Wszystko będzie dobrze.

Do zobaczenia za tydzień, ojcze.

Jak się macie?

Bardzo dobrze, dziękuję, ojcze.

Ojcze.

- Co słychać? - Dobrze, dziękuję.

- Lepiej. - To dobrze.

Miło to słyszeć.

- Nadal się za was modlę. - Dziękuję, ojcze.

- Słyszałaś? - Wiem.

/Hańba. /Żadnego wstydu.

Chciałam iść na grób Alice.

Dobrze.

Mogę iść kiedy indziej.

Dobrze byłoby wracać jak rodzina.

- Dobrze, chodźmy. - Nie.

- Już dobrze. Idź. - Na pewno?

Spotkamy się w domu.

Nie zniknę.

- To moja wina. - Byłam tylko w Leeds.

- Uciekł mi ostatni autobus. - Myślałem, że cię straciłem.

Wróciłam.

Czekają. Idź. Niedługo wrócę.

Ruth nie idzie z nami?

Ma coś do zrobienia. Wróci później.

- Kiedy? W środę? - Przestań, mamo.

Mówiłem ci. To załatwione.

Mogę ci pomóc?

Przepraszam.

Pewnie do spowiedzi?

Nie, ojcze. Ja tylko...

Szczerze mówiąc, trochę mi głupio.

Ale nie wiedziałem, dokąd pójść.

Mam zgadywać, o co chodzi?

- Byłeś tu w 1967? - Tak.

Pamiętasz Alice Bowen?

- Dlaczego pytasz? - Mieszkała w Marchlands.

Mieszkam tam teraz z rodziną.

Sądzę, że Alice nadal tam jest.

Może porozmawiamy na osobności?

Może wyłapał jakąś stację radiową.

- Ale to była ta melodyjka. - Nie umiem tego wyjaśnić.

Wierzysz mi?

Wierzę. Ale niewiele ostatnio sypiasz.

- Nie wydawało mi się. - Tego nie powiedziałem.

Łatwo się pomylić, gdy jest się zmęczonym.

Albo połączyć rzeczy bez związku.

- Mózg płata ci figle. - Wiem, co słyszałam.

I to nie przywidzenia. To ma związek z tym domem.

Co?

Nie było cię tu. Nie wiesz, jak było.

To stary dom, a ty jesteś zmęczona.

- To ma coś wspólnego z Alice. - Z dzieckiem?

Z inną Alice. Tą, która tu mieszkała.

Z inną Alice!

Tą, po której imię ma nasza córka.

Teraz myślisz, że nawiedza to miejsce?

Nie wiem. Może.

Na litość boską, Nisha! Co ty wygadujesz!

To śmieszne.

Najpierw stare zdjęcie, potem to malowidło.

A teraz nawiedzona pozytywka!

Nie chcę tego słuchać. Wystarczy.

Nie chcę się tym zajmować.

Nie! Mówię poważnie.

Są większe powody do zmartwienia!

Jak co?

Czym ważniejszym powinnam się martwić, Mark?

Rysunek Amy. Nie mogła wiedzieć.

Córka jest pod opieką lekarzy?

Mówią, że to problem psychiatryczny.

Mówiłeś o tym lekarzom?

Żona mówi, że uznają mnie za wariata.

A co ona myśli?

Zgadza się z nimi.

Nie jestem lekarzem. Nie mogę mieszać się do leczenia.

Też mi nie wierzysz.

Tego nie powiedziałem.

Która godzina? Co tu robisz?

Nie mogłem spać. Muszę nadrobić zaległości.

- To ważne? - Może kosztować pracę.

Cholera.

Daj ją.

Poradzę sobie.

Zostaw to. Ja to zrobię.

- Dlaczego nie wracasz do łóżka? - A kto się nią zajmie?

Nie muszę być najważniejszy. Zajmę się nią.

Świetnie. Weź ją. Ja wychodzę.

- Dokąd? - Dokąd zechcę.

/Tutaj, mamo! /Tutaj!

/Mamo!

/Tutaj, mamo! /Tutaj!

/Tutaj, mamo! /Jestem tutaj!

- Zgubiła się pani? - Nie. Wiem, gdzie jestem.

Tutaj Robert zostawił Alice w dniu jej śmierci.

- Gdzieś tutaj. - Bardzo blisko pani domu.

Gdyby szła tędy, może stałoby się inaczej.

Niczego pani nie widziała?

Nie.

Pan Bowen wszczął alarm. Przyjechała policja.

Nie działo się nic niezwykłego? Żadnych pojazdów? Obcych ludzi?

Nie. Przykro mi.

Złożyłam zeznanie. Nie mam nic do dodania.

Przepraszam. Chodź, Olive.

Będę za tym tęsknił.

Za byciem z tobą.

Jak teraz.

Spotkasz wiele dziewcząt.

Ty byłaś pierwsza. Tego się nie zapomina.

Będziesz tęsknić?

Kiedy naprawdę odejdziesz. Nadal jesteś.

Na razie.

To wszystko, czego chcę.

- Jest piękna. - Prawda?

Jak to jest być ojcem?

Dziwnie.

Patrzę na nią i przemyka mi przed oczami dalsze życie.

Chodzenie. Mówienie.

Szkoła. Chłopcy. Uczelnia.

Praca. Ślub.

Wnuki.

Jest jak wehikuł czasu.

Mogę dostrzec swoją starość.

- Czy to coś złego? - Trochę przerażające.

Kiedy wyjeżdżałem, myślałem, że mogę robić wszystko.

Wszystko zobaczyć.

Że wyląduję gdzieś na drugim końcu świata,

a nie po drugiej stronie miasteczka.

Ale chociaż wyjechałeś i wróciłeś.

Niektórzy z nas nigdy nie wyjechali.

Kiedy wyjeżdżasz?

Jutro.

Mam tydzień, by się urządzić.

Jesteś podniecony.

Dam ci adres. Będziesz mogła przyjechać.

Ale ja będę chciał cię zobaczyć.

Będziesz miał nowe życie.

Tu jest przeszłość. Twoja przyszłość jest tam.

- A co z twoją? - To ona.

- Tutaj. - Nie musi tak być.

Mama zbyt długo się mną zajmowała.

Będzie potrzebowała kogoś, kto zajmie się nią.

Kto inny mógłby to zrobić?

To nie w porządku.

Takie jest życie.

Idź.

Zaraz.

Zanim to zepsujemy.

Pamiętasz Marchlands z czasów, gdy tu mieszkałaś?

Tak.

Kto tam mieszkał?

Starsza para.

Mieli tartak w Airesdale.

Mieszkało z nimi dziecko? Dziewczynka?

Chyba mieli wnuczkę.

Pamiętasz jej imię?

Niestety.

Dlaczego pytasz?

Interesuję się domem.

Czasami czuję, jakbym wariowała.

Te dziwne drobne zdarzenia.

Dźwięki i... otwierające się drzwi.

To stary budynek.

Tak mówi Mark.

Właściwie uznał mnie za histeryczkę.

Jakbym była małą, głupią dziewczynką.

Z pewnością tak nie myślał.

Nie wiem. Bardzo się ostatnio zmienił.

Znasz tę głuchą kobietę z Forest Road?

Olive Runcie?

Jaka jest?

Chyba z nią nigdy nie rozmawiałam.

Trochę znałam jej matkę Liz.

Ale już nie żyje.

- Mieszka tam sama? - O ile wiem.

Typ samotnika, jak sądzę.

Nie wolno ci tego mówić. Nie wtrącaj się.

- Ale ma prawo wiedzieć. - Co z obiadem?

Już prawie. Możesz przyprowadzić Ruth.

Nic nie wiesz. Powtarzasz tylko plotki.

Mąż Violet Slater słyszał, jak się przechwalał w pubie.

Plotki. Chcesz zniszczyć małżeństwo syna?

- To nie ja postąpiłam źle. - Ale postąpisz, jeśli mu powiesz.

Ty nie chciałbyś wiedzieć?

Na jego miejscu? Nie chciałbyś?

Nie.

Nie sądzę.

W niektórych przypadkach...

niewiedza to szczęście.

Nigdy tak nie jest.

- Pięknie pachnie. - Siadajcie.

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Pierdoły.

Amy jest moim dzieckiem, Alice.

Może wydaje ci się, że to duża dziewczynka,

ale to nadal ta kruszynka, którą trzymałem w dniu narodzin.

Złożyłem jej wtedy obietnicę.

Obiecałem, że zawsze będę nad nią czuwał.

A teraz siedzę i patrzę, jak cierpi.

Nic nie mogę na to poradzić.

Tym razem to nie zależy ode mnie.

To zależy od ciebie, Alice.

Więc proszę cię...

w imieniu Amy...

i w swoim.

Proszę.

Proszę, zostaw ją w spokoju.

Co ty tu wyprawiasz?

Pomyślałem...

Patrzyłem, jak śpi.

Chodź do łóżka.

Nie wiem, co to znaczy.

Nie wiem, co chcesz mi powiedzieć.

To miało zwrócić moją uwagę?

Czego powinnam szukać?

To trochę krępujące. Jesteśmy sąsiadami

i nie poznałyśmy się dotąd, więc pomyślałam...

- Nisha? - Tak.

- Skąd wiesz? - Mark mi o tobie opowiadał.

- Był tutaj? - Biega tędy.

- Tą drogą. - Tak, biega. Więc?

- Czasami wpada. - Wpada? Naprawdę!

Rozmawiamy. To wszystko.

- My musimy porozmawiać. - To zły moment.

Na to żaden nie jest dobry.

- Powinnaś wyjść. - Muszę wiedzieć, co się dzieje.

- Dlaczego mnie okłamuje. - Nie mogę ci pomóc.

- Tylko ty możesz mi pomóc. - Proszę.

Kwiecień 1988?

Od 6:52...

21 kwietnia...

do 20:12...

22 kwietnia.

37 godzin.

Byłam mamą przez 37 godzin.

Chyba słyszałam samochód.

- Gdzie ojciec? - W ogrodzie, rozmawiają z Ruth.

Rozmawiają?

Szczęściarz. Ja nie mogę z niej słowa wydusić.

- Od jej nieobecności. - To nic takiego.

Więc co to było?

- Powiedziała ci, co robiła? - Uciekała ode mnie.

- Oskarża cię? - To była moja wina.

Nie powinienem był tak do niej mówić.

To śmieszne.

Dlaczego?

Dlaczego śmieszne?

O co chodzi, mamo?

Znasz syna Keithów? Tego studenta.

- Briana. - Tak.

Przechwala się w pubie, że spędził noc z Ruth w Leeds.

Dobrze, że utrzymujesz grządkę Alice.

Muszę. Bardzo ją kochała.

Sadzić, patrzeć, jak rosną.

Dobry sposób, by pamiętać.

Hodowaliśmy tu kiedyś warzywa.

W czasie wojny. Evelyn się tym zajmowała.

/Długo mnie nie było.

/Kiedy wróciłem, /Paul ledwo mnie poznał.

- Evelyn właściwie też. - To musiało być trudne.

Chyba trudniejsze dla tych, co tu byli.

Zmaganie się z codziennymi sprawami.

Udawanie, że wszystko jest normalne...

gdy nikt nie wiedział, co się stanie.

To naprawdę bohaterstwo.

To wojowniczka. Trudno zaprzeczyć.

Nie chcę, żeby Ruth wiedziała.

Dlaczego? Powinna wiedzieć!

Nie chcę, żeby wiedziała, co ludzie mówią,

że ty wiesz i mi powiedziałaś.

Ale Paul...

Wychodzę. Muszę pomyśleć.

Proszę wejść, ojcze.

- Wezmę płaszcz. - Dziękuję.

To na górze

- Nie masz żadnej torby? - Po co?

Nie wiem. Ze sprzętem.

Osikowe kołki? Srebrne kule?

- Nie jestem Van Helsingiem. - Wybacz, myślałem...

Mam wszystko, żeby pobłogosławić to miejsce.

Panie zmiłuj się nad tym domem, strzeż jego mieszkańców.

Niech twoje błogosławieństwo towarzyszy im wszędzie.

Uczyń ten dom miejscem miłości,

otocz go swoją łaską.

Przepraszam. Amen.

Chroń ich Panie we dnie i w nocy.

Amen.

A w tym kącie, ojcze?

- I przy drzwiach. - To nie odkażanie.

Co się tu dzieje, u diabła?

To ojciec Boyle. Poprosiłem o pobłogosławienie domu.

- Co? - Ty musisz być Amy.

Przestań. Zostaw ją w spokoju.

- Ja tylko... - Mam to gdzieś. Wynocha!

Masz szczęście, że nie wezwałam policji.

Nie ma potrzeby.

Precz. I trzymaj się z dala od mojej córki.

- Zrozumiano? - Przepraszam, ojcze.

Zdurniałeś do reszty?

Co tu się wyprawia? Ksiądz!

- A w czym to szkodzi? - W czym?

Odprawiasz te głupawe rytuały, dzwonki, kadzidła

i jeszcze pytasz o szkody?

A co z pierdołami w twoich medycznych księgach?

Łykasz bzdury każdego, kto ma biały fartuch.

Dorośnij wreszcie! Powrót do średniowiecza!

Takich jak Amy palili na stosie.

Próbuję pomóc.

Pomoże jej, jak zobaczy, że jej ojciec wierzy

w uzdrowicielską moc magicznej wody?

Nie wiesz, o czym mówisz.

Odrzucasz inne możliwości, chociaż nie wiesz wszystkiego.

Wiem, że jesteś pieprzonym idiotą.

/Robiąc to, /zaszkodziłeś Amy.

/Skąd wiesz? /Nigdy jej nie słuchasz.

/Od miesięcy mówiła, co się dzieje. /Nie chciałaś jej uwierzyć.

- Alice? /- Bo jest chora.

/Dlaczego to do ciebie /nie dociera?

/Jest chora!

Jeśli to słyszała, to świetna robota.

Alice?

Amy?

Nie ma jej tu.

- Amy, gdzie jesteś? - Amy! Wracaj.

- Podać coś? - Podwójną whisky.

Zaczekaj na mnie!

Nastawię czajnik.

Nie martw się, kochanie. Niedługo wróci.

Co się dzieje?

Nie wiem, o co ci chodzi.

Co mu powiedziałaś?

O Brianie Keithie. Miał prawo wiedzieć.

Aż się wierzyć nie chce.

- Dokąd idziesz? - Poszukać go.

Słyszysz mnie?

Alice?

Ty jesteś Brian Keith?

- I co z tego? - Możemy pogadać?

- Możesz się przysiąść. - Na osobności.

O co chodzi? Kim jesteś?

Mężem Ruth Bowen.

To ty?

Czego chcesz?

Czego chcesz?

Żebyś przestał opowiadać bajki o mojej żonie.

- Bajki? Tak uważasz? - Mam to gdzieś. Masz przestać.

- I trzymaj się od niej z daleka. - Ona też tego chce?

Tak.

- Masz prawo mówić za nią? - Jestem jej mężem.

I oczywiście ekspertem od jej pragnień.

Nic o niej nie wiesz.

Gdybyś wiedział, czego potrzebuje, nie byłaby nieszczęśliwa.

- Stul pysk. - Nie całowałaby mnie.

- Ostrzegam cię. - I nie rzucała na mnie.

Przepraszam. Nic się nie wydarzyło!

Nic się nie stało!

Chodź. Zostaw go.

Chodź. Wynoś się stąd.

Nie powinnaś podchodzić do brzegu. To niebezpieczne.

- Przepraszam. - Omal nie wpadłaś.

- Złapałaś mnie. - Miałaś szczęście.

Widziałam, jak mijałaś dom.

Przyszłam zobaczyć, czy wszystko w porządku.

Nie powinnaś być tu sama.

- Uciekłam. - Jak tu trafiłaś?

Zgubiłaś się?

Nie, przyjaciółka mi pokazała.

Gdzie ona jest?

To sekretna przyjaciółka.

Też kiedyś miałam takiego przyjaciela.

Moja ma na imię Alice.

W porządku?

Nic mi nie jest. Olive mnie uratowała.

Dziękuję. Bardzo dziękuję.

O co chodzi?

Widziałam się z Olive.

Po co?

Chciałam ją poznać.

Dowiedzieć się, dlaczego mnie okłamujesz.

Okłamuję? W czym?

Mówiłeś, że pracowałeś w ogrodzie.

Tak.

Miałeś z nią romans.

20 lat temu.

Odwiedzasz ją, kiedy wychodzisz biegać.

Tak się złożyło.

Przepraszam.

Oboje zabrnęliśmy w niedobre miejsce.

Wiem.

Naprawimy to. Obiecuję.

Może.

Ale nie dziś.

Musisz coś zrobić.

Co?

Gdy wyjechałeś, Olive była w ciąży.

Dlaczego nie powiedziała?

Bała się, że każą jej usunąć,

więc trzymała to w tajemnicy.

Wystąpiły komplikacje i dziecko przeżyło tylko kilka godzin.

To był chłopiec.

Idź, porozmawiaj z nią.

Teraz?

Czeka na ciebie.

A co z nami?

- Nic jej nie jest? - Na ile wiem.

- Mówiła, że miała dość kłótni. - Nie tylko ona.

- Myśli, że to jej wina. - To wyłącznie nasza wina.

Więc co zrobimy?

Nie będziesz mi wchodził w drogę,

przestaniesz się bawić w robótki ręczne

i zostawisz Amy specjalistom.

- Jestem jej ojcem. - Żadne usprawiedliwienie.

Myślałem, że chcesz go zabić.

Chciałem.

Nie wiem, co się z nami dzieje.

Nie wiem, co robić.

Jeśli chcesz mojej rady...

Wyjedźcie.

- Co? - Zostawcie to.

Dom, matkę, mnie, Alice.

Zbyt wiele wspomnień.

Utkniecie tu, jeśli zostaniecie.

Weź Ruth i wyjedźcie. Daleko.

Zapomnijcie o nas. Zacznijcie od nowa.

A co z mamą?

To twoje życie, synu. Twoje i Ruth.

Nie rujnuj go dla matki. Nie warto. Uwierz mi.

Mówię poważnie.

Wyjedź.

Nie mów jej, że to powiedziałem.

A jeśli wyjedziemy stąd i zaczniemy od nowa?

- Nie opuszczę domu. - Kłócą się.

Kłócą się o mnie.

Tego dnia Alice była z tobą.

www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.