Original subtitles

Al eeuwenlang prikkelt een exotisch, verboden land onze fantasie.

Voor het eerst kunnen we de mythische, legendarische plek nu onderzoeken.

En we ontdekken extremen. En verrassingen.

Hier botst het verre verleden met de toekomst.

Dit land is ook de plek waar bijzondere dieren leven.

Dit is het verhaal van de dieren en de mensen...

van Arabiğ&.

Arabi&ğ is een kruispunt van drie continenten...

omgeven door de zee en omringd door ruige bergen.

Maar het verhaal van Arabi& moet beginnen bij het centrale gedeelte.

De woestijn.

Deze hardvochtige wildernis beslaat 90 procent van Arabi&.

Van de rotsige woestenij in het noorden, tot aan het zulden.

Daar verstikt de grootste zandwoestijn ter wereld het land.

Om te begrijpen hoe leven zich hier in stand kan houdenp...

moeten we op reis gaan door het droge hart van Arabiğ&.

Zand, wind en sterren

E&n dier belichaamt wat er nodig is om in de Arabische woestijn te overleven.

Het dier dat de inspiratie was voor de mythe van de eenhoorn.

De Arabische oryx.

Deze prachtige antilopesoort is de ultieme overlever in de woestijn.

Al het vocht dat hij nodig heeft, haalt hij uit de vegetatie die hij eet.

Veertig jaar geleden was de oryx vrijwel uitgestorven.

Vanwege z'n schoonheid werd er intensief op hem gejaagd.

Tot er nog maar acht dieren in het wild over waren.

Het is gelukt om ze te beschermen.

Nu zwerven er weer meer dan 500 door de woestijnen in Saoedi-Arabiğ...

Oman en de Emiraten.

Oryxen kunnen alleen overleven door te zwerven.

Ze hebben een ongelooflijk vermogen om op afstand regen te ruiken.

Om de vegetatie te vinden die die brengt, lopen ze honderden kilometers.

Dezelfde oplossing om te overleven...

wordt gebruikt door de enige mensen die hier kunnen leven.

De nomadische bedoefenen.

De bedoeienen kunnen hier leven door een opmerkelijke samenwerking.

Ruim 3000 jaar geleden temden hun voorouders...

de kameel met &ön bult, de dromedaris.

De kameel is bijna net zo goed aan de woestijn aangepast als de oryx.

Hij kan vijftig dagen reizen zonder te drinken.

Hij heeft eten bij zich voor lange reizen door de woestijn.

Een bult, gemaakt van energierijk vet.

Hoewel nog maar weinig bedoeienen echt nomadisch zijn...

laten velen hun kamelen nog altijd in de woestijn grazen.

En om genoeg voedsel te vinden, moeten de dieren rondtrekken.

Salif bin Hamad Alwheebi is als ware woestijnnomade opgegroeld.

Hij kijkt naar aanwijzingen zoals verre wolken...

die hem naar nieuwe graasgebieden kunnen leiden.

Onder de heldere woestijnhemel daalt de temperatuur enorm.

Het is koud genoeg voor een kampvuur.

In de woestijn is geen koffie, geen water in de geitenvellen.

Het enige wat er nogİs, zijn onze kamelen en de oryxen İn de duinen.

Verhalen vertellen is een oude bedoefenentraditie.

Dit is hetland van Duizend-en-een-nacht.

Veel verhalen gaan over dieren die 's nachts verschijnen, als het koeler is.

Een Arabische wondergekko op jacht naar insecten.

Met grote ogen kun je 's nachts goed zien.

Als je geen oogleden hebt, is een tong handig tegen het zand.

Een Meriones arimalius zoekt graszaden.

İn tijlden van overvloed verzamelen de dieren wel tien kilo zaden in hun holen.

Een van de giftigste slangen in de woestijn, de hoornadder.

De horens bieden camouflage tussen het woestijngras.

De meeste adders wachten hun prooi op.

İn de woestijn, waar voedsel schaars İs, moeten ze grote afstanden afleggen.

Opzij kruipen biedt meer grip in het zachte zand.

De Meriones arimalius is geen reiziger.

Hij gaat niet ver bij z'n voorraad voedsel vandaan.

Dat maakt hem kwetsbaar.

Vanavond woradt hij niet bedreigd door de adder.

Hij bevindt zich op het territorium van een ander. En hij is gezien.

Voedsel is hier zo schaars...

dat er wreed gevochten wordt om het eigen territorium te verdedigen.

Als het licht wordt, staat het nachtelijke drama geschreven in het zand.

Een eenzame bladsprietkever had al moeten slapen.

Koffie komt van oorsprong uit Arabi&.

Door de waterschaarste drinken bedoefenen hem heel sterk.

Nog een koffie? -Nee, neem jij hem maar.

Ik heb al gehad. Neem jij maar.

Salif wil dat z'n zoon Hazar de vaardigheden van de bedoelenen leert.

De belangrijkste daarvan is het mennen van een kameel.

Hij traint Hazar om met de lastige dieren om te gaan.

Het is tijd voor een proef.

Vader en zoon gaan op relis naar een Jjaarlijks festival.

Daar gaan ze het opnemen tegen de beste kameelruiters van het land.

Een reis door de minst vergevingsgezinde gebieden ter wereld.

Reizen is wat deze mensen doen.

Bedoelienen zwerven al duizenden jaren door heel Arabiğ&.

Van de zandduinen in het zuiden tot aan de rotsige wildernis in het noorden.

Dit is de woestijn die in kaart is gebracht door Lawrence of Arabia.

Rotsravijnen bieden dieren in het hele Midden-Oosten bescherming.

Zoals de Nubische steenbok.

Deze wilde geiten kunnen hier alleen overleven...

omdat er bronnen zijn waar kostbaar water naar de oppervlakte komt.

İn de zomer komen de vrouwtjes elke dag bij deze poelen drinken.

De poel wordt door een mannetjessteenbok bewaakt.

Hij heeft het exclusieve recht op de vrouwtjes die hier komen.

Hij proeft de lucht om te kijken of er eentje klaar is om te paren.

Op zo'n goede plek als deze is concurrentie onvermijdelijk.

Het is belangrijk om hoger te staan dan de ander.

De schedels van de mannetjes zijn extra sterk voor de harde gevechten.

Ze zijn aan elkaar gewaagd. Het gevecht kan wel een uur duren.

Als er een derde mannetje komt, weet niemand tegen wie hij moet vechten.

Ze gaan al snel uiteen als ze een kenmerkende geur ruiken.

De steenbokken zijn terecht schichtig.

Bedoeienen zijn altijd al goede jagers geweest.

Er bestaat een oude gids van de beste jachtgronden.

Geschreven in steen.

Al honderden jaren krassen bedoelenen boodschappen voor anderen.

İnstructies hoe je graasgebieden of kuddes wilde dieren vindit.

In delen van Arabi& vertellen de rotsen een nog verbazingwekkender verhaal.

Deze etsen zijn duizenden jaren oud en ze laten vruchtbaar grasland zien.

Vol dieren zoals leeuwen en struisvogels.

Die zwerven niet langer door Arabi&.

Na de laatste İjstijd, 10.000 jaar geleden...

was Arabi& groen.

Maar sindsdien droogt het geleidelijk uit.

Het droger worden van Arabi& speelde een Tol bij de val van beschavingen.

Bij Mada-in Salah in Saoedi-Arabi& en Petra in Jordaniğ...

bevinden zich de adembenemende rulines van het rijk der Nabateeörs.

Hun beschaving steunde op de handel in een kostbaar goedje...

uit een woestijnplant.

Als je deze boom beschadigt, produceert hij een sterk ruikende hars.

Op het hoogtepunt van hun rijk Was het spul kostbaarder dan goud.

Als je de hars verbrandt, produceert hij een bedwelmende geur.

De zoete geur van wierook.

De rook is een sterk middel tegen depressies.

Misschien werd het sap daarom een religieuze obsessle...

van het oude Egypte tot aan het vroege christendom.

Het is in heel Arabiğ nog altijd populair.

Het rijk der Nabateeörs bloeide door de handel in wierook.

Maar toen de woestijn opdroogde...

verdwenen de handelsroutes en raakte het rijk in verval.

De strategie van de bedoefenen om rond te trekken...

werd de enige manier om te overleven.

De rotsige woestijnen van Noord-Arabiğ...

worden constant gegeseld door de hitte en de wind.

Het zand dat daar ontstaat, waait naar het zulden en vormt de dulnen...

die de Arabieren kennen als Rub Al Khali.

Westerse ontdekkingsreizigers kennen het als het Lege Kwartier.

De vorm van het landschap wordt geheel door de wind bepaald.

Met de oppervlakte van Frankrijk...

is het de grootste zandvlakte ter wereld.

Duinen kunnen wel 160 kilometer lang zijn.

Salif en Hazar moeten een hoekje van deze woestijn doorkruisen...

om hun bestemming te bereiken.

Hier komen kamelen goed van pas.

Hun enorme poten voorkomen dat ze wegzakken in het mulle zand.

Doorzichtige oogleden houden het zand uit hun ogen.

De kamelen kunnen door de zandstorm lopen...

maar ze hebben ruiters nodig om ze de weg te wijzen.

Herkenningspunten zijn er niet. De zandduinen van vroeger...

zijn allang weggeblazen en vervangen.

De luchttemperatuur kan hier stijgen tot wel 52 graden Celsius.

Het zandoppervlak kan wel 70 graden worden.

Heet genoeg om dodelijk te zijn voor de meeste dieren.

De schubben en de scherpe neus van deze hagedis...

geven al aan hoe hij aan de hitte ontkomt.

Z'n naam verraadt hem pas echt.

De zandvis ontsnapt aan de hitte door te zwemmen.

Als je zand zo omwoelt, krijgt het de eigenschappen van een vloeistof.

Op 30 centimeter diepte is het zand 30 graden koeler.

De middagtemperatuur jaagt de meeste dieren onder de grond.

İn een speciaal filmhol in de woestijn...

zijn we getuige van een vreemdsoortige relatie.

Doornstaartagamen delen hun hol met schorpioenen.

De schorpioen komt niet door de dikke huid van de doornstaartagame heen...

maar schrikt wel ongewild bezoek af.

Een nuttige relatie.

Goede manieren zijn echter niet standaard.

Als de hagedis de middaghitte aankan, heeft hij de woestijn voor zich alleen.

Daarvoor heeft hij een strategie.

Als reptiel moet hij opwarmen.

Hij maakt z'n lijf plat om de zonnestralen op te vangen.

Zwart is de beste kleur om warmte op te nemen.

Het absorbeert 90 procent van de energie van de zon.

Op de hete woestijnbodem is de hagedis al na enkele minuten op temperatuur.

Met hijgen houat hij z'n hersenen koel...

terwijl hij een buitengewoon trucje uithaalt.

Het lichaam van de hagedis ondergaat een radicale transformatie.

Het zwarte pigment trekt weg uit z'n schubben.

Z'n nieuwe bleke huld weerkaatst de meeste zonnestralen.

Dat maakt hem de coolste hagedis onder de zon.

Slechts &&n dier deelt de woestijn 's middags met de doornstaartağame.

En dat gebruikt een soortgelijke strategie.

De zuiver witte vacht van de oryx weerkaatst de hitte.

Zwarte vlekken beschermen z'n ogen tegen de felle zon.

Oryxen kunnen nog langer zonder water dan kamelen.

Maar zelfs zij moeten uiteindelijk regen vinden om te overleven.

E&n mannetje is dominant en mag als enige paren met de vrouwtjes.

Maar dit mannetje is verzwakt door voedselgebrek.

Een rivaal daagt hem uit.

Het dominante mannetje is verdreven.

De kudde gaat zonder hem verder.

Het verstoten mannetje is oud en moet nu İn z'n eentje zien te overleven.

In dit hardvochtige gebied houdt hij het misschien niet lang uit.

Doordat voedsel zo schaars İs, leven veel woestijndieren solitair.

Met speciale filmtechnieken kunnen we het drama van hun leven vastleggen.

Een kleine jerboa.

Een jager heeft superzintuigen nodig om de kleine, spaarzame prooien te vinden.

De zandvos heeft oren die 20 keer zo gevoelig zijn als die van de mens.

De jerboa probeert zich te verstoppen, maar het gat is niet diep genoeg.

De gevoelige neus van de vos vertelt hem precies waar hij moet graven.

Er is een geheime achteruitgang.

Als hij erdoor past.

Tijd voor de jerboa om z'n eigen geheime wapen te onthullen.

Poten als een kangoeroe.

De jerboa springt meer dan tien keer z'n eigen lichaamslengte.

Lange poten maken het niet makkelijk om je te verstoppen.

Ze worden pas nuttig als vluchten nog de enige mogelijkheid is.

Soms is het moellijk om ergens overheen te springen.

Dan ga je er onderdoor.

De jerboa is vlug, maar de vos İs vlugger.

Z'n enige hoop İs de vos te slim af zijn.

Hij heeft nog een laatste trucje in petto.

Harige poten.

De haren op z'n voetzool geven grip in het zand, zodat hij scherp kan sturen.

Om in de woestijn te overleven, is goed schoeisel nodig.

Vanavond lijdt de zandvos honger.

Niet alleen de jerboa heeft bijzondere krachten om te overleven in de woestijn.

De Arabische dikstaartschorpioen.

Ze kan 15 centimeter lang worden.

Haar krachtige neurotoxinen kosten jaarlijks meerdere mensen het leven.

Ze jaagt op kevers.

Snel is ze niet, maar ze heeft een aantal bijzondere eigenschappen.

Uiterst gevoelige haren ontwaren zelfs de kleinste beweginkjes.

Ze lijken wel geleend van de Batmobiel:

Borstkammen, waarmee ze door het zand veegt.

Ze pikt de chemische signalen op die daardoor vrijkomen.

Ze hoeft niet vaak een prooi te doden.

Ze kan wel een Jaar zonder eten.

De schorpioen is zowel prooi als roofdier.

De zandvos heeft nog honger en İs niet bang voor een schorpioen.

Als de maan opkomt, heeft hij meer licht om te Jagen. Dan is hij in het voordeel.

De schorpioen heeft een trucje om niet opgegeten te worden.

Om dat te zien, gaan we naar het ultraviolette spectrum.

Het uur voor de maansopkomst is er veel ultraviolette straling.

Onzichtbaar voor de vos.

De schorpioen kan al in een vroeg stadium zien dat het maanlicht komt.

Chemicaliön in de huid van de schorpioen reageren op de UV-straling.

Elke millimeter van de schorpioen is een UV-sensor geworden.

Tot in haar scharen voelt ze de sterke UV-stralen...

die onzichtbaar zijn voor de vos.

Dit vertelt haar dat het volle maan wordt.

Het wordt een gevaarlijke avond om buiten te zijn.

Haar eten kan wachten.

Tijd om een schuilplaats te zoeken.

Bij zonsopkomst doet Salif z'n ochtendgebed in de richting van Mekka.

Hij en z'n zoon Hazar hebben hun reis bijna volbracht.

Ledereen neemt z'n kamelen mee, stammen van dichtbij en van ver.

We moeten de kamelen verzorgen, zodat ze kunnen rennen.

M'n vader heeft me geleerd hoe je kamelen moet laten rennen.

Er gebeuren öngelukken. Mensen vallen eraf. Jong en oud, dat is normaal.

Voor Hazar klinkt het eerste kamelenfeest onheilspellend.

Ze zijn een woestijnvolk...

maar zelfs bedoefenen overleven niet lang in de zee van zand.

Hun voorraden zijn beperkt.

Uiteindelijk moeten ze altijd weer vers water zien te vinden.

Gelukkig naderen Salif en Hazar hun bestemming.

Aan de rand van de woestijn.

Daarachter rijzen steile bergen op uit het land.

Soms wel meer dan 3000 meter hoog.

Hier schuilt een geheim dat helpt het leven in stand te houden.

De bergen houden de wolken tegen.

Ze voorkomen dat het vocht daaruit Centraal-Arabi& bereikt.

Het water gaat niet verloren.

Het zakt diep de grond in.

En als je weet waar je moet zoeken, kun je het vinden.

Zahirr bin Hamad bevinat zich acht kilometer diep in een berg.

Hij maakt een waterweg schoon die z'n voorouders 2000 jaar geleden groeven.

Het water herbergt gevaren.

Je kunt geraakt worden door een steen of door drijvend hout.

Je kunt gebeten worden door een schorpioen of een slang.

Daar beneden zijn geesten.

Het spookt er.

Dit water wordt niet in de bergen gebruikt.

Het wordt ver in het binnenland gebruikt.

Het water is belangrijk voor dieren en mensen.

Zo God het wil, zullen we het goed gebruiken.

Het water brengt via kanalen 50 km verderop leven naar de woestijn.

Een oase.

Dit water is kostbaar. En waar iets kostbaar is, ontstaan conflicten.

Zahirr is de scheidsrechter.

Hij bepaalt welke boerderij water krijgt met een systeem van z'n voorouders.

Hij gebruikt een zonnewijzer om te zeggen wie wanneer wat krijgt.

Deze stok is heel oud.

De schaduw geeft aan hoe het water verdeeld wordt.

Van oost naar west, van steen naar steen.

Elke steen staat voor slechts een kwartler water.

Niet lang. Zahirr moet heel precies zijn.

Ledereen vertrouwt Zahirrs tijdmeting.

Hij vertrouwt tenslotte op een hemelse autoritelt.

Terwijl de schaduw van de zonnewijzer verschuift...

laat Zahirr het kostbare spul stromen.

Water dat ruim 30.000 jaar geleden als regen is gevallen...

maakt nu het hart van Arabiâ andermaal groen.

Elke oase is een toevluchtsoord voor dieren.

Reigers en groenpootruiters halen voedsel uit de poelen.

Dorstige reizigers tussen Europa en Afrika komen er drinken.

Waaronder keizerarenden.

Aziatische honingbijen komen er ook dagelijks drinken.

Hun reis naar het water is vol gevaren.

Groene bijeneters loeren op ze.

De bijeneters denken in de lente maar aan &en ding: Voortplanting.

Mannetjes proberen vrouwtjes gunstig te stemmen met lekkere insecten.

Als hij voldoende indruk op haar maakt, wordt hij beloond.

Dorpen in oases leveren een essentieel ingrediönt...

dat al duizenden jaren de brandstof is voor elke bedoefenenreis.

Vruchten waarvoor de plukkers een riskante klim van 20 meter wagen.

Dadels.

Dadels leveren zes keer zoveel energie als andere vruchten.

En ze zijn maandenlang houdbaar.

De jaarlijkse dadeloogst İs de drukste tijd van het jaar in elke oase.

Bedoelenenvrouwen komen uit de woestijn om te helpen.

Zonder deze vrucht konden bedoelenen de woestijn niet doorkruisen.

Oases spelen nog een cruclale rol.

Als tankstation.

Na een lange woestijnreis kan een kameel wel 200 liter water drinken.

İn de oases ontmoeten ver uit elkaar levende bedoetenenclans elkaar.

Salif en Hazar zijn in de woestijnstad Al Mintarib in Oman aangekomen...

voor het Eid-kamelenfestival.

Het hele dorp komt kijken naar de clans die hun ruitervaardigheden laten zien.

Weinig jongeren leren de oude kunst van het kamelenmennen.

De kamelen reageren niet erg goed op onervaren menners.

Tot nu toe zijn er weinig sterke deelnemers.

Al snel zijn de beste ruiters aan de beurt.

Het is geen race. Het is de bedoeling dat je beheersing laat zien.

Je moet twee kamelen synchroon laten lopen, zij aan zij.

De kamelen moeten rechtuit rennen.

Hazar heeft nog nooit een kameel gemendi in zo'n uitzinnige sfeer.

Salif weet precies hoe hij de dieren moet kalmeren.

Alles wat Salif z'n zoon heeft geleerd, wordt de komende minuten beproefd.

Salif strekt z'n arm uit om te laten zien hoe dicht hij bij Hazar rijat.

Vader en zoon behalen de zege.

De oude kennis is aan de volgende generatie doorgegeven.

Nu is het tijd om feest te vieren zoals dat in de woestijn hoort.

De relatie tussen mens en kameel...

is een goede strategie om İn de woestijn te overleven.

Maar Bedoeienen zijn niet de ware meesters van de woestijn.

Als er geen oases waren...

zouden ze hun reizen door de vijandige duinen nooit overleven.

De ware meester in overleven in de woestijn...

is het dier dat bijna voorgoed uit dit landschap was verdwenen.

De oryx.

Het feit dat hij in de gloeiende hitte doorgaat, voedsel vindt...

en het goed doet in dit hardvochtige landschap is uitzonderlijk.

Nu hij is teruggekeerd naar de woestijn waar hij hoort...

blijft de oryx hopelijk het levende symbool van de enorme zee van zand...

tot ver in de toekomst.

Van oudsher staat Arabi& bekend als een verlaten en onherbergzaam gebied.

Een grote onvruchtbare vlakte waar weinig leven İs.

Maar er is &&n deel van Arabi& waar het leven welig tiert.

Een bergketen die hoog verrijst uit de diep gelegen oceaan.

Eens per jaar ondergaat deze kust een ongelooflijke transformatie.

Daardoor leven Juist hier meer dieren dan waar ook İn Arabi&.

De parel van Arabi&

İn het diepe zuiden van Arabi&, bij de grens tussen Oman en Jemen...

ligt de kust van Dhofar.

Hier, aan de İndische Oceaan...

verrijst een bergketen tot duizend meter hoogte.

In dit afgelegen gebied is de fauna ongelooflijk gevarieerd.

Het is januari in Dhofar.

Dit jaar bulgt een team biologen zich over de vraag wat het geheim van Dhofar is.

Hadi en Khaled Al Hikmani zijn op deze klippen opgegroeid.

Als biologen in dienst van de overheid zoeken ze uit hoeveel soorten hier leven.

Hier kan een roofdier komen.

Op weg daarheen.

Met camera's die reageren op een İnfrarode straal...

willen ze zoveel mogelijk dieren filmen.

E&n dier is zo zeldzaam dat hij de levende geest wordt genoemd:

de Arabische luipaard.

De camera's staan het hele jaar aan.

Zo gunnen ze ons een blik op het leven van dit schichtige dier.

Maar niet alle dieren hier zijn zo schuw.

Een vrouwelijke zwarte arend is op jacht.

Ze is erg kieskeurig.

Een dwerguil is haar te min.

Haar voeding is zo specifiek dat ze een maatje nodig heeft om erop te jagen.

Ze zoeken een prooi wliens naaste familielid de Afrikaanse olifant is.

Je ziet het aan de slagtanden.

De rotsklipdas.

Ze leven van het groen op de rotswand, buiten het bereik van roofdieren.

Maar deze arenden passen een bijzondere tactiek toe.

Ze gaan als team te werk.

Het valt niet mee. Waalerstaartraven houden niet van indringers.

Hun vliegkunst wordt flink op de proef gesteld.

Een torenvalk heeft ook niets met de arenden op.

De arenden gaan ieder een kant op.

Het vrouwtje vliegt dicht langs de rots.

Het mannetje vliegt voor de zon.

Hij gaat schuil in het verblindende İicht.

De klipdassen hebben een blauw netvlies dat als zonnebril functioneert.

Ze kunnen recht in hetlicht kijken.

Ze houden hem angstvallig in het oog.

Maar het mannetje is er alleen om ze afte leiden.

Het vrouwtje heeft haar prooi al te pakken.

Samen hebben ze hun favoriete maaltje gevangen.

Om zichzelf en hun jongen te voeden vangen ze tien klipdassen per week.

Deze kleine neefjes van de olifant maken deel uit van 'n rijke voedselketen.

Maar niet alleen in de bergen van Dhofar is de natuur zo gevarieerd.

Achter de kust...

strekt de Indische Oceaan zich uit.

Hier leeft een van de zeldzaamste dieren ter wereld.

Het is februari. En in 't water klinkt een lied dat nergens anders wordt gehoord.

Een Arabische bultrug.

Er zijn er nog geen honderd van over.

Door hun zeldzaamheid zİjn ze een doelwit geworden.

Onderzoekers jagen nu op hun DNA.

De pijl schampt slechts tegen de huid, en de walvis voelt het amper.

Maar de onderzoekers hebben hun monster.

De DNA-test heeft iets bijzonders aan het licht gebracht.

Deze bultruggen hebben in geen 60.000 jaar met andere walvissen gepaard.

De laatste keer dat ze andere walvissen troffen, leefde de sabeltandtijger nog.

Toen lag het Arabische schiereiland nog vast aan Aziğ.

Met onderwatermicrofoons maken de onderzoekers opnames van 't walvislied.

Ze denken dat ze een nieuw walvissenras hebben ontdekt.

Misschien is de meest opvallende ontdekking nog wel...

dat dit de enige bultrug-soort is die niet migreert.

Andere soorten baren in warm water en gaan naar 't noorden om zich te voeden.

Alleen in koud water zit het voedsel dat ze nodig hebben.

Maar deze bultruggen zijn 60.000 jaar lang in de Arabische Zee gebleven.

Als deze reuzen hier het hele jaar kunnen leven...

moet er ergens vandaan koud water vol voedsel hierheen stromen.

Dat is het geheim.

Niet alleen voor de bultruggen, maar voor alle dieren die hier leven.

Maar nu blijft dit water nog warm en onvruchtbaar, evenals de Arabische kust.

Het is april en er is in de bergen 'n half jaar lang geen druppel regen gevallen.

Arabi& is zo droog...

dat er in het hele subcontinent geen permanente rivier te vinden is.

Overdag loopt de temperatuur op tot 45 graden.

De Shamal-wind uit het noorden brengt de bewoners van Dhofar geen verlichting.

Hadi en Khaled komen uit een familie van geitenhoeders.

Het zijn Jabali, een volk dat afkomstig is uit Afrika.

Ze moeten nu İn de wijde omtrek op zoek naar grasland voor hun dieren.

Het dorp van Hadi en Khaled ligt hoog in de bergen van Dhofar.

Khaleds moeder draagt een wapen om haar kudde te beschermen.

In deze afgelegen bergen liggen er altijd roofdieren op de İoer.

İn de hitte van de vroege zomer...

worden de roofdieren steeds brutaler.

Een buurman roept Khaleds hulp in.

Als overheidsbeambte...

komt hij in actie als er roofdieren in 't dorp zijn.

Als je goed kijkt, zie je witte haren.

Als er een roofdier binnenkomt, is de uitkomst al bijna zeker.

De beetsporen wijzen op een grote vleeseter.

De dood van &ön geit is al erg.

Als er acht geiten dood zijn, is dat een klap voor de familie.

Vroeger zou het hele dorp op jacht zijn gegaan.

Nu is het Khaled vooral om kennis te doen.

Hij denkt dat de dader zal terugkomen.

Hij zet een val met op afstand bedienbare camera's.

Met een foto kunnen de boeren een schadevergoeding aanvragen.

Khaled is zelf naast bioloog ook geltenhoeder.

Hij wil de zeldzame vleeseters in deze streek beschermen.

Maar z'n familie rekent er ook op dat hij hun geiten beschermt.

Het is een heldere nacht, maar er İs geen maan.

Als de lichten in het dorp uit zijn, is het pikdonker.

Alleen dankzij een warmtegevoelige camera wordt het drama zichtbaar.

De camera laat het kille duister zien, waarin warmbloedige dieren ronddwalen.

Het menselijk oog ziet alleen duisternis.

De nachtwaker ziet de roofdieren niet.

Arabische wolven.

De Jabali horen ze vaak, maar niemand wist dat ze zo dicht bij het dorp kwamen.

Je ziet er zelden meer dan vier tegelijk.

Deze meute van twaalf is de grootste die ooit werd gesignaleerd.

Een duidelijk teken dat er in Dhofar meer voedsel voor hen İs dan elders in Arabi&.

Maar zij zijn niet de enigen die een feestmaal hebben.

Het is uit met de pret.

Er is maar &&n dier dat het tegen twaalf wolven durft op te nemen.

Er komt een vrouwelijke gestreepte hyena aan.

De nachtwaker ziet de indringster niet.

Dan komt de hyena in actie.

E&ân op &ön kan een wolf niet tegen een hyena op.

Ze is niet snel, maar ongelooflijk sterk.

Met &&n beet kan ze de schedel van een wolf vermorzelen.

In het donker laten de wolven de moed snel zakken.

En de dievegge doet zich te goed.

Dhofar is een van de weinige gebieden waar wolven een hyena tegenkomen.

Maar de onderlinge rivaliteit brengt hun voortbestaan niet direct in gevaar.

De strijd tussen de roofdieren en de Jabali is in dat opzicht zorgelijker.

De volgende ochtend downloaden Hadi en Khaled de beelden.

De dorpelingen hebben wolven gehoord, maar de gestreepte hyena verrast hen.

Deze hyena draagt een gelt.

Met behulp van de beelden kunnen ze het conflict met de roofdieren oplossen.

Gaat ze er daar van eten?

Ze kijkt of iemand haar heeft gezien.

Als ze weten wie de schuldige is, kunnen ze wraak op de hele groep voorkomen.

Er zijn niet alleen beelden van de grote vleeseters.

Er zijn ook meer onbekende nachtjagers gefilmd.

Daar lopen twee honingdassen.

Nu zijn het er drie.

Honingdassen trekken er vaak alleen op uit.

Kijk eens, daar zijn er vier, vijf tegelijk.

İn de bergen trekken ze er blijkbaar in groepen op uit.

Dan is daar opeens een van de meest zeldzame dieren ter wereld.

Een Arabische luipaard.

Dit zijn de beelden die ze wilden zien.

Ze controleren hun camera's, waarvoor ze meer dan 150 kilometer afleggen.

De camera's maken beelden van de hele voedselketen, van boven tot onderen.

Het onderzoek brengt een uniek levensweb aan het licht.

Maar wat is nu precies de verbindende schakel...

die de bergen van Dhofar tot zo'n rijk gebied maken?

Het geheim ligt in de ligging, aan de İndische Oceaan.

Het is nu mei, de warmste maand van het jaar.

E&n roofdier weet dat de rijkdom van Dhofar van de zee afkomstig is.

De Arabische vos.

Straks zal dit bergdier oog in oog staan met een wezen uit de İndische Oceaan.

Een oeroud zeewezen heeft aan land een schat begraven.

Een dier dat amper veranderd is sinds de tijd van de dinosauriörs.

Een vrouwelijke soepschildpad.

Ze doet iets wat haar soort al meer dan honderd miljoen jaren doet.

Met haar achtervinnen graaft ze een gat dat precies diep genoeg İs.

Het zout van haar tranen beschermt haar ogen tegen zand...

als ze meer dan honderd eieren legt.

Dit is het enige Wwaarvoor ze aan land komt.

Het is niet onbemerkt gebleven.

Als haar eieren begraven zijn, zit haar moedertaak erop.

Ze duikt weer voor een jaar İn zee.

Maar de dief heeft het op de begraven schat voorzien.

Een el is een voedzame maaltijd voor deze magere vos.

Een tweede vrouwtje gaat haar geluk beproeven.

En nog twee, waardoor de schildpadden hun kansen vergroten.

Maar de vos İis ook niet alleen.

De vossen graven de eleren sneller op dan de schildpadden ze begraven.

Ze hebben een wel heel specifieke voedingsbron.

90 procent van al het voedsel dat ze eten, bestaat uit schildpadeieren.

De schildpadden kunnen er niets tegen doen.

Maar ze hebben &&n wapen Waar de vossen niet tegenop kunnen.

Hun aantal.

Jaarlijks leggen 10.000 schildpadden ruim drie miljoen eieren aan deze kust.

De vossen zouden vijftig jaar nodig hebben om al die elieren op te eten.

De rijkdom van de Indische Oceaan voedt het Arabische land.

Alle overvloed van Dhofar is uiteindelijk afkomstig uit de zee.

En de zee zelf...

ondergaat een radicale transformatie.

Het warme water wordt naar het noorden meegenomen door de İndische moesson.

Er ontstaat een oceanisch vacuüm, dat moet worden opgevuld.

Koud water welt op uit de diepte, met voedingsstoffen van de zeebodem.

In koud water zit ook meer zuurstof. En meer zuurstof betekent meer leven.

De lagere temperatuur maakt deze zee tot een van de rijkste ter wereld.

Het microscopisch kleine plankton tiert welig en het leven ontbot aan alle kanten.

Vissen komen uit alle hoeken en gaten op het voedsel af.

De fuseliers.

Blauwe trekkervissen.

En de gracieuze duivelsroggen.

Sommige komen zelfs uit Australiâ om van deze rijkdom te profiteren.

Dat is de reden waarom de bultruggen nooit vertrekken.

Ze hoeven het koude water niet op te zoeken.

Het koude water komt naar hen toe.

Deze overvloed trekt &&n soort aan die niet met duizenden tegelijk komt.

En ook niet met miljoenen tegelijk.

De Indische sardine arriveert met miljarden tegelijk.

E&n school sardines kan wel vijf kilometer lang zijn.

Door hun bewegingen verwarren ze hun vijanden.

De roggen zijn te traag.

De Arabische aalscholver kan geen doelwit kiezen.

Maar synchroonzwemmen helpt niet tegen hun meest vraatzuchtige vijand.

De mens.

Na de komst van de sardines worden de Jabali-herders ook vissers.

Er wordt een half miljoen ton vis binnengehaald.

Hoewel het koude water de sardines aantrekt...

hebben de koraalsoorten er moeite mee.

Het water is in enkele weken tijd tien graden kouder geworden.

De tropische soorten worden nu overspoeld door koud water.

Bruine algen groeien wel 60 centimeter per dag, en verstikken het koraal.

De meeste warmwater-bewoners zijn niet in staat om te vertrekken.

Een eenzame anemoonvis.

Hij heeft zich in een kleine anemoon gevestigd.

Een tropisch eilandje in een kil geworden zee.

Voor deze tropische soorten staat de wereld op z'n kop.

De Indische moesson is aangeland bij de kust van Dhofar.

De moesson brengt het ingrediâönt met zich mee dat de basis van 't leven vormt.

Het koude water koelt de lucht af.

Het vormt daar wolken die landinwaarts drijven.

De lucht is zo vochtig dat de wolken bij de minste weerstand hun vocht verliezen.

De mist zal binnenkort wonderen verrichten.

Overal zet zich condens af.

Sommige woningen lopen onder.

Een vrouwelijke gouden wielwebspin.

Haar olieachtige exoskelet houdt het water buiten.

Maar het valt niet mee van de druppels af te komen.

Haar mannetje is tien keer zo klein als zij.

Hij heeft het er nog moeillijker mee.

İn juni groeit de moesson uit tot een van de grootste weersystemen ter wereld.

De koele zeewind ontmoet de warme Arabische lucht...

waardoor immense wolkenformaties ontstaan.

De rotsen van Dhofar vormen de ideale barriere.

Ze sluiten de wolken in en leggen beslag op het kostbare vocht.

Er valt hier meer regen dan in de rest van Arabiğ bij elkaar.

İn juli drukt de deken van de moesson zwaar op het land.

De mist verandert in regen.

Planten groeien op andere planten om zoveel mogelijk vocht te bemachtigen.

De dieren hier hebben zo hun eigen methoden om regen op te vangen.

De Arabische kameleon neemt het water via z'n huid op.

En z'n hoofdschild voert regendruppels naar z'n mond.

Misschien vandaag wel wat te veel.

Beneden is de grond nu zo doorweekt...

dat andere dieren eindelijk boven de grond komen.

De slakken schuilden voor de hitte, maar nu kunnen ze de schade eindelijk inhalen.

De slakken zoeken andere slakken op.

De boomstronken zijn veranderd in een singles-bar.

Binnen enkele maanden heeft de moesson z'n werk gedaan.

De uitgedroogde bergen zijn veranderd in een groen paradijs.

Dit is een kant van Arabi& die weinigen zich kunnen voorstellen.

Een bijna volledig verborgen ecosysteem komt tot leven.

De kust van Dhofar is de parel van Arabi& geworden.

İn augustus kan de aarde geen water meer opzulgen.

De bergen voeren het overtollige water af.

Als kreken veranderen in rivieren gaan sommige dieren vissen.

Er zijn beginners en ervaren vissers.

Enkele vissen hebben het droge seizoen in poeltjes overleefd.

Nu groeit hun aantal met sprongen.

Elke poel bevat weer andere soorten.

Sommige worden nergens anders aangetroffen.

Miljoenen liters water hebben de bergen doordrenkt.

Deze schat zal het hele jaar in bronnen naar boven komen...

en zo het leven weer een Jaar in stand houden.

Veel dieren bouwen in de moessontijd vetreserves op, voor magere tijden.

De laatste vruchtbare dagen...

laten de Jabali hun kamelen met duizenden tegelijk grazen.

Hadi en Khaled zetten hun onderzoek voort.

Na enkele maanden begint de moesson af te nemen.

September wijkt voor oktober, en de Arabische zon İs weer oppermachtig.

Opnieuw moet Arabiâ het zonder rivieren stellen.

De bergen keren zich naar zee, wachtend op de overvloed van het volgend jaar.

İn december hebben de camera's van Hadi en Khaled een jaar lang gedraaid.

Hun vasthoudendheid was niet voor niets.

Hun heilige graal is dichterbij dan ze dachten.

Dankzij de techniek staan ze oog İn 009 met dit ongrijpbare roofdier.

Wow, moet je dat zien.

De camera heeft niet alleen beelden gemaakt...

maar ook unieke geluidsopnamen van de paringsroep van de İuipaard.

Wat gebeurt daar?

Hij snuffelt aan de grond.

Ik denk dat een vrouwtje haar geur heeft achtergelaten.

Hadi en Khaled zullen met deze beelden de Arabische luipaard op de kaart zetten.

Met steun van de overheld...

willen ze zorgen dat deze dieren hier in de bergen kunnen blijven leven.

Deze bergen zijn 't laatste toevluchtsoord van de Arabische luipaard.

De grotten in de rotswanden bieden deze schuwe wezens beschutting.

Voor het eerst krijgğen we 'n glimp te zien van het leven van dit mysterieuze dier.

We weten nu dat ze deze bergen delen met 'n aantal even bijzondere roofdieren.

Het lot van de hyena is direct verbonden met dat van de Arabische wolf.

Al deze grote vleeseters bevinden zich boven aan een kwetsbare voedselketen.

Een levensweb dat afhankelijk is van de spectaculaire ligging van deze bergen.

Zolang de İndische moesson elke zomer langskomt...

zal Dhofar meer levensvormen herbergen dan welk ander Arabisch gebied ook.

Er zijn nog maar amper tweehonderd Arabische luipaarden over.

Ze worden met uitsterven bedreigd.

En toch is er alleen wat mist nodig om deze levende geest İn stand te houden...

samen met alle andere levende wezens in deze Arabische bergen.

De Arabische wildernis is zo heet en droog...

dat de mens hem duizenden jaren lang ongemoeld İiet.

Maar daarin kwam verandering na een belangrijke ontdekking.

Olie en rijkdom hebben dit land veranderd...

en de 2İste eeuw naar de woestijn gebracht.

De inheemse dieren leven nu in een hightech omgeving...

maar die technologie wordt ook ingezet om de natuur te beschermen.

Verschulvend zand

De zon komt op boven de Al Wathba- kamelenracebaan bij Abu Dhabi.

Arabieren houden al eeuwenlang kamelenrennen bij festiviteiten.

Maar de laatste vijftig jaar zijn de rennen veranderd...

zoals zoveel dingen in de Arabische wereld.

Nu is het &&n van de rijkste sporten ter wereld.

De winnaar van deze race wint een miljoen dollar.

Het prijzengeld geeft aan dat de hedendaagse kamelenrennen...

in weinig meer lijken op die van de grootouders van deze menners.

De huidige kamelenrennen worden aangestuurd door de techniek.

Letterlijk.

Om gewicht uit te sparen, zijn de jockeys vervangen door superlichte robots.

De trainers rijden naast de baan.

Ze schreeuwen hun kamelen vooruit via speakers op de robot.

De hectiek wordt versterkt door de opgewonden commentator...

die het land van een İive verslag voorzlet.

Voor meer snelheid beschikt de robot over een op afstand bestuurbare zweep.

Het trainen van kamelen is een ultramoderne zaak geworden.

Fokprogramma's en vernuftige training...

hebben van deze kamelen elite-racemachines gemaakt.

De snelheid van Europese renpaarden is al vijftig jaar niet meer toegenomen.

De snelheid van deze kamelen met dertig procent.

Om de enorme omwenteling die Arabiâ heeft ondergaan te kunnen dulden...

moeten we miljoenen jaren teruggaan in de tijd.

Toen stond een groot deel van het Arabisch schiereiland onder water.

Het vormde de bodem van een enorme oceaan:

De Tethysoceaan.

Het water was rijk aan kleine plantjes en dieren...

die na hun dood naar de bodem zonken.

Na vele millennia waren de verteerde resten van miljarden organismen...

veranderd in olie.

Olie werd in de jaren '20 ontdekt in de Golf en de Arabische woestijn.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog en de bloeiperiode erna...

steeg de vraag naar olie explosief.

Arabi& had een goudmijn aangeboord.

Overal werden nieuwe voorraden van het zwarte goud gevonden.

Tegenwoordig wordt een derde van alle olie geleverd door de Golfstaten.

Dat is drie miljard liter per dag.

Voor de kust van het schiereiland liggen 25 grote olieterminals.

Elk jaar doorkruisen zo'n vijfduizend tankers deze wateren.

Dat lijkt schadelijk voor het milieu.

Toch zijn de gevolgen voor de natuur niet zo negatief als je zou denken.

Duikers die de platforms onderhouden, treffen veel exotische diersoorten aan.

Op de poten van de boorellanden vormen zich koralen.

Het koraal en de kleine diertjes die erop leven, bieden voedsel voor vissen.

Rond het booreiland leven tientallen prachtige vissoorten...

zoals de wimpelvis...

en de bruid van de zee.,

Toch vind je hier niet alleen rifbewoners.

Er zijn ook zeevissen...

mogelijk omdat de booreilanden beschutting bieden tegen haalen.

Omdat vissen hier verboden is, zijn de scholen groter dan elders in de Golf.

Het is een goed paaigebied.

Een ombervis zwemt op haar zij om kuit te schieten.

De mannetjes achter haar verdringen zich om ze te bevruchten.

İn de zomer verandert de kuit het water in een soort pap...

waaraan de kwallen zich te goed doen.

Deze bloemkoolkwal is een meter breed.

Maar hij valt in het niet bij andere dieren die op de kuitsoep afkomen.

Een walvishaai.

Met een lengte van ruim twaalf meter de grootste vis ter wereld.

Het is een adembenemend gezicht.

De duiker loopt geen gevaar. Walvishaaien hebben kleine tanden...

en hun prooi İs nooit groter dan een paar centimeter.

Ze voeden zich door voedseldeeltjes uit het water te filteren.

Kwallen staan niet op het menu.

Elke haai wordt vergezeld door een school zuigvissen.

Men denkt dat ze zich voeden met z'n uitwerpselen.

Walvishaalen worden zo'n zeventig jaar en leven het grootste deel ervan solitair.

Maar hier İis zoveel voedsel dat er soms wel honderd haalen rondzwemmen.

De haaien zijn alleen in de zomer voor de Arabische kust te vinden.

Waar ze de rest van het jJaar zijn, is onbekend.

Zelfs in deze wateren geven ze weinig van hun geheimen prijs.

Ze komen elke dag een paar uur eten en verdwijnen dan weer in de diepte.

Wat ze daar doen, weet niemand.

De vissen rond de boorelilanden trekken zeevogels aan.

Vrijwel alle Socotra-aalscholvers broeden op eilandjes in de Golf.

In het broedseizoen, van maart tot november, kan het wel 70 graden zijn.

De vogels trillen met hun keel om af te koelen.

Ondanks de hitte bestaan succesvolle kolonies zoals deze bij Bahrein...

soms uit wel tienduizenden vogels.

Maar schijn bedriegt soms.

De kolonies zijn groot, maar het aantal vogels is in vijftig jaar gehalveerd...

waarschijnlijk met name door olievervuiling.

De olie-industrie is schoner dan voorheen...

maar delen van de Golf zijn nog steeds vervuild door lekken in het verleden.

İn deze regio vond de grootste oliebrand ooit plaats.

Tijdens de Golfoorlog in 1991...

stak het İraakse leger een groot aantal oliebronnen in brand.

Bijna twee miljard liter olie ging verloren.

Niemand weet hoeveel vissen en zeevogels zijn gestorven...

maar de gevolgen waren dramatisch.

Olie wordt uiteindelijk afgebroken...

maar het kan jaren duren voor de giftige chemicalin verdwenen zijn.

Nu zoveel olie wordt verscheept, blijft het gevaar op nieuwe rampen aanwezig.

Langs de hele kust wordt de zeebodem gevoed door zand uit de woestijn.

Dit ondiepe water is net zo belangrijk voor het dierenleven als de diepzee.

Maar om hier aan voedsel te komen, moet je het juiste gereedschap hebben.

De snavel van de kleine flamingo moet ondersteboven worden gebruikt.

Met de lamellen in de snavel worden garnalen en algen uit het water gefilterd.

Het pigment in hun dieet zorgt ervoor dat flamingo's roze worden.

Jonge vogels zijn wit en worden langzaam steeds rozer.

Het ritmische foerageren en slikken ziet eruit als een sierlijk ballet...

maar de flamingo's gebruiken die mooie snavel ook om hun plekje te bevechten.

Ruimte is voor de flamingo's in de Golf van cruciaal belang.

Veel van hun lagunes zijn al opgeslokt door de snelgroeiende steden.

Dit meer in de stad wordt beschermd op bevel van de hoogste baas:

Sjeik Mohammed, de emir van Dubai.

Maar de druk op andere natuurgebieden neemt steeds meer toe.

De bevolking van de Emiraten is in vijftig Jaar met 10.000 procent toegenomen...

wat tot een explosieve groel van bouw en handel leidde.

De stad met de meest extravagante uitingen van rijkdom is Dubai.

Hier staan meer wolkenkrabbers per vierkante kilometer dan waar ook.

Hoog boven dit woud van beton, glas en staal...

torent de Burj Khalifa.

Hij is 828 meter hoog, 300 meter meer dan welk ander gebouw ook.

De Golfsteden veroveren niet alleen de lucht, maar ook de zee.

Dit is de Palm.

Het is een uitzonderlijk staaltje bouwkunst...

maar voor elk palmblad werd zand uit de zeebodem opgedregd.

En op die bodemligt een grasland dat zo rijk is als de vlakten van Afrika.

Het warme, zonovergoten water iİs een perfecte plaats voor zeegras...

de enige bloeliende plant in de zee.

Net als op het Afrikaanse grasland zijn ook hier veel roof- en prooidieren.

Een blauwgespikkelde pijlstaartrog zoekt op de bodem naar schaaldieren.

De blauwe trekkervis ook.

Kleine vissen, zoals deze blenny, houden zich gedeisd.

Een blauwbandzeeslang. Twee meter lang en de giftigste slang ter wereld.

Hij kan wel twee uur jagen op &n ademteug.

De blenny's op de bodem zijn een geliefde prooi.

Niet alle reptielen hier zijn vraatzuchtige jJagers.

Anders dan de meeste zeeschildpadden, eet de soepschildpad graag vegetarisch.

Net als de walvishaai, worden ookK zij vaak vergezeld door zuigvissen.

Deze twee ruziön om een plek.

Met de zuigschijf op hun kop kunnen ze met andere dieren meeliften.

Het schild kleeft goed en dus wel een vechtpartij waard.

De uitdijende steden vormen een bedreiging voor de zeegrasvlakten...

en al de wonderlijke, prachtige dieren die er leven.

Een zeekoe.

Nauw verwant aan de olifant.

Zeekoelen eten vrijwel uitsluitend zeegras.

Met hun lippen trekken ze zowel het gras als de voedzame wortels uit.

Een groepje zuigvissen probeert een stukje mee te liften...

maar hij heeft geen zin in passagiers.

Elke lente verzamelen de zeekoelen zich in de Golf...

mogelijk voor een massamigratie tussen foerageerplekken.

Het beschermen daarvan zou ook de zeekoe helpen beschermen...

maar niemand weet waar ze zich bevinden.

Gelukkig is hulp nabij.

Dit project is opgezet door de regering van Abu Dhabi.

Men wil uitzoeken Wwaar de zeekoelen heen gaan...

door middel van satellietzenders.

Er is hulp ingeroepen van de andere kant van de wereld.

De Australiğr Richard Campbell werkt samen met twee Aboriginals.

Dwayne en Philip jaagden vroeger op zeekoelen.

Nu zetten ze hun kennis in voor andere doeleinden.

Zelfs voor een expert valt het niet mee om een zeekoe te vinden.

Ze komen slechts om de vijf minuten heel even boven water.

Het team heeft luchtsteun nodig.

Zodra de zeekoe is gesignaleerd...

proberen Dwayne en Philip hem zo ongemerkt mogelijk te benaderen.

Toen Dwayne twaalf was, doodde hij z'n eerste zeekoe vanuit een open boot.

Maar vandaag moet hij de zeekoe vastgrijpen.

Ruim driehonderd kilo glibberige splermassa.

Dan moet Je niet bang zijn uitgevallen. -Ga je hem pakken?

Dwayne krijgt een lus rond de staart.

Het team bindt de zeekoe snel aan de zijkant van de boot vast.

Om de zeekoe te beschermen, worden er een paar uitgerust met zendertjes.

Die wegen maar een pond en kunnen aan de staart geen kwaad.

Er worden meteen wat nuttige metingen verricht.

Doe het daar maar om.

2 meter 72.

Bijna drie meter. Een prima grootte.

In Philips jeugd zou dit een feestmaal zijn geweest.

Het team neemt ook wat huidmonsters voor genetisch onderzoek.

De haren op z'n lijf geven aan dat z'n voorouders landdieren waren.

Zo is het wel goed. We hebben niet veel nodig.

Na een paar minuten wordt de zeekoe weer vrijgelaten.

De missie is volbracht.

Goed werk.

De informatie van deze zeekoe...

zal helpen bepalen welke gebieden moeten worden beschermd.

İn de grote woestijn in het hart van Arabiğ...

heeft de mens al tijdenlang een hechte band met de natuur.

De Arabieren jaagden op woestijndieren.

Ze worden daarbij al 4000 jaar bijgestaan door een unieke roofvogel.

De valk.

Voor veel Arabieren is de valkerij nog altijd een passie...

die grenst aan een obsessle.

Mohammed al-Kaabi komt elk weekend hierheen om z'n vogels te laten vliegen.

Dit is Hati.

Een topvogel als deze kan wel 100.000 dollar kosten.

Mohammed lokt Hati met een lokmiddel dat haar prooi nabootst.

Door de training blijft ze beweeglijk en in topconditie.

Mohammed toont z'n zonen Salem en Saif hoe Hati moet worden getraind.

Het is een overgangsrite die al duizenden jaren in ere wordt gehouden.

De jongens mogen het nu ook proberen.

Hier is ze. Zet haar op je linkerhand.

Een valk zit graag met z'n kop naar de wind.

Het is van het grootste belang om rustig te blijven.

Als een valk z'n trainer niet vertrouwt, zal hij nooit naar hem terugkeren.

Morgen gaan de jongens door met de volgende les.

Traditiegetrouw is dat het jagen op een levende prooi.

Helaas heeft de Arabische voorliefde voor de jacht ertoe geleid...

dat sommige dieren, zoals de kraagtrap, op punt van uitsterven staan.

Maar met behulp van moderne techniek kan iedereen tevreden worden gesteld.

Met het aas achter een op afstand bestuurbaar vliegtuigje...

kan Mohammed de valk flink uitdagen.

Er sterven geen wilde dieren, maar de Jacht is er niet minder spannend om.

Het is onbeschrijflilk mooi om met de valk te werken.

Men raakt zich ervan bewust dat de natuur moet worden beschermd.

Dat is hier extra moellijk...

omdat dit een van de heetste, droogste gebieden op aarde İs.

Het grootste deel van het jaar is het hier zo heet...

dat de meeste mensen pas na zonsondergang echt actief worden.

Zelfs 's nachts is de hitte soms ondraaglijk...

dus veel mensen blijven binnen, op plekken met airconditioning.

Dubai heeft het grootste winkelcentrum ter wereld, waar het altijd koel is.

Passend bij de skihal en de ijsbaan.

Dubai bij nacht is een visioen...

van de meest energieverslindende maatschappij op aarde.

De oliestaten verbruiken per inwoner meer energie dan welk ander land ook.

Vrijwel alles is afkomstig van fossiele brandstoffen.

Dat versterkt de klimaatverandering en maakt ze erg afhankelijk van olie...

terwijl de olievelden hier binnen enkele tientallen jaren zullen opdrogen.

Maar de enorme energiebehoefte vormt niet eens het grootste probleem.

Elke avond van het jaar is in Dubai de grootste watershow op aarde te zien.

De fontein komt even hoog als een gebouw van vijftig verdiepingen.

Misschien komt 't door de woestijn, maar de Golfstaten zijn verslaafd aan water.

Nergens ter wereld wordt per inwoner zoveel water verbruikt.

In Saoedi-Arabi& en Jordani& wordt het van grote diepte omhoog gepompt...

en brengt het de woestijn tot leven.

Enorme tarwecirkels met een doorsnee van honderden meters...

bedekken gigantische stukken land.

Ze zijn vanuit de ruimte duidelijk te zien.

De kunstmatige oases hebben een enorme impact op de natuur.

İn de woestijn zijn nu zangvogels te vinden.

Dit is een perfect plekje om te drinken en te douchen.

De velden zijn rijk aan voedsel, zoals larven en wormen.

Er is zelfs openbaar vervoer.

Duizenden vogels maken hier nu een tussenstop...

op hun Jjaarlijkse reis tussen Europa en Afrika.

Sommige, zoals de witte kwikstaart en de tapuit, komen in Engeland voor.

Andere, zoals de hop en de blauwborst, trekken naar Rusland en Oost-Europa.

Maar de perfecte tussenstop is niet zonder gevaren.

Roofvogels migreren ook...

en ook zij duiken hier in groten getale op.

Ze zijn hier niet alleen voor een douche en wat drinken.

Van al dat vliegen krijg je een gezonde eetlust.

Er verzamelen zich hier allerlei jagers.

Een van de meest gracieuze İs ook te zien op de Schotse heidevelden.

De kiekendief.

De kiekendief heeft een ronde kop, net als een uil.

Zo vangt hij meer geluid op en hoort hij zelfs het zachtste geritsel.

Door de lange, smalle vleugels is hij enorm wendbaar.

Vandaag staat er kwikstaart op het menu.

Op korte termijn is de landbouw goed voor de vogels...

en biedt het werk aan de bevolking.

Maar er wordt onvoorstelbaar veel water verbruikt.

De ondergrondse reservoirs zullen binnen tien jaar gaan droogvallen.

Daarna zal de woestijn terugkeren...

en raken deze arbeiders hun inkomen kwijt.

Het is een probleem dat ons allemaal raakt.

Hoe voorzie je in een behoefte als de middelen beperkt zijn?

Maar de rijkdom die tot het grote energie- en waterverbruik heeft geleid...

wordt nu aangewend om diezelfde problemen aan te pakken.

Zonnepanelen leveren energie voor de meest futuristische stad op aarde:

Masdar.

Masdar grenst aan Abu Dhabi...

en İs een prototype voor toekomstige steden.

Volledig koolstofneutraal, maar met alle moderne voorzieningen.

Sommige ideeön zijn overgenomen uit de traditionele architectuur.

Het overhangende balkon overschaduwt die eronder.

De schaduw in de smalle straten biedt bescherming tegen de felle zon.

Elk briesje wordt opgevangen İn een windtoren en naar de straat geleid.

Samen met verneveld water kan dit de temperatuur met 15 graden doen dalen.

Deze simpele oplossingen creâren buiten verkoeling, zelfs midden in de zomer.

In het Masdar van morgen...

vindt het vervoer ondergronds plaats, in onbemande capsules.

Welkom in Masdar.

Hier, in het hart van de olielandenp...

nemen de ontwerpers van Masdar ons mee op reis naar het post-olietijdperk.

De Arabische steden lopen al voorop gua ontwerp en architectuur.

Als het concept van Masdar hier wordt toegepast...

kunnen ze de wereld ook tonen hoe we onze voetafdruk kunnen verkleinen.

İn Arabiâğ hebben mens en dier duizenden jaren naast elkaar geleefd.

Oliegeld heeft Arabi& veranderd...

maar er İs nog steeds een diepe verwantschap met de natuur.

Zelfs de hypermoderne kamelenrace...

stoelt uiteindelijk op de liefde voor kamelen.

Na de race, als de robots zijn verwijderd en de prijzen verdeeld...

worden de kamelen als geliefde huisdieren vertroeteld.

Ze krijgen alfalfa en dadels aangereikt.

De Arabieren zijn niet vergeten dat hun relatie met de kameel...

het ze mogelijk maakte in deze barre woestijn te overleven.

Als die innige band met de dieren in stand blijft...

zal de natuur altijd een plaats hebben in het hart van Arabi&.