Original subtitles

Een stormvloedwaarschuwing aan de Noordzeekust.

Schepen in nood.

De twee gezichten van een zee die half Noord-Europa verbindit.

Een plek van rust, maar ook van tumult.

Twee keer per dağ heerst hier de vloed.

Water verandert in land, en land in water.

De Duitse Waddenzee.

Uitgestrekte, eindeloze vlakten waar bijzonder werk wordlt verricht.

Een postbode bezorgt de post op een afgelegen eiland.

Het is een zogeheten Hallig, een kleine verhoging in het wad.

Hoewel ze tijdens een stormvloed onder water staan...

zijn de Halligen permanent bewoond.

De post komt stipt bij laagtij.

Het tijdstip van ophalen wordt altijd bepaald door de zee.

Wie hier woont, leeft in het hart van Europa...

maar ook in een volstrekt andere wereld.

Mensen proberen al eeuwen land te winnen...

met houten strandhoofden.

Dat vereist samenwerking.

Een huis, een weide, en verder niets.

Duitsland telt slechts tien Halligen.

Dat zijn de enige die nog niet zijn opgeslokt door de Noordzee.

Op de achtergrond ligt het open wad.

Een tijdelijk landschap dat van Nederland tot Denemarken reikt.

Het grootste waddengebied ter wereld.

Een enorme rots midden in de Noordzee.

Het eiland Helgoland.

Kliffen die worden weggevreten door de elementen.

Ze lopen constant gevaar om door de zee te worden vernietigd.

Het is een onmisbaar leefgebied voor dieren in de eindeloze wateren.

Er broeden alleen al duizend jJan-van-genten op Helgoland.

Deze grote vogels leven hier onder ideale omstandigheden.

Al is de ruimte vaak beperkt op de stelle kliffen.

De lastigste gedeelten zijn ingenomen door andere vogels.

De jan-van-genten hier zijn niet altijd de meest vreedzame buren.

De vogels verzamelen van alles om een nest te bouwen...

zoals takjes en wrakhout.

Alles voor het dierbare gezin.

En wie te lui is om zelf wat te verzamelen, pikt bij de buren.

Dan moet hij alleen wel voorkomen dat hij wordt betrapt.

De kleinste plekjes zijn bezet door zeekoeten.

Een ei op de rand. Dat vraagt om stalen zenuwen.

Dit jong is groot genoceg om het water in te gaan, maar kan nog niet vliegen.

Hoe komt het dan 30 meter naar beneden?

Er is helaas geen trap.

Hij moet springen. Succes.

Het koetenjong is zo licht dat het niet gewond raakt.

Nu ontbreken alleen de ouders nog.

Ze hebben de gedurfde duik gezien.

De komende paar weken houden ze hun jongen gezelschap op open zee.

De echte schat van Helgoland ligt echter onder water.

In het rotsachtige waddengebied leven heremietkrabben...

zeeanemonen, zachte koralen en zee-egels.

De begeerde Helgolandkreeft.

Een noordzeekrab, ook wel bekend als 'Knieper', oftewel knijper...

met z'n typische zijwaartse tred.

Zeepokken, ook een soort krab.

Deze zee-egel heeft op dit moment seks...

of wat hij daaronder verstaat.

Sperma en eitjes worden simpelweg losgelaten in de open zee.

En daar komt een haai aan. Een miniatuurversie dan.

Zeehonden zijn omnivoor. Zij eten alles.

Deze hondshaai kan zich maar beter verstoppen.

Hij is vertrouwt volledig op z'n camouflage.

De zeehond lijkt hem over het hoofd te zien.

Een gelukkige ontsnapping.

Maar wacht even, de vijand is nog in de buurt.

Hij wordt gered door z'n harde, stekelige haaienhuid.

Die is simpelweg oneetbaar.

De ruzies zijn bijgelegd, alle buren zijn beroofd...

en de Jan-van-genten kunnen verder met hun verkenningsvluchten.

Van grote hoogte zoeken ze naar visscholen in het water.

Dan maken ze een duikvlucht de zee İn.

Romantische zonsondergangen op zee zijn leuk en aardig...

maar kunnen ook de zeldzaamste lichtverschijnselen veroorzaken.

Zelfs de oude Egyptenaren spraken erover.

Bij een heldere lucht, goed zicht en met een klein beetje geluk...

is de groene flits van de zon te zien, vlak voor hij ondergaat.

Jules Verne zei: Als er groen is in het paradijs, moet het deze tint zijn.

Vlak naast Helgoland ligt het strandeiland Düne.

Behalve de gebruikelijke zeevogels leeft hier een groot Duits roofdier.

De grijze zeehond.

Düne is ook een badplaats.

Zeehonden en mensen staan hier oog İn o0g.

En wie het aandurft, kan zelfs samen met de dieren rondspartelen.

Belle en het beest.

Grijze zeehonden zijn totaal niet cameraschuw.

Ze zijn ontzettend nieuwsgierig.

Sommige mensen beweren zelfs dat ze met elkaar praten onder water.

Deze twee lijken dat erg serieus te nemen.

İk heb geen idee wat ze zeggen, maar zo te zlen kunnen ze communiceren.

Het was vast maar een kort verhaal.

Maar nu hebben ze de cameraman ontdekt.

Dat ziet er behoorlijk raar uit, zo'n mens İn een duikpak.

En die vinnen zijn ook al nep.

Zou hij gekieteld willen worden?

Wilde dieren zullen altijd wild blijven.

Maar daar komt de volgende al.

Aardig ontspannen roofdieren, deze grijze zeehonden.

Het hele waddengebied van de oostelijke Noordzee...

is een unlek natuurwonder vol fantastische vormen en kleuren.

Het wad blijft zes uur en twaalf minuten droog tot de zee weer komt.

Hoogftij.

Het lijkt misschien grauw en kaal...

maar het wad is een van de productiefste gebieden ter wereld.

Een ideale kweekplaats voor algen.

Niet het zoutwatermoeras İs vruchtbaar, maar het ondiepe water.

Als het water wegebt...

doen talloze levensvormen zich te goed aan de deken van algen.

Zeeslakken lijken op versnelde beelden bijzonder wendbaar.

Dit is geen hondenpoep, maar wormenpoep.

Ertussen liggen een paar kokkels die de geest hebben gegeven.

Wormen zijn dol op de Waddenzee met z'n algenbedden.

En krabben natuurlijk ook.

Bij laagtij duiken ze onder het oppervlak.

Wormen zijn net zo belangrijk voor het waddengebied...

als mieren voor het regenwoud.

Een zeepier verplaatst 25 kilo zand per jaar.

Het is hier een waar paradijs voor vogels.

De scholekster kan overal z'n snavel in steken.

Hij kornt altijd wel een worm tegen.

Eens even kijken.

Hebbes.

En nog een.

Goed, nu snappen we het wel.

Dit wormenparadijs trekt jJaarlijks twaalf miljoen vogels aan.

En dat allemaal zonder luchtverkeersleiding.

Een vlucht boven de pittoreske kust van Noord-Friesland.

Op sommige plekken hoopt zich zand op dat de Noordzee elders oppikt.

Het grootste eiland van Noord-Friesland: Sylt.

De perfecte vakantiebestemming.

Er zijn meer dan genoeg golven in Westerland...

en er komen 's zomers meer dan genoeg toeristen.

Leden van de Duitse reddingsbrigade letten niet alleen op de zee.

Ze komen erg dicht bij het strand.

Bruinvissen, 's werelds kleinste walvisachtigen.

Ze zijn nieuwsgierig, net als de grijze zeehond.

Het echte hoogseizoen is echter in de lente en herfst...

als de stranden weer İeeg zijn. Het hoogselzoen voor vogels.

Waadvogels als rosse grutto's, kanoceten...

en talloze andere soorten komen in groten getale aan.

Het is een kuuroord voor onze gevederde vrienden.

Je kunt ze niet missen.

Nu verlaten we de Duitse kust om naar het noorden te trekken.

Het noordelijkste deel van de Waddenzee, Denemarken.

Dromerige eilandjes in de eindeloze zee,

Ontspanningsoorden voor de grijze zeehonden.

Het noorden is de echte thuishaven van de grijze zeehond.

Het koude water deert ze totaal niet.

Maar dat aangename zonnetje slaan ze ook nlet af.

Net als je even een dutje wil doen, gaan de buren weer herrie schoppen.

Eerst de jonkies...

en dan de grote jongens.

Het paarseizoen komt er aan, en dan is het pas echt menens.

Nu trekken we verder het magische Denemarken in.

Denemarken is ook een paradijs voor vogels.

Tipperne bijvoorbeeld, met z'n zeldzame en aparte bewoners.

Dit onpraktische verenkleed is van een kemphaan.

Elk mannetje draagt een kostuum in rococostijİ.

En wat doet een kemphaan in het paarseizoen?

Dan hangt hij de kemphaan uit natuurlijk.

De saaier uitgedoste vogels zijn de vrouwtjes.

Zij zijn degenen waar de extravagante mannetjes indruk op willen maken.

Het schiereiland Jutland.

De duinen hier torenen wel 100 meter boven de zee uit.

In 1910 begon het zand naar de vuurtoren te kruipen.

Een paar decennia later werd hij verlaten.

Wind, water en zand zorgen constant voor veranderingen op de Noordzee.

Wie hier woont, zal moeten wennen aan de vergankelijkheid.

Land verrijst uit zee en verdwijnt na een tijdje weer.

Soms is het hier net de Sahara.

Geen slecht uitzicht, he?

Laten we nog verder naar het noorden gaan.

Na een stuk open water doemt een mystiek landschap op.

Rotsen in zee, de ontzagwekkende kust van Noorwegen.

Een monumentaal decor.

De fjorden.

Er groeien zelfs appelbomen dankzij de Golfstroom.

Gigantische gletsjers baanden zich een weg door de bergen in de İjstijd.

Nu de druk eraf is, blijft Scandinavi& uit zee rijzen...

met snelheden tot een centimeter per jaar.

Maar dit is nog maar het topje van de ijsberg.

Onder water kunnen de rotswanden ruim duizend meter diep zijn.

In de wereld onder de fjorden ligt iets verbluffends verborgen.

Dit is het rijk van de koudwaterkoralen.

Koralen komen niet alleen in de tropen voor.

Welkom in de betoverde tuin van de Noordzee.

Nu hebben we alleen nog een moolie danser nodig.

Een gele haarkwal.

Elke centimeter van de kliffen is bedekt met zeeanemonen.

Dit zijn pauwenstaart- viltkokerwormen.

Hun tentakels doen denken aan pauwenstaarten.

Het water is koud, maar niet İjzig, dankzij de Golfstroom.

Daarom kunnen zoveel levensvormen hier standhouden.

Hier is een augustinuskrab aan het werk.

Hij doet het altijd rustig aan.

Een koekoeklipvis.

Wat kleur kan geen kwaad in de koraaltuin van de Vikingen.

Nou, wie heeft er zin in een tocht naar de diepte?

Hou je maar goed vast.

Dit is pas een haai.

En deze jongen zien we vaker op ons bord.

De Noorse kreeft in z'n natuurlijke leefomgeving.

Een slijmprik.

Deze vis, een poon, loopt met z'n puntige vinnen over de zeebodem.

En als je hem uit zee trekt, gromt hij.

De Noorse kreeft tolereert andere soorten alleen als maaltje.

Zolang hij in leven is, verdedigt hij z'n territorlum tegen alle indringers.

Het achtervolgen van de verliezer zlet er altijd indrukwekkend uit.

Er staan een paar zeeveren in de weg.

Zeeveren zijn ook dieren. Ze filteren alles uit het water.

De perfecte schuilplaats voor een arm kabeljauwtje.

En hier zwemt nog een culinaire delicatesse.

Zo ziet hij er nu echt uit, de beroemde zeedulivel.

Genoeg rondgespetterd.

Laten we de fjorden eens van boven bekijken.

De oude gletsjerpaden leiden de zee kilometers landinwaarts.

Noorwegen is een van de plekken die je gezien moet hebben.

Regelrecht adembenemend.

Hier verstoppen ze zich, de enorme gletsjers van lang geleden.

De gletsjers hebben in het hele landschap hun sporen achtergelaten.

Het is een wereld Uit een avonturenroman.

En middenin komen we overlevenden van de İjstijd tegen.

Muskusossen.

Deze harige wezens zijn efficiğnte energiebespaarders.

Hoewel twee mannetjes erg wild kunnen doen in het paarseizoen.

Maar verder bestaat hun leven uit rondkijken en kauwen.

En voor je het weet, ben je duizenden jaren verder.

Kijk uit met die hoorn.

Wie weet hoeveel kalveren er al zijn gestoken door hun moeder.

Zijn ze niet schattig, die kleine muskusosjes?

Nu wordt het wel heel romantisch.

De toendra gloeit op.

İs dat een berglemming die daar als Jezus over het water loopt?

Goed, het water eronder is eigenlijk bevroren.

Een kleine goocheltruc.

Niet alleen het weer wordt onaangenaam.

Het humeur van de mannelijke muskusossen bereikt het kookpunt.

Twee zwaargewichten van 300 kilo gaan het ultieme duel aan.

Laten we kijken wat hun kop aankan.

Wie opgeeft, is de verliezer. Die aanloop moet dus wat langer.

Dat is wel genoeg hoofdpijn voor vandaag.

Terug naar de zee.

Een zeearend, expert in het vissen vangen op hoge snelheid.

Als zeemeeuw kun je niet anders dan jaloers toekijken.

We zijn aangekomen in Noord-Noorwegen.

Hier eindigt de Noordzee om over te gaan in de Noorse Zee.

Grienden ploegen door het water.

Het grootste roofdier ter wereld.

De potvis.

Na een paar minuten lucht happen duikt hij weer de diepte in...

om zich te goed te doen aan reuzeninktvissen.

Een 18 meter lange potvis ontmoet een 13 meter lange inktvis.

We zullen nooit zien wat deze reuzen precies uitspoken onder water.

Maar dit grote roofdier werkt aan de oppervlakte.

Elke herfst gaan orka's op zoek naar visscholen voor de Noorse kust.

Zelfs in het donker weten ze objecten te vinden dankzij hun sonar.

Haring.

De orka's omsingelen de school en grijpen de ene vis na de andere.

Nu gaan we weer de diepte in.

Het is verbazingwekkend hoe kleurrijk deze önderwaterwereld is.

Zelfs hier in het verre noorden.

Koralen en zeesterren.

Een medusester, verwant aan de zeester.

De allerbeste schuilplaats.

Met een beetje geluk kom je ook mysterieuze diepzeebewoners tegen.

Draakvissen, ook bekend als zeekatten.

Deze prehistorische wezens duiken zo nu en dan op om te Jagen.

Maar er zwemt een nog engere vis rond.

De Groenlandse haai.

Hij kan tot wel zeven meter lang worden en 200 jJaar oud.

Heel kalm doemt hij op vanuit de diepte. Hij heeft een prooi opgemerkt.

Hij heeft een parasiet in z'n ogen die hem blind maakt.

Maar hij hoeft niet veel te zien. Z'n reukvermogen is bijzonder goed.

Geleidelijk nadert hij z'n doel.

Aan de linkerkant zle je de oogparasieten hangen.

Z'n doelwit was een dode zeehond.

De doodgraver van de Noordzee is aan het werk.

En zo onopgemerkt als hij verscheen...

verdwijnt hij weer in de diepte.

Goed, heeft iemand nog zin om İn de Noordzee te zwemmen?

Geen zorgen. De Groenlandse haai komt alleen voor in het verre noorden.

We verlaten deze knusse plek en trekken naar het westen over zee.

En wat hebben we hier?

Het is de woeste, romantische kust van Schotland.

Wat een panorama. De kliffen van Duncansby Head.

De steile kliffen van de Schotse kust zijn perfect geschikt voor zeevogels.

Zeekoeten die geen plek vonden op Helgoland...

kunnen hun jongen hier opvoeden, op duizelingwekkende hoogte.

Massatoerisme.

Ze drommen alleen samen op de kliffen vanwege de kleintjes.

De zee is hun echte thuisbasis.

De eleren zijn zo gevormd dat ze niet wegrollen.

De zeekoeten tonen hun ware talenten in hun natuurlijke omgeving.

De zee zat hier altijd al vol vis.

Maar door de klimaatverandering slinkt de zandspieringpopulatie.

Wie zegt dat vogels alleen door de lucht kunnen vliegen?

Zelfs kleine vissen vormen een grote uitdaging voor de jongen.

Vlak ernaast op het gras zijn vreemd ogende verwanten neergestreken.

Papegaaiduikers.

Door hun grote, felgekleurde snavel kregen ze de bijnaam...

clown van de oceaan.

Elk jaar komen dezelfde koppels bij elkaar voor het paarseizoen.

Als kleine Hobbits hebben ze een hol uitgegraven om te broeden.

Met zo'n grote snavel moet je af en toe wel even zoenen.

De zee biedt ook genoceg voedsel voor papegaaiduikers.

İntussen houdt de partner het ei lekker warm.

Tijdens het paarseizoen is er enorm veel vliegverkeer bij de Schotse kust.

Ze vliegen niet sierlijk, maar kunnen wel heel goed jagen onder water.

Ze kunnen tot wel 60 meter diep duiken.

Zo hebben ze altijd een snavel vol zandspieringen. Heerlijk.

Aan de voet van de kliffen leeft nog een Schotse familie.

Europese otters.

Deze sociale wezens maken het zich gemakkelijk in het zeewier.

Otters hebben een erg dichte vacht.

Ze hebben net zoveel haar op een vierkante centimeter huld...

als wij op ons hele hoofd hebben, als we nog haar hebben.

Het biedt de ideale isolatie om in koud water te duiken.

Er leven hier ook perfecte prooien.

Krabben lopen veel gevaar in dit otterterritorlum.

Deze liefhebber van schaaldieren heeft een ingebouwde krabbenvork.

Gewoon het deksel eraf.

Zo simpel is het.

De blauwe reiger hoopt dat ze iets voor hem overlaten.

Zodra de krab op is, pak je gewoon een nieuwe.

Wat weten we nog meer van Schotland?

Kliffen en woeste zee,

Schapen? Prima.

En...

Schotse hooglanders.

Hun trotse eigenaar verzorgt hun vacht goed.

Met hun ruige haardracht kunnen ze het hele Jaar buiten blijven.

Er staat een aantal paarden bij de zee.

En &n met een gewei?

Dat is natuurlijk een edelhert.

De paarden lijken nergens meer van op te kijken.

De edelherten staan hier bij het water bronstig te brullen.

De heren van de harem moeten zowel op hun vrouwtjes letten...

als op lastige concurrenten.

Het is een zwaar leven voor een hert.

Dat is nog eens een aanblik.

Hier gaat de vinger van elke jager van jeuken.

De dieren deinzen niet eens terug voor direct contact met de Noordzee.

De beloning: een zoute zeewlersalade.

Na een lekker maaltje en wat poedelen...

gaan ze verder met hun wedstrijdje brullen.

M'n hart ligt in de Hooglanden, en nlet hier.

M'n hart ligt in de Hooglanden, bij het achtervolgen van herten.

Bij het achtervolgen van herten en reeön.

M'n hart ligt in de Hooglanden, waar ik ook ben.

Dit is Bass Rock voor de Schotse kust.

Hier komen we een aantal oude bekenden tegen.

Tijdens het paarseizoen drommen 100.000 jan-van-genten hier samen.

Slechts 400 meter lang en onbewoond...

gaf Bass Rock de jan-van-gent z'n Latijjse naam, Morus bassanus.

De nesten liggen een snavellengte bij elkaar vandaan.

Die wil je niet in je oog krijgen.

Het is een raadsel hoe de koppels hun eigen kinderkamer terugvinden.

Liefdevolle monogamie is hier ook de regel.

Voeden is niet voor degenen met een zwakke maag.

Maar het lijkt de jongen niet te deren.

Het tij wordt ontketend door de getijdenbewegind...

van de Noordelijke Atlantische Oceaan.

Elke golf slaat op deze Schotse oostkust...

trekt langs Engeland en komt na twaalf uur aan bij de Duitse Bocht.

Een boot vol vogelaars.

Elk jaar komen ze naar de Farne- eilanden voor de noordse sternen.

De gevederde ouders zijn niet zo blij met de fotosafari.

De sternen zetten alle zeilen bij om de jongen tevreden te stellen.

İs die hap niet iets te groot?

Laat maar, ik heb niks gezegd.

Mensen worden absoluut niet geduld bij de nesten.

En wie niet horen wil, moet maar voelen.

De krijtrotsen van Dover.

Dit is het Kanaal dat de Noordzee verbindt met de Atlantische ÖOceaan.

Er zijn genoeg vuurtorens voor de drukke scheepvaart.

Elk jaar komen hier vissen waarbij de mensenhaai kinderspel lijkt.

De reuzenhaai kan tien meter lang worden.

Het is de op &en na grootste vis ter wereld, na de walvishaai.

Gelukkig eten ze plankton.

Ze zwemmen aan het oppervlak met hun bek wijd open.

Zo filteren ze onder meer krabben en viseitjes uit het troebele Kanaal.

Elk uur spoelt er 1800 ton water door z'n bek en kieuwen.

We zijn weer op weg, dit keer naar het zuldoosten.

Terug naar het continent, richting een land dat amper boven zeeniveavu İigt.

Allereerst zien we weer een waddengebied.

Hier begint de Waddenzee.

İn Nederland.

De molens malen geen koren, maar pompen water uit de weiden.

Het is een strijd tegen de zee, om elke meter.

Tenzij er geen wind staat.

Dat is de Oosterscheldekering die het land beschermt tegen de golven.

Voor deze kust vindt de jaarvergadering plaats...

van de meest verbluffende Noordzeebewoners.

De gewone zeekat, ongeveer zo groot als een kleine hond.

Daar hebben ze hun eitjes gelegd. Of beter gezegd geplakt.

Honderden zeekatten komen hier Jaarlijks bijeen voor hun blind date.

Het is een ideale plek om hun eitjes van zuurstof te voorzlen.

Met hun modieuze strepen begeven ze zich op de mariene huwelijksmarkt.

De vrouwtjes zoeken iets stevigs om hun eitjes aan te verankeren.

De inktvissen zijn niet bepaald ontspannen.

Door de tentakels op hun kop is het niet helemaal duidelijk.

Zijn ze aan het worstelen, of houden ze zielsveel van elkaar?

Over enkele weken gaan de vreemde dieren in alle rust uit elkaar...

en trekken weer de zee İn.

Nu vliegen we verder naar het oosten, terug naar Duitsland...

richting de kust en eilanden van Oost-Friesland, om precies te zijn.

Welidse zoutmoerassen en broeklanden.

Landingsplekken voor vogels.

De omgeving doet enigszins denken aan Nederland.

Er komen wat rotganzen voorbij.

Een panorama in de klassieke stijl van de regio.

Vuurtorens, dijken en natuurlijk schapen.

Deze wollige grasmaalers trappen het gras stevig aan.

Schapen zijn onmisbaar voor de dijk.

Dicht in de buurt zijn een paar aparte vogels aan het broeden.

İk vraag me af waarom ze lepelaars worden gencemd.

De vogels met grote snavel zijn pas een paar jJaar terug in Duitsland.

Ze zijn niet erg mooi, maar wel heel bijzonder.

Het nest ligt plat op de vochtige grond.

De jonkies kunnen aardig vermoelend zijn.

Hun snavels zijn al behoorlijk breed, maar nog niet helemaal ontwikkeld.

Op beschermde plekken, binnen baalen en bij eilanden...

vormen zich slikken.

Met een speclale slee kan men door het slib reizen.

Kieuwnetten hebben een paar vissen gevangen in het getij.

Schollen.

Een landschap kan niet vlakker zijn dan dit.

Trekvogels gaan met zwermen tegelijk naar het warmere zulden.

Dat is niets nieuws voor vogels.

De winter staat voor de deur.

Maar sommige vogels komen hier nu aan en blijven in de koude maanden.

Voor deze dieren is de winter op de Noordzee tropisch.

Ze komen in zwermen aan vanuit Siberiğ en Scandinavi&,

Brandganzen.

Alle wintergasten moeten goed bestand zijn tegen het weer.

Het stormseizoen breekt aan.

Terug naar Helgoland en het naburige eliland met z'n zeehondenkolonie.

Jonkies maken plezier in het water.

Ze kiezen het meest onaangename jJaargetijde om jongen te werpen.

De bevalling vormt geen enkel probleem voor zeehonden.

Maar de kleine heeft flink last van de hik.

Ze vinden elkaar terug door elkaars geur te onthouden.

Het mannetje komt ongelegen.

Kort na de geboorte begint het paarseizoen alweer.

Maar eerst moet er goed aan de nieuwkomer worden geroken.

Intussen strijden de 200 kilo zware mannetjes om elk vrouwtje.

De grote roofdieren komen in de arena. Nu wordt het menens.

Het ziet er erger uit dan het is. Geen van de dieren raakt dodelijk gewond.

De jonkies groeien razendsnel.

Bij de geboorte wegen ze tien kilo, maar na drie weken al vijftig.

De geheime zeehondenformule: melk met 50 procent vet.

De moeder komt slechts twee keer per dagğ haar jongen verzorgen.

Hij ligt vooral op de grond en groett.

En dat was de natuur van de Noordzee.

Al blijft er nog &&n detail over. De sehrikwekkende stormvloed.

Een cycloon boven de oceaan slaat het tij naar de kust.

De Noordzee grijpt zich vast aan het land.

400 jaar geleden was er nog land waar deze woeste golven razen.

Een stormvloed slokte het volledig op, inclusief 10.000 bewoners.

De Noordzee rust nooit.