Original subtitles

Voor de mens heeft de winter soms iets magisch.

Hoe sneeuw het landschap verandert is bijna wonderbaarlijk.

Maar voor dieren is de winter een tijd van enorme uitdagingen.

Dit is het verhaal van een groep jonge dieren...

die zeer zware omstandigheden moeten zien te overleven.

LJsbeerjongen die hun moeder achter- na lopen tot het eind van de wereld.

Rendierkalveren die de kudde proberen bij te houden.

Poolvosjongen die het zelf proberen te rooien.

Pinguinkuikens op weg naar zelfstandigheid.

En sneeuwaapjongen moeten een plek in de groep zien te veroveren.

Met hulp van moeder, vader, en familie...

zouden ze het eerste jaar moeten kunnen overleven.

Dit zijn de sneeuwbaby's.

Antarctica is de koudste plek op aarde.

In de winter is er amper daglicht...

en kan het wel min 80 graden worden.

Toch leeft hier een bijzonder dier: De keizerspinguin.

De winter verdwijnt langzaam.

Niet alleen het voorjaar is gearriveerd.

Hij is nog klein, maar heeft een enorm avontuur voor de boeg.

Om z'n eerste winter te overleven, moet hij snel zelfstandig zien te worden.

Maar op dit moment is hij nog totaal afhankelijk van z'n ouders.

Van z'n vader, om precies te zijn. Dit kleintje kent z'n moeder nog niet eens.

Twee maanden voor Zn geboorte, in de guurste periode van de winter...

is ze vertrokken om op vis te jagen voor zichzelf en het ongeboren kuiken.

Het is 80 kilometer tot aan't water. Ze heeft nog een lange terugtocht te gaan.

Vader heeft de kleine zo goed mogelijk gevoed, maar het eten is bijna op.

Hij heeft een stevige maaltijd nodig. En snel ook.

Vader ook. Die heeft al ruim 100 dagen niet gegeten.

Hij is de helit van Zn gewicht kwijt.

Maar hij moet wachten tot moeder terug is.

Er zit niets anders op dan wachten en hopen dat moeder ongedeerd is.

Eindelijk gloort er hoop aan de horizon.

Het zijn de moeders die vis bij zich hebben...

voor kuikens die ze nog nooit hebben gezien.

Ze worden warm onthaald.

Maar als 20.000 pinguins tegelijk roepen...

hoe kan een moeder haar gezin dan vinden?

Toch kunnen pinguins te midden van alle herrie hun partner horen roepen.

Ze heeft ze gevonden. Eindelijk herenigd.

Na twee maanden gescheiden te zijn geweest, is het tijd voor tederheid.

Het kuiken heeft Zn moeder nog nooit gezien en is ietwal verlegen.

Moeder is op slag verliefd.

Ze Zijn maanden met Zn tweeties geweest.

Het valt vader zwaar de kleine te laten gaan.

Hij moet worden aangemoedigd, maar uiteindelijk is hij er klaar voor.

De vacht van het kuiken is vrij dun.

Twee minuten alleen op het ijs zijn dodelijk. Daarom is er haast geboden.

Missie volbracht.

Het kuiken krijgt Zn eerste volledige maaltijd.

Moeder kan nu tijd doorbrengen met de kleine en vader kan gaan vissen.

Nog maar 80 kilometer te gaan.

Aan het andere einde van de wereld, in het Noordpoolgebied...

zijn winters net zo streng.

Alsof de wereld er wordt verzwolgen door een geest.

Het land krijgt er genadeloos van langs.

Maar dat duurt niet eeuwig.

Het voorjaar betekent nieuw leven.

Dit ijsbeerjong is twee maanden geleden geboren.

Ze heeft nog maar net het hol onder de sneeuw verlaten.

Moeder geeft haar vette melk. Zelf heeft ze al acht maanden niet gegeten.

Ze moeten op pad. Ze vertrekken zodra de kleine haar bij kan houden.

Om het eerste jaar te overleven, moet het jong constant in beweging zijn.

Dat moet wel op een plek waar voedsel zeer schaars is.

Moeder laat het er eenvoudig uitzien.

De kleine is nog wat onzeker.

Er wordt haar wat moed ingepraat.

Om zeehonden te vangen moeten ze naar de ijszee voor de dooi inzet.

Hoe eerder, hoe beter. Ze hebben een lange weg te gaan.

Verder zuidwaarts ligt er nog steeds een dik pak sneeuw.

De nachten zijn lang en de temperatuur ligt ver onder nul.

Dit bibberende rendier is net geboren.

Ze moet binnen een paar uur op de been zijn en zich bij de kudde voegen.

Het rendier, of kariboe, is het zoogdier dat de langste afstand aflegt over land.

Ze gaan op zoek naar vers gras onder de smeltende sneeuw.

Maar kalveren zijn een makkelijk doelwit voor hongerige wolven.

Deze rendieren leggen per jaar wel zo'n 5000 kilometer af.

Kalveren moeten mee blijven lopen om te overleven.

Ook een dier dat geboren is om te rennen, moet soms even rusten.

Spelen is niet alleen een leuk tijdverdrijf.

Je wordt er ook lenig door, en je leert uitwijkmanoeuvres.

En precies op tijd ook.

Een zeearend heeft ze in de gaten.

Deze enorme vogels kunnen heel eenvoudig een kalf doden.

Een groepje moeders met jongen is los van de kudde.

Misgegrepen.

Maar de arend geeft niet op.

Raak. Het is de arend gelukt.

Een goede les voor de kalveren die goed weg kwamen:

Blijf in de buurt van de kudde.

De kudde trekt verder noordwaarts, richting de smeltende sneeuw.

Tijdens de dooi hebben ook volwassen poolvossen het erg druk.

In de lente moeten er meer monden worden gevoed.

Voor de winter moeten de jongen volwassen zijn, en compleet zelfstandig.

Er moet een hoop geleerd worden. En kinderen leren sneller als iets leuk is.

De jongen zijn te klein om zelf te jagen.

Maar ze hebben naar hun ouders gekeken, en oefenen nu ook zelf.

Daar heb je moeder.

Maar ze heeft geen eten bij zich.

Het is nog vroeg in het seizoen. Er valt nog niet veel te vangen.

Maar moeder geeft niet op. Ze gaat opnieuw een poging wagen.

Totdat ze zelf op jacht kunnen, moeten de jongen afwachten en hopen.

In de poolgebieden zijn winters lang en streng.

Het voorjaar laat lang op zich wachten.

Dat is ook zo in de bergen van Japan, waar de winter genadeloos is.

Er is maar weinig groen, en maar weinig planten om te eten.

Maar als het eenmaal voorjaar is, keert het leven snel terug.

Een groep makaken geniet volop van de zonneschijn.

Het is het perfecte moment om een nieuw familielid te verwelkomen.

Het is een jongetje.

Dit aapje heeft alle warmte, bescherming en melk nodig...

die zijn toegewijde moeder kan bieden.

Ze worden omringd door groen, en toch zijn makaken echte sneeuwapen.

Over een half jaar zal dit babyaapje zich in een witte wereld bevinden.

Om z'n eerste winter te overleven, moet ook hij heel veel leren.

Niet alleen over voedsel, maar ook over groepsgedrag.

Sneeuwaaptroepen hebben een strikte pikorde.

Een koningin staat aan het hoofd.

Onder haar staan klassenbewuste mannetjes...

die beslissen wie tot de groep wordt toegelaten.

En wie niet.

Bij mama blijven is het beste.

Een ijsbeerjong moet ook dicht bij z'n moeder blijven.

Anders zal hij nooit goed leren jagen.

De ringelrob leeft in een hol onder het zeeijs.

Maar ijsberen hebben de beste reuk van alle zoogdieren.

Helaas voor haar vluchten ringelrobben weg bij ook maar een greintje gevaar.

Slechts twee procent van ijsbeeraanvallen zijn succesvol.

Dus moeder zal haar best moeten blijven doen.

De kleine heeft nu wel gezien hoe het werkt.

Nog een paar keer oefenen.

Moeder geeft niet op. Zeehonden verschuilen zich in het ijs.

Door de stijgende temperatuur verdwijnen de holletjes.

Ondanks dat ze enorme honger heeft, maakt moeder tijd vrij om te spelen.

Maar de klok tikt door.

Omdat het ijs begint te smelten, trekken zeehonden naar de zee.

Ze moeten blijven zoeken naar prooien.

Het jong probeert het tempo bij te houden.

Maar ijsberen lopen soms wel 55 kilometer op een dag.

Dat vergt heel wat van de nog tere pootjes van het jong.

Het jong neemt even de tijd om ze te verzorgen.

Maar er is haast geboden.

Tijd om weer verder te gaan.

Op Antarctica komt het voorjaar wat trager op gang.

Maar de pinguinkuikens groeien snel.

En dat is maar goed ook, want over vier maanden...

vertrekt dit kuiken naar de open oceaan.

Ondertussen wordt eerst de buurt verkend.

Moeder heeft geen probleem met wat zelfstandigheid van de kleine.

Laat ik hem voor de zekerheid toch maar volgen.

Zodra hij zich onbehoorlijk gedraagt, wordt hij bij de nek mee teruggesleept.

Maar dit ventje heeft een eigen wil.

In't begin is het allemaal fantastisch. Z'n eerste gevoel van vrijheid.

En dat smaakt naar meer.

Het probleem is dat hij zich in een kolonie van 80.000 pinguins bevindt.

Ledereen ziet er nagenoeg hetzelfde uit.

Het gevolg is onvermijdelijk.

Hij is totaal de weg kwijt.

Lets wat elke dreumes vreest.

Hij wil nu alleen nog maar Z'n moeder vinden.

Maar dit is de moeder van iemand anders.

0, jee. Sommige andere moeders zijn hun kuiken kwijt.

Hun moederinstinct is zo overweldigend...

dat ze alleen lopende kuikens stelen. Opeens moet hij rennen voor z'n leven.

De chaos is compleet. Heel beangstigend.

Hij is de wanhoop nabij. En dan schiet mama ineens te hulp.

Het kuiken heeft z'n lesje geleerd.

Maar hij had liever een wat waardiger aftocht gehad.

In de bergen van Japan onderzoeken babysneeuwaapjes...

wat hun plek in de pikorde is.

De jongste zijn is lastig, omdat de rest al weet wie hun vriendjes zijn.

Maar als dit aapje geen vrienden maakt, krijgt hij het zwaar in de winter.

Een ouder jong komt even een kijkje nemen.

Er ontstaat een vriendschap.

Kort daarop komt ook de rest gedag zeggen.

Hij hoort nu officieel bij de groep.

Niet alleen sneeuwaapjes leven graag in groepen.

Keizerspinguins ook.

Dit kuiken kan nu op eigen benen staan. Z'n ouders zijn vissen.

Hij heeft al veel vriendjes gemaakt. Ze zorgen goed voor elkaar.

Meestal dan.

Soms is er wat onenigheid. Maar dat is vaak al snel weer vergeten.

Mama en papa zijn nu fulltime bezig met het voeden van hun kleine.

Hoewel de zee door het smeltende ijs dichterbij komt...

neemt vis vangen toch nog twee weken in beslag.

De ouders hebben geen keus. Hun kuiken moet snel groot worden...

omdat hij voor de komende winter het nest zal verlaten.

Maar ook in de zomer kan het weer ineens omslaan.

In een sneeuwstorm kan de temperatuur dalen tot min 55 graden.

Dit overleef je alleen door heel dicht tegen elkaar aan te gaan staan.

De kou is echter maar een deel van het probleem.

Ze zijn de rest van de kolonie kwijt.

Er zijn twee opties: Bij elkaar blijven en hopen dat ze worden gevonden.

Of ze kunnen op zoek gaan naar de volwassenen...

en riskeren dat ze doodvriezen.

Ze zijn jong en bang, en besluiten het risico te nemen.

Maar misschien lopen ze wel de verkeerde kant op.

Maar ze hebben het geluk aan hun zijde.

Ze komen volwassenen tegen die vis hebben meegenomen uit zee.

De kuikens worden weer netjes naar huis begeleid.

Eenmaal terug bij de kolonie vormen z€ weer een creche.

Maar er gaat niets boven kroelen met mama.

Optrekken met vriendjes is leuk, maar bij mama is het nog veel leuker.

Dit zijn hoogtijdagen voor rendieren.

Kalveren zoeken nu zelf naar voedsel, maar drinken nog wel melk bij mama.

Gevaar ligt altijd op de loer. De wolven hebben besloten aan te vallen.

Hun strategie is angst.

Paniek zaaien zodat kalveren achterop raken of losraken van de kudde.

In de chaos roepen moeders wanhopig om hun jongen.

De meeste kalveren hebben geluk.

Deze was achterop geraakt, maar heeft het overleefd.

Nu moet ze op zoek naar haar moeder.

In 'n grote groep ben je redelijk veilig, maar je raakt ook snel verdwaald.

Eindelijk gevonden. Ze wil wanhopig graag gerustgesteld worden door mama.

Andere kalveren waren minder fortuinlijk.

Maar dit kleintje is gelukkig veilig en weer terug bij de kudde.

Op het hoogtepunt van de zomer op de Zuidpool gaat de zon niet onder.

Door de constante warmte en energie ontstaat er een explosie van leven.

Miljoenen zeevogels hebben nu geen last meer van het ijs.

Bultrugwalvissen zorgen tijdens hun zoektocht naar krill voor een spektakel.

Vossenjongen delen mee in de feestvreugde: Een volwassen zeevogel.

Ze vertonen tekenen van volwassenheid: Vechten om voedsel.

Als volwassene zullen ze voornamelijk alleen leven.

Al snel is het ieder voor zich.

Hoog in de lucht proberen zeekoeten een zomer lang hun jongen te voeden.

As ze drie weken oud zijn verlaten de jonge vogels voor het serst hun nest.

Ze krijgen maar één kans om veilig de zee te bereiken.

Mama vliegt voor de zekerheid mee.

De landing is bijna perfect.

Maar het loopt niet bij iedereen goed af.

Een mislukte eerste vlucht levert deze moedervos een eenvoudige prooi op.

De moeder bewaart de prooi voor zwaardere tijden.

Op de Zuidpool is het slim om goed voorbereid te zijn.

Door de zomerdooi is inmiddels bijna al het ijs gesmolten.

Deze pinguinkolonie dreigt te worden weggespoeld.

Dit is een cruciale tijd voor de kuikens.

Hun waterdichte vacht komt langzaam te voorschijn.

En hun ouders voeden ze niet meer.

Tijd om het water in te gaan. Of ze dit nu leuk vinden of niet.

Na moed te hebben verzameld wagen ze de sprong uiteindelijk.

Zwemmen blijkt heerlijk te zijn.

Ze zijn nu bijna even groot als de volwassenen.

De perfecte maaltijd voor een zeeluipaard.

De pinguins schieten snel het water weer uit.

Een ruwe kennismaking met de realiteit van het zeeleven.

Hier kunnen ze niet blijven staan. Ze moeten gaan vissen.

Tijd om weer diep in te ademen.

Dit keer zwemmen ze in één keer door naar de open oceaan.

Op naar volwassenheid.

Het is hoogzomer rond de Noordpool. Bijna al het ijs is verdwenen.

Dit is de zwaarste tijd van het jaar voor hongerige ijsberen.

Er zijn nog genoeg zeehonden, maar te weinig ijs.

Er zit maar één ding op.

IJsberen zijn geweldige zwemmers die wel 50 km op een dag kunnen afleggen.

Mama voelt zich onder water helemaal thuis.

Maar zeehonden kunnen sneller en dieper zwemmen.

De moeder geeft zich gewonnen en keert terug naar het land.

Langzaamaan worden de dagen weer korter. De zomer nadert z'n einde.

Het wordt kouder in de bergen van Japan.

Moeder en kind houden elkaar warm.

De herfst is aangebroken.

Rendierkalveren eten van de restjes gras terwijl hun vacht dikker en dikker wordt.

De vacht van het poolvosjong wordt dikker, en ook lichter van kleur.

Binnenkort trekken ze erop uit om hun eerste winter alleen door te brengen.

Spelen begint steeds meer op echt jagen te lijken.

Met voedsel spelen wordt gestimuleerd.

Als je lol hebt, denk je dat dit altijd zo zal blijven.

Maar er hangt toch echt verandering in de lucht.

Verder noordwaarts zijn deze ijsberen teruggezwommen naar de kust.

Zolang de zee nog niet is dicht- gevroren, is er weinig te eten voor ze.

Wat is mama aan het doen? Ze is de wanhoop nabij.

Ze moet pakken wat ze pakken kan.

Zeewier stilt de honger nauwelijks. Het is meer een vitaminesupplement.

Maar het is beter dan niets.

Terwijl moeder in het water jaagt, probeert het jong dit op het land.

Nog wat vaker oefenen.

Het jong krijgt nog steeds melk, maar mama heeft al maanden amper gegeten.

Deze beenderen van een walvis zijn jaren geleden al kaal gegeten.

Nu rest ze niets anders dan wachten tot de zee weer dichtvriest.

De winter introduceert zichzelf op dramatische wijze.

Met een kracht die sneeuwbaby's nooit eerder hebben ervaren.

De jongen hebben zo veel geleerd als ze konden.

En nu staat ze de uitdaging van hun leven te wachten.

Met de komst van het nieuwe seizoen trekt het rendier zuidwaarts.

1500 kilometer scheidt de kalveren van de rijkelijk begroeide vlaktes.

De eerste schrik is nu eindelijk weggeébd.

De wereld is getransformeerd.

In Japan zien de jongen voor het eerst in hun leven sneeuw.

In eerste instantie zijn ze alleen nieuwsgierig. Daarna worden ze creatief.

Sneeuwaapjes zijn snelle leerlingen. Dit aapje heeft een leuk tijdverdrijf ontdekt.

Sneeuwballen maken.

Het lastige is dat ze steeds wegrollen.

Misschien is dat juist het leuke, want hij neemt de bal weer mee naar boven.

Voor deze makaken hoort het maken van sneeuwballen bij hun unieke cultuur.

Door andere apen na te doen, probeert dit aapje bij de groep te blijven horen.

Als je jong bent, is sneeuw leuk en ontzettend spannend.

Maar soms duurt iets wat leuk is niet zo lang.

Sneeuwapen leven het noordelijkst van alle apen.

Ze leven in gebieden waar de temperatuur ver onder nul ligt.

Schuilen is niet mogelijk en eten is er nauwelijks.

Maar als sneeuwaap moet je vindingrijk zijn.

Ze eten bessen, bladeren, fruit, noten, en insecten.

As er op de grond niets te vinden is, gaan ze in het water zoeken.

De kleintjes dus ook.

Onder rotsen zitten kleine schaaldieren verstopt.

Dit babyaapje heeft van z'n moeder geleerd hoe hij die vangt.

Dat is vermoeiend, en het water is ook nog eens ijskoud.

Maar je moet blij zijn met wat je vindt.

De dikke vacht van volwassenen beschermt ze tegen wind en sneeuw.

Zo'n vacht hebben babyaapjes helaas nog niet.

Om te overleven moeten ze daarom af en toe pauzeren.

Wat verder de winter in bevriest ook de zee.

Het oppervlak verandert in een ijzige pap.

Langzaam klontert de pap samen in vlakke platen.

En dan, na een hoop duwen en trekken...

vriezen de platen uiteindelijk aan elkaar.

En dan is de zee weer land.

En dan is de Noordpool weer precies zoals ijsberen haar graag zien.

Zij kunnen weer over stevig ijs lopen en er zijn weer volop zeehonden te vangen.

Omdat ze zo veel gejaagd heeft, haalt deze moeder wat verloren tijd in.

Ringelrobben zijn er weer in overvioed en 'tijs smelt niet weg onder e voeten.

Mama heeft een topdag. En het jonge ijsbeertje ook.

Ze hebben hun buik rond gegeten. Tijd voor een dutje.

Het is min 28 graden. De ideale temperatuur voor ze.

Hoe zit het met de jonge poolvossen? Die zijn nu volwassen en leven alleen.

Hun vacht is de best beschermende van alle zoogdiervachten.

Met de perfecte camouflagekleur VOOr sneeuw.

Dit jong is nu enorm bedreven in het zoeken naar knaagdieren.

Maar het beste voedsel wordt bevroren opgediend.

Of't dier nu is omgekomen door ziekte of kou...

van dit volwassen rendier kun je heel lang leven.

Z'n ouders zullen trots op hem zijn.

Rendierenkalveren staan inmiddels ook op eigen benen.

Ze trekken zuidwaarts en blijven het slechte weer steeds een stap voor.

70 blijft de sneeuw begaanbaar en is er nog voedsel e vinden.

Er liggen nog wel poolvossen op de loer, maar de kalveren zijn nu sneller.

Geen gemakkelijke prooi meer.

De jonge rendieren hebben nog een zeer lange reis te gaan.

Maar de toekomst ziet er al een stuk rooskleuriger uit.

Niet alleen rendieren hebben een lange reis voor de boeg.

In de zomer vertrokken ze.

En nu hebben ze de hele poolcirkel rond gezwommen.

Ze zijn ruim een meter lang en bijna even groot als hun ouders.

Ze kunnen met één keer flink inademen een diepte halen van wel 500 meter.

Zo ervaren ze de ultieme vrijheid.

Voor de Japanse makaak ziet het leven er niet zo mooi uit.

In het vulkanische gebergte doet de sneeuwaap z'n naam eer aan.

Het weer is nog slechter geworden.

Maar zij hebben een geheim.

Dankzij de vulkaan bevindt zich hier een enorme jacuzzi.

Voor een aapje kan het leven haast niet mooter worden.

Omringd door familie en vrienden. Ein- delijk volledig opgenomen in de groep.

Ze laten hem niet in de kou staan.

Maar er is iemand die speciale aandacht nodig heeft.

Ze heeft hem er altijd doorheen gesleept. Ze heeft hem verzorgd, beschermd...

en hem alles geleerd wat hij weet.

Dankzij haar ziet zijn toekomst er goed uit.

Bedankt, mam.

Dankzij alles wat ze gaandeweg hebben geleerd...

hebben al onze sneeuwbaby's de zwaarste tijd van hun leven doorstaan.

Met een beetje hulp van familie en vrienden.