Original subtitles

‫پاریس، سال 1934

‫«زیرنویس اختصاصی از فیلیمو»

‫مترجم: «TheFlashPoint»

‫مادام؟

‫مادام کوری؟

‫زنگ بزنید آمبولانس بیاد.

‫چی شده؟

‫عجله کنید، اون خیلی ضعیف شده.

‫- عه اینکه مادام کوری ـه! ‫- بله.

‫کتاب «دوکلو»؟ ‫(میکروب‌شناسِ معروف هم عصر مادام کوری)

‫بله.

‫شما به میکروب‌شناسی علاقمند هستید؟

‫من به اون علومی که در اونها به تغییر نگرشِ ‫اشتباهِ مردم پرداخته نمیشه، علاقه‌ای ندارم.

‫من «پیِر کوری» هستم.

‫سلام، آقای «کوری».

‫خدانگهدار.

‫پاریس، سال 1893

‫مهمون دارید؟!

‫منم مزاحمتون شدم.

‫بله!

‫حالا وقتشه که بهمون بگید چرا مزاحممون شدین، ‫دوشیزه «اسکلودوسکا».

‫پروفسور «لیپمن».

‫میخوام به شدت اعتراض کنم!

‫دیشب، دوباره تجهیزات من جابجا شدن.

‫این موضوع، دلیل واضحی داره.

‫واضح‌تر از این حرف‌هاست! ‫این واقعاً یه جور بی‌احترامیه...

‫که توسط اون افرادی انجام شده که ‫در آزمایشگاه شما، به همراه من هستند.

‫اجازه هست جلوی این سوظن‌های ‫خیالیِ شما رو بگیرم، دوشیزه اسکلودوسکا؟

‫شاید بخاطر این بوده که تجهیزات شما، ‫فضای زیادی رو اشغال می‌کردن.

‫اگه تجهیزاتِ یه دانشمند، نمی‌تونه در مکانی ‫که بهش دعوت شده قرار بگیره، پس...

‫خب با این حرفتون موافقم. ‫ما وحشی هستیم، دانشمند نیستیم!

‫من فقط میخوام شما تضمین کنید که...

‫در این صورت میخوام ازتون درخواست کنم ‫که لطفاً آزمایشگاه من رو ترک کنید.

‫ترک کنم؟

‫اونجوری که دوست دارین، کار کنین.

‫ولی جایی ندارم برم.

‫پس مجبورید آزمایشگاه خودتون رو برپا کنید، ‫دوشیزه اسکلودوسکا!

‫بودجه‌ی کافی ندارم.

‫پس این موضوع که شما آینده نگری نمی‌کردین، ‫و مدام از من درخواست‌های مختلف می‌کردین،

‫به همه‌ی ما درس ارزشمندی رو میده.

‫شاید بخاطر این باشه که لهستانی‌ام؟

‫معلومه که نه!

‫یا اینکه چون من مرد نیستم!

‫آره خب، شاید علتش این باشه ولی «ماریا»...

‫ما الان توی پاریس هستیم و من ‫اسم «ماری» رو انتخاب کردم.

‫- بچه‌ت داره گریه میکنه. ‫- بله در جریان هستم.

‫خب حالا نمیخوای به فعالیت‌های مادرانه‌ت ادامه بدی؟

‫- ببخشید مادام. ‫- ممنونم.

‫ممنون.

‫چی میشه اگه بری یه سر بهش بزنی...

‫و ازش عذرخواهی کنی؟

‫این همه راه از لهستان اومدم تا اینجا، ‫تا بتونم به مطالعه‌ی علوم بپردازم.

‫نمی‌تونم ازش عذرخواهی کنم. ‫دیگه کاری با «علوم» ندارم.

‫میرم معلم میشم.

‫اوه، تو چقدر همه چیز رو شلوغش میکنی.

‫بچه‌ی خودت همه چیز رو شلوغش میکنه!

‫ماریا...

‫- عذرخواهی کن. ‫- نه، هرگز!

‫خودم یه راه پیدا می‌کنم.

‫نه.

‫لطفاً از ایستادنِ من در کنار خودتون، ‫برداشت خاصی نکنید.

‫شما همون خانمی هستید که توی خیابون ‫داشتید «دوکلو» میخوندین!

‫سلام.

‫من بغل تو وایسادم چون تو هم دقیقاً مثل من ‫خیلی ضایع هستی و...

‫من ضایع به نظر میام؟

‫...فکر میکنم اگه کنار همدیگه ایستاده باشیم، ‫یه مقدار از مقدار ضایع بودنمون کاسته میشه،

‫- من که احساس ضایع بودن ندارم. ‫- تا اینکه بخوایم جدا جدا وایسیم.

‫خب این تئوری هم به نوبه‌ی خودش جالبه.

‫من «پیِر کوری» هستم.

‫واقعاً خیلی از اسمت خوشت میاد! مگه نه؟ ‫این دفعه‌ی دومی ـه که داری میگی.

‫تو هم ماریا اسکلودوسکا هستی.

‫فکر نمی‌کنم اسمم رو بهت گفته باشم!

‫اون فوق‌العاده‌ست، مگه نه؟

‫رقاص رو میگم.

‫اگه دوست داشتی دوباره ببینیش، ‫باید بدونی که اسمش «لویی فولر» ـه.

‫کار تو بخاطر سپردن اسم دیگران ـه؟

‫اون به این رقص میگه: «رقص آتش.»

‫چرا؟

‫فکر می‌کنم بخاطر این باشه که ‫به روش زندگیِ شعله‌ها علاقه داره.

‫حق با توئه. اسمت رو بهم نگفتی. ‫ولی خودم میدونم.

‫به سه علت!

‫اول: تو از بین 23 دانشمندی که...

‫داخل دپارتمان هستن، تنها دانشمند زن هستی.

‫یه عدد اول هستم! ‫(عدد اول: یکی از مفاهیم ریاضی)

‫دو: شنیدم با پروفسور «لیپمن» سر و کار داشتی.

‫اسطوره‌ی بدنامی!

‫و سه:

‫مقاله‌ت درباره‌ی خواص مغناطیسیِ فولاد رو خوندم.

‫شامل نکات بی‌نظیرِ و برجسته‌‌ای هستش.

‫ممنونم.

‫حالا که شما اینقدر مهربون بودین،

‫باید اعتراف کنم که منم مقاله‌ی شما رو ‫در مورد تبلور خوندم.

‫که واقعاً هم، خیلی ازش لذت بردم.

‫ممنونم.

‫شنیدم که لیپمن چیکار کرده... ‫ تو رو از آزمایشگاهت انداخته بیرون. متاسفم.

‫نیازی به ترحم کسی ندارم، آقای «کوری».

‫- ولی اگه کمکی از دستم بر میومد... ‫- مشکلی واسم پیش نمیاد.

‫فقط محض اطلاع بگم من اصلاً قدردان نیستم، ‫چون دانشمند باید هوای دانشمند رو داشته باشه.

‫من توانایی بالایی دارم و کاری که دارم میکنم...

‫خب، هیچ اشکالی نداره که قدردان نیستید.

‫در ضمن، فکر می‌کنم لازم باشه اشاره کنم که ‫من قرار نیست معشوقه‌ی شما باشم.

‫همچین فکری به ذهنم خطور نکرده بود.

‫در ضمن تحملِ دخالت نابجا رو ندارم.

‫نباید بهم گفته بشه که آزمایش من ‫اینجوری بهتر میشه یا اینکه...

‫خب، من که از نشر علم لذت می‌برم، ‫و فکر می‌کنم که اگه با هم کار...

‫نمی‌تونم تحملش کنم!

‫خب پس باید یاد بگیری که تحمل کنی. ‫چون من از همکاری خوشم میاد.

‫من به کار تو علاقه نشون میدم...

‫و خوشحال میشم اگه تو هم به کار من علاقه نشون بدی.

‫دوشیزه اسکلودوسکا!

‫قبل از اینکه پشتت رو به تنها اتاقی بکنی ‫که قراره بهت ارائه بشه،

‫میشه حداقل بیای و ببینی کجا کار میکنم؟

‫معمولی ـه!

‫مارسل، آندره، موریس و پائول...

‫معرفی میکنم: ‫دوشیزه ماری اسکلودوسکا.

‫از دیدنتون خوشوقتم، دوشیزه اسکلودوسکا.

‫- خیلی چیزا از شما شنیدیم. ‫- جدی؟

‫احتمالاً آکادمی از دوتامون به یک اندازه متنفر ـه.

‫هر نوع پیشرفت چشمگیری از من دریغ شده،

‫پروفسور شدن...بودجه‌گرفتن...

‫چرا؟ خب خودمم خیلی مطمئن نیستم. ‫شاید حوصله‌شون رو سر بُردم.

‫شایدم ترسونده باشمشون. ‫ولی اونا هم بهم لطف چندانی نکردن.

‫تو دانشمندِ تقریباً مشهوری هستی.

‫خب دارم ازت درخواست میکنم که از این شهرت...

‫و فضای «معمولیِ» من استفاده کنی.

‫چرا اینو ازم میخوای؟

‫غریزه‌ام یه چیزی در موردت میگه.

‫غریزه، خیلی هم دلیل علمی محسوب نمیشه.

‫ولی بازم دلیل ـه!

‫بله.

‫بله، اینجا کاملاً نیازهای منو برطرف میکنه.

‫خوبه.

‫- چندین هفته‌ست داری اونو آزمایش میکنی. ‫- دارم بررسیش میکنم.

‫- دنبال چی هستی؟ ‫- وقتی حرف نمیزنم بهتر می‌تونیم نظاره‌گر باشم.

‫وقتی اورانیوم رو بررسی میکنم، متوجه میشم که...

‫تشعشعات کمتری نسبت به سنگ معدنش داره.

‫سنگ معدن اون از خود عنصرش قوی‌تره؟

‫دقیقاً.

‫- و من نمی‌تونم... ‫- حتماً یه ناهنجاری توی نتایج هست.

‫همین آزمایش رو 6 بار انجام دادم.

‫ولی با این وجود نتایج یکسان بود.

‫غریزه‌ی من بهم میگه که یه عنصر دیگه هست...

‫که نتایج رو تحریف میکنه.

‫فکر میکنی یه عنصر ناشناخته پیدا کردی؟

‫- اگه داری بهم میخندی پس... ‫- نه، بهت نمیخندم.

‫این خیلی هیجان انگیز ـه.

‫- ابزار اندازه‌گیریت، بدرد نخور هستن. ‫- تا الان که بی‌نقص کار کردن.

‫چطور ما میتونیم به اون ارقامی که میخوای ‫ دست پیدا کنیم...

‫در حالیکه اندازه‌گیریمون اصلاً دقیق نیست.

‫«مایی» وجود نداره.

‫به چیزی نیاز داری که بتونه در ابعاد میکروسکوپی ‫اندازه‌گیری‌ها رو انجام بده.

‫- نه، خواهش میکنم! ‫- چرا چرا. یه ایده‌ای دارم.

‫دنبالم بیا.

‫بیمارستان پاریس

‫آقای کوری.

‫ببخشید، یه مقدار فاصله‌ش زیاد بود.

‫فاصله‌ی این سفر، منو درگیر خودش نکرده،

‫ولی مقصدش چرا!

‫این یکی از بهترین بیمارستان‌های پاریس ـه. ‫یک سری تجهیزات هستن که...

‫ترجیح میدم وارد بیمارستان‌ها نشم.

‫ولی تو یه دانشمندی!

‫ماریا...

‫ترسیدی؟

‫از چی؟

‫از بیماریِ من.

‫نه.

‫خوبه.

‫چون نیازی نیست بترسی.

‫تو می‌میری؟

‫اگه درمانم کنی، نه!

‫چطور می‌تونم درمانت کنم؟

‫می‌تونی منو ببوسی.

‫اگه دوباره منو ببوسی، قول میدم نمیرم.

‫ولی «برونیا» میگه...

‫خواهرت همه چیز رو نمیدونه.

‫منو ببوس.

‫حسش کردی؟

‫نه.

‫اون صدای جهان بود...

‫که داره به سمتی جدید میچرخه.

‫به سمت ماریا اسکلودوسکا!

‫نمی‌تونم حسش کنم.

‫دوباره منو ببوس.

‫حالا...

‫میتونی حسش کنی؟

‫آره.

‫آره.

‫فکر میکنم حسش کردم.

‫تو منو درمان کردی.

‫ببخشید. ‫بیشتر از اون چیزی که فکرشو میکردم طول کشید.

‫حالت بهتره؟

‫به این نتیجه رسیدم که آزمایش من بدونِ ‫تجهیزات تو، کاملاً خوب پیش میره.

‫وقتی داشتیم روی کریستال‌ها کار میکردیم، ‫(کریستال‌های تبلور آب)

‫مجبور بودیم بارهای میکروسکوپی ‫رو اندازه‌گیری کنی.

‫و هیچ چیزی برای این کار نداشتیم.

‫تا اینکه اینو ساختم.

‫یه برق سنجِ چهار گوش ـه.

‫قابلیت اندازه‌گیریِ...

‫دقیقِ...

‫بارهای ریز الکتریکی در یه ماده رو داره.

‫پتانسیل الکتریکی هم اندازه‌گیری میکنه؟

‫تجهیزات تو، به اندازه‌ی کافی خوب نیست،

‫ولی مال من هست!

‫دانش تو معرکه‌ست.

‫منم همینطور!

‫داری پیشنهاد همکاری میدی؟

‫دقیقاً دارم همین کار رو میکنم.

‫اساساً همش به انحلال بستگی داره.

‫شوهرم دوباره داره بهم چپ چپ نگاه میکنه.

‫اصلاً همچین کاری نمی‌کنم.

‫الان داری فکر میکنی دارم از دوستان فرهیخته‌ت، ‫سوالاتِ احمقانه می‌پرسم.

‫سوالاتت واقعاً احمقانه نیستن.

‫مادرم بهم گفت: ‫«هیچوقت با یه مرد نابغه ازدواج نکن.»

‫اون تو رو ناامید میکنه، ‫تو هم اونو ناامید میکنی.

‫حالا چرا من تو رو ناامید کردم؟

‫گمان می‌کنم بهش این تلقین رو ایجاب کردین ‫که اون به اندازه‌ی کافی خوب نیست.

‫این خانم می‌تونه همینجا بمونه!

‫نه بذار من بکنم... ‫تو میتونی سوالاتت رو بپرسی.

‫خب شما...

‫شما سنگ معدن رو...

‫برمیدارید...

‫و اونو داخلش حل میکنید؟

‫ما اورانیت رو برمیداریم...

‫که سنگ خاصی ـه...

‫و از معدن بسیار دوری در «بوهم» استخراج میشه، ‫(واقع در جمهوری چک)

‫و در طول فرآیندی علمی، عناصری رو که...

‫می‌دونیم می‌تونیم جدا کنیم رو جدا می‌کنیم،

‫و به اونچه که باقی مونده، نگاه میکنیم.

‫حالا از چه فرآیند علمی‌ای استفاده میشه؟

‫سوال خیلی خوبی پرسیدی!

‫می‌کوبونیمش!

‫که به شدت کار سختی ـه.

‫بعدش اونو می‌جوشونیم،

‫که منجر به جدا شدن ماده میشه.

‫بعدش...

‫اسید و محلول قلیایی بهش اضافه می‌کنیم...

‫تا زمانیکه فقط اون چیزی که خالص ـه،

‫باقی بمونه.

‫و مواد زیادی برای جداسازی وجود دارن.

‫واقعاً ارزشش رو داره!

‫خیلی هیجان انگیز ـه.

‫حالا اصلاً چی شد که رفتین سراغ اورانیوم؟

‫- «بکرل». ‫- یه دانشمند بسیار بزرگ. ‫(هنری بکرل، یکی از کاشفان پدیده‌ی پرتوزایی)

‫بکرل، به صورت اتفاقی کشف کرد...

‫که نمک‌های اورانیومی که در یک کشو، ‫در پارچه‌ای سیاه پیچیده شده بودند...

‫روی صفحه‌ی عکاسی، از خودشون ردی بجا گذاشتن.

‫بعدش اون فکر کرد...

‫که اورانیوم یه جور واکنش غیرطبیعی ‫با عنصری در هوا داشته.

‫من میگم، این واکنش با خود عنصر بوده.

‫- تئوریِ خیلی جسورانه‌ایه! ‫- هنوز متوجه نمیشم.

‫انگور رو در نظر بگیر. ‫چطور از انگور، آبغوره میگیری؟

‫خب اول لهش میکنی، بعدش تخمیرش میکنی.

‫آره، خب حالا تصور کن انگور، خودشو له کنه، ‫خودشو تخمیر کنه...

‫ماهیت خودشو تغییر بده!

‫حالا اگه بهت بگم که...

‫وقتی انگور به آبغوره تبدیل میشه،

‫موج گسترده‌ای از انرژی آزاد میکنه،

‫انرژی‌ای که میشه ازش استفاده کرد، ‫اونموقع واکنشت چیه؟

‫هیجان زده میشی، مگه نه؟

‫آره فکر کنم. بله.

‫پس...علم در حال تغییر کردن ـه.

‫و همون افرادی که دارن علوم رو میگردونن...

‫همونایی هستن که باور داشتن جهان مسطح ـه! ‫و من میخوام بهشون ثابت کنم که اشتباه میکنن. ‫(اشاره به اعتقاد قدیمیِ کروی نبودن زمین، داره)

‫مثل کاری که نیوتون کرد.

‫- «ما»، نه «من». ‫- ممنونم.

‫می‌فهمم این نگاهت چه معنی‌ای داره، پیِر!

‫چه معنی‌ای داره؟

‫- مثل یه انگورِ در حال تخمیر شدن؟ ‫- آره.

‫- از اون قیاس خوشم اومد. ‫- قیاس خوبی بود.

‫ولی درست میگی.

‫یه جور خاصی بهت نگاه میکنم.

‫و گاهی اوقات...

‫احساس میکنم تو هم همین نگاه رو بهم داری.

‫وقتی مادرم مُرد، یک هفته نمی‌تونستم صحبت کنم.

‫و مردم فکر میکردن، داشتم عزاداری میکردم. ‫ولی اینطور نبود.

‫موضوع این بود که واقعاً نمی‌تونستم درک کنم...

‫که چرا چیزی به این مهمی، ازم گرفته شده.

‫من در تمام زندگیم آدم خودخواهی بودم، پیِر. ‫و اگه امیدواری که اینو تغییر بدی...

‫تو خودخواه نیستی! فقط...

‫غرق در افکار خودتی.

‫و دوست نداری هیچکس، چیزی که واسه توئه رو بگیره.

‫هیچوقت اون زن یا همسری که تو انتظار داری ‫نخواهم شد.

‫بهم میخندی؟

‫یه مقدار گستاخانه رفتار کردم...

‫میدونم، ما به زور همدیگه رو میشناسیم.

‫بخاطر این دارم میخندم که...

‫تو شانس خواستگاری ازت رو ازم دریغ کردی.

‫آره، درسته.

‫مگه نه؟

‫حالا از نظر علمی، اصلاً قصد خواستگاری کردن داشتی؟

‫خب از نظر علمی باید بگم ‫فکرش هنوز کامل در ذهنم شکل نگرفته بود.

‫همونطور که گفتی، به زور همدیگه رو میشناسیم.

‫ولی بله، گمون میکنم یه فکرایی داشتم.

‫ماری اسکلودوسکا...

‫تو از هر زنی که من می‌تونستم...

‫توی زندگیم آرزوش رو داشته باشم، بهتری!

‫و من هیچوقت تو رو به عنوان ‫ زنِ تام الاختیار خودم در نظر نمی‌گیرم. ‫(آزادی‌هات رو بعد از ازدواج محدود نمی‌کنم)

‫دوست دارم زندگیم رو باهات تقسیم کنم.

‫خیلی ممنون.

‫لطفاً از این طرف.

‫تکون نخورید.

‫وقتی زمانش رسید، ‫یادم بنداز که باید پاریس رو ترک کنیم.

‫هر چقدر که ممکنه ملیح‌تر ازم بخواه!

‫باید شگفتی‌های دنیا رو تجربه کنیم.

‫یادم بنداز...

‫تا این نیاز به بزرگنماییِ هرچیزی رو ‫از سرت بیرون کنم.

‫فکر میکردم دیگه کاری به زن‌ها نداشته باشم.

‫چیه؟

‫با چیزایی که تو برام تعریف کردی، ‫تو تجربه‌ی زیادی با زن‌ها نداشتی.

‫خب...

‫فکر میکردم بهتر باشه فقط روی علم تمرکز کنم.

‫واقعاً عاشق این جملات قلمبه و سلمبه هستی، ‫مگه نه؟

‫ولی تو منو تغییر دادی!

‫فکر میکنم چیز خورم کردی تا باهات راه بیام.

‫همچین کاری نکردم!

‫تو فوق‌العاده‌ای.

‫این واقعاً مسخرست.

‫دارم تو رو میبرم خونه‌ی بخت.

‫نه، تو الان چشمام رو بستی...

‫و بیشتر زحمت رو من دارم میکشم تا تو!

‫آکادمی، یه افتخار عروسی ما یه کاری کرده.

‫چون از دستاوردمون هیجان زده شدن؟

‫آره، اونا تصمیم گرفتن دیگه اینقدر وقت خودشون ‫رو با مسکن گزینیِ موقت برای تو هدر ندن...

‫و بیشتر روی دفع ضایعات اورانیت تمرکز کنن.

‫- حالا چرا باید چشمام بسته باشه؟ ‫- چون هیجان انگیزتره!

‫حاضری؟

‫سلام پائول.

‫- به کاخ «ورسای» خوش اومدی. ‫- این... ‫(اینجا واقعاً کاخ ورسای نیست. مسخره کرد)

‫دقیقاً اون چیزی نیست که ما انتظارش رو داشتیم. ‫ ولی...

‫مثل یه خونه‌ی موقت می‌مونه!

‫تازه هنوز داخلش رو ندیدی!

‫این...

‫چه چیزیه!

‫بیا داخل.

‫اونا خیلی به خودشون زحمت دادن!

‫واقعاً!

‫سلام.

‫یه بسته برای تحویل دارم. ‫ماری اسکلودوسکا؟

‫الان دیگه ماری کوری هستن، ولی جاش رو درست اومدی.

‫- میذارمش توی حیاط. باشه؟ ‫- ممنونم.

‫اورانیت اومده؟

‫- مراقب باش. ‫- مراقب هستم.

‫دوباره.

‫ایرن؟

‫ایرن.

‫آره.

‫اینجا.

‫آروم آروم، پائول.

‫اون رادیوم ـه.

‫رادیوم؟

‫یه اونس رادیوم!

‫از چهار تُن اورانیت تهیه شده.

‫هنوز اول کاریم ولی...

‫این زیباترین چیزی نیست که توی عمرت دیدی؟

‫مطمئنی؟ مطمئنی خودشه؟

‫مطمئنم.

‫آره.

‫زیباترین چیزیه که توی عمرم دیدم.

‫فکر کنم الان دیگه همه چیز تغییر کنه. مگه نه؟

‫آره.

‫ما فکر کردیم که یه عنصر جدید پیدا می‌کنیم.

‫اشتباه می‌کردیم.

‫چهار سال طول کشید...

‫4 تُن اورانیت،

‫40 تُن مواد شیمیاییِ خورنده،

‫و 400 تُن آب مصرف شد.

‫ما اینجاییم تا به شما...

‫دو عنصر جدید رو معرفی کنیم.

‫پولونیوم...

‫و رادیوم.

‫هممون فکر میکردیم که اتم‌ها، ثابت و پایدار هستن.

‫خب از قضا، بعضی‌هاشون اینجور نیستن!

‫و در ناپایداریشون...

‫اونا از خودشون تشعشعات ساطع میکنن.

‫من اسم اینو گذاشتم...

‫پرتو افشانی. ‫(رادیو اکتیویته)

‫اومدیم اینجا تا بهتون بگیم که اساساً...

‫از ریشه، برداشتتون از اتم، اشتباه ـه.

‫تکون نخورید!

‫خانواده‌ی کوری، ‫پرتو افشانی را کشف کردند.

‫مادام کوری ادعا کرد که...

‫کاشف دو عنصر رادیوم و پلونیوم می‌باشد.

‫«برداشت شما از اتم اشتباه است»

‫رادیوم از قوانین بنیادین تخطی میکند...

‫اتم‌های ناپایدار!

‫پرتو افشانی، زندگی، مرگ.

‫خانم یا آقا؟

‫معلومه یه خانم.

‫باشه مشکلی نداره.

‫سلام.

‫- سلام. ‫- سفارش دادی؟

‫- نه. ‫- ماءالشعیر! - ماء‌الشعیر؟

‫- چیه؟ ‫- گرفتمش.

‫- چیو؟ ‫- من الان یه پروفسور هستم.

‫- چــــی؟ ‫- آره!

‫بالاخره اونا فهمیدن که من چه پتانسیلی دارم.

‫مراقب باش.

‫چرا؟

‫- نه! ‫- چرا.

‫من پروفسور کوری هستم و قراره دو تا بچه داشته باشم!

‫بابایی!

‫تبریک میگم، پروفسور کوری.

‫داریم کجا میریم؟

‫دارم میبرمت یه جایی که ازش خوشت میاد.

‫ولی من خسته‌ام! حامله هم هستم.

‫اینجا هم خیلی سرده.

‫«لویی فولر» ما رو به یه نمایش دعوت کرده.

‫لویی فولر؟

‫روح‌گرایی؟ اوه، شوخیت گرفته؟!

‫اینم مثل همه‌ی علوم می‌مونه.

‫چرت و پرت نگو. ‫اونجا چیزی برای دیدن یا آنالیز کردن وجود نداره.

‫تو پرتو افشانی رو هم نمی‌تونی ببینی.

‫نه اون خیلی فرق میکنه.

‫عصر بخیر، لویی.

‫ما در دنیایی زندگی می‌کنیم...

‫که نور نامرئی...

‫می‌تونه از جسم عبور کنه،

‫و استخوان‌های زیر خودش رو افشا کنه.

‫- با استفاده از اشعه‌های ایکس... ‫- هیس!

‫میخوام روحِ...

‫بتهوون رو احضار کنم.

‫تا بر من هویدا بشه.

‫اشعه‌ی ایکس؟

‫- منظورش پرتوهای اورانیوم ـه؟ ‫- آره.

‫تا لحظاتی دیگر...

‫جلوه‌ی...

‫بتهوون...

‫بر روی...

‫این صفحه‌ی عکاسی، نمایان خواهد شد.

‫حالا بتهوون قراره زنده بشه.

‫اون داره از علم ما استفاده میکنه ‫تا کار خودشو به پیش ببره.

‫هر دانشمندی روی علم قبل از خودش کار میکنه.

‫تو به این میگی علم؟

‫این میتونه تحولی در علم باشه.

‫متوجه نیستی؟ ما همین الانشم علم رو ‫برای همیشه تغییر دادیم.

‫روی اون یکی قوی‌تره.

‫قطعاً این بهتره.

‫یه پیشنهاد دیگه بهمون شده.

‫چی میخوان؟

‫نمک‌های بودار رادیو اکتیو.

‫این درمانی برای کچلی ـه.

‫تو چی جوابشون رو دادی؟

‫«ما رادیوم نداریم. مجوز هم نداریم. ‫شما هم هر کاری خواستید بکنید.»

‫اگه مجوز داشتیم، آزمایشگاهمون هم بزرگتر میشد.

‫میدونم دستاوردهای علم، مهمتر هستن...

‫اگه مجوز میگرفتیم، دیگه مردم نمی‌تونستن ‫از این دستاوردها لذت ببرن.

‫من مطمئن نیستم که مردم از دستاوردهامون ‫آگاهی داشته باشن.

‫اوه، باور کن مردم می‌تونن این دستاوردها رو ببینن.

‫کبریت‌های رادیو اکتیو.

‫چندتا سیگار رادیو اکتیو.

‫شکلات رادیو اکتیو.

‫خمیردندون رادیو اکتیو.

‫یه نامه اینجاست که درباره‌ی ...

‫پودر زیباییِ رادیو اکتیو ـه.

‫لویی فولر ازمون ژاکت‌های رادیو اکتیو ‫برای رقصش میخواد.

‫نگران نباش، بهش گفتم ژاکت درست نمی‌کنیم.

‫شنیدی توی تئاتر «برادوی»، مراسم رقصی به ‫افتخار کار ما گرفته شده؟

‫مراسم پیف، پف، پوف!

‫این چه کاری بود ما کردیم؟

‫خب...

‫اون چیه؟

‫چیزی نیست.

‫هانری دنلوس، که متخصص پوست ـه، چند روز پیش ‫با کلی ذوق اومد پیش من؛

‫اون یه مقدار رادیوم کلرید روی تومور گذاشته،

‫و مقدار قابل توجهی، کوچیک‌تر شده.

‫کوچیک‌تر شده؟

‫دو هزار سال،

‫سرطان...بیماریِ لاعلاج!

‫باورت میشه؟

‫دارن یه گروه تحقیقاتی درست میکنن.

‫اون فکر میکنه، رادیوم ما ‫می‌تونه سرطان رو درمان کنه؟

‫دنلوس، تازه شروعشه!

‫میتونم احساس کنم که کارمون، می‌درخشه.

‫می‌تونم احساس کنم که دنیا رو عوض میکنه.

‫کلیولند، سال 1957

‫آقای وارنر؟ من دکتر جنکینز هستم.

‫و تو، باید پیتر باشی.

‫سلام.

‫میدونی این آقا کیه؟

‫ایشون آقای دکتر هستن. ‫قراره حالت رو خیلی بهتر کنه.

‫بعدش میدونی چی میشه؟ ‫هممون میریم خونه‌هامون.

‫میخوایم از شتاب‌دهنده‌ی خطی استفاده کنیم.

‫شتاب‌دهنده‌ی چی؟

‫این یکی از بروزترین دانش‌های عصر جدید ـه، ‫آقای وارنر.

‫حالا قبلاً ازش استفاده کردین؟

‫در این بیمارستان، پسرتون اولین کسیه که ‫داره این فناوری روش استفاده میشه.

‫توی جهان، فقط پنج عدد از این دستگاه وجود داره.

‫پسر من، یه میمون نیست که بخواید روش آزمایش کنید.

‫اگه راهی برای درمان پیتر پیدا نکنیم...

‫سرطان اون پیشرفت میکنه و ‫به همه‌ی اعضای حیاتیش نفوذ میکنه.

‫این ماشین می‌تونه تومورش رو کوچیک کنه، ‫من اینو تضمین میکنم.

‫حالا اگه به اندازه‌ی کافی کوچیکش بکنیم، ‫نمی‌تونم به قطع بگم ولی...

‫به طرز چشمگیری، شانس زنده موندنِ ‫بچه‌تون رو بیشتر میکنه.

‫می‌خوام ببینمش.

‫البته.

‫از چیزی که انتظارش رو داشتم بزرگتره.

‫این دستگاهی ـه که قدرت باورنکردنی ـه ‫در درون خودش داره.

‫پس در نتیجه باید بزرگ باشه.

‫صبر کن ببینم... ‫اون قراره بره داخلش؟

‫نه.

‫اینجا بسته میشه.

‫بسته میشه؟

‫فقط برای اینکه تکون نخوره.

‫وقتی از اشعه‌ها استفاده میکنیم...

‫باید خیلی دقیق عمل کنیم.

‫دردش هم می‌گیره؟

‫آقای وارنر، این دستگاه، ‫زندگیِ پسرتون رو بهبود می‌بخشه.

‫حتی ممکنه نجاتش بده!

‫خیلی‌خب.

‫تکون نخور، پسرم.

‫خبر بد؟ خبر بدی آوردی؟

‫نه، خبر بدی نیست. همه چیز خوب پیش رفت.

‫جواب داد؟ یعنی...اون بهتره؟

‫راه درازی در پیش داریم آقای وارنر، ‫ولی شروع خوبی داشتیم.

‫میخواید ببینیدش؟

‫قسم میخورم این آخرین باریه که میام اینجا.

‫فقط صبر کن و نگاه کن.

‫پیِر!

‫اون نیاز به محیط ساکتی داره تا ‫اکتوپلاسم پدیدار بشه. ‫(ماده‌ی ساطع شده از افراد در حالت خلسه)

‫چیه؟

‫- رادیوم اذیتت میکنه؟ ‫- نه، درش آوردم.

‫معلوم شد که به گوشت بدن آسیب میرسونه،

‫رنگش رو خاکستری کرد.

‫- این ضایعه‌ست؟ ‫- پیِر!

‫مجذوب کننده‌ست!

‫اون یه حقه بازِ به تمام عیار ـه!

‫اونوقت اونا یه جور رابطه‌ی دوستانه‌ی مرموز ‫با هم برقرار کردن.

‫شوهرم قول داده تا در زمان اجرا و قبل و بعدش، ‫وزنِ اون زن رو اندازه بگیره...

‫تا ببینه که واقعاً یه روح...

‫وارد بدنش میشه یا نه.

‫فکر میکنم حسودیت شده!

‫من حسودیم نشده...فقط...

‫فقط عصبانی‌ام! ‫چون فکر میکنم باید کارمون رو خیلی جدی‌تر بگیره.

‫- اوه خدای من... ‫- چیه؟

‫اون منو شناخت.

‫ما روی صفحه‌ی اول روزنامه‌هاییم.

‫اون منو شناخت.

‫مردم باورشون نمیشه من خواهرِ مادام کوریِ مشهورم.

‫شهرت برای احمق‌ها مهمه.

‫تازه همین موضوع باعث شده ‫ایده‌های خیلی عجیبی به ذهن پیِر برسه.

‫خب بذار اون عجیب‌غریب باشه!

‫با خوشی‌هاش خوش‌ بگذرون.

‫آخه با روح‌گرایی؟

‫ایمان داشتن به این چیزا اونقدرا هم بد نیست.

‫منم ایمان دارم. به بشریت و پیشرفت ایمان دارم!

‫ولی ایمان به جهان پس از مرگ، ‫هیچ اساس علمی‌ای نداره.

‫هیچوقت فکر نمیکنی که شاید مادر...

‫الان یه جایی بهتر از اینجا باشه؟

‫چرا!

‫توی یه سوراخ، زیر زمین، توی لهستان!

‫جایی که خیلی بهتر از پاریس ـه.

‫ماریا،

‫تو خیلی بدبین هستی!

‫نه عزیزم. من فقط واقع‌بین هستم.

‫داری برای کی نامه می‌نویسی؟

‫اونا میخوان بهم مدال لژیون افتخار رو بدن.

‫منم دارم جواب میدم.

‫چه جوابی؟

‫خب ازشون میخوام از وزیر تشکر کنن، ‫ولی نیازی به این تشریفات ندارم.

‫از طرف دیگه...

‫واقعاً به یه آزمایشگاه بهتر، نیاز دارم.

‫خیلی سرفه میکنی!

‫جدی؟

‫ماری...

‫منو نبر بیمارستان! من بیمارستان بیا نیستم.

‫همینجا منتظر بمون.

‫- اوه! اوه نهههه! ‫- انبرِ جراحی لطفاً.

‫حالا ازت میخوام زور بزنی.

‫- نمی‌تونم. نمی‌تونم. نمی‌تونـ... ‫- فقط نفس بکش عزیزم.

‫- نه!!!! ‫- تقریباً تموم شده.

‫فکر کردم از دستش دادیم.

‫ماری کوریِ مشهور، نیاز به کمک داشت ‫و همه با کله دویدن و اومدن.

‫اون باید می‌مُرد!

‫ولی اونا نجاتش دادن.

‫تو رو هم همینطور.

‫«ایو» ‫(معادل اسم حوا)

‫ایرن.

‫داری به چی فکر میکنی؟

‫نمیدونم.

‫به هیچی فکر نمیکنی؟

‫نمی‌دونم.

‫همیشه باید به یه چیزی فکر کنی.

‫تو به چی فکر میکنی؟

‫چیزایی که تو هنوز خیلی جوونی تا بفهمی.

‫کارِ ما نامزد دریافت جایزه‌ی نوبل شده.

‫بخاطر همون کشف پرتو افشانی.

‫در تقدیرنامه...

‫فقط به اسم من اشاره شده.

‫و...

‫و؟

‫و من بهشون گفتم اگه قرار باشه ‫جایزه‌ی نوبلی رو ببریم...

‫با همدیگه می‌بریمش.

‫اوه، پائول. من به اون صندلی نیاز دارم.

‫ساعت چنده؟

‫دوازده و ده دقیقه.

‫توی سوئد ساعت چنده؟

‫دوازده و ده دقیقه.

‫مطمئنی دلت میخواد اینجا باشی؟

‫به نظر...

‫به نظر اینجا جای درستی میاد.

‫استوکهولم، سال 1903

‫جامعه‌ی بشری از...

‫حاضرید آقای کوری؟

‫نه!

‫ممکنه تصور بشه که...

‫رادیوم در دست افراد نابجا و مجرم، ‫میتونه خیلی خطرناک باشه.

‫سرهنگ تیبتس، از پرواز انولاگی هستم.

‫واشینگتن، صدای منو دریافت می‌کنید؟

‫دریافت شد، سرهنگ تیبتس. تمام!

‫واشینگتن، کاپیتان رابرت لویی، همین الان بهم ‫اطلاع داد که «پسر کوچولو»، الان آماده‌ست.

‫اجازه‌ی رها کردن. تمام!

‫اجازه داده میشه، سرهنگ.

‫اینجا ممکنه این سوال پیش بیاد...

‫که بشریت از دانستنِ رازهای طبیعت، ‫سود میبره یا نه.

‫که آیا آماده‌ست تا از اون‌ها منفعت ببره یا نه!

‫و آیا این دانش، براش مضر ـه یا نه!

‫با علامت من...

‫سه،

‫دو،

‫یک.

‫نمونه‌های بارزی در اکتشافاتِ جوایز نوبل ‫موجود است که نشان می‌دهد...

‫همانطور که مواد منفجره‌ی قدرتمند ‫به بشر کمک کرده...

‫تا کارهای فوق‌العاده‌ای بکنند،

‫همچنین اسباب وحشتناکی برای تخریب هستند.

‫اگر در دستانِ مجرمین بزرگ قرار بگیرند،

‫مردم را به جنگ، سوق می‌دهند.

‫هیروشیما، سال 1945

‫من یکی از اون افرادی هستم که باور دارن، ‫با جایزه‌ی نوبل...

‫بشریت، بوسیله‌ی این اکتشافات جدید، بیش از بدی...

‫خوبی رو به ارمغان میارن.

‫برگشتی؟!

‫آره.

‫همه چیز بر وفق مُراد پیش رفت؟

‫بله.

‫همه‌ی اون تمجیدهایی که احساس میکردی ‫لیاقتشون رو داری، ازت انجام شد؟

‫سخنرانی من، کاملاً درباره‌ی تو و کارِت بود.

‫ولی من فقط یه همسر ساده‌ام! مگه نه؟

‫- تاحالا جوری باهات رفتار کردم که این حس رو بکنی؟ ‫- من همسرِ پیِر کوری هستم.

‫تو گفتی به تشریفات حرفه‌ای اهمیتی نمیدی، ‫تنها چیزی که برات مهمه، موفقیت‌هامون ـه.

‫من بودم که واسه‌ی این چیزا جنگیدم.

‫منم دارم همون کاری رو میکنم که یه همسر خوب ‫باید انجام بده: برات بچه میارم...

‫و واست خونه‌داری می‌کنم.

‫باید از پاریس بریم بیرون. ‫پاریس هر دوتامون رو آلوده میکنه.

‫چطور جرأت کردی؟ چطور جرأت کردی نبوغ منو بدزدی؟ ‫چطور جرأت کردی بجای من مورد تمجید قرار بگیری؟

‫باید بریم بیرون و یه مقدار هوا بخوریم.

‫«من یکی از اون افرادی هستم که باور دارن، ‫با جایزه‌ی نوبل...»

‫- نه، من خیلی واضح گفتم... ‫- «بشریت، بوسیله‌ی این اکتشافات جدید...»

‫- «بشریت، بیش از بدی...» ‫- ماری، من خیلی واضح گفتم که این کار جفتمون بوده.

‫نبوغ منو دزدیدی، و واسه خودت کردیشون! ‫اصلاً نباید بدونِ من میرفتی!

‫تو تازه فارغ شدی!

‫مریض‌تر از اون حرفا بودی که بخوای سفر کنی، ‫در ضمن، اصلاً نمیخواستی بیای!

‫باید چیکار میکردم؟

‫این موضوع از هر دوی ما بزرگتره، ماریا!

‫و یه نفر باید میرفت اونجا تا نماینده‌ی این ‫دستاورد می‌بود.

‫خفه!

‫هیچوقت متوجه نشدی! ‫عصبانی بودی چون اونا تو رو یکی از خودشون نمیدیدن.

‫اوه، چقدر منو خوب میشناسی!

‫منم عصبانی بودم، چون اونا اشتباه میکردن.

‫ولی هیچوقت هیچکدوم از اینا رو نمیخواستم. ‫فقط میخواستم به دانش بشری خدمت کنم.

‫اونوقت من تو رو به دانشمند بهتری تبدیل نکردم؟

‫ما با همدیگه دانشمندان بهتری نیستیم؟

‫معلومه که هستیم.

‫چون تو یکی از بهترین نبوغی هستی ‫که تابحال دیدم، ولی از قضا من نابغه‌تر هستم.

‫ماریا، مشکل اصلیِ تو غرورت ـه!

‫مشکل اصلیِ من، تویی...

‫بعلاوه‌ی اینکه اینقدر دوستت دارم!

‫مشکل این نیست که متوجه نباشم ‫چه رابطه‌ای بین ما برقراره!

‫مشکل اینه که نمی‌دونم ‫زندگیِ من بدونِ تو چی میشد!

‫حتی وقتی بچگی‌های خودمو تصور می‌کنم...

‫به یه نحوی، تو اونجایی.

‫کاش تو هم توی سوئد کنارم می‌بودی.

‫کاش می‌تونستیم با همدیگه بریم اونجا.

‫من مریضم، ماری.

‫مریضم!

‫و سرفه‌های خونی میکنم.

‫بیا از پاریس بریم بیرون،

‫و استراحت کنیم و بهتر بشیم.

‫آزمایشگاه چی میشه؟

‫می‌مونه واسه بعد.

‫- بیا خودمون رو نجات بدیم. ‫- خیلی کارها برای انجام دادن باقی مونده.

‫خواهش می‌کنم، ماری.

‫خواهش میکنم!

‫پیِر! خیلی دور نشی.

‫ماریا!

‫کجایی؟

‫مراقب باش!

‫سلام، دوست قدیمی!

‫بدرود!

‫لیست نامزدها رو داریم؟

‫خب، ازش کپی دارید؟

‫خوش اومدین، مادام کوری.

‫نمی‌دونم چرا باید میومدم اینجا!

‫شما به این بخاطر اینجایید که هیئت مدیره مایله...

‫ شما جایگاهِ پروفسور کوری در دانشگاه رو بگیرید.

‫میخواید جایگاه پیِر رو بهم بدید؟

‫ما نمیخوایم چیزی بهتون بدیم،

‫داریم با یه سری نامزدهای احتمالی مصاحبه میکنیم،

‫و با خودمون فکر کردیم که این جایگاه ‫باید به شما برسه.

‫حالا اگه این پست رو نخوام، چی؟

‫یه نامزد کم میشه!

‫دوست دارم این مقام با توجه به ‫شایستگی‌های خودم بهم داده بشه.

‫اگه میخواین از سر ترحم این کار رو بکنید، ‫پس همون بهتر که نکنید.

‫اگه میخواین با توجه به یه جور تشریفات بهم بدین...

‫ندین بهتره!

‫- خب، اگه... ‫- دیگه چیزی برای گفتن ندارم.

‫شغلی نیست که بخوامش ولی شغلی ـه که ‫حاضر به گرفتنش هستم.

‫و اگه علم و دانشم به اندازه‌ی کافی، ‫کیفیت من رو برای شما نمایان نمیکنه...

‫پس برداشتتون از علم من کاملاً اشتباه بوده.

‫عذر میخوام، آقایون.

‫متاسفانه رفتارهای خاصی داره.

‫این یه دستاورد محسوب میشه، ماری!

‫اولین پروفسور زنِ دانشگاه سوربن؟

‫همچین ترفیعی خیلی واست خوبه.

‫اونم برای اولین برنده‌ی زنِ جایزه‌ی نوبل ‫در فرانسه و جهان!

‫جایزه‌ی نوبل؟ یادت نمیاد؟ ‫من اصلاً نامزد هم نشده بودم.

‫این پیِر بود که برای من و برای کارِمون جنگید،

‫و بدون اون هیچوقت برنده نمیشدم.

‫اون همه چیزم بود، ‫و حالا...اون...اون دیگه رفته.

‫و من...

‫من گُم شدم.

‫این دوران میگذره، ماری.

‫نه، نمیگذره.

‫- داری با قدرت پیش میری. ‫- دیگه از قدرتمند بودن، خسته شدم.

‫نمیخوام قدرتمند باشم. میخوام ضعیف باشم.

‫خب، اگه پیِر بود اینو نمیخواست.

‫فکر میکنی میتونی بجای اون صحبت کنی؟

‫منم دلم واسش تنگ شده.

‫اومدش!

‫میخوام درباره‌ی رادیوم بهتون بگم.

‫عنصری عجیب...

‫و شگفت انگیز...

‫چون...

‫اونطور که باید و شاید، رفتار نمیکنه.

‫نوادا، سال 1961

‫بمب اتم. شاهدِ انفجار آن باشید. ‫تنها نفری 50 دلار!

‫به اینجا میگن «شهر نفرین‌شده»

‫به نظر میاد زحمات بی‌دریغی اینجا کشیده شده.

‫اون مانکن ـه شبیه این مانکن‌های فروشگاهِ ‫«جی‌سی‌پنی» می‌مونه.

‫از ما خیلی شیک‌تر هستن! ‫از این خنده‌م میگیره.

‫فکر می‌کنید این همه جزییات لازم بوده؟

‫خیلی باحاله، مگه نه؟

‫اوه، نه، نه، نه.

‫اوه، از همگی عذر میخوام.

‫- اشکالی نداره. ‫- واقعاً عذر میخوام.

‫عینک‌ها!

‫یه سری از مردم میگن، رادیوم من اونا رو مریض کرده.

‫تو مریضی؟

‫نه.

‫تو چی؟

‫آره.

‫کم‌خونی دارم.

‫ولی هیچ مدرکی وجود نداره. مدرکی نیست که...

‫یه سری از مردم میگن...

‫شاید همین، پیِرِ عزیز من رو ضعیف کرده ‫و اون نتونسته از سر راه بیاد کنار.

‫جمجمه‌ی پیِر له شده بود!

‫رادیوم، هیچوقت نمی‌تونسته همچین کاری بکنه.

‫بدونِ اون هیچ کاری نمی‌تونم بکنم.

‫- اگه زنده بود، ازت میخواست ادامه بدی، ‫- میدونم.

‫ازت این انتظار رو میداشت!

‫منم ازت همین انتظار رو دارم.

‫تو بهترین زنی هستی...

‫که تابحال دیدم.

‫بهترین آدم!

‫میدونم چی رو از دست دادی، ماری.

‫پیِر یه بار بهم گفت که ‫نمی‌تونه زندگی بدونِ منو تصور کنه.

‫ولی من هیچوقت جواب این حرفش رو ندادم.

‫ولی باید میدادم!

‫چیزی برای خوردن میخواید؟

‫نه.

‫پس برید!

‫پرتو افشانی... ‫(رادیو اکتیویته)

‫انتشار ناگهانیِ ...

‫تشعشعات، یا ذرات، بعد از...

‫شکاف هسته‌ای می‌باشد که بوسیله‌ی ‫سازمان‌دهیِ داخلیِ خاصی صورت می‌گیرد...

‫که ساختار آن بسیار ناپایدارتر است.

‫ذراتی که از هسته، منتشر میشن...

‫در نتیجه‌ی ناپایداری هسته، بوجود می‌آیند.

‫برای امروز بسه. از همگی ممنونم.

‫اونقدری که به نظر میرسه، بد نیست.

‫- میدونیم کیا توی این ماجرا دخیلن؟ ‫- دو نفر هستن.

‫«مارسل دمالندر» و «موریس دمینیترو»

‫اونا دارن توریوم ایکس رو آماده میکنن.

‫توریوم ایکس برای کی؟

‫کارخونه‌ای خارج از پاریس.

‫- موریس چند وقتی میشه که حالش خوب نیست. ‫- چرا؟

‫- سرطان خون گرفته. ‫- مارسل چی؟

‫اون کم‌خونی داره.

‫کم‌خونیِ مزمن.

‫- اونوقت میشه مستقیم به این قضیه ارتباطشون داد؟ ‫- معلومه که میشه.

‫همه‌ی اینا بخاطر تشعشعات و عوارض اونه.

‫این بیماران، دائماً با ‫ناهنجاری‌های بیشتری روبرو میشن.

‫هیچوقت از این ماجرا بی‌خبر نبودیم.

‫حالا باید از قبل، آگاه‌تر باشیم!

‫شوهر خودش رو از دست میده و شوهر من رو میگیره!

‫ماری کوریِ بزرگ...

‫به یه دزد، تنزل پیدا کرده!

‫نه.

‫تو ماری کوری نیستی.

‫حتی شایسته‌ی اون اسم نیستی.

‫اسم تو...

‫ماریا اسکلودوسکا ـه و لهستانی هستی.

‫یه زن کثیفِ لهستانی!

‫زنِ کثیف لهستانی‌ای که سمی رو اختراع کرد...

‫که دنیا فکر می‌کرد شگفت‌انگیز ـه!

‫ولی من میدونم تو چجور آدمی هستی.

‫صداش رو شنیدم.

‫با این وجود داخل موندی!

‫میخواستی بیام بیرون و حرف‌هاش رو تکذیب کنم؟

‫کار منطقی این بود که داخل بمونم، پس داخل موندم!

‫متاسفم که اون حرف‌ها رو زد.

‫متاسف نباش.

‫ماری؟

‫چیه؟

‫حالا چیکار کنیم؟

‫4 صفحه از این روزنامه‌ی ملی‌گرای آشغال، ‫درباره‌ی این موضوع نوشته!

‫همسرش، یه کارآگاه خصوصی استخدام کرده.

‫اونا نامه‌هامون رو دزدیدن!

‫اون رفته پیش روزنامه‌ها و تشویقشون کرده ‫که اینا رو چاپ کنن.

‫ درباره‌ی یه سری نصیحت بود که بهش کرده بودم، ‫بیشتر درباره‌ی اینکه بهش روی خوش نشون نده.

‫این روزنامه به نظر از این موضوع که زنان باید ‫در زندگیِ خودشون روی خوش ببینن، داغ کرده.

‫ولی اینا مسائل شخصی هستن...

‫- تو داری درباره‌ی زندگیِ... ‫- زندگیِ زناشوییشون صحبت میکنم! آره!

‫تو و همه‌ی افراد دیگه رو...

‫- ...شوکه کردم! ‫- ماریا.

‫تو منو شوکه نکردی.

‫فقط اینکه نباید درباره‌ی این چیزا نامه بنویسی!

‫اینا مسائل شخصی‌ان!

‫نباید نوشته بشن.

‫مردم دارن نگاه میکنن.

‫اونا همیشه نگاه کردن.

‫اینجوری نه! با تنفر نگاه نمی‌کردن.

‫رسواییِ ماری کوری

‫از فرانسه برو بیرون، خودشیفته‌ی بدبخت!

‫موعظه درباره‌ی مسائل زناشویی

‫آشغالِ تفاله، برگرد کشور خودت!

‫لهستانیِ کثیف! ‫(روزنامه: دخالت در روابط شخصی)

‫در حال تجدید نظر برای نامزدیِ مادام کوری

‫ماری، میشه یه لحظه باهات صحبت کنم؟

‫نمیشه صبر کنی؟

‫نه.

‫اون بهم میگه اگه برم خونه، همه چیز تموم میشه.

‫متاسفم ولی این قضیه هیچوقت تموم نمیشه.

‫نمیخوام اون بازم بهت صدمه بزنه.

‫فکر میکنم صرف نظر از هر کاری که تو بکنی، ‫آسیبی که به من رسیده، دائمی باشه!

‫ماری، تو گفتی هیچوقت دوستم نخواهی داشت.

‫اگه پیِر بود، نمیخواسـ...

‫من که میگم الان توی این مکالمه، ‫آوردنِ اسم اون اشتباهه! تو چطور؟

‫تو منو ترک نمیکنی.

‫من که یه سگ گمشده نیستم. ‫فقط داری منو ول میکنی تا راه خودمو پیدا کنم.

‫حالا برو و شجاع باش!

‫- ماری؟ ‫- ولی منتظر ترحم من نباش ولی میدونم میشی.

‫اونجا رو بستن.

‫اون مُرد.

‫بعدش اونجا رو بستن.

‫هیچوقت فکر نمی‌کردم اینجا... ‫فکر نمی‌کردم که...

‫کاری که میکرد، ارزشی داشته باشه.

‫تو دانشمندی.

‫اون هنرمند بود.

‫یا یه چیز دیگه.

‫دقیقاً نمی‌دونم اون چی بود.

‫اون مُرد!

‫لویی، تو بهم کمک میکنی؟

‫من اینجا رو درک نکردم ولی تو کردی، ‫و من...

‫میتونی کاری که اون میکرد رو بکنی؟

‫میخوام شوهرم رو ظاهر کنی.

‫فکر نمیکنم حتی خودشم می‌تونست همچین قولی بهت بده.

‫خواهش میکنم! میشه شوهرم رو ظاهر کنی؟

‫خواهش میکنم! میشه شوهرم رو ظاهر کنی؟

‫خواهش میکنم! میشه شوهرم رو ظاهر کنی؟

‫خواهش میکنم! میشه شوهرم رو ظاهر کنی؟

‫خواهش میکنم! میشه شوهرم رو ظاهر کنی؟

‫خواهش میکنم! میشه شوهرم رو ظاهر کنی؟

‫خواهش میکنم! میشه شوهرم رو ظاهر کنی؟

‫خواهش میکنم! میشه شوهرم رو ظاهر کنی؟

‫خواهش میکنم! میتونی شوهرم رو ظاهر کنی؟

‫خواهش میکنم...میشه...شوهرم رو ظاهر کنی؟

‫خواهش میکنم. ‫ میشه شوهرم رو ظاهر کنی؟

‫چرنوبیل، سال 1986

‫بگیرش!

‫نفس بکش!

‫برو، برو، برو، برو.

‫مستقیم!

‫پس داره ترکت میکنه؟

‫اون...به اندازه‌ی کافی قوی نبود.

‫قطعاً برای مطبوعات به اندازه‌ی کافی قوی بوده!

‫این به اصطلاح ملی‌گراها تو رو ‫یه «لهستانیِ کثیف» و «یهودی کثیف» خطاب میکنن.

‫سعی کن بهشون بگی من یه یه «مسیحیِ کثیف» ‫و «مسیحیِ آزمایشگاهیِ کثیف» هستم.

‫اونا گوش نمیدن!

‫ماریا...

‫من دارم میرم خونه.

‫لهستان!

‫- تو باهام میای؟ ‫- من متعلق به همینجام.

‫اونا که اینطور فکر نمیکنن.

‫فرانسه، خونه‌ی ایرن و ایو ـه. ‫(دوتا بچه‌هاش رو میگه)

‫ایرن و ایو، عاشق لهستان میشن.

‫کار من اینجاست!

‫لهستان تغییر کرده.

‫از تو تقدیر و تمجید میکنن.

‫پیِر اینجا خاک شده!

‫اونا بیرون خونه‌ی تو وایمیسن...

‫و جیغ میزنن که تو از اینجا بری.

‫از کِی تاحالا نظر مردم باعث شده که ‫من توی کاری تجدید نظر بکنم؟

‫برو خونــــه!

‫لهستانیِ کثافت!

‫لهستانی!

‫لهستانـــی!

‫رشدت آهسته شده، ایو.

‫واقعاً؟

‫ولی ایرن از همیشه سریعتر داره پیش میره.

‫خب... ‫من دندون‌های بزرگی دارم.

‫درسته!

‫تگراف براتون اومده، خانم.

‫جالبه؟

‫آکادمی سلطنتی علوم سوئد، در نظر گرفته تا من...

‫من دوباره...

‫جایزه‌ی نوبل رو برنده شدم!

‫این بار برای شیمی!

‫برای چی؟

‫برای استخراج عنصرهام...

‫یعنی رادیوم و پلونیوم.

‫- تبریک میگم، مادر. ‫- تبریک میگم، مادر.

‫و اونا پیشنهاد کردن که شخصاً به اونجا نیام، ‫تا از حاشیه‌های احتمالی جلوگیری کنم.

‫خب...

‫بذار سرت رو اندازه بگیرم، ایو.

‫بیا اینجا، عزیزم.

‫خیلی خوشحال شدیم که تونستید ‫به سوئد تشریف بیارید، خانم کوری.

‫جداً؟

‫اوه بله.

‫در استکهلم، جنبش‌هایی توسط زنان صورت گرفته...

‫که از شما به عنوان فردی قاطع و پر قدرت ‫حمایت می‌کنند.

‫هرچیزی که میخواید در اختیارتون هست؟

‫بله، من...

‫هرچیزی که لازم دارم رو دارم.

‫اونا خوششون نمیاد اینجا باشی.

‫چرند نگو!

‫اونا فقط خیلی براشون سخته که بخوان ‫زندگی من به عنوان یه دانشمند رو از...

‫زندگیِ شخصیم جدا کنن.

‫چرا از زندگیِ شخصی تو خوششون نمیاد؟

‫توی سخنرانیت درباره‌ی چی حرف میزنی؟

‫مسائل شخصی؟

‫نه.

‫«شیمیِ دست‌نیافتنی»

‫آفرین!

‫- آفرین! ‫- آفرین، مادام کوری.

‫- آفرین. ‫- آفرین...

‫نزدیک به 15 سال قبل،

‫هنری بکرل، تابش اورانیوم رو کشف کرد.

‫دو سال بعد، مطالعه‌ی این پدیده...

‫به مواد دیگر نیز، توسعه یافت.

‫اول خودم به تنهایی،

‫و بعد، توسط پیِر کوری...

‫و خودم.

‫این تحقیقات سریعاً ما رو به ...

‫کشف عناصر جدید، رسوند.

‫که تابش اون‌ها در قیاس با اورانیوم،

‫بسیار قدرتمند‌تر بود.

‫به لطف اکتشافِ...

‫این مواد جدید و قدرتمند رادیو اکتیو...

‫مطالعه‌ی پرتو افشانی...

‫با سرعت به نظیری پیشرفت کرد.

‫ایرن، داری منو کجا میبری؟

‫وایسو خودت میبینی، مامان.

‫همینجا نگه دار، راننده.

‫- ایرن، من نمیخوام... ‫- میدونم.

‫- پس چرا منو آوردی اینجا؟ ‫- چون باید ببینیش.

‫- ولی من... ‫- فکر میکنی جنگ به تو مربوط نمیشه؟

‫معلومه که میشه.

‫فکر میکنی نمیتونی کمک کنی؟

‫ایرن، من هم مریضم، هم زنم!

‫فکر نمیکنم به درد کسی بخورم. ‫حالا یه تفنگ بهم بده، سعیم رو میکنم.

‫این کشور در حال جنگ ـه.

‫و خدمات بهداشتی، افتضاح ـه!

‫من وارد بیمارستان تو نمیشم.

‫میدونم، مامان.

‫بخاطر همین میارمش بیرون.

‫این فرانک ـه.

‫سلام فرانک.

‫هر دو پاش رو قطع کردن.

‫این پاسکال ـه.

‫سلام، پاسکال.

‫هر دو دستش رو قطع کردن.

‫- ایرن! ‫- و این...گابریل ـه.

‫ایرن!

‫نمیخوام جوری بهشون نگاه کنم انگار اومدم موزه.

‫اونا دارن این پسرا رو تیکه تیکه میکنن، ‫چون امکاناتش رو ندارن که کار دیگه‌ای بکنن.

‫غم‌انگیز ـه.

‫ولی میخوای من چیکار کنم؟

‫تو ماری کوری هستی.

‫وقتشه که وارد این جنگ بشی.

‫خواهش میکنم.

‫به عنوان وزیر ارشد اداره‌ی علوم، ‫ باید بهتون بگم...

‫پسران جوان دارن می‌میرن!

‫یه وزیر ارشد دانشمند...

‫وزیر ارشد علوم!

‫عذر میخوام، وزیر ارشد علوم!

‫میبینم دیگه حس خودبرتریتون رو از دست دادین.

‫پروفسور لیپمن، شما هیچوقت از من خوشتون نمیومده.

‫اینجا بحث خوش اومدن یا خوش نیومدن نیست.

‫دقیقاً بحث احترام گذاشتنه و ‫الان باید بهم احترام بذارید.

‫با این واحد متحرک رادیوگرافی، می‌تونیم ‫روی نیروهامون قبل از اینکه تصمیم به...

‫قطع کردن اعضاشون بگیریم، ‫از اشعه‌ی ایکس استفاده کنیم، قطعاً متوجهید...

‫مادام کوری، من الان فقط دارم...

‫زنی رو می‌بینم که غیرواقع‌بین ـه! ‫در صورتیکه قبلاً به شدت واقع‌بین بوده.

‫من نیاز به بودجه دارم، نیاز به دسترسی دارم!

‫نیاز به تواناییِ رفتن به میدان نبرد رو دارم. ‫شما باید اینا رو برام فراهم کنید.

‫اونوقت چرا باید همچین کاری بکنم؟

‫یه مقدار بخاطر اینکه کار درستی ـه. ‫یه مقدار بخاطر اینکه من بهش نیاز دارم!

‫ولی از همه بیشتر، بخاطر اینکه من مریض...

‫و خسته‌ام! بیشتر شب‌ها سرفه‌ی خونی میکنم،

‫و این آخرین نبرد منه!

‫و توش پیروز میشم.

‫ما هردوتامون خسته‌ایم، مادام کوری.

‫مامان، اگه یه جور بهش نگاه نکنی که ‫انگار گناهی کرده، ازت ممنون میشم.

‫- من ناراحت نمیشم. ‫- معلومه که میشی.

‫فقط بروز نمیدی چون رفتارت مودبانه‌ست.

‫ولی ظاهراً مادر اونقدر قادر نیست که ‫بتونه رفتارش رو کنترل کنه.

‫- دکتری داری؟ ‫- نمیخوای استخدامش کنی که!

‫دکتری داری؟

‫خفه شو، ایو!

‫بله، بله دکتری دارم.

‫- پایان نامه‌ت در مورد چی بود؟ ‫- مامان!

‫آقای جولیو، نقطه نظری درباره‌ی آب و هوا...

‫سیستم سیاسی، یا سیستم حمل و نقل دارید؟

‫نه!

‫عاشق علم هستید؟

‫معلومه که عاشق علم هستم.

‫عاشق دخترتونم ...

‫و عاشق علم هم هستم.

‫اون عاشق دخترته!

‫بیا در مورد عشقت به دخترم صحبت نکنیم ‫و بریم سراغ علم!

‫با کمال میل!

‫عجب آدمی هستی!

‫خب، بهم بگو روی چی کار میکردی، آقای جولیو؟

‫در واقع این چند وقت داشتم با ایرن کار می‌کردم.

‫داشتیم روی این نظریه کار می‌کردیم که ‫شاید پرتو افشانی...

‫بتونه چندین قدم رو به جلو بره.

‫خیلی‌خب،

‫ادامه بده.

‫در اون اتم‌هایی که پرتو افشانی به صورتِ ‫طبیعی وجود نداره...

‫شاید بشه بهش القا کرد!

‫داشتید روی چی کار میکردید؟

‫عنصرهای سبک‌تر، مثل بور و آلومینیوم.

‫ما ذرات اشعه‌ی آلفا رو بمباران کردیم...

‫و بعد از اینکه کارمون تموم شد نتیجه گیری کردیم.

‫اگه بتونیم واکنشش رو نشون بدیم...

‫پس می‌تونید احتمالِ تابش مصنوعی رو ثابت کنید.

‫این کار خیلی جالبی ـه.

‫منم همین فکر رو میکنم.

‫فکر کنم ازش خوشمون بیاد.

‫اون آمبولانس‌ها رو میگیرم.

‫و مجهز و آماده‌شون میکنم.

‫ولی روشون کار نمیکنم.

‫نمیخوام تو هم روشون کار کنی.

‫- مامان. ‫- تماشای مرگ، برای فرد جوانی به سن تو خوب نیست...

‫و فکر میکنم نباید خودت رو درگیر کار فردریک بکنی.

‫با اینکه هیجان انگیز به نظر میاد ولی ‫تابشِ اتم‌ها کار ایمنی نیست.

‫در حقیقت میخوام ازش دور بمونی.

‫تو کل زندگیت رو...

‫در اطراف مرگ توسط تشعشعات کردم! ‫آره درسته.

‫برام شادیِ خیلی کمی به ارمغان آورد.

‫برای تو بهترین از اینا رو میخوام.

‫شب خوش.

‫آره، عالیه.

‫مادام کوری.

‫دوشیزه کوری.

‫چه افتخار بزرگی نصیبم شده...

‫که با حضور شما مفتخر شدیم.

‫اقداماتتون به فرانسه کمک بزرگی میکنه، مادام.

‫- اومدیم اینجا تا ازتون درخواست بودجه کنیم. ‫- اوه، بله.

‫پروفسور لیپمن درباره‌ی وضعیتتون برام توضیح داد.

‫متاسفانه...

‫درخواست بودجه‌ی شما مورد قبول واقع نمیشه.

‫اینا رو به عنوان پیش پرداخت در نظر بگیرید

‫ذوبشون کنید و در جنگ ازشون استفاده کنید.

‫- اینا جوایز نوبل شما هستن. ‫- و از طلای خالص ساخته شدن!

‫شروع خوبی بود، مگه نه؟

‫مادام کوری!

‫این جوایز افتخار فرانسه هستن، من اجازه نمیـ...

‫این جوایز، نتایج درد و رنج هستن و به نظر ‫باعث درد و رنج هم شدن!

‫و ترجیح میدم برای یه کار مفید استفاده بشن. ‫مثلاً درمان دیگران از درد و رنج.

‫خب فکر میکنم...

‫پسرانی هستن که دارن پاهاشون رو از دست میدن...

‫چون باهاشون صرفاً پیچ خورده!

‫دستگاه‌های اشعه‌ی ایکس من اگه درست نصب بشن ‫میتونن جون افراد رو نجات بدن.

‫همچنین از تشعشعات رادون استفاده می‌کنیم ‫تا زخم‌ها رو جوش بزنیم.

‫که سریع، کارا...

‫و قابلیت جلوگیریِ از دست رفتن خون رو داره!

‫- ولی رادون... ‫- پیشنهاد ما...

‫بهتون افراد بیشتری در جبهه‌ی نبرد میده!

‫ولی رادون یه گاز ـه، مادام کوری.

‫کاملاً آگاهم.

‫بخاطر همین از حباب استفاده میکنیم.

‫حباب‌های رادون.

‫وزیر جنگ، موضع خودشون رو مشخص کردن.

‫پس بذارید منم موضعم رو مشخص کنم.

‫من میرم سراغ مطبوعات!

‫بهشون طلای جوایز نوبلم رو پیشنهاد میدم.

‫بهشون همین اولتیماتوم رو میدم.

‫- مطبوعات؟ ‫- خیلی خوب میدونم مطبوعات چقدر توانا هستن!

‫و میدونم که چطور باید ازش به نفع خودم استفاده کنم.

‫حالا...

‫میشه لطفاً دستگاه‌های اشعه‌ی ایکس و ‫ماشین‌های آمبولانسم رو بهم بدین؟

‫راننده‌ی واقعاً ماهری هستی!

‫کی بهت یاد داده؟

‫خودم یاد گرفتم.

‫خیلی مادر خوبی برات نبودم. مگه نه؟

‫الان این حرف‌ها دیگه چیه؟

‫خیلی بهت افتخار میکنم.

‫ممنونم.

‫منم خیلی بهت افتخار میکنم.

‫حتماً خیلی واست سخت بوده...

‫که یه زن بودی و این همه کار کردی.

‫باور کن عزیزم، از چیزای بیشتر از این رنج بردم!

‫که از زن بودن خیلی بدتر بوده. ‫مثل کمبود منابع!

‫بگو ببینم هنوزم داری با فردریک ‫روی تابش مصنوعیش کار میکنی؟

‫تئوری اون نیست!

‫واسه «ما» ـه!

‫و البته که هنوز دارم با فردریک کار میکنم.

‫حالا میشه روی موضوع فعلی تمرکز کنیم؟

‫قطعاً!

‫مادر.

‫کمکم کن. این خیلی سنگین ـه.

‫حباب رو چک کن.

‫خیلی آروم! خیلی ظریفه!

‫حتماً!

‫آتش‌سوزی شده! به همه نیاز داریم. ‫سریع‌تر بیاید!

‫ما فقط اومدیم بار این آمبولانس رو خالی کنیم.

‫متوجه نیستی؟ به همه نیاز داریم! ‫سوار ون بشید و بیاید کمک!

‫مادر، وقتش رسیده!

‫روبان قرمز؟

‫باید برای افرادی که میتونیم نجات بدیم ‫تصمیماتِ سخت بگیریم.

‫میگن، نمیشه نجاتش داد.

‫خودت چی فکر میکنی؟

‫چی؟

‫ایرن، تو هیجده سالته ولی اینجا ‫ماهرترین دکتر هستی!

‫چی فکر میکنی؟

‫فکر میکنم باید ببریمش بیمارستان.

‫ماریا!

‫ترسیدی؟

‫یه ذره آب.

‫ببخشید؟

‫یه ذره آب میخوای؟

‫از بیمارستان متنفرم.

‫میدونم.

‫باید توی یه بیمارستان با مادرم خداحافظی میکردم.

‫میدونم.

‫پس یه راهی پیدا کردم که از بیرون بیمارستان، ‫به مردم کمک کنم.

‫موفق شدی!

‫موفق شدم، مگه نه؟

‫مگه نه؟

‫فکر میکنم باید از اینجا بریم.

‫نه، خیلی کارها برای انجام دادن هست.

‫بیا اول با ترک این بیمارستان شروع کنیم.

‫قبلاً دستای خیلی زیبایی داشتم.

‫تشعشعات، استخوون‌هات رو فلج کردن.

‫چیزایی که آدم رو ضعیف میکنن ‫همون چیزایی هستن که قویمون میکنن.

‫- من تو رو ضعیف نکردم. ‫- چرا کردی!

‫ولی این کاری که با هم کردیم رو بدونِ تو ‫نمیتونستم انجام بدم.

‫کار خارق‌العاده‌ای انجام دادی.

‫دنیا رو عوض کردی.

‫به راه درست!

‫کسی هستم که ترجیح میدم دنیا پر از روشنایی باشه.

‫تا اینکه بخوام از تاریکی بترسم! تو چی؟

‫تو یه سنگ انداختی داخل آب.

‫چطور باید امواجش رو کنترل کنی؟

‫یه سری چیزا هستن که باید ازشون ترسید.

‫ولی چیزای زیادی هم برای جشن گرفتن هست.

‫امیدوارم حق با تو باشه.

‫امیدوارم حق با تو باشه.

‫ماری کوری در چهارم جولای 1934 مُرد.

‫و در کنار همسر دوست داشتنی خود خاک شد.

‫

‫ایرن کوری برای کشف تابش مصنوعی...

‫به همراه همسرش...

‫برنده‌ی جایزه‌ی نوبل شدند.

‫بیش از یک میلیون نفر در زمان جنگ جهانی اول،

‫با رادیوگرافی متحرک اشعه‌ی ایکس ‫درمان شدند...

‫و جان بسیاری نجات داده شد.

‫کشفیات کوری منجر به روش‌های موثری ‫برای درمان سرطان شد

‫که تا به امروز در حال استفاده است.

‫در فرانسه به آن «کوری تراپی» میگویند.

‫کنگره‌ی جهانی سولوی، سال 1927