Original subtitles

Превод: stek-kravari

Кабул

Авганистан

Турција, Сирија

Иран

Ирак

ГРАНИЧНА СПИРКА

Види.

Убаво ќе биде да се искапеме.

Уште оваа вечер, по една текила на базенот...

Овие три дена се излишни. Претпочитам право да се приберам.

Сигурна сум, дека ќе помине добро.

Не се знае.

Пополнете го тоа.

Не брзајте, размислете добро.

Благодарам, поручник.

Благодарам.

Мислите ли, дека..

Како на аеродромот да те прашаат

имаш ли експлозиви и ти да кажеш "да".

"Имате ли проблеми со спиењето?"

"Имате ли напади на гнев?" Што си забележала?

Ајде како во шесто, ти го пополнуваш моето, јас, твоето.

Види го ова!

Ќе ти помогнам. - Благодарам.

Остави ме мене.

Благодарам. Како си ти?

Оди, во хотелот ќе биде подобро.

Убаво е да се возиш без страв, дека ќе те разнесат.

И уште како, сосема неверојатно!

Роше, Роше! Погледни на 3 ч.!

Здраво!

Треба да земам една млада кип... Кипар...

Како се вика? Кипарка? - Кипра... Копарка.

Ве молам, господа. Не заборавајте, дека сеуште сте во мисија.

Пристигаме во Кипар. Ќе ве воведам малку.

Кипар е само на 100 км од Сирија и Либан,

При сето тоа веќе сме во Европа.

Долго време Кипар е дел од Древна Грција,

лулка на демократијата, која отидовте да ја браните.

Денес Кипар е разделен на два дела

северниот дел е турски, јужниот, грчки.

Програмата на ова учење вклучува:

спорт, релаксација и колективен дебрифинг.

Каков колективен дебрифинг? За што?

Не знам, ќе видиме. - Ќе ви остане убав спомен.

За распустот!

Момо.

Дојди да погледнеме.

Види ти, навистина не се шегуваа.

Гледај тука.

Момчиња!

Минуваме од бурка на танги, ќе мора да ни објаснат.

Ало!

Делта, собери го одредот. - Момчиња, дојдете сите.

Примено!

Се ли е во ред? - Одлично.

Добар ден, господа. Добро дошле.

Тука ќе ја сипуштате пареата три дена.

Во собите ќе најдете сини торбички за униформите.

За да не им подарите на своите жени куп гнасно за перење.

Преоблечете се, одморете се.

Средба за еден час за првиот дебрифинг.

Нес? Сакаш да ја поканиш ли?

Никогаш не сум верувала, дека можам да се најдам во таков хотел.

Со 1 300 Евро месечно навистина нема голема опасност.

Со месеци не сме спиеле во кревет.

Не ми кажувај, дека нема да ти се допадне.

Благодарам.

Вечерав ќе се забавуваме.

Како да било во друг живот.

Доста, не беше толку одамна.

Не, но во меѓувреме преживеавме доста.

Ја сочував маската за очи од авионот.

Не само светлината ми пречи, но и вревата.

Во нормални услови тешко спијам, камо ли сега.

Натаните во Грција се показатели

за кризата на демократијата во Европа. Стариот континент...

Да?

Зошто сте во темно?

За да не не разбуди сонцето утре наутро.

Може ли да ви погостувам?

Немам среќа со цимерката.

Добро. - А ќе ми го позајмиш ли лаптопот?

Таблетот ме остави, а сакам да го слушнам син ми.

Не ги сакаш ли и моите цигари? - Се шегува.

Ќе ти го дадам, се разбира.

Понекогаш после мисија децата ти се мрштат.

Не е попријатно да те распрашуваат.

Татко ми ќе ме пречека на аеродромот со униформа.

А со тоа... ќе ја заборавиме болката.

Ако не фатат, ќе биде жешко.

Пополека, само ние сме. - И јас си носам сувенир.

Ајде, излези, малечка. - Не...

Ти си луда. - Ела, полковничке.

Овие животни се полни со болести. - Не повеќе од нас.

Го паметиш ли полето?

Пребаравме едно село, ништо не откривме.

Но попаднавме на поле со канабис.

Стотици глави. - Беше огромно.

Прашокот беше сочен, чиста смола од Авганистан.

Ги допиравме цветовите и тој се лепеше на прстите.

Паметиш ли?

Го триевме да се направат топчиња.

После ги свивме. - И ги испушивме на враќање.

Кога ја повторија стрелбата, се затрчав како луди.

Слеговме брзо, затоа што оној ден го разнесоа кучето на Нес.

Беше ужасно. Дојде во амбулантата, целиот во кучешки останки.

Одвратно. - Цимолкаше неутешно, како дете.

Му реков дека тоа е само куче. Тој не престана.

Изгледа оттогаш започна да откачува. - Ако говориш за крвови,

подобро губи се. - Марин, смири се.

Во главите ни е целосен ужас.

Нема да ја заборавиме војната во нивниот хоте со пет ѕвезди.

Сите. - Мирно!

Поручник Жовре. Полковник!

Слободно, господа. И дами. Седнете.

Добро дошле на Кипар. Овој симулатор навистина ви е познат.

Сте го користеле за подготовка, пред да заминете.

Сега ќе ни послужи за потсетување на настани

и надминување на стресот, со помош на психолозите.

Имате збор. - Благодарам.

Добар ден на сите.

Се сомневам што мислите.

"За што ми е психолог? Немам потреба, не сум луд."

Кон некои настани во овие шест месеци

би било добро да се навратиме.

Ќе ви помогнеме да се приберете дома смирени,

оставајќи ги тука сите лоши спомени.

Ќе користиме т.н. "терапија преку виртуелна реалност".

Секој од вас ќе се исправи да говори пред останатите,

одред по одред, со помош на видео.

Некој сака ли да зборува прв?

десетар? Дали би дошле наваму?

Бидете прецизен. - Да.

За да ја добиеме вистинската слика. - Разбрано.

Би требало брзо да се навикнете.

Готов ли сте да започнеме? - Готов сум.

Гледате ли добро?

Гледам. - Седнете.

Нешто поособено после оваа мисија? - Не.

Добро ли сте? - Да.

Немате проблеми со спиењето? - Не.

Имате ли апетит? - Да.

Не ве боли главата, ниту грбот? - Не.

Некаква вознемиреност? - Не... Не би рекол.

Не би сте рекле? Но сепак?

Всушност не си ја осеќам раката.

Можам да ја движам, изгледа нормално, но...

Не знам, како да имам иглички.

Дури понекогаш земам нож

и ја допирам, но...

Не чувствувам ништо. - Кога започна тоа?

Беше...

После Мобајан. - Мобајан.

Веќе го расправавме на место.

Молам да не се мешате.

Продолжете, десетар Моро.

Не, насекаде имаше снег. Напредувавме кон селото.

Бевме шест блиндирани коли, јас патував во третата.

Не бевме особено внимателни. Обично во селото беше мирно.

Она утро впрочем преведувачите ѕвонеа и не поплавуваа со прашања.

На некои од нас им писна. Им одговаравме, но...

Продолжете.

Јас секогаш седам од лево во колата.

Но за таа мисија имавме нов во екипата.

Уште кога влезе, тој седна од лево.

Момчето се викаше Ле Дриан, како министерот.

Мислев дека со такво име, сигурно е врска.

Со момчињата започнавме да го зезаме.

Му дадовме прекар - Врскарот.

Тој беше симпатичен, убаво се посмеавме.

Го оставив да седне каде сака, од лево,

а јас се сместив наспроти него.

Но во Мобајан...

Започнаа да пукаат по нас. Не стигна граната.

Противтенковската граната експлодираше од нашата лева страна.

Арматурата на колата се отвори, се распарчи.

Момчето исто.

После престанав да гледам, експлозијата ме заглуши.

Бев потполно зашеметен, загубив секаква ориентација.

Кога започнав да доаѓам на себе, го видов.

Стоеше спроти мене, со широко отворени очи.

Очите му беа отворени. Ми се насмеа, пред да умре,

и рече: "Врскар, врскар..."

Десетаре, која е раката, која не ја осеќате како порано?

Левата.

Колку пати сум стоел на она место! Но само еднаш се се уништува.

Верувате, дека тој го завзел вашето место?

Во извесна смисла, да. Тоа беше моето место.

Можеше да бидам таму и да пукнам како куче.

Судбината решила друго, а вие сте ја извршиле успешно својата мисија.

Да... Но не престанувам да мислам за тоа секој ден.

Нормално е. И е чудесно, што споделувате.

Тука сме, за да ви помогнеме да го преживеете тоа.

Разбрано. - Ќе се справите ли?

Да.

Не разбирам... - Остави.

Вратете се на своето место.

Може ли да ти земам една?

Благодарам.

Убаво е, што сподели.

Јас не знам што ќе кажам. - Нема нужда.

Тие ќе ти олеснат.

Не сум многу гладен.

Нема смисол да муабетиме. Дури полошо станува.

Зошто се расприкашува за Мобајан? - Се тргна од раката.

Не си должен да одговараш на психологот.

Ќе те видам кога ќе ти дојде редот.

Божем не заштитуваат од глупости дома.

Но тие ќе се случат тука, ако продолжиме да ровариме.

Ама што правите, мајку му?! - Простете.

Извинете ја, не беше нарочно. - Молам?

Остави. - Ела.

Изгледа сака да му го загорчи одморот.

Сме се тепале за него и неговото кутро семејство.

Ако сакаме, ќе го збршеме бифето! - А не жена му?

Зошто не и жена му? Но да не се силиме.

Наскоро се прибираме, само глупости ми недостасуваат.

Со госпоѓа ли си, крај на забавите! - Е, и?

Женет ли си? - Не, но нема значење.

Напротив, тоа менува се.

Е, да, ти си сам. - Позабавувај се.

Веднаш! - Направи го за Франција.

Почест, за знамето. - За знамето.

Штедите муниција, така ли?

Убиствен удар.

Не може да се смата на тебе, кога ќе дојде до акција.

Имаме доволно куршуми.

Вие сте американци. А јас сум Путин.

Давај! - Огнофрлачка, ајде!

Огнофрлачките се забранети во армијата.

Колку трогателно! Преговараш ли?

Ај да видиме! - Што?

Ќе пробаш ли?

Тоа беше силно.

Ослободи го. Пушти!

Момчиња, сеуште сме во ист тим. Смирете се, доста толку.

Што ќе направиш? Ајде, давај! - Престанете.

Ајде. Нема потреба. - Се шегувавме.

Се шегувавме и јас тоа го велам.

Значи сте слегле од првата кола?

Да, кола помина преку рачно изработена бомба и таа експлодира.

Но лесно, од долу.

Не замолија да слеземе и да одиме пешки.

Продолжете. Ставете ги очилата.

Се насмевнавме, дека е полно со мини.

Во снегот ништо не се гледаше.

Одевме во тишината. Не се слушаше никаков шум.

Беше неподносливо. Чувствуваме дека нешто не е во ред.

По скалата од еден до десет на колку го оценувате своето ниво на стрес?

Шест. - Добро, продолжете.

наеднаш започнаа да пукаат по нас.

Ме погодија.

Одговоривме на нападот.

Истрелите доаѓаа од секаде. Не знаев каде да пукам.

Ништо не гледавме.

Продолживме да одвраќаме, но...

После трчам. Се обидувам да разберам.

Си велам: "По ѓаволите, по ѓаволите..."

Тогаш го гледам Крестија на колена,

со раскинати алишта и месо, окрвавен.

Може ли да прекинеме? - Не, во никаков случај.

Чудесно се справувате, Орор, добра работа.

Се паничам при неговиот изглед. Се тресам, но и умирам од жега, се потам.

Одам напред.

Осеќам, дека одново ме погодуваат. Во нозете.

Но не запирам.

Најпосле наоѓам некаква ниша и останувам таму.

Си реков дека тоа е крајот.

Помислив дека таму ќе умрам.

Другите коли беа многу далеку. Никој не одговараше.

Навистина тогаш ги убија Крестија и Калдерон.

Од своето место видов откината нога.

Шикаше крв.

Арди - пред мене, беше престанал да стенка.

После ја чувме поддршката. Долго време никој не доаѓаше.

Ништо не гледав и не можев да помрднам заради ногата.

Мислам дека по едно време изгубив свест.

Потоа пристигнаа хеликоптерите.

Командосите слегоа да не земат.

Ги слушнав како говорат за мене, како да бев труп.

Се запрашав дали не сум мртва.

Сега како би сте го оцениле нивото на стрес од еден до десет?

Девет. - Продолжете.

Може ли да излезам?

Да, оди да играш со куклите.

Не запирајте. - Ајде. Секој ќе помине низ тоа.

Бидете смел. - Смела.

Легионерот, кој беше пред мене, беше мртов.

Тој беше нашата трета жртва за денот.

Откинатата нога беше на Арди.

Но тој барем преживеа.

Го видов како се качува во хеликоптерот, додека го чекав својот ред.

Паметам, дека тогаш си реков:

"Што, по ѓаволите, правам во Авганистан?"

Сето тоа е тотален циркус. А тројца од нас умреа напразно.

Не умреа напразно.

Спечаливме убав престој на морето, многу сме добро.

Види ги! Ти раскажуваше за заседата, а тие мислат само на чукање.

А нашите началници не превземаат одговорност.

Што заговараш? - Ништо не заговарам.

Сакаат да ни ги заменат сеќавањата со чисти лица.

Дали си видела чистичок ранет? Без капка крв?

Доживувањето не се заборава ете така.

Подобро да тепам ирачани на видео игра.

Мене ми влијаеше добро да го споделам,

да се вратам во реалноста. - Тоа ли е за тебе реалноста?

Пијани англичани и руси, кои само се тапчат.

Одбојна жална реалност!

И вие ли преживеавте тежок напад?

Не. Сакав повеќе акција, повеќе судири.

Сите говорат за Мобајан, тоа беше единствената голема мисија.

За мене најтешко беше постојаното чекање,

да излезат, да ги локализираме.

Еднаш си ставовме табаско во очите, за да издржиме. Оние не излегоа.

Еднаш си ставивме табаско во очите, за да издржиме. Оние не излегоа.

Си ги уништивме очите за ништо. - Значи сте сакале акција?

Не заминав, за да останам во кампот.

Но кога ќе се приберете, ќе биде уште поспокојно.

Тоа е мој проблем, нели? - Како и наш.

Само прашувам дали ќе ви биде добро во Франција.

Не сакам да говорам и не сум плачка.

Секој се справува со сопствените проблеми.

Нема да ви досаѓам со своите.

Ако не заради вас, направете го за другите.

Имате ли семејство? Деца?

Завршивме ли?

Претпочитате индивидуален разговор?

Да, точно така.

Следниот.

Добро ли си, поручнику?

Опушта, нели?

Ајде, мрдни!

Губи се! - Макс, отвори, не е смешно.

Макс! - Доста, таа има клаустрофобија.

Макс, ајде. Сериозно!

Губи се! - Неподносливи сте!

Топличко ли беше? - Мавни се, не ме пипај!

Се ли е во ред? - Да.

Ја следам програмата. Уживам во спокојството.

Чудесно. Многу добро.

На располагање сме, ако има некаков проблем.

Нема ништо. Се е во ред. - Одлично.

Еј, драга!

Оваа женска има мал крст како твојот, но одзади.

Добро, сега слушнете.

Кога ќе стане претерано чудно и откачено,

секогаш ја гледам оваа риба. Ме смирува.

Видете ја. Знаете ли како се вика?

Гладијатор.

140 долари... Понекогаш пуака во нас. Тој беше на 2-7...

Имаше два афганистанца... - Немам сили за танцување.

Се прибирам. - Не ми се легнува.

Момо! Се собираме.

Најдобро дојди, затоа што тука си бројат и лудите.

Оние, кои остануваат по собите, влегуваат директно во списокот.

Освен тоа бесплатно е за жени.

Ебате глупавиот аргумент! Добро, доаѓам.

Ајде. - Но ако има караоке,

ќе ни ја попееш Селин Дион. - Да бе, фантазирај си.

Нема ли да танцувате?

Не, не ми се танцува особено.

Со групата воени ли сте?

Дресер на кучиња сум. Но кучето ми се изгуби.

Затоа не сум расположена за забава.

Не се грижи, кучето секогаш се справува.

Дури години покасно успева да си го најде патот.

Знам. И покрај тоа не е лесно.

Не разбирам. Понекогаш тргнуваше некаде, но секогаш се враќаше.

Го имав од сосем малечок, јас го обучив.

Искрено кажано, понекогаш...

Се разбирав подобро со него, отколку со пријатели.

Тргна кон планината.

Сигурно осетило нешто, видело нешто во далечината...

Како и да е. Имаш право.

Кучето секогаш се справува само.

Дами и господа, време е за игра.

Музика! Уште парови! Ајде!

Вие и вие. Елате на дансингот, молам.

Елате ваму. Да!

Чудесно. Точно така.

Не! Не бива така!

Имам два кавалери, токму како за вас. Каде се тие?

А, да. Вие!

Не, не! - Да, да. Ајде.

Да, вие двајцата. Прекрасно. Ајде.

Што ќе добиеме?

Не знам, сеедно.

Важно е да победиме.

Може ли една текила, ако сакаш?

Ме слушна ли?

Доста.

Престани, до бога! - Смирено де...

Замолчи. - Што се случува?

Доста, остави ме. Добро сум.

Ќе те смачкам. Престани! - Тргнуваме!

Што зборуваш? Важен ли се правиш?

Глупак, ќе го смачкам. - Да се мавнеме.

Вечерта не свршила. Да се напиеме уште.

Вситински дечишта. Колку се големи само! И глупави!

И играат глупави игри. - Продолжувај, да.

Еве, се забавуваме.

Гадост.

Простаци! - И оној идиот со своите пријатели.

Браво за вас! - И оној гмизавец...

Како го нарековме другиот? Северен елен? - Точно.

Можеше да му ја отсечеме главата, да стане трофеј.

Ајде ела, ќе се искапеме.

По ѓаволите.

На здравје! - Да, фантазирај си.

Ќе биде пријатно.

Помош! - Извинете, девојки.

Вие бевте во ресторанот денес, нели?

Можеби. - Вие сте биле. Убаво.

Како сте? - Многу добро.

Многу сте убави. И двете.

Благодарам. Многу сме убави во темница.

Да, зошто не? - Романтични сте, а?

Да, малку. - Многу романтични.

Од каде сте? - Од Франција.

Дебелиот е за тебе.

Од каде поточно? - Бретан, Западна Франција.

Од Лорјан. - Лорјан?

Мислам, дека е село. - Немам поим.

Убаво име. - Да, како на кинески ресторан.

На море е, град на војка. Ако не си воен, во брак си со таков.

Добро ли сте? - Да, изигруваме туристи. Супер е.

Кажете, ако ви досаѓаат. - Умееме да се заштитуваме.

Да, знам. Но после да не дојдете да плачете.

Не ни е по вкус. - Не сум ти по вкус? Мајчина ти!

Не треба да и се верува на жена од Исток и на маж од Југот.

Нам не ни се допаѓаат воејниците.

Мажите де. Само гледаат да се тепаат. Не ни се допаѓаат.

Но жените се поинакви.

Повеќето се медицински сестри, секретарки...

Освен тоа добро чистиме и готвиме.

Добри домаќинки сме. - Не тоа сакав да го кажам.

Тресна глупост. - Престани.

Дали сте доаѓале порано на Кипар? - Не, прв пат доаѓаме.

Ќе биде штета да останете во хотелот. Може да ве прошетаме.

Забрането ни е, тука сме како во затвор.

Утре. Во 15 ч. на паркингот. Бива ли?

Нема начин. - Ќе видиме.

Не, ништо нема да видиме. Кажи му.

Благодариме сепак. - Молам.

Лека ноќ! - Лека ноќ.

Реков ли, дека сте убави? - Добро, супер.

Што правиш? Доста! - Што?

Те видов. Што си вообразуваш? Немаме право да излегуваме.

Каде си?

Фани?

Да му се не види, таа ја легнува Елена!

Легнуваме. Ако сакаш да спиеш кај нас...

Вечерта тукушто започнува.

Фани ќе се прошета со нас утре низ градот. Доаѓате ли?

Не ни е дозволено. - Доста со тие глупости.

Сите излегуваат. - Не сме должни да ги следиме.

Два кипарци сакаат да не прошетаат низ островот. Боежм откажавме...

Повеќе сакам со нашите. Не може да се возите со некакви непознати.

Нашите барем се французи, при тоа воени.

Страшно смирувачки.

Девојки, толку ли е сложено?

Многу е просто, трите остануваме тука.

Ајде, да одиме. - Фани, остани. Ќе се искапеме.

Не, треба да одам. Лека ноќ! - Боже мој!

До утре. - Те откачија, Тони.

Концентрирајте се врз дишењето, без да се напрегате.

Претставете си, дека е рано наутро.

Сеуште е темно.

Одите по падината на рид во насока кон планината.

Патот кривуда покрај големи стени

и минува низ мостови, поставени над амбиси.

Претставете си го добро.

Дебрифингот започнува за 10 минути. Да одиме.

Нема да одам. Не ми се зборува со психологот.

Јас ќе одам. Ќе кажам што мислам.

Доста, бескорисно е. - Не е, ќе си ја кажеме вистината.

Макс? - Што се случува?

И јас сакам да се вратам на заседата во Мобајан.

Изгледа не сме виделе едно те исто. - Нема проблем.

Како што кажа Орор Сориано, таа беше во првата кола.

Јас бев во втората. Возевме.

Бевме поблизу.

Уште поблизу.

Возможен ли е поглед од горе?

Првата група одеше во снегот, пукањето започна.

Одвративме, но бунтовниците беа многу.

Со Марин сакавме да отидеме на помош.

Ни наредија да не мрдаме.

После Крестија падна.

По него, Арди и Орор.

Ги гледавме ги од далеку, беа откриени.

Викавме по радиото. Му врескав на Марин: "Зошто се повлекуваме?"

Ги гледавме, не беа толку далеку.

И се повлечкувавме.

Ни наредија да се повлечеме.

Избравме да ги жртвуваме. - Ваше толкување, наредник.

Тројца мртви и два ранети. Не е мое толкување.

Колку бунтовници беа убиени?

Колку што знам, околу 15. - 17.

Ја обезбедив зоната. Тоа се нарекува победа.

Ви предлагам да дојдете на индивидуален разговор.

Ќе размислам.

Добро, крај на сеансата. Одред! Мирно!

По 20 минути вашиот одред се собира

на мостот пред хотелот. Тргнуваме во 12,30 ч.

Слободно.

Задоволен ли си, Мелки?

Зошто не ми кажа? Ништо не си направила и молчиш!

Двајцата со Макс сакавме да дојдеме.

Како да ти поверувам сега?!

Негодувавме, но поручникот заповеда да свртиме.

Просто ете така.

Зошто, мислиш, Момо не е добро?!

Затоа што тие свртеа и ги удрија од лево.

Инаку неговиот пријател можеби немаше да умре.

Но тоа не го кажа. После те качија на хеликоптерот.

А Макс и мене не испратија кај Крестија и Калдерон,

чија крв истекуваше во снегот.

Дури не можевме да ги гледаме, беше неподносливо.

Макс играше плејстејшн со Крестија,

а попладне го виде како умира.

Требаше да го ставиме телото во вреќа... - Зошто ништо не ми кажа?

Затоа што човек си го чува стравот во себе. Така стојат работите!

Не можам да те познаам.

Видете што купив од хотелот -

подароци за циреките.

Ќе бидеме убави со фустани.

Зошто е оваа тажна атмосфера?

Премногу нешта не се врзуваат.

Сите се чувствуваме измамени.

Во медицинската екипе е истото.

Во почетокот мислев дека ќе спасувам животи, ќе смирувам војници.

Но кога ги слушнав да ме викаат "Појадокче", илузиите испарија.

Со авганистанците е полошо. Не можев да ги лечам, бидејќи сум жена.

Така да она, кое ни го кажуваа, пред да заминеме...

Мавни се.

Тулени, во мисија!

Ела тука! Фати му ги нозете. - Пуштете ме!

Внимавај, Мелки!

Поручнику, запрете! Ќе го задавите!

Ајде, диши сега!

Диши!

Што правите?

Што ви е?

Смирено.

Добро ли сте? - Да, да.

Смирете се, момчиња.

Да не сте малечки деца?!

Добро ли си?

Ела ваму. Се враќаме.

Макс, ела. Се прибираме.

Си ги бива. Добар ден! - Принцези, како сте?

Може ли да се сликаме?

Не! Не! - Смирено, опуштете се де.

Елате со мене. Подполковникот сака да ве види.

Униформата не ти одговара многу.

Доста веќе!

Им зборуваш на овие дами, а тие...

Наредник Мелки, седнете.

Да му се не види! Макс!

Минува на индивидуални разговори.

Крај на одморот.

Еве ги кипарците.

Би се тргнала. Тука веќе станува неподносливо.

Не им верувам на овие.

Сакам да излезам и да разгледам наоколу.

А Марин? - Остави ја.

Молам, одете по мене.

Здраво!

Како сте? - Добро, а вие?

Почекајте ме! - Извини, мислев, дека...

Седни напред, ако сакаш. Јас ќе седнам одзади.

Одзади ли ќе стоиш? - А зошто не?

Добро ли ти е таму? - Идеално.

Нели не сакаше да доаѓаш? - Тука ќе се грмнам.

Готови ли сме?

Одамна ли се познавате?

Марин и јас? Од сосема малечки. Бевме соученички.

Како ние со Хари. Имаме многу убави спомени.

Но со Фани се запознавме во Авганистан.

Се грижев за неа, кога ја ранија. Медицинска сестра сум.

Сериозно ли беше?

Да.

Здраво. - Добра вечер.

За 20 Евра.

Ајде, Фани, извади ги фустаните.

Убаво ќе си пивнеме.

Скроти се, тоа се само фустани.

Повелете!

Имате ли 10 Евра? - Навистина е криза.

Сакаш ли вода? За тебе?

Благодарам.

Пристигнавме.

Тоа е највисоката точка во месноста. Дојдете да видите.

Оттука се гледа добро како земјата е разделена на два дела.

Ваму е грчкиот дел. А таму, турскиот.

Ако поминете од другата страна и ве види војската,

нема повеќе да се вратите.

Убаво е да ја испуштиш пареата. Другиот пат, во Швајцарија.

Тоа е границата на Европа, Се повеќе луѓе се обидуваат да поминат.

Не издржувам, многу ми е топло.

Тоа ли е проштката на островот?

Запри!

Ако беше на мое место, мислиш ли, дека ќе постапеше поинаку

Да. - Не ми се верува.

Само кога ќе се случи, разбираш.

Ќе пуштиш ли проектил над својот кварт,

знаејќи, дека твоите се дома? Што одговори на тестот?

Си го одбележала "да", како сите. - Но тоа е тест.

Одговараш со "да", затоа што инаку те кинат.

Не, одговараш со "да", затоа што би го направила навистина.

Ништо не разбираш. Велиш, дека тоа патување

ќе не разведри, но се случува дури полошо.

Не е важно каде ќе отидеме.

Дури немам желба да се враќам. Добро ми е да сум никаде.

Постојано се потсетувам на определени нешта.

Кога го ставивме Крестија во вреќата...

се обидов да му ги затворам очите, но безуспешно.

На филмовите изгледа лесно. Поминуваш со рака, и готово.

Но, да му се не види, очите не му се затвораа!

Тие ликови не престануваат да ме следат.

Како кај мажот, кого го измачувале во Ирак.

Му ги пуштале "Реките на Вавилон" дење и ноќе. Непрекинато.

Кога запреле, човекот полудел.

Затоа што продолжил да ја слуша песната во главата.

Кај мене е истото.

Нивните скапани видео слики не можат да го пресоздадат тоа.

Орор, ајде да тргнеме! - Што прават овие идиоти?!

Не! - Значи тука си само за пејсажот?

Тука станува неподносливо.

Што направи? - Треба да тргнеме.

До хотелот да си одат пешки, ние одиме во селото.

Што, по ѓаволите, се случува тука?

Сметаше да останеме тука со војниците?

Одиме да се забавуваме. - Да одиме заедно!

Ич не ми е гајле дали тие ќе дојдат.

По ѓаволите, тоа се нашите.

Здраво. - Кои се овие? Што правите тука?

Види ти, убаво сте се облекле!

Кипрци се. Не шетаат.

Ги претпочитате локалните? Чудесно.

Но ти ни врза тенеќе! Многу лошо! - Не нарочно.

Откривме залив со црн песок.

Бевме сосем сами, беше супер.

Дојдовме заради панорамата, но изгледа жална.

Одиме на прославата во селото. Ќе дојдете ли?

Така ќе бидеме сите заедно.

Ако сакаш.

Каде? - Зошто ги каниш, по ѓаволите?!

Ќе бидеме со девојките. - Кажи!

Девојките ќе патуваат со нас.

Што кажува ветранот? - Што рече?

Доаѓам со вас. Ми омрзна од нивните глупости.

Добро, ќе возиме зад вас. На празникот на борците.

Ајде, како во 1914 г.

Папандреу, педалата на гасот е од десно.

Растапопулос!

Оттука.

Вие добро ли сте?

Што работиш? - Учител сум, но сега нема работа.

Какво е ова загубено село?

Зошто армијата? - Марин се запиша прва.

Татко и е воено лице. А таа ми беше најдобрата пријателка.

Бевме на 19, немаше многу работа.

Мајка ми беше без работа.

Мислевме да постапиме како фер мажи и се запишавме.

За да имаме сигурна работа. Заради парите и слободата.

И за да видиме свет, како што се вели.

Освен тоа...

Сакавме да ја браниме Франција, Европа.

Навистина ли? - Добра вечер.

Добра вечер.

И како беше во Авганистан?

Ништо не видовме. Пристигнавме ноќе.

Не качија во блиндирана кола и право во кампот.

Не видовме ништо повеќе.

Кристос, како се кажува "на здравје"?

"Јамас". - "Јамас"?

Е, емас! - Јамас!

Ајде, емас!

Јамас. - Јамас.

И жените ли се борат?

А така! Всушност тие носат несреќа.

Ај замолчи! - Вистина е.

Не, не е. Ако жените се борат добро,

значи се како мажи, но згрешат ли, тоа е, затоа што се жени?

Се борат, но гнасната работа е за нас.

Точно така! Жените носат несреќа,

не умеат да се борат, не помагаат, не им стиска.

На други божем им стиска, но не и за да помогнат.

Доста сме зборувале за тоа.

Момент, што кажа таа?

Ништо, си ја бара бељата. - Доста толку!

Нема да ми говориш така, јасно?

Извинете, не сакав...

Таа е права. Макс го обвинува поручникот,

но и ние сме виновни. Можевме да помогнеме.

Човек сам решава, по своја совест.

Макс да си ја беше затварал устата. Ќе плати за тоа.

И други требаше да молчат.

И јас кажав некои работи. Тие глупави средби ја заматија водата.

Ние ќе одиме. - Напијте се по едно.

Остави, остави. Ние ќе платиме.

Земи, пријателе. - Ние ќе платиме, не не навредувај.

Ќе ги платиш компирите. - Ќе пиеме и ќе се смириме, ајде.

Сме ја виделе војната, не сме како другите. Ве молам!

Ајде, момчиња, што ви е? - Не, благодарам.

На здравје.

Ќе останат сосема голи. - Оди.

Да бе. - Ајде.

Шест месеци сме сосем на суво.

Треба да престанат, ќе се налутам.

Ќе танцуваме ли?

Па, да. Готови ли сте? - Ајде.

Ајде. - Не.

Кога бевме на 15, мајка ми не ме пушташе до касно.

Се измкнувавме со скутерот на Марин и танцувавме по цела ноќ.

Тоа природен талент ли е?

Кое? - Да се измкнуваш.

Јас ја потикнував према тие глупости.

Земи го ова.

Одиме! - Да му се не види.

Ајде, ела.

Благодарам. - Не сум жедна, но многу љубезно.

Веќе доста пиев. - И јас. Убаво ли е?

Ела. - Почекај.

Беше во Фалуџа, во Ирак. Имаа коли со големи звучници.

Од иракските коли звучеа ајати од Коранот,

а оние го пуштааа Еминем и ги навредуваа.

Сакаш ли? - Да.

Благодарам.

Директно ни ги земаш жените и ни го испиваш виното. Без дозвола.

Доста, тој ги плати првите пијачки. - Молкни!

Смени си го тонот, ако сакаш да си поминеш добро.

Остави ја.

По ѓаволите!

Пушти го, до бога! - Остави!

Остави го, Тони!

Тони, запри! - Остави го, Тони!

Престани веќе! Смири се!

Ако се приближи некој, ќе го убијам! - Тони!

Ќе го убијам! - Пушти го ножот. Дај ми го.

Пушти го. Ајде, пушти.

Точно така. Да одиме.

Сориано, исчезнуваме. Ајде! Ако дојде полиција, ќе заглавиме.

Е, добро ли си поминавте? Задоволни ли сте?

Знаеш ли барем каде возиш?

Внимавај!

Ти луда ли си да врескаш така?!

Ќе погледнам.

Да ти се не види и глупачката!

Како ме стресе само! Дај ми една цигара, те молам.

Има крв, но не и на каросеријата.

Малку вода, и ништо нема да се гледа.

Глупаво животно.

Каде исчезна?

Тони?

Мочли, ако имате потреба, сега е моментот.

Останете тука.

Што е тоа? - Животното умира.

Тоа не е животно. - Фани?

Фани?

Фани, каде си?

Стој! Нема да мрдаш оттука!

Дојди ваму!

Ела тука!

Не ни стиска, така ли?

Така ли мислиш и сега?

Тебе ти стиска ли, а? Не, нели?

Кажи го сега! Ајде, кажи го!

Кажи ми го!

Немој. Утре се прибираме.

Запри. - Исчезни!

Тони, тргнуваме. - Мавнете се!

Ајде, пали, мајку му.

Исчезнуваме! Давај, давај!

Ги оставаме тука овие гнаси. - Дај гас, ти кажав!

Ако не бев слегла од колата...

Тоа не е важно.

Од самиот почеток си бараат непријател.

Туристите, кипраните... Ние.

Во краен смисол на нас го истурија.

Ќе платат, биди сигурна.

Кипар

Авганистан

Бискајски залив

Лорјан

Ајде, оди си.

Само престојот тука ви бил полезен.

Денес се враќате во Франција.

Нашата земја ја повлекува војската од Авганистан.

70 000 души учествуваа во тамошните операции.

Значителна цифра, дури историска,

со оглед на сите досегашни мисии.

Некои загинаа за Франција, други беа ранети.

Ви благодарам од името на нашата родина.

Се надеваме и во иднина да сметаме на вас за други мисии.

Запомнете, тоа што се случило таму си останува таму.

Кажаното тука си останува тука.

Некакви коментари? Нешто да додадете?

Останува само да ви посакам добар пат и пријатно враќање дома.

Сите мирно!

Слободно!

Мирно! Слободни сте!

Добар ден, господа. Добро ли поминавте?

Ве барав вчера. Каде бевте? - А ти?

Си навлеков два индивидуални разговори.

Е, каде бевте?

Бевме капнати и си легнавме рано.

Тоа им кажав и јас, кога забележаа,

дека ве нема на вечера. Но знаев дека не е вистина.

Сакам да ве покријам, но треба сепак да ми објасните.

Збогум, Стара Европа!

Збогум, Стара Европа!

Само ѓаволот на портите да не ти тропне.

Збогум, древна земјо,

под жешкото сонце на бескрајноста.

Збогум, спомен, животот ни истекува во помен.

Сонце и простор нека не усреќат, нашите тела да оживат.

Ние, проколнатите од целата земја,

ние, ранетите од вечната војна,

нема да заборавиме ни срам, злоба,

ни обожувана жена.

Крвта во вените кипи,

болка во срцето и сознание од мрачност опсенато,

удри да дадеме и да примиме, до Бога,

без страв, по патот кон дома да тргнеме.

Веќе не верувам во сето тоа.

Мислам да ја напуштам армијата.

Што ќе правиш? Не умееш друго.

Го знаеш само тоа, родители, после училиште, армија и војна.

Касно е да решиш, дека не си за армијата.

Повеќе е дка армијата не е за мене.

Насекаде ќе биде така.

Ќе побарам.

Ќе најдам нешто.

Превод: stek-kravari