Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
[TRIUMFALNA MUZYKA, FANFARY]
[WIERNI SZEPCZĄ MODLITWY]
KSIĄDZ: Za czterdzieści lat pożycia małżeńskiego
dziękują Matce Boskiej Częstochowskiej
Waleria i Stefan Frasiowie,
prosząc o siłę w schorowanych kolanach dla Walerii,
w intencji dzieci i wnuków z rodzinami.
Intencja specjalna.
Za odpuszczenie grzechów doczesnych i spokój duszy
tragicznie zmarłych Krystyny i Stanisława Matuszków
oraz Mieczysława Kalety,
w intencji rodziny Kaletów, Wojdów i Karasiów.
Maryjo, Królowo Polski!
WIERNI: Módl się za nami!
[ŚPIEW, DŹWIĘKI ORGANÓW] - Maryjo, Królowo Polski!
Maryjo, Królowo Polski!
Jestem przy Tobie, pamiętam.
Jestem przy Tobie, pamiętam.
Czuwam!
Maryjo, Królowo Polski!
Maryjo,
Królowo Polski!
[TYKANIE ZEGARA]
[DZWON]
Niech będą tarczą wiary przeciwko wszelkim napaściom szatańskim.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
Teraz to one więcej warte niż złoto, z którego są zrobione,
a przez Boga staną się wieczne.
Szkoda tylko, że życia ludzkiego nie potrafią cofnąć.
Ile będzie, proszę ojca, razem za intencję i to poświęcenie?
Proszę z Bogiem wracać do domu.
Osiemset będzie godnie dla Boga?
Naprawdę nie trzeba, ale Bóg zapłać.
Pana rodzina?
Bliska, bliska, drugie kuzynostwo.
My na wsi
to wszystkie się razem trzymamy.
- Daj wam, Boże, pokój. - Właśnie
po pokój tu przyjechali, ojcze, po pokój.
[ŚPIEW] Jeszcze raz, jeszcze raz!
- Niech żyje, żyje nam! - Dziękuję.
Niech żyje nam!
[GWAR, MUZYKA POP]
Dobry wieczór, napije się pan ze mną?
Nie, dziękuję.
A, pan jeszcze w pracy.
A ja po służbie, to, tego... Mogę się rozerwać.
A jak tam śledztwo?
A, tajemnica, widzę, widzę. Idę.
Ale powiem panu, że my tu nic nie spierdoliliśmy.
Na tip-top wszystko, tak jak trzeba, było.
Co ty, Adam, pierdolisz? Daj spokój panu śledczemu.
Co "pierdolisz"? "Pierdolisz"? Nic nie pierdolę.
Mówię ci, że gdyby śledztwo poszło w kierunku tego,
co krzyczał ten głupi Stasiek, toby nie było tego, co jest.
A co krzyczał?
No, że Karaś morderca.
I ten Stasiek to mu szybę wypierdolił, znaczy wybił.
- Jaki Karaś? - No jaki Karaś? No Józek, no.
Kierowca PKS-u ze Staszowa.
- Nie mam racji? - Chuja masz rację.
Dzieciak to durny wymyślił.
Coś jeszcze dla panów?
- Trzy wódeczki poprosimy. - [ENTUZJASTYCZNIE] O!
Siadaj, co tak stoisz.
No, jak pięknie zjadł. Pięknie.
Tak no, w domu tego nie ma.
Rozbierz się. Ciasta chcesz?
Nie, dziękuję.
Ten młody zakonnik, wiesz, on tak się wpatrywał w święty obraz.
Śpiewał przy tym normalnie jak anioł.
Anioł! Piękna uroczystość. Piękna.
- Ile jestem winna za ofiarę? - Przecież mój brat wszystko załatwił.
- Nie ma co gadać. - Ile zapłacił?
O Jezu, zapłacił, co zapłacił.
Przecież wiesz, jakie on ma serce.
No to powiedz chociaż ile.
- Ciasta chcesz? - Nie, dziękuję.
No, tysiąc sześćset.
No wiesz, to jest Jasna Góra. Ty wiesz, jakie oni mają tam cenniki?
No to ile dać?
Zróbmy na pół, osiemset będzie dobrze.
No je, aż mu się uszy trzęsą.
Dwieście jutro doniosę.
Wiesz, Irena, nikomu tego jeszcze nie mówiłam...
ale w nocy, w drugi dzień świąt, miałam sen.
Ciepło jak na koniec czerwca.
Stoję w polu,
patrzę, a w truskawkach Krysia.
- Stoi... - Jadła truskawki.
No nie, po prostu stała sobie
i mówi do mnie, ale tak, jakby tu była.
"Wiesz, mamusia,
że Miecia to potrącił samochód,
a mnie i Staśka to zabili".
"Kto cię zabił?", pytam.
- No i co? - No i się obudziłam.
[BRZĘK SZTUĆCÓW]
KARASIOWA: Stasiek!
Stasiek!
[ODGŁOS ROZRUSZNIKA]
[ODGŁOS ROZRUSZNIKA]
[PUKANIE]
[ODGŁOS MASZYNY DO PISANIA]
[DZWONEK TELEFONU]
Tak, panie prokuratorze. Już proszę.
Może pan wejść.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Nie znudziło się panu do mnie przychodzić, panie Wojda?
- Ludzie we wsi niespokojne. [PROKURATOR PARSKA]
No to ja nie mogę ustąpić.
Mają prawo wiedzieć, kto ukradł autobus?
No i wiedzą. Gdyby ich nie rozjechał, toby się nie powiesił.
Czemu to wyroku takiego nie ma, żeby ludzi uspokoić?
Nie ma dowodu, a prawda w grobie.
Był wypadek, sprawcy nie znaleziono, sprawa zamknięta.
No, ale jak, panie prokuratorze, no jak? Ostatecznie?
Ostatecznie...
Ale to między nami.
Zamkniemy po feriach.
Aha.
Dla dzieci.
Jeszcze jedno. No a San, autobus.
Niesprawny stoi.
Pan jesteś uparty jak kozioł, panie Wojda.
Z PKS-u mnie zawiadomili, dziurę wiercą. Taboru im brakuje, jeździć nie ma czym.
- No to myślą, czy nie remontować. - Co remontować?
No... No Sana.
- Do kasacji idzie i koniec dyskusji. - Ale wozu szkoda.
- Co mi pan tu opowiada? - Jak tak, no tak. To trudno.
Jak to mówią, trudno.
O, moje uszanowanie panu śledczemu.
Dzień dobry.
PROKURATOR: A jak pan to sobie wyobraża, co?
Trzeba przesłuchać tego Stasia.
- Który jest jeszcze dzieckiem. - Ma rozum i umie mówić.
Pan wie, jakie to są korowody z takim przesłuchaniem? Psychologa trzeba,
- zgody rodziców, a tata nie żyje. - Ale mama żyje.
Nie bierze pan pod uwagę, że gówniarz chciał wybielić ojca?
Przecież ojciec nie żyje.
Może widział, jak ukradł autobus, spowodował wypadek,
a potem krzyczał pod oknem Karasia, żeby odwrócić uwagę?
Nie byłby taki cwany. Sam pan mówił, że to dziecko.
Niech mi pan tu nie pierdoli mądrości.
- Umorzyłem to śledztwo. [PUKANIE]
Dzwonili ze szpitala. Panie Henryku, pana żona rodzi.
Co? Teraz?
PROKURATOR: No widzi pan? I to są ważne sprawy.
Dla żony.
Przepraszam bardzo.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć. Jeszcze troszkę!
Sześć, siedem. Bardzo ładnie.
Osiem, jeszcze, jeszcze, jeszcze! Dziewięć, dziesięć.
- Nie mogę! - Bardzo dobrze.
Zaraz będzie po wszystkim.
- No, nie pieścimy się. - Nabieramy powietrza, oczy zamykamy.
- Proszę przeć. - I bardzo proszę. Przemy, przemy!
- Dobrze, dobrze, dobrze! - Trzy, cztery...
Panie doktorze!
To pan?
- No i jak tam? - Ma pan córkę.
- Gdzie? - POŁOŻNA: No tu.
O, następny bohater.
- Panie doktorze, poradzi pan sobie? - Tak.
Usiądziemy sobie.
PIELĘGNIARKA: Panie doktorze!
- Pacjentka czeka w gabinecie. - Idę.
- W porządku? - Tak.
Nie wiem. Może iść do województwa.
Pani Zdzisiu, oni w województwie też już nie pomogą.
Tak pan mówi.
Ale ja czuję, że było inaczej.
Liczą się fakty i dowody.
Na przeczucia nic się nie da.
Ale ja jestem matką.
[SZLOCH]
Zdzisia. Idziemy.
Ludzie widzieli cię z nią na mostku przed pasterką.
No, bo gadaliśmy.
- To co Krysia mówiła? - Nic.
Jak to nic?
No przecież była u mnie na wizycie.
To o czym mieliśmy gadać, jak nie o ciąży.
- Bolało ją. - Bolało ją?
Pobolewało, to normalne w tym stadium.
- Ale... Ale dziecko było zdrowe. - Jak ryba.
Chłopak podobno.
Wnuka bym miała. To dobrze.
Panie doktorze, chciałem podziękować za córkę.
- Najmocniej przepraszam. - Ja już pójdę.
Dziękuję i przepraszam za to na korytarzu.
Przepraszam.
- Nie wiem, czy mnie pani pamięta. - Pamiętam.
Przepraszam, ja tylko chciałem, żeby pani wiedziała...
Chciałem pani powiedzieć, że...
Że mi bardzo przykro.
Śledztwo zostało umorzone.
Tak prokurator zdecydował.
Ma pan już imię dla córki?
Marylka.
Niech pan się idzie nacieszyć dzieckiem.
[W TLE: PONURA MUZYKA]
[PŁACZ DZIECI]
[MELANCHOLIJNA MUZYKA]
[ODGŁOS PRZECINANIA BLACHY]
To dobry autobus był!
Prawie się nie psuł!
Micio, ale my potrzebujemy takie, co się psują,
bo inaczej nas z roboty wywalą! Co nie, chłopy?
[ŚMIECH]
To się nie ma co się żalić, to tylko autobus!
- A co to, kurwa, za zgromadzenie jest? - Jak?
Co to za zgromadzenie?
A bo Miciu się zaraz rozbeczy!
Kurwa, jak po premii polecę, to nie będzie wam tak wesoło.
- Do roboty wypierdalać! I to już! - Chodź, Miciu.
[KOMUNIKAT Z GŁOŚNIKA]
Dzień dobry. Cały do Tarnobrzega.
Dwa pięćdziesiąt.
- Cześć, Boguś. - Cześć.
- Co ty, do Tarnobrzega? - Tak.
- Po co? - Do składnicy harcerskiej.
Nowy model do sklejania muszę kupić. Wilgi.
Patrz, redaktory z "Kuriera" napisali,
że wszystkie krowy pozdychały od zatrutej wody.
I wszystkie głowy wojewódzkie poleciały.
Gazet to się ludzie boją.
Świadkowie Panfil i Mazianowski, zapraszam na przesłuchanie.
[PUKANIE DO DRZWI]
A pan tu co?
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Proszę.
W jakiej sprawie?
- Ja do pana prokuratora. - A którego?
Najważniejszego.
Pan prokurator Kiełczowski dziś jest nieobecny.
- A kiedy będzie? - Na korytarzu jest tablica,
kiedy prokurator przyjmuje. Ale w tym miesiącu nie ma szans.
Ale ja potrzebuję powiedzieć teraz.
Proszę pana, powiedziałam, że pana prokuratora dzisiaj nie ma,
bo jest w terenie. A nawet gdyby był, to i tak jest zajęty.
- Do widzenia. - To chce się pan umówić czy nie?
- Masz te papiery? - Tak, proszę bardzo.
- A, i zalej mi kawę. - Oczywiście, panie prokuratorze.
[W TLE: MUZYKA POP, ŚPIEW] - Każdym świtem
umiera nasze wczoraj,
gdy z ciemności
nowy dzień powstaje.
Każdym świtem
odchodzi nasze wczoraj
w bezpowrotność
i w niepamięć.
Patrzysz w niebo, jest jasno, coraz jaśniej.
Złoto słońca w błękit się ubiera.
Nasze wczoraj oddala się i gaśnie.
Nasze wczoraj umiera.
[PUKANIE DO DRZWI]
Proszę.
- Dzień dobry, pani Jolu. - Dzień dobry.
- Prokurator Kiełczowski u siebie? - Czeka na pana.
Panie prokuratorze, kapitan Maczek.
Prokurator zaprasza.
Proszę pozdrowić małżonkę. Wszyscy tu za Elą tęsknimy.
Oczywiście, dziękuję.
Szczerze mówiąc, nie wiem, co mam z panem zrobić.
- Nie rozumiem. - Czego pan nie rozumie?
Podważa pan ustalenia prokuratury w Staszowie.
Bo od początku uważam, że to nie był wypadek.
Umorzenie tej sprawy to błąd.
Tym samym składa pan donos na prokuratora Kozaka. Nieładnie.
Nie składam donosu, tylko dzielę się wątpliwościami.
- Na jakiej podstawie? - Operacyjnej.
Od początku mówiłem prokuratorowi Kozakowi o swoich wątpliwościach.
- Czyli jednak składa pan donos. [DZWONEK TELEFONU]
No, słucham cię, Mareczku.
Hetman bije G6. Mhm. Tak.
No cóż.
Cenię ludzi ambitnych.
Kurwa mać.
Nie zamierzam podważać decyzji prokuratury ze Staszowa w tej sprawie.
Do widzenia.
A jak nowe lokum?
Warto się było przenosić?
Proszę posłuchać.
Ta dziewczyna była w ciąży. Mnie się właśnie urodziła córka.
- Mam przeczucie, że ich brutalnie... - Niech pan nie żartuje.
[DŹWIĘKI MASZYNY DO PISANIA]
- Dobry. - Tak?
- Szukam pana redaktora. - Którego?
Ja w sprawie wypadku pod Zrębinem
chciałem coś wyznać.
Co wyznać?
Co się stało.
- To już miesiąc jak sprawę zamknęli. - Dwa miesiące.
Ale było inaczej.
- Niech pan siada, pogadamy. - A pani jest od spraw kryminalnych?
Od wszystkich.
Zdzisia, kobieto, po co ty tam łazisz? Po co ty tam znowu idziesz? Kobieto!
- Po co ty tam znowu idziesz? - Daj mi spokój!
WOJDA: Idziesz na milicję?!
A idę, idę i tysiąc razy pójdę!
- Przestań się drzeć! - No niechże idzie, Władek.
A ty, Zdzisia, idź, jak musisz.
Jak czujesz.
Sił nie mam. Łazi i łazi.
Ma rację. Milicja powinna coś z tym zrobić.
- Niby co? - Znaleźć bandytę.
Leszek, dzieci to nam nie wróci. Poszły w niwecz.
A niech się przejdzie, może to w końcu wszystko rozchodzi.
- GRABEK: Komendanta nie ma. - Jak to nie ma? Ma być!
Pani Kaletowa, ile tu będzie pani przychodzić?
Do skutku! Niech pan dzwoni po komendanta!
- Przecież ja mówię, że go nie ma. - To ja poczekam, aż przyjdzie!
O, proszę! Jest pan komendant!
Dzień dobry. Co się pani tak awanturuje?
Nie rozumie pani, że my już nic nie możemy?
Nie możemy? A może nie chcemy?
- To nie jest nasza kompetencja. - Gówno tam!
Autobus to nie igła w stogu siana, żeby złodzieja nie znaleźć!
Zabił mi dzieci!
No co?!
Pani Kaletowa, czasami tak po prostu bywa.
No, że nie idzie wykryć.
To ja gwarant panu składam, że pójdę do województwa.
Nawet doktor Czapla mnie popiera!
- A pójdę! [TRZASK]
[W TLE: PRZYGNĘBIAJĄCA MUZYKA]
- A jak Karpiuk ma na imię? - Nie Karpiuk, tylko Karaś.
- Karaś. - Józef.
Józef.
Szwagier Lecha Wojdy.
Lecha Wojdy.
KOBIETA: Ostrożnie! Franek!
Dobrze, psze panią!
Podpal!
Stasiu, nie poparz się!
I rzuć!
RAZEM: Marzanno, marzanno,
ty zimowa panno.
Dziś cię utopimy,
bo nie chcemy zimy...
KARASIOWA: Leszek, u Cześka koń zdycha. Może byś poszedł poratować?
Coś ty taki zaczytany? Przecież mówię do ciebie.
- Sąsiadom trzeba pomóc. - Idź mi stąd!
- Czy nie słyszysz, że koń zdycha? - Powiedziałem!
Leszek.
Idź.
Pokaż im.
- GRĄDZIELOWA: I co, poradzi coś? - KARASIOWA: Nie.
GRĄDZIELOWA: No to po siwku.
Idzie.
[KOŃ PARSKA]
[KOŃ MRUCZY]
[W TLE: PONURA MUZYKA]
Cicho... Cicho...
Nic się nie martw. Nie cierpiał za długo.
Czas na niego był.
[ODGŁOS OTWIERANYCH DRZWI]
- Hej. - Cześć.
- Jak tam dajecie sobie radę? - Wspaniale.
Wspaniale sobie dajemy radę bez mamusi.
No, no. A kto palił na klatce?
Obiecałeś nam coś.
Musisz to przeczytać.
[DZIECKO POSTĘKUJE]
- Co to jest? - Miałeś rację.
- Ćśś... [DZWONEK TELEFONU]
Halo? No cześć.
Dobra. Dobrze. Przekażę.
Pa, pa.
Heniek.
Dzwoniła Jolka od Kiełczowskiego.
[DZIECKO PŁACZE]
Masz natychmiast tam jechać.
No dzień dobry.
Co to, kurwa, ma być, że "Kurier" robi z nas baranów?
Z rejonowej, czyli ze mnie.
Wszystko jedno, ze mnie jako zwierzchnika też.
- Tak. - No, kurwa, właśnie.
- Wody? - Nie, dziękuję.
[PUKANIE DO DRZWI]
- Proszę. - Dzień dobry.
- Miałem się zameldować. - Siadajcie, Maczek.
- Czytałeś to? - Tak.
Zrobisz tak.
Na razie popytasz po cichu.
Jak coś znajdziesz, to pomyślimy, co z tym zrobić.
Musimy być przygotowani. Bo jak prasa w tym węszy,
to czynniki z Warszawy zaczną naciskać.
A wtedy wszyscy możemy wylecieć.
- Tak jest, panie prokuratorze. - Zresztą chuj tam z czynnikami.
Do prawdy masz dotrzeć.
Rejonowy Kozak wszystko spierdolił koncertowo.
Udostępnisz mu wszystkie papiery.
Jeszcze dzisiaj chcę mieć wszystko.
Najlepiej zamknij jednego z drugim na czterdzieści osiem.
Jak się przestraszą, to zaczną gadać.
- Ryzykowne. - Ty się już lepiej zamknij.
A, i jeszcze dzisiaj pogadaj z tą pizdą.
Kodeks zawodowy zabrania mi ujawnienia źródeł informacji.
A czy ja coś takiego mówię, pani redaktor?
Prasa jest niezależna i wolna.
No tak, jak w Ameryce.
Prasa w Polsce Ludowej jest wolna.
Ale dzisiaj wypierdolą cię z gazety, jak się nie dogadamy.
[ODGŁOS NADJEŻDŻAJĄCEGO SAMOCHODU]
[SZCZEKANIE PSA, GĘGANIE GĘSI]
- MACZEK: Dzień dobry. - Dzień dobry.
Czy tu mieszka Bogusław Żak?
Tak. A o co chodzi?
A, pogadać chciałem.
A kto pan jest?
Kapitan Henryk Maczek.
Ale my się już przecież znamy.
Syna nie ma w domu.
To my sobie porozmawiamy.
A co wy chceta od niego?
Mój Boguś tak samo już wszystko milicjantom powiedział.
Wypadek był i tyle. Nic więcej nie wiem.
Niech pan idzie do Kaletowej. Jej dzieci zabite, ona najlepiej będzie wiedzieć.
Ano, byłem. A pokój pani syna mogę zobaczyć?
Tu w mniejszym.
No co pan?
A to co to jest?
Nie wiem.
Mój syn niewinny.
A kto winny?
Inne winne. Nic nie wiem, które inne winne.
- Głupia jestem baba i nie wiem. - To jak nie wie, to idę.
Po co pan śledczy tu przylazł niuchać cudze kąty!
Pójdę po sołtysa Wojdę, to się będzieta tłumaczyć!
To niech pani idzie.
Wypierdalać mi z domu!
I nie wracać mi tu!
Jutro syn ma się zgłosić na komendzie.
Dzień dobry.
[SILNIK GAŚNIE] - Kurwa mać!
[ODGŁOS ROZRUSZNIKA]
WOJDA: Co, paliwa brakło?
No, brakło.
Zawsze wożę ze sobą dwa kanistry.
O, jeden z ropą, a drugi...
O, drugi z benzyną.
- Lejek ma? - Nie ma.
Dziękuję panu.
A olej?
Panie Maczek!
Ja to czytałem tę gazetę. No bo ja piśmienny jestem.
Ale jak pan wierzysz we wszystko...
co tam stoi, no to pan niemądry jesteś.
O, już nie leje, bo to jeszcze miejsce na olej musi być.
Faktycznie.
[W TLE: PONURA MUZYKA]
E, to jeszcze, bo to jedna część oleju na trzydzieści części paliwa będzie.
Śmiało.
Dziękuję panu.
- Z Bogiem. - Do widzenia.
Lejka pan zapomniał.
[PUKANIE] - KOBIETA: Proszę.
Dzień dobry, pani Agnieszko.
- Do prokuratora można? - Chwila.
Coś widzę, humorek nie dopisuje.
Dopisuje.
Wojda, panie prokuratorze.
Dobrze, przekażę.
No niestety, panie Wojda, dzisiaj się nie uda, pełen grafik.
A, no to jasna rzecz.
- Zrozumiałe. Do widzenia. - Do widzenia.
- KOZAK: Agnieszko, ja wychodzę. - Do widzenia.
- Nie siedź za długo. Do jutra. - Do jutra.
- Panie Wojda. - No, ale co ja mam zrobić.
Zaraz prace polowe się zaczną, spokoju ino trzeba.
A każda familia w strachu.
Na co ten Maczek jeździ, rozpytuje, ludziom w głowach miesza?
No przecież one mi się wszystkie ino boją od tego.
Przecież sam pan prokurator sprawę zamknął.
Pan, panie Wojda, wchodzi tu jak do siebie, panoszy się.
Śmie mnie pouczać, o spokój wypraszać?
Ale tylko jako ławnik sądowy, no, kolega.
- Kolega? - No.
Pan myśli, że jestem głupi, panie Wojda? Od początku nie byłem.
Jedno mogę panu tylko obiecać.
To pańska ostatnia wizyta u mnie. Choćby pan mnie ozłocił.
- Ale... - Przepraszam. Przepraszam.
MACZEK: Proszę podpisać.
- Co to? - To, co już mówiłem.
Że został pan uprzedzony
zgodnie z artykułem 247 kodeksu postępowania karnego,
że za składanie fałszywych zeznań grozi odpowiedzialność karna.
Ale to nie ja byłem w "Kurierze".
A kto?
Nie wiem.
Pani redaktor, w zgodzie z ustawą, powiedziała, że to był pan.
- Tak powiedziała? - A nie był pan?
To jest moje.
Oddaj mi to, pan.
- Oddaj mi to, pan! - Spokój!
Moje.
Proszę podpisać.
Muszę. Muszę.
Był pan w "Kurierze", tak?
[DRŻĄCYM GŁOSEM] Byłem.
- Ale ja nie chcę zeznawać. - Ale dlaczego?
O życie się boję.
Ale pan się nie ma czego obawiać. Pan jest pod ochroną PRL.
Ale ona u nas w Zrębinie nie sięga!
Słuchaj. Patrz na mnie!
Jak będziesz sobie dalej tak żartować,
to ci tak wpierdolę, że się w ramki nie zmieścisz.
Zbyszek, daj spokój.
[DRŻĄCY ODDECH BOGUSIA]
[POJĘKIWANIE]
Chcesz wody?
Masz, pij.
Proszę powiedzieć, co pan wie na temat tragicznych zdarzeń,
do których doszło w noc wigilijną 24 grudnia 1976 roku
na drodze z Połańca do Zrębina.
- Wódki się napijesz? - Władek, no czy ja kiedy wódkę piłem?
To czekaj, mam dobre winko. Czekaj.
- Czytałeś to? [WOJDA PARSKA]
Same kłamstwa.
Zdzisia.
Jest taki rzeźbiarz z Tarnobrzega. Wielki artysta, piękne pomniki stawia.
Ten ze Staszowa też dobrze robi i mało bierze.
No, ale przecież ja tobie tę różnicę pokryję.
Mhm. Jak za mszę w Częstochowie.
Ma byle kurhan pamiętać o twoich dzieciach?
Wynoś się stąd.
Hm.
[WOJDA WZDYCHA]
Ty to sobie, Zdziśka, jeszcze dobrze przemyśl...
coby twoje dzieci się w trumnach nie poprzewracały.
Pan patrzy, Zdzisia. Pan patrzy.
- Co ty, wychodzisz? - Z Bogiem.
Coś mu nagadała?
Zdziśka.
Gówno.
[SYRENA MILICYJNA]
[KRZYKI] - Co się dzieje? Co się dzieje?
Zostawcie go! Popierdoliło cię?!
Na chwilę.
Irena, nie drzyj się! Nie ma po co. Nie ma na co, nie drzyj się.
Józek, po spokoju załatwię!
- Zostawcie go! - Po spokoju!
- Gdzie oni zabierają Józka? - Zabieraj ją.
Gdzie oni zabierają?
- Bierz ją. - Gdzie oni go zabierają?
Józek, Józiu!
Proszę nam powiedzieć, co pan wie na temat tragicznych zdarzeń,
do jakich doszło w noc wigilijną 24 grudnia 1976 roku
na drodze z Połańca do Zrębina.
Ja nic nie wiem.
- Nie było pana na pasterce? - Nie, nie było.
Ale coś pan musi wiedzieć.
Ale w jakim temacie, bo...
W temacie potrójnego zabójstwa.
Ciężarnej Krystyny Matuszek,
jej 12-letniego brata, Mieczysława Kalety
i jej męża, Stanisława Matuszka.
Ale ja nic nie wiem.
- Nie wie pan, czy pan nie chce wiedzieć? - Nie wiem.
Nie wiem, nie widziałem. Nie chcę już.
- Mam ci, kurwa, pomóc?! - Kurwa, Zbyszek!
[JĘCZY Z BÓLU, PUKANIE DO DRZWI]
Wejść!
[W TLE: PONURA MUZYKA]
[MÓWI SZEPTEM]
Kurwa! Zabieraj go na dołek.
Idziemy, jedziemy!
Kurwa, ludzie! Kurwa, ludzie, co wy, kurwa, robicie?! Ludzie!
MILICJANT: Jeszcze raz, pani Grądzielowa. Na spokojnie.
ONA: Od Połańca do wsi na skróty szłam i żem go zobaczyła.
ON: Poznała pani denata?
- Myślałam, że to pies zdechły. - Co pani zrobiła?
Po kurtce żem poznała, że to nie pies.
Skąd pani wiedziała, w jakiej on kurtce chodził?
- Pies? - Jaki, kurwa, pies? Przepraszam. Denat!
- Dzień dobry. - Cześć, chodźmy.
Bo ja często tym skrótem idę,
a łon to ostatnio codziennie nad rzeką, ale bez wędki.
- Rozmawiała pani z nim? - Nie. "Dzień dobry, dzień dobry". Tyle.
MILICJANT: A teraz jest pani wolna.
- Reanimowałeś? - LEKARZ: Dla zasady.
- Jakieś obrażenia zewnętrzne? - Na oko nic.
Ale chłopak nie ma grama wody w płucach.
Musimy zrobić sekcję. I to najlepiej w Krakowie.
W Krakowie? Dlaczego w Krakowie?
Sugeruje pan morderstwo? Nie wydaje mi się.
Panu się nic nie wydaje.
Słyszałeś go?
Słuchaj mnie, pan. Nie obchodzi mnie, czy masz pan ludzi, czy nie.
Włos nie może spaść z głowy tego Staśka.
- Mam mu dać ochronę? - Daj.
[ODGŁOS MIGAWKI]
Napisy dla niesłyszących na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Karolina Woicka, Fundacja Siódmy Zmysł
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.