All language subtitles for Sasiedzi 1969_vál.drama_pl.

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Rok 1939.

Bydgoszcz. 82 kilometry dzielą miasto od granicy niemieckiej na północnym

wschodzie, 71 od granicy na północnym zachodzie.

Jutro III Rzesza rozpocznie wojnę przeciw Polsce.

Dwa dni później uzbrojone grupy miejscowych hitlerowców zaatakują

bezbronne miasto.

Mniejszość niemiecka stanowiąca 7% mieszkańców...

podejmie krwawą próbę dywersji na tylach polskiego frontu.

Bydgoszcz odpowiedziała na ten atak spontaniczną samoobroną i w toku

dwudniowych walk zdlawiła dywersję własnymi rękami.

W tych walkach Niemcy stracili 100 ludzi.

Miasto za swój bohaterski zryw zapłacilo 36 tysiącami ofiar zamordowanych przez

okupantów. Tragiczne wydarzenia bydgoskiego września posłużyły

propagandzie hitlerowskiej dla stworzenia mitu krwawej niedzieli. Mitu

rzekomej rzezi, jaką Polacy mieli urządzić spokojnym bydgoskim Niemcom.

Ten mit jest w zachodnich Niemczech żywy do dziś.

Zobaczmy więc, jak to było naprawdę.

Jest czwartek, 31 sierpnia, godzina czwarta ran.

Do pracy! Szybko!

Byłeś późno.

Wkrótce będzie ciemno.

Zrób to!

Można nas obejrzeć.

Wszędzie się rzucają.

Ciepło się wyrzuca.

Później, później!

A wy tam co?

Chodźcie tu!

Co mi tam jest, bądź!

Stać! Stać!

Stać!

Ręce do góry!

Gęba wyżej.

Majster od Neymarka.

Przeszukaj.

Mundek, o dwie lochów.

Żyje?

Tante Luizy?

Tante Luizy!

Ty jesteś straszny. Teraz nie możesz się widzieć przez rok, a potem przyjdziesz w

godzinę.

I też gra w komedię.

Wiesz, dlaczego nie przyjechałem.

I nie mój ojciec.

I wszystkich innych.

Ale dzisiaj... Musisz mi pomóc, Annemarie.

Rozumiesz mnie?

To dziwna sprawa. Chcieli, żebyśmy przyjechali, ale nie przyjechali. Nawet

nie wysyłali telegramu.

Nie przyjeżdżają, ale to nie działa.

Co to jest? Dlaczego nie przyjeżdżają? Kto nie przyjeżdża? Kto? Moja rodzina

oczywiście. Ale wiedzą, że jestem sama.

I wszyscy rozmawiają o wojnie. Czy to, co się z nią dzieje?

Konrad, co myślisz o wojnie?

Polacy chcą, żebyś się zniszczył.

Oczywiście, nic się nie zmieniło. Dla Ciebie zawsze są Polacy.

Polacy nas dzisiaj... Wiem, o czym myślisz.

Dzień dobry, przyjeżdżamy do Danzig?

Jutro przyjeżdżamy.

Może przyjedziemy z nim.

Może. Ale teraz zacznijmy.

Musimy coś zrobić, oni mnie szukają.

Kto Cię szuka?

Polacy. Oczywiście Polacy.

Annemarie.

Annemarie, nie wiesz, co mi się stało.

Zjadli mnie.

Zjadli mnie.

Kolejna kugla przyszedł do mnie, tutaj.

Musisz mnie ukryć.

Tak, żebyście mogli wchodzić w swoje historie.

Annemarie, tutaj się przygotowuje bardzo ciężka i wielka rzecz.

Każdy Niemiec musi być gotowy, każdy musi pomóc.

Chwilę na to.

Myślisz o tym, że mogę sobie to zrozumieć?

Nie należy się należać należeć. Od jednego roku nie robisz nic innego, niż

należeć się należeć i należeć.

Mam wystarczająco z tego. I co jeśli nasi przychodzą?

I jeśli nie przychodzą?

Przychodzą.

Zostaw się na to.

Potrafią ci opowiadać parę historii.

Tak? Które na przykład?

Na przykład... te z tobą i twoim Polakiem.

Myślisz, że możesz dalej iść do szkoły?

Jesteś szalony. Idę z nim na lekcję muzyczną, to wszystko.

I do kino. No i? Jeden Niemiec z twoim biednym Polakiem.

Ty, żołnierz!

Z lekcji muzycznej odzyskałam twoją matkę.

Każdy miesiąc Anginę, w sierpniu Bronchitis i w wrześniu sztukę.

Jeden prawdziwy mężczyzna, z którym nie uśmiecham się.

A teraz szlifujesz w ciemnych oknach i wyobrażasz się, że jesteś mężem!

Pamiętasz o tym jeszcze raz.

Zostaw mnie przez apotekę.

Wlot między szóstym i siódmym zebrem z lewej strony.

Prawie komorze serca pocisk kalibru 9 mm.

Wszystko jest, komendancie. Herman Finke, mechanik zakładu w Neumarka. Lat

27, narodowości niemieckiej. Członek Jungdeutsche Partei od 1936 roku.

Strzelał z broni wyprodukowanej miesiąc temu w Rzeszy.

Drugi oddział będzie się pieklił.

Wiecie jaką mam instrukcję. Żadnych incydentów. Hitler tylko czeka

pretekstu.

Co go podkusiło, żeby się tamtemu pchać pod lufę?

Widocznie coś czuł.

Pan wie, komendancie? 40 maszynek i tyle amunicji. Gdyby to się dostało w ręce

Szwabów, Chryste, panie, jechać co?

Gdzie? Po Neymarka.

Człowieku, teraz, kiedy wojna wisi na włosach?

Mamy czekać? Z jakim materiałem?

Motorówka jego, synek też był.

Mówią, że ukrywa się u tego aptekarza, Bejma. To jego wujek.

No niech pan tylko powie słowo, komendancie.

Niemożliwe, Rumach, ja naprawdę nie mogę słowo honoru. Ale pan wie, co tu się

będzie działo. Oni tylko czekają na sygnał. Każdego Niemca pełno broni.

Róbmy tu porządnie, komendancie, inaczej wszyscy zginiemy.

Człowieku, czy ty nie rozumiesz? NSZ siedzi nam na głowie.

Oni jeszcze ciągle czekają, że się dogadają z Berlinem.

Nie możemy ruszyć nikogo.

Panie komendancie!

Rozlepiają!

Nie muszę dostać zgody Warszawy. Teraz też?

Też. No, żebyśmy tu tylko wszyscy nie leżeli.

Powoduję do czynnej służby wojskowej wszystkich tych oficerów rezerwy,

pospolitego ruszenia i stanu spoczynku, podchorążych rezerwy i pospolitego

ruszenia, podoficerów, starszych szeregowców i szeregowców rezerwy oraz

pospolitego ruszenia, podoficerów...

do pomocniczej służby wojskowej.

Bez względu na wiek, kategorie zdrowia i rodzaj broni. Którzy otrzymali białe

karty... Patrzcie, nawet gomorę nie zjadłem.

Tylko trochę naftaliną zajeżdżam. Jeszcze mi koalitkę pomożesz.

A ja nawet z ochotą jadę na tę wojnę.

Przynajmniej będzie można innym powietrzem pooddychać.

Nie polubiłem ja tego miasta.

I ty, Piotruś, nie polubiłeś.

A nie polubiłem, nie polubiłem.

Sweter tatusiowi włożyć? Włóż, włóż. Ja ciebie znam, ja ciebie obserwował.

Kolegów ty tutaj nie znalazłeś.

I do gimnazjum jak z łaski chodziłeś.

Bywało czasem w nocy się budzę, a ty krzyczysz.

Jakby przyśniłeś coś strasznego, albo ludzi jakiś od ciebie odpędzasz.

A tam u nas, na wschodzie, zawsze spokojnie spałeś.

Niepotrzebnie, jak tu ciebie biednego przywiózł.

Niepotrzebnie. Tatuś!

Czego tatuś ode mnie chce?

O, ty tak właśnie.

Odprowadzisz mnie zaraz na stację, pożegnasz i pierwszym pociągiem do babci

pojedziesz. Do Gudugaju.

A mnie po co do babci? Po co, na co? Jeszcze się pyta.

Stąd do granicy blisko.

Zaledwie parę wiorst. A miasto nierodzinne.

Obce, nikt tobie tutaj ręki nie poda.

Ja bym chwili spokoju na tej wojnie nie miał. A w pociągu pewnie będzie

ciasnota. Dziś wszyscy churmy miadą do wojska.

Pewno wcale nie będą puskać cywili.

Będą, nie będą, a ty pojedziesz. A jakim porządkiem, to już nie twoja głowa.

Szynelę i ciapkę mi przynieś.

Słyszysz? To... To na który pociąg go dać?

No już pora obiadowa. Myślę, że do wieczora zdąży się obsprawić. Zdążysz do

wieczora?

No nie patrz tak jak zbójno. No zrób jakąś ludzką minę. A, bo ja tam nie

wierzę w żadną wojnę. To może na ten nocny go dać. Tak.

Punktualnie o 11 tylko bez żadnych głupot. Bo jak podstawią, to potem nie

dam rady.

No a wy ruchcuk, przegońcie tego Hitlera. Pięknie dziękuję, panie

Marczewski. To przyślę tam panu kartkę z Berlina. Dziękuję.

Cześć.

A narzeczony wyjechał.

Kto ty jesteś? Nareszcie. Słuchaj, co robić? Moich starych ciągle nie ma.

Wyszłam na pociąg z Gdańska, ale nic.

Telefon nie łączył, żadnej wiadomości. A tu wiesz, ja chyba zbajuję.

Co zrobimy?

Najpierw cię uczeszem. Masz grzebień?

Nie.

Nie możesz przecież tak latać, jak straszy dło.

O Piotr, mówię ci, mam dość.

Wiesz... Co się stało, Piotr?

Nie, nic, nic.

Co?

Pójdziemy do mnie na górę i będziemy sobie opowiadać różne historie, aż do

wieczora. A wieczorem zrobimy ten... Samowar. Samowar. Zrobimy. No to chodź.

Piotr? Co to znaczy?

Tata poszedł do wojska. A ty?

Takich jeszcze nie biorą.

Nie. Ja się pytam, co zrobisz.

No?

Otwórz.

Po co?

Otwórz.

Nie ma tego lądrasa z Sybirii.

Takie coś.

Co robimy?

No? A my tak, zobaczyć co u ciebie.

A niby co ma być?

No właśnie.

W porządku?

W porządku.

A u was w porządku?

Ty, Litwin.

Ty masz na nas złość.

A najwięcej to na mnie, nie?

No to se miej.

Ale teraz jest alarm.

Alarm!

Alarm?

Tak. W całej chorągi.

Ty, Litwin, ty jesteś w naszej drużynie, nie?

Na zbiórkach cię nie ma, ale jesteś, co?

Jestem. Jesteś? No jestem.

No to już, szykuj się. O ósmej zbiórka. W Harcówce.

Zgadza się.

Punkt ósma w Harcówce. Chłopaki.

Dobra już.

Co było, to było. Nie chłopaki.

Idzie z nami?

Chłopaki, ja wyjeżdżam. Jak?

Gdzie wyjeżdżasz?

No tam, do nas.

Na wschód.

A no, takie coś.

Jak wyjeżdżasz, to wyjeżdżasz.

Ojciec mi kazał. A Polska?

Słyszeliście, chłopaki? Ojciec mu kazał, nie?

No to co?

Nasza rozmowa skończona, nie?

Skończona? Skończona.

Skończono?

No to co, Wajgrzuch?

Freulein Böhm.

Jasna, chłopaki!

Czy wszyscy dostali opaski? Tak, mamy.

Schować i nie pobrudzić. Opaski zakładamy w momencie rozpoczęcia akcji.

Są jeszcze pytania?

Nie ma. W porządku. Czy wszystkie zastępy pamiętają swoje odcinki?

Tak, pamiętamy.

Ubrać się ciepło i wszyscy z krzyżami.

Druhny gotowe?

Sprawdzamy ostatnią apteczkę.

Jodyna.

Woda utleniona.

A, druh Chorodecki. No proszę.

Myślałem, że cię już więcej nie zobaczymy. Cieszę się, Chorodecki.

Chodź. Na szczęście mam jeszcze jedną opaskę.

Spóźniłeś się, więc powiem ci krótko.

Obejmujemy służbę porządkową na ulicy Gdańskiej.

Początek godzina 21.00.

Trzeba mieć oczy i uszy otwarte na dywersję.

Resztę powiedzą ci chłopcy. Tylko, że ja... O, jest.

Masz.

Dziękuję.

Puść to. Nie.

Spokój, truchaczek. Co to ma znaczyć? On nie pójdzie.

Pójdę. Nie pójdzie. Spokój!

Dlaczego Chrodecki nie ma iść? On wyjeżdża. Do jedenastej mogę.

Co?

Niemra dawa ci urlop?

Co to za historia?

Truchaczek, wystąp!

Biegiem na podwórko, zatrzymasz Choredeckiego, przeprosicie się.

I wrócicie razem do harcówki. Marsz!

Nie ma go.

No to przygotować się do apelu.

Proszę o ciszę.

Dziewczynki, spokój.

Druhny i druhowie.

Zapomnijmy o tym przykrym incydencie.

Nikt nie wie, ile jeszcze zostało nam dni, a może nawet godzin pokoju.

Nikt nie wie, czy jeszcze jutro będziemy mogli spotkać się w tym gronie.

Życzę wszystkim, wam i sobie, żeby tak się stało.

A teraz proszę zgasić światło.

Idzie noc, słońce już,

zeszło z gór, zeszło z gór, zeszło

z gór, w dziwym śnie

spoczni.

Z gór zeszło, z gór zeszło.

Komisarz Sieliński.

Wszystkich zatrzymanych doprowadzić tutaj.

Jasne?

Wykonać.

Co o Rubach?

Zadowolony?

Tak, tyle że za późno.

Mówicie jak dziecko.

Dopiero teraz dostałem zgodę ministra.

Pięknie, ale tam już nikogo nie dostaniemy.

Na pewno pochowali się jak szczury.

Mogę się odmeldować?

Przyszedłem się pożegnać.

Pożegnać.

Anna Maria.

Czy ty myślisz, że ja chcę naprawdę jechać?

No to jak będzie?

No widzisz, ty tego nie zrozumiesz. My jesteśmy z Kresów, tam się wierzy w

takie różne rzeczy.

Wiesz co to są?

Zabobony.

I co braj?

Nie no, nie wiem, ale chyba jakoś inaczej.

Zabobony, przesądy. Może to aberglauben?

No nie wiem, za mało znam niemiecki. No widzisz, jakbyś nie pojechał, moglibyśmy

poszukać w słowniku.

A to sobie jedź.

Co się stało?

Tam ktoś jest.

Zdawało ci się. Nie, słyszałam.

Przechodzi przez hol.

Nie zamknęłaś od podwórza?

Nie. Rano tamten nie wszedł Konrad. Kto?

Mój kuzyn. I nie zamknęłaś za nim?

I poszłam go tędy.

Gdzie tu się robi światło?

No widzisz, to tylko policjant.

Ty jesteś córka starego Bema?

Mam nakaz rewizji.

Proszę. A ty?

Jestem znajomym. Nazwisko?

Chorodecki. Polak? No jasne.

Jasne? Jak dla kogo jasne? Daj dokumenty.

Chorodecki. Chorodecki. Może panowie zaczną?

O, my już kończymy. Tam jest czysto.

Tego sprawdziłeś?

Polak. Pan Chorodecki.

No to przepraszamy.

Specjalna sytuacja.

Chwileczkę.

Może powiecie jej o co chodzi?

Ty!

Puknij się!

Nie widzisz gdzie jesteś?

Szybciej, do szeregu.

Dołączcie do grupy.

Jazda, jazda, na co czekacie? Szybciej.

No i co?

Czysto. A u pana?

Kilka grubszych rybek.

Ale nie wszystkie. Mówiłem, że za późno.

Zobaczcie na te mordy.

No, już wszystko zamknięte. Zadowolona? Teraz tak.

Czyste wariactwo.

Kto by tędy wchodził?

Dom stoi osobno, wysoki. Nie, nie, wszystko musi być zamknięte, wszystko.

Ja bym nie mogła.

Już. No to teraz ja... Co teraz?

No wiesz, muszę jechać.

Piotr, nie jedź.

Naprawdę muszę, wiesz, ojciec. Ja też mogłam pojechać do Gdańska, z moimi.

No to czemu nie pojechałeś?

Piotr. Nie pojedziesz, nie zrobisz mi tego.

Przecież ja tu umrę ze strachu.

Masz krewnych, rodzinę. Coż ty, kogo ja mam?

Wujenę Marka?

My jesteśmy tam za... Jak to będzie po polsku? Z wyrodek?

Chyba wyrodek. No za wyrodków.

Nikt nas nie chce, nikt mi nie pomoże.

Popatrz, jaka ja jestem malutka w takim wielkim domu.

Mówisz jak dziecko.

Bo ja jestem dziecko, Piotr.

Nie zostawię dziecka samego.

Albo zrób chociaż tak.

Masz jeszcze trochę czasu?

No widzisz, niedużo. Ale trochę?

No widzisz to, chodź, umie mnie rążki, umie mnie buzię, połóż mnie do łożeczka

i poczekaj, aż zasnę.

Potem sobie pójdziesz.

No ale mój pociąg. Ja będę prędko zasypiała.

Dzięki.

Gdzie masz piżamy?

Koszule. W szafie.

Dalej.

Na górnej półce.

Te?

Wszystko jedno.

Miałem dziecko położyć.

No jeszcze, Zdziebko?

Ja już muszę być precz, Marszewski. Ale on zaraz powinien nadejść.

Nie miej złości, Marszewski. Rozkład jest święta rzecz.

No ja rozumiem.

Karabin Lebel jest niestety bronią jednostrzelową.

Jednakże przy pewnej wprawie można z niego prowadzić gęsty i skuteczny ogień.

Niestety Liga Obrony Powietrznej Państwa dysponuje bardzo małą ilością amunicji

do tej broni.

To wszystko na dzisiaj.

A w razie potrzeby, pan instruktor jest upoważniony do wydania karabinu uczniom

posiadającym przeszkolenie w PW.

Można? W druku chówcowy?

Widziałeś? Idź. W druku chówcowy.

Byłem u wujka w dańskim lesie.

Niemcy zrzucili tam ujskoczków.

Nie mówi się tamuj, tylko tam.

Tak jest, druhuchówcowie.

W którym miejscu to było? Za wiaduktem.

Powiedzieliście w koszarach?

Poszliśmy, ale tam wszyscy wyjechali na front.

No tak.

Można się było tego spodziewać.

Jedź na policję.

Potem wracaj, dzisiaj wszyscy będziemy potrzebni.

Rozkaz. Idę stąd. Gdzie?

Proszę pana, ja chciałbym... Czekaj.

Proszę pana, może pan powie do kogo iść? W owleńskim lesie są... Oczywiście

widziałeś szpiega. Siedział na drzewie i dawał znaki latarkom. Znamy to, znamy.

Czego? Nie wiem do kogo iść. Wszyscy przy okręcu ciekają. Nie wszyscy, nie

wszyscy. Czego chciałeś?

Niemcy są w gdańskim lesie.

Panki? Zrzutki.

Dużo?

Będzie za trzydzieści sztuk.

Słyszeliście, chłopcy?

Róbcie tak, żeby nie było za późno.

W lesie to oni nie zostaną. Myślę, że już są w Bydgoszczy.

A ty słuchaj.

Wydział Śledczy jest precz i w ogóle balagan.

Wiesz gdzie jest sztab dywizji? Wiem.

Biegnie i proś do generała.

Siachnąć do samego generała? Tylko do generała. Jak on nic nie poradzi, to

biegnie.

Biegnie, biegnie.

Gorzej jest na północy.

Mam wiadomości, że 27.

odcięli.

9. rozpołowiona, brygada w rozsypce.

Tak?

Siedzą w Kotle razem z grupą Czersk.

Co? Nie wiem, czy dadzą radę się przebić.

Musieliby rozwalić ten pancerny zagon, który jest między nami i już dochodzi do

Wisły.

Nie wiem, czy dadzą radę.

Boję się, że ich rano rozjadą i wtedy wszystko zwali się na mnie.

Dobra, będę czekać.

Daj znać.

Dowódcy 6-1.

Panie generale, to jak będzie?

Dziękuję ci.

Dobrze spełniłeś swój obowiązek.

Panie generale, a może mógłbym się przyłączyć?

Do czego?

No do akcji. Do jakiej akcji?

Na zrzutków.

A ile ty masz lat?

Robię maturę.

Za rok.

Niestety tę akcję przeprowadzimy jeszcze bez ciebie.

Łącz tryszczyn! Tak jest, panie generale.

Bardzo przepraszam.

Pan generał chce przeprowadzić tę akcję, że się tak wyrażę, we własnym zakresie?

Czy skłonny byłby pan przekazać ją komendzie miasta?

W takim razie będę musiał prosić o wojsko.

Ja sam, prawdę mówiąc, dysponuję tylko 48 żandarmami.

Pan jest nauczycielem, prawda?

Tak jest.

I jeszcze przed tygodniem uczył pan dzieci.

Przed tygodniem były ferie.

Ale komendantem miasta został pan od poniedziałku.

Tak jest. Od poniedziałku.

Zdradzę panu pewien sekret.

Nie będzie żadnej akcji.

Jak to nie będzie?

Adywersanci... A kto ma ich łowić?

Moi kanceliści, gończyk, kucharze?

Panie, moglibyście... Nie!

Zdjąć coś z pierwszej linii znaczy otworzyć front.

Nie możemy nic zrobić.

Zupełnie nic.

To ja może sami poszukam. Czego?

Czego? Zrzutku. Myślisz, że ich znajdziemy?

Ty uważaj, ja coś czuję. Co czujesz? Coś w powietrzu.

Eee, to po konia.

Ja czuję, że oni tu muszą być.

Zrzutki? Zrzutki. O, cielicho.

Ty, a może to ten?

Nie, ten.

Skąd wiesz? Jakiś mądry?

A tak.

A pokazać ci, że jesteś głupi?

No pokaz.

Jest tam zabrony przeciwlotnicze. Proszę dokumenty.

Ja tylko popatrzę i pójdzie pan dalej. Może jakąś legitymację?

Na bok ludzie!

Będziesz gadał? Raz, dwa.

Może do sztabu.

Durny ty, widzisz jak mnie stukli? A kto?

Tacy sami, na strychach siedzą ciach.

No to ja z takim krótko.

Odwróć się ty!

Idź ty, bo cię rumnę!

Kogo chcesz strzelać?

Pastora! A ja takich pastorów?

Dywersant! A może ty też dywersant, co?

Idź ty, bo ci naleję.

Widziałeś kiedy takiego starego na spadochronie?

Cholerne Antki.

Chodźmy.

Ty! A gdzie rower?

Pachniecie?

Dziękuję, nie pachnę.

W ogóle, Bóg mnie zachował przed wszystkimi szkodami.

Zdecydowanie dlatego, żebym miał więcej siły, żeby wycofać swoje niezwykłe

szaleństwa.

Jesteś, tak powiem, pastorem.

I mówisz takie rzeczy.

Może też jestem złej pastorem.

Z pewnością dlatego musiałem odpocząć moje szefki w Mecklenburg.

W Rzeczypospolitej Rzeczypospolitej zakończyłem to, że powinienem wypełniać

moje obowiązki duchowe w miejscu nazywanym Dachau.

Słyszałeś ten nazwisk?

Cała świata wie o największym lagerze koncentracyjnym w Niemczech. Tak, tak

się mówi.

Ale ja zamówiłem, żeby to nie sprawdzić sam.

Dlatego pozwoliłem sobie przejść poza granicę.

Może nie całkowicie oficjalnie. Z przyjaciółmi w pobliżu miasta Konitz

chciałbym się odpocząć. Powiedz mi, chłopie Hojnice.

Tak, zrozumię.

To znaczy, że jeśli będę miał jeszcze możliwość, będę mógł mi coś zrozumieć.

W zasadzie jest to tak proste, ale wciąż... Nikt nie chce, żeby w głowie

był Niemiec, który ucieka przed Niemiec.

W każdym miejscu, bez wyjątku.

Byłem odzyskany jako szpion lub dywersant i najpierw stawiany na ścianę.

Do dzisiaj, w niezwykłej formie, tylko w porównaniu, ale w ten sposób, boję się,

nie będę w Warszawie dotarł.

Mam tam przyjaciół.

Polaków. Rozumiecie?

Nie mogę się do tej pory zaśpiewać.

Więc, co robimy?

Co chcemy zrobić z tym duchowym?

Poczekajcie.

I co robicie jutro?

Zobaczymy.

Może mój kochany Hergott pomylił się na nowe wydarzenie dla mnie.

Jeśli tak, jego ostatnie wydarzenia wypełnią mnie z łatwą niepokojem.

Wtedy pewnie pomogą.

Mam nadzieję.

Wszystkiego dobrego. Dziękuję.

Może w tym razie będzie dobrze.

Jest tam inny pastor.

Zapyta o odwiedzenie na tę noc.

Co mam zrobić?

Wezmę go do szpitala?

Zgadza się z szpitalem.

Nie wiecie, co jest w szpitalu?

Oczywiście, tak.

Tylko... już się o to pomyślałem.

Niemiecki? Z pewnością.

Zapytałem go dokładnie.

Ma mężczyznę w Konitz.

Jest też pastorem.

Co mam z nim robić? Zatrzymaj się.

W 10 minutach zostawcie ich w kościele.

Zrozumieliście? Tak, zrozumieliśmy.

Nie zostawcie ich wczoraj wczoraj wczoraj wczoraj wczoraj wczoraj wczoraj

wczoraj wczoraj wczoraj wczoraj wczoraj wczoraj

wczoraj

wczoraj

Bardzo mi się błagam, panie pastorze, ale nasz szanowny pan prezydent

wyjeżdżał z powrotem.

Nie wiem, w jaki sposób.

Panie prezydent, pan prezydent, ja się błagam. Musiałby już od razu wrócić.

Skończony? Skończony.

Do spotkania!

Do spotkania! Chodźmy!

Zbudowa łączeń? Rozumiem.

Uważajcie!

Wszyscy wiedzą o swoich zadaniach?

Ty? MG 34, turm.

Ty? Kół z lewej strony.

Mg. 38, strzał po lewej stronie.

Ty? Mg. 15, strzał po lewej stronie.

Wszelkie w postawie.

Na prawo!

Wstępnie!

Marsz!

Co się dzieje?

Nic.

Będzie ciężki dzień jutro, prawda? Tak.

Wielki i piękny.

Czy będziemy mieć wiele stracenień?

Masz strach?

I Ty?

Ale nawet jeśli byłbym strachowy, nigdy bym nie był strachowy.

Dokładnie. Aż kierowca grupy przychodzi.

Chcesz coś jeszcze?

Nie.

Przeprowadź kabel.

Heil Hitler!

Heil Hitler, lieber Glaser! Heil Hitler! Poczekaj.

Czy jest coś nowego, panie przewodniczący? Jutro generał Strauss

będzie mocno zagrożać Polskę przed Brombergiem.

O 10.00 powinno być tak, by się zniknęli.

Rozumiesz mnie?

Oczywiście.

Z tego, jak jestem informowany, nie ma dla nas żadnego ryzyka.

Dla mnie jest jeszcze jedno ważne.

Zobaczymy, czy obowiązek został zakończony.

Zobaczymy,

czy obowiązek został zakończony. Zobaczymy, czy obowiązek został

zakończony. Zobaczymy, czy obowiązek został

zakończony.

Wyglądającymi przyjaciółmi, odpoczywajmy tutaj. Wszyscy pozostaną na zewnątrz.

Wychodźcie.

Dobry wieczór, ojciec. Co masz na myśli? Nie jestem tutaj jak twój ojciec.

Chciałem... Mówiłeś już, ale się uratuj.

Nie widzę cię tak rzadko. Mam dużo do robienia.

Będziesz śpiewać dzisiaj z tatą Anną?

Możliwe. Czy mogę cię pośpiewać?

Masz swoje urządzenia.

Mam jeszcze coś do zrobienia. Będę czekał na ciebie. Nie ma sensu. Musisz

odpocząć. Będę tak śpiewał. Nie.

Dla żołnierzy jest to służenie śladu.

A my jesteśmy żołnierzami, które widzą nasz wielki rząd.

Rozumiesz to?

Tak, ojcze, masz rację.

Pamiętaj o tym jutro.

Jesteś Konradem Neumarkiem, synem Wilhelmu Neumarka i ojcem Adolfa

Neumarka. To będzie Ci dać siłę w walce o nasze wschód, o naszą miasto Bromberg.

Tak, ojcze.

Tłumaczy.

Co mówili?

Nie wiem. W każdym razie idziemy naprzód. Naprzód?

Gdzie? W którym miejscu?

Przepraszam. To my, to znaczy Niemcy idą naprzód.

Ach tak.

To wy idziecie.

Gdzieście już zaszli?

Piotr, nie gniewaj się.

No gdzie?

To się radza. Jeszcze gdzie?

Mineli, Częstochowy.

Częstochowy?

A tam było jeszcze coś o nas.

Weichsel, Graudens. Coś o Pomorzu.

Mów!

Powiedzieli, że niemieckie wojsko doszło do Wisły i że zamknęli Polaków w Kotle.

Brednie.

A zresztą to może być manewr.

Przemyślany wojskowy manewr.

Wciągnąć ich do środka, otoczyć i ciach!

Za tydzień będziemy w Berlinie, zobaczysz. W Berlinie? Na tych waszych

konikach śmieszny. To wy jesteście otoczeni.

Jutro Niemcy mogą być w Bydgoszczy, a ja muszę iść w Berlin.

Piotr, ja tylko tak... Nie.

Ja rozumiem.

Ile kilometrów może być stąd do Włocławka?

Piotr. Ile?

Ze sto.

Sto?

W dwa dni przejdę.

Zostawisz mnie?

Chodź ze mną.

Ja? A czemu nie? Umiesz chodzić.

Nie mogę.

Dlaczego? Ja muszę zaczekać na rodziców. Jakby mnie nie zastali, umaliby ze

strachu. Przecież oni są po tamtej stronie.

Tak.

Tamci mi rowa. A jak tylko wojna się skończy, wrócisz do mnie i już nigdy się

nie rozstaniemy.

Nigdy.

No to idź, wykąp się. A ja podpompuję rowę i znajdę coś do jedzenia.

Co tu się dzieje? Czekasz w morze?

Przepraszam, spędziłem całą noc.

Nie udało mi się spać, więc muszę spać dzisiaj.

Widzisz? Konrad, co z tobą? Wiesz, ile mieszkańców Bromberg ma? Nie wiem.

140 000.

Interesujące. Czy możesz mi wytłumaczyć wysokość góry i kosmetyczność rodzin?

140 000.

I ilu Niemców? 9 000.

9.

To kawałki w górze.

Troszkę, prawda?

Konrad, co się dzieje?

Co się dzieje na zewnątrz?

Zostań w domu.

Nie pójdź na zewnątrz.

Zostaw, żebyś nie uciekł. Rozumiesz?

Co to oznacza?

Zostaw,

żeby to było bezwzględne i słuchaj mnie.

Przynajmniej tylko raz.

Ale uważaj.

Rozpocznij się z Polską.

I tu chodzi o głowy tysięcy Niemców.

Nie chcę, żeby oni musieli płacić za twoje przemówienie.

I ja też nie chcę zapłacić.

Czy to jasne?

Myślę, że tak.

To nie zapomnij.

Co ty robisz?

Piotr!

Dobranoc.

Piotr, czyż ty zwariował?

A dlaczego?

Nie mogę wszystkich nocy spędzać na krześle.

Twój ojciec mi to wybaczy, co?

Ty musisz jechać. Wszystko gotowe. Rower masz na dole, jedzenie, pompka. Wszystko

jest. A co to jest?

A to jest, żeby kapa dobrze leżała.

Żeby kapa dobrze leżała.

Posłuchaj, ty nie możesz zostać. Proszę cię, musisz jechać do Włocławka.

Nie zdążyć do wieczora. Proszę cię, robi się dzień.

Jasny dzień już.

Posłuchaj, słyszysz coś?

Nie. No właśnie.

Nie rozumiem, co właśnie?

No nie słychać armat.

I co z tego?

No jakby byli blisko, byłoby słychać, rozumiesz?

Nie zostawię cię, póki nie usłyszę.

Odwróć się.

A teraz idź.

Połóż się.

Wyglądasz jak zmora.

Dobranoc.

Piotr, a jakbyś coś widział, coś takiego przeciw Polakom, co byś zrobił? Jak to?

Przeciw Polakom? Nie wiem. Mówię tak sobie. Co byś zrobił? Wiadomo.

To znaczy?

Poleciałbym na policję.

A jakby to był sekret? Mój największy sekret na świecie. Co to znaczy?

Ty coś wiesz.

Nie. Pójdź. Tam coś było w tych komunikatach.

Przysięgnij. Słyszysz? Przysięgnij.

To po co mówiłaś?

Żeby sprawdzić.

Co sprawdzić?

Czy mnie kochasz?

Co się dzieje?

Jerozolimie, nazywam Edelweiss, nazywam Edelweiss!

Zmieniamy postawę!

Idźcie do góry!

Wypisane postawienie.

Co widzicie?

Cała Dąbrowska Strasza po drodze polsko-polskiej.

Mamy postawienie po drodze po drodze po drodze po drodze po drodze po drodze po

drodze po drodze po drodze po drodze po drodze po drodze po drodze po drodze po

drodze

Uważajcie, już do końca.

Zmienię do dziesięciu, a potem wolno.

Jeden, dwa, trzy, cztery,

pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.

Słyszałem straszną detonację.

Czy coś jest do zauważenia? Poczekaj!

Wygląda na brzmienie benzyn.

Myślę, że nasi przywódcy przywożą nas do samochodu.

Nasi lecą od warsztatów!

Zostańcie tam, chłopaki!

Ja polecę po swoich!

Słuchaj, te rozbite jednostki nie mogą iść przed Bydgoszcz.

Gdzie jeszcze dywersja?

Ulice chwilowo zareglowane ogniem.

Puść ich jakoś bokiem.

Jak otworzę drogę, dam ci znać.

Nie martw się o mnie.

Hitler tędy do Bydgoszczy nie wejdzie.

W porządku, stary, w porządku.

To wasz meldunek.

Przepiszy wyślej.

Panie generale, z komendy miasta nie możemy się z panem połączyć. Co się

dzieje?

Piąta kolumna.

To co możemy zrobić?

Niewiele. Wszystko, co miałem, pchnąłem na miasto.

Będę uczyszczać główne ulice.

Za 10 minut wchodzę do akcji z moją żandarmerią. Będę się meldował. W

porządku. Tylko obawiam się, że będzie pan miał niewiele do meldowania.

Za dużo ich, majorze.

Widzisz tę koloniarkę?

Co mam nie widzieć? Widzę.

No to leć i czekaj na gwizdek.

Dobra.

Ma, składany, za cholewą.

To pan da jeden granat.

Jeszcze czego.

Pan ma granat, co?

Pan ma rykały, a ja nic.

A umiesz rzucać?

No jasne.

121, 122, 123 i siup. Dobra.

Tylko uważam.

No zaraz wyskoczą. Dobra, dobra.

Gana!

Chodźmy do Nowego Marku! Horst zginął!

Dobrze! Chodźmy, Megan!

Zostawimy kościół!

Panie komisarzu!

Przodowniku!

Panie przodowniku, można iść, tu nikogo nie ma. Jak to nie ma?

No nie ma, rozpłynęli się.

To ty rozwaliłeś frontowe drzwi?

Ja.

Niech pan patrzy, co zostawili.

Którędy oni uciekli?

Ja wiem.

Tyle tych tu zza kamaru, że...

Dobra, do sztabu, dywersant.

A my chłopcy do okien.

Oczyścimy okolice.

Zgadza się?

Nie.

Ile jeszcze municji?

Dwóch. Dobrze.

W porządku, tak?

Tak.

I gdzie jest trzeci MG?

Wstań!

Jak się stoisz tutaj?

Uważaj!

Pożegnaliście mnie z rządu, żeby wybrać z was dobrych, niemieckich żołnierzy.

I ja będę to dokonał!

Do końca!

Rozumiecie?

A co to za żołnierz, który zostawia swoją bronię przeciwnikowi?

Żołnierz!

Cholera!

Przeprowadzamy sprzęt, dodajemy municję i przechodzimy na drugą postawę.

W 10 minutach wszystko jest gotowe.

Zrób to!

Zróbmy to razem.

KONIEC

Tych do sztabu.

Broń rozdaj chłopakom, a któremu brak, niech idzie ze mną, weźmiemy z policji.

Akurat dadzą. Sami weźmiemy.

No jazda, szybciej.

Cholera z nimi.

No, prędzej ruszać się.

Na komisariat. Na policję.

No weźcie ten karabin!

Ty stąd?

Stąd. Znasz się na tym?

Ja tam się na wszystkim znam.

W PW to byłem pierwszy.

No to masz.

Bierz tę bandę, walcie na Stare Miasto.

Ja idę na komisariat. Jakbyś coś potrzebował, zadzwoń. Dobra.

No to jazda, chłopaki! Cyrkus graje!

Tam się skryli.

Czterech, w cywilu.

Przeszukać domy wzdłuż rynku!

Bronek i Palaszczuk zostają tutaj!

Jazda!

Uciekaj pan stąd!

Daje się tajna!

Tu są!

Granatem ich!

Zapytaj pan, gdzie drugi?

Wrzucaj pan.

Obszukajcie go, może mieć coś przy sobie.

Chcieli wiać tamtędy, ale jednego kropnąłem na górze.

Ale śmieją dalej, co?

Śpi, śpi.

Jeszcze czas, jeszcze może spać.

Co to?

To jest nic. Nie wiem, tylko tak czasami.

Jezus, są w mieście.

Nie, to nie oni, to nie wojsko. Naprawdę, możesz zostać. Ty głupia,

przecież słyszę.

Nie, nie była armat, ani bomb, ani samolotów. Sam mówiłeś, że muszą być, a

nic nie ma.

Zaraz zobaczę.

Nie musisz patrzeć, ja ci powiem.

To nic ważnego, takie miejscowe awantury, wiesz?

Miejscowe? Ty coś wiesz.

Od początku wiedziałaś.

Gadaj, co to jest?

Przysięgam ci, nic nie wiem i nigdy nie widziałam. Tego mnie się zdawało.

Zdawało? Ty...

Piotr,

proszę cię, zostań tutaj. Nie wychodź. Słyszysz?

Oszukiwałaś mnie.

Kłamałaś całą noc i całe rano i nawet wtedy. Nie!

A ty?

Ty byś mi powiedział?

Proszę Państwa, co tu się dzieje?

Niemcy! Jacy Niemcy? A tutejsi awantury robią. Dużo Polaków jest trafionych. A

nasi? Byli tu jacyś tacy młodzi. Byli na drugim podwórku.

Może jeszcze są?

Na drugim podwórku?

Przepraszam.

No nareszcie!

Co ja się ciebie przeklęty naszukałem? Aż ludzie powiedzieli, to i jestem.

Co jesteś, co jesteś, co?

No jestem, prosto jestem. Powiedz, co robić.

A gdzie byłeś przez ten cały czas, co?

Gdzie byłeś jak... Ja?

No właśnie.

Co to? Nie pojechałeś do babci? Tak, jakoś wyszło.

Tata się zmartwił. A widzi pan.

A teraz szukam swoich i nie widzę.

A jak ja bym przystał do pana?

W prawu byłeś?

Byłem.

No to, Rukcuk, chodź z nami.

Słuchaj, ty zejdź z Bielaw.

Już oni sobie poradzą.

A ty idź na Bernardyjską. Tam coś nie jest w porządku.

Nie idzie przejść przez most.

Musisz wywalić Niemców za plac.

Rozumiesz? No. No to trzymaj się, stary.

Kogo widzę?

Towarzysz Marczewski.

Czego chcesz?

Daj broń.

Przecież masz.

Nie dla mnie.

Dla ludzi.

A to i ludzi masz. No, no.

Daj dwadzieścia karabinowi kulki.

Co ty, Marczewski?

Co za głupoty?

Do kogo przychodzisz po broń? Do mnie?

No tłuknijże się!

Ja tam wszystko jedno od kogo wezmę.

Wezmę od diabła, wezmę i od ciebie.

A ode mnie nie, bo ci nie dam.

Czasy się zmieniły.

Wszyscy boimy się Hitlera.

I ty też.

Zapal się.

Podpisz!

Duraźnie kwitować!

Marczewski.

Pamiętaj, jak się to skończy, oddasz wszystko co do sztuki. Zgardła ci w imę.

Krasnej gwardii nie zrobisz, bratku.

Następny.

1653D. Pisz.

A, to pan. Nie poznałem pana.

Dzień dobry.

Pan Chorodecki.

Towarzyszu Marczewski!

Jak to jest?

Szkejbrów też przyjmujecie?

Szwabskich lizuchów?

Jakich lizuchów? Ja tego Gzubka znam.

Jego stary jest na froncie. Może jest, może nie ma. A co synek robi, to my

dobrze wiemy.

Ty wiesz, co my wiemy, co? A co tu jest do wiedzenia?

Prosto byłem raz u bemów i on mnie tam widział. To wszystko.

U jakich bemów?

Tych od apteki?

Znam się z ich córką.

Chodziliśmy razem na lekcje fortepianu. A ty wiesz, Marczewski, co to jest bem?

Wiem, ale to jeszcze niczego nie dowodzi, co mogło być... Swagier starego

Neumarka.

Ojej, to możesz mu nie dawać i śluz. No dobrze, a ja... Sam se poradzisz.

Ale to brechta, panie Marczewski, zwykła brechta.

Idziemy, chłopaki.

Panowie, pozwólcie, ja z wami, dobrze?

Pozwólcie przyłączyć się. A czemu i tak się wydzierasz? Chcesz Niemca spłoszyć?

A nie, nie.

Gdzie tam? To tylko tak z nerwów. Będę cicho jak mysz podmiotną. A ty co, nie

tutejszy? A bo ja z Kresów, panowie.

Znasz dobrze Bydgoszcz?

Znam.

Jestem tu już trochę, kilka miesięcy. To wracaj do domu.

Ale dlaczego, panie majorze? Mam potrzeba takiego, który zna tu każdą

dziurę.

Uwaga, chłopcy!

To nie słyszałeś?

Doktorze, co ja zrobię? Tylu rany. Gdzie ich położę? Właśnie.

Tak się poplątało.

Tak się poplątało, że Jezus Maria, no.

Broń nie dają, przyjąć nie chcą, a ja muszę, druku, no. No muszę.

No niech druh coś zrobi, no.

No przecież druh mnie nie zna.

Druh wie, że ja nie trzymam z Niemcami.

A kto mówi, że ty trzymasz z Niemcami?

Haman z policji, gadzina.

Widział mnie tam u tych Niemców, ale ja tylko tak, no.

Nic więcej.

Druh mi nie wierzy.

Czego ty właściwie chcesz? Żeby druh zadzwonił na policję i powiedział,

zaświadczył. Ale co?

Ja nic nie wiem.

Jesteś u nas krótko, mało się udzielałeś, a potem w ogóle zniknąłeś.

Ja ci dam dobrą radę, idź do domu, zaczekasz, to się wszystko skończy.

Wtedy wyjaśnimy, wszystko spokojnie. Ale druhu!

Druchu, ja tak nie mogę. Ja muszę się dołączyć, wziąć udział.

Druchu. A dajże mu spokój.

Ludzie! Ludzie!

Tam jest broń! Leży tego do jasnej polary! Gdzie? Gdzie?

Gdzie ta troszkownia? Tam na lewo.

Prędzej, chłopaki! Prędzej, bo rozbiorą!

A kawaler nie tutejszy, co?

To puszkę, ja pierwszy, no ja muszę. A skąd to, kawaleriew? O nas pytać?

No, to my się znowu widzimy.

Mało czasu, a szkoda, bo zaśpiewałbyś mi tu syczku baranin głosem.

Wiecie, gdzie ich trzymają? W koszarach, na warszawskiej, odprowadzić.

Stoło, bałwa, jazda. Jazda, jazda już.

Nie jestem

Niemcem. Jestem

Polakiem.

Polak, ja nawet nie umiem po niemiecku.

Otwórzcie, słyszycie?

Otwórzcie, ja muszę rozmawiać z oficierem!

Otwórzcie!

Nie mów, Waszlappen. Nic się nie straci, generał Strauss będzie tu wkrótce. Nie

uciekaj przed Polakami!

Panie prezydencie.

England and France have declared war on us.

Nie jest dobrze, Marczewski.

Wojsko schodzi z pozycji. A sztab?

Wyjedzie w nocy. Do rana wszystko będzie precz.

Nie rozchodzić się!

Dowództwo obejmie filus. Tak jest!

Jedziemy do generała.

Panie generale, kolejarz Marczewski ze służby pomocniczo-wojskowej.

Puścić!

Panie generale, zostawiacie bytkość?

Panie Marczewski, pan tu zrobił dużo.

Może więcej niż my wszyscy.

Dlatego będę z panem szczery.

W tej chwili nie chodzi już o utrzymanie tego czy innego miasta.

Chodzi o wynik całej wojny. W radio mówili, że Anglia i Francja...

Naturalnie, ale to potrwa.

Na razie przyczółek bydgoski jest nie do utrzymania.

Jutro do południa oddam miasto.

Pozostaje jeszcze jedna sprawa, o której mówiliśmy, zanim pan przyszedł.

Internowani Niemcy.

Jest ich kilkuset, a mój sąd polowy nie istnieje.

A nawet gdyby istniał?

To ile spraw można rozpatrzeć w ciągu jednej nocy? Pięć, dziesięć, a

dwadzieścia. No dobrze.

To zabierzcie ich.

Pan wie, ilu żołnierzy potrzeba do eskorty tylu ludzi.

A ja tych żołnierzy nie mam.

A piętnasta?

Nie.

Piętnasta jest w marszu, po ciężkich walkach.

Musi jak najszybciej zająć nowe pozycje.

Inaczej zostanie otoczona.

To co zrobić, panie generale?

No właśnie.

Co zrobić?

Panie generale, ja bym wiedział, co zrobić.

Oczywiście mogę rozstrzelać wszystkich bez sądu. Oni by się nie caskali.

Panowie są też z tego zdania?

Z nami pójdą tylko ci, których zatrzymano w polskich mundurach.

Reszta?

Panie majorze, proszę zakomunikować internowanym, że są wolni. Ale tam są

mordercy, szpiony, dywersanci. My ich łapali z bronią w ręku, mokrych od krwi.

To jak tak idzie?

Generale, pan nie ma prawa.

Proszę się jeszcze zastanowić, panie generale.

Panowie, za tą ścianą są winni, ale może są i niewinni.

Dlatego proszę przyjąć do wiadomości, że się zastanowiłem.

Proszę wykonać.

To po co to wszystko?

Na mocy rozkazu dowódcy 15 Dywizji Piechoty obejmującej swoim działaniem

obszar miasta bydgoszczy zawiadamia się, że wszyscy internowani z wyjątkiem osób

zatrzymanych w polskich mundurach mogą wrócić do domu.

Proszę przetłumaczyć.

Widzi pan, tak prosiłem o karabin i... Ja tam nic nie wiem, ale jedno ci

powiem. Musisz wszystko zrobić, żeby ciebie tu jutro nie było.

Jutro mogą tu już być Niemcy.

A pan?

Nie martw się o mnie.

A ci gdzie pójdą?

Do Torunia, do sztabu.

Wszyscy z Niemiec zrzuceni w polskich mundurach. Coś mało ich.

Hej, czekaj!

Tak.

To dziwne, nie?

Ale już przestałem się zaskoczyć.

Zauważyłem, że Pan Bóg wybrał mnie jako szczyt dla swoich szczytów.

Zastanawiam się tylko o jego przygody.

A ten skąd tutaj? Zrzutek spadochronowy. Mówili, że był w mundurze. Sami Niemcy

go wydali.

Jaki on tam zrzutek?

Czego się tak kręcisz? To nie przerębel.

Rozumiemy się?

Wartownik!

Wyłączyć!

Tak jest, panie majorze.

Dziękuję.

To ja.

Przychodziłam dwa razy. Gdzie byłeś? Bardzo się bałam.

Ty zawsze się bałaś.

Przez cały czas bałaś się i bałaś przez to ja.

Bałam się o nas dwoje. O ciebie i o mnie. Razem. Nie ma już żadnego razem.

Ty jesteś Niemka, ja jestem Polak. Prowadzimy wojnę, nie mamy z sobą nic

wspólnego, rozumiesz?

Ja nie prowadzę żadnej wojny.

Po prostu jest mi strasznie.

Polacy zabili dziś... Tyle Niemców. Polacy?

A Niemcy?

Przepraszam. Nie o to mi chodziło.

Po prostu już nie mogę.

Nie mogę być sama.

Nie mogę być w tym okropnym, pustym domu.

Nie mogę być bez ciebie.

Piotr, mogłabym tu zostać? Tego by jeszcze brakowało. Po tym wszystkim ty u

mnie. Idiotka.

Ja przez ciebie tyle...

Obo...

Cześć.

Cześć.

Prowadzę straż tylną.

Czy pan wie, że za nami nie ma już nikogo?

Wiem. To chodźcie z nami, tu już skończone.

Jak dla kogo?

Co chcecie robić?

No a tych tu w mieście, kto będzie bronił?

Założyliśmy straż obywatelską, mamy komitet, może jakoś przetrzymamy.

Jak długo?

W radio mówili, że Francuzi idą.

Może zdążą.

Może.

Jak gdzieś w Bydgoszczy?

Rano było pukanie na Szwederowie.

Teraz cicho.

Powodzenia.

Rose? Cześć Rose, zapraszam.

Są szkodniki w kuchni.

Zabierz szwefel. Mamy tyle czasu?

To wystarczy, koniec.

Wychodźcie z obszaru!

Chodźcie, przyjaciele! Tempo!

Nie mamy czasu!

Otto, Ludwig, Albin, do ściany!

Winrich i Gerd, na dach!

Wolff i Kuhle, na teren!

Konrad i Egon, na dach!

Bądźcie spokojni.

To tylko ściany.

Idźcie do pokoju.

Achtung, Jungs!

Czekajmy! Osłonić przejście kompanii! Tak jest!

Co jest? Egon jest zniszczony. Nie podoba ci się?

Wróć! Wróć!

Konrad! Konrad!

Chodź, zabierz go!

Patasz on ze swoimi tędy?

Reszta za mną!

Ja chręc! Jeszcze mi paru brak!

Poszukajcie ich tam, a ja z fatrem skoczę do Patasola!

A tamte szwajnare!

Nie idziemy tutaj!

Musimy się obracać! Kuno, ty jesteś pierwszy i ubezpieczysz się!

Chodź!

Zrób to!

Truchacze! Ty ich bierz stąd, a my stąd!

Jan!

Chodźcie.

Szybciej, chodźcie!

Chodźcie przez

sklepę!

I to robimy tu!

Ty, po tej drodze, ja cię zabiję!

Ale nie martw się, III Rzeczypospolitej będzie na wieki!

No ruszaj już!

O Boże.

Panie, dlaczego pan to zrobił?

Jak pan mógł?

Panie, przecież to jest... Tak nie wolno! Co? Co? Zostaw!

Idziesz z nami?

Nie! Jak chcesz. Idziemy.

Chodź.

Cześć.

Poznałeś tego szczeniaka?

Ubiją go!

Trzeba coś z nim zrobić! No to chodź!

Trzymaj nas!

No co jest?

Przyjechał chłopak z ratusza, poddawamy się.

Karabin najlepiej rzucić do rzeki.

No oczyńcie się chłopaki, jeszcze się zobaczymy. Na pewno się jeszcze

zobaczymy. A co z nim zrobicie?

Zaniesiemy go do jego szkoły, niech go zobaczą z tym karabinem.

A zną życie?

Spróbujemy, no chodź.

Był tam też?

Miał komando.

Nie!

Nie!

Znam tego człowieka, go znam.

Nic mu nie zrobiło, jest dobrym człowiekiem.

Zgadzam się, pozwólcie mu iść.

Tak mi wierzycie.

Proszę! Nie zrobił nic, pozwólcie mu iść.

Zobaczcie, panie Niemeyer.

Nie błagam się, prawda?

W końcu znowu zniknęli.

Mieliśmy już wątpliwości, że coś by im przystąpiło.

Stary Neumark, najważniejszy mężczyzna w mieście. Zabił swojego córka.

No!

Kto jeszcze?

Annemarie.

I on.

Koniec!

Idźcie stąd!

Bądźcie szybci!

Kolejni!

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.