Original subtitles

แม่นางเหล่ง...แม่นางเหล่งของข้า...ข้ามาแล้ว...

อย่า...

เจ้าตกเป็นของข้าแล้ว

เจ้าเป็นของข้าตลอดไป

อื้อ...

แม่นางเหล่ง...สิ่งที่ข้าชอบที่สุดคือหน้าอกของเจ้า

อื้อ...

อย่า...

เมียของข้า...

เมียของข้า...

อืม, แม่นางเหล่ง, ข้าขอมอบมันให้แก่เจ้า

ข้าขอมอบทุกอย่างของตัวข้าให้แก่เจ้า

อย่า...

เมียของข้า...ผู้หญิงของข้า

แม่นางเหล่งของข้า

ไอ้โจรลามก เสร็จกิจแล้วให้นางสวมเสื้อผ้าซะ พวกเราก็ใกล้จะไปกันแล้วล่ะ

คนสำนักสุสานโบราณนี่ล้วนเป็นสาวร่าน

ลี้มกโช้ว!

ศิษย์น้องของข้าทำขายหน้า

ไม่คาดคิดว่าเจ้าสองนักพรตระยำจะกล้าหยามเกีรติถึงเพียงนี้

หากเรื่องนี้แพร่งพายออกไป คงถูกหัวเราะเยาะกันตาย

หลี่มกโช้ว นังมารร้าย! เจ้าทำให้แผนการใหญ่ของพวกเราพังหมด!

อย่าฝันเลยว่าจะช่วยเสี่ยวหลงนึ่งได้

งั้น! ข้าก็จะช่วยนางเอง

ข้าก็แค่ต้องการ คัมภีร์ดรรชนีนาง ที่อยู่ในมือนางเท่านั้น

ไม่เหมือนพวกเจ้า ที่คิดจะปู้ยี่ปู้ยำเรือนร่างของนาง..."

แย่แล้ว!

ขืนปล่อยให้พวกนางหนีไปได้ เรื่องในวันนี้ต้องรั่วไหลแน่ ไม่เพียงแต่ตำแหน่งเจ้าสำนักจะหลุดมือ แล้วข้า "เจ้านี้เก็ง" (จ้าวจื้อจิ้ง) จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในยุทธภพ!"

"พวกสุนัขสำนักช้วนจิน"

"พวกนักพรต! ข้าจะเอาเรื่องที่พวกเจ้าลบหลู่รังแกหญิงสาวไปป่าวประกาศให้รู้กันทั่วหล้า อยากรู้นักว่าพวกเจ้าจะไปสู้หน้ากับท่านปรมาจารย์ที่พวกเจ้าเคารพบูชาได้อย่างไร!"

แม่นางเหล่ง

เราจะได้พบกันอีกไหมหนอ

"อิ๊นจี่เพ้ง!" เจ้ามันเกินเยียวยาจริงๆ ความตายอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ ยังจะเฝ้าคำนึงถึงแต่แม่นางเหล่งของเจ้าอีก! ช่างเถอะ... เจ้าอยากอยู่รอความตายก็รอไป ข้าจะไปล่าตัวนางมารร้ายสองคนนั้นเอง เพื่อฆ่าปิดปากกำจัดเสี้ยนหนามเอง!"

"น่าเจ็บใจนัก ชื่อเสียงของข้าเกือบจะถูกสองนางมารแห่งสำนักสุสานโบราณทำลายจนหมดสิ้นแล้ว

นั่นใคร

พรรคกระยาจก?

คนของสำนักช้วนจินรึ?

พวกเจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ?"

ท่านพี่จ้าว ท่านลืมไปแล้วหรือว่าพวกเราเคยพบกันในงานชุมนุมเจ้ายุทธจักร

ผู้น้อยคือ ลู่อูคา แห่งพรรคกระยาจก ได้ยินกิตติศัพท์ของศิษย์พี่จ้าวนานแล้ว วันนี้บังเอิญได้พบกันจริง ๆ..

ข้านึกออกแล้ว

ที่แท้ก็คือผู้อาวุโสลู่นี่เอง จ้าวขอภัยที่เสียมารยาท!

"มิเป็นไรๆ... ว่าแต่ ศิษย์พี่จ้าวเหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้?"

"พูดแล้วน่าคับแค้นใจนัก! ข้ากำลังตามหาแม่นางเสี่ยวเล้งนึ่งและนางลี้มกโช้วแห่งสำนักสุสานโบราณเพื่อคิดบัญชีกับพวกนาง!"

เสี่ยวเหล่งนี่ง?...ศิษย์พี่จ้าว

เกิดเรื่องอะไรขึ้น?

พูดแล้วเรื่องมันยาวน่ะ... เรื่องราวเป็นเช่นนี้ ผู้อาวุโสทั้งสองท่านต้องช่วยข้าด้วยนะ! แม่นางเหล่งกับนางลี้มกโช้วพวกนาง..."

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ดูท่าพวกเราต่างก็กำลังจะไปคิดบัญชีกับเซียวเหล่งนึ่ง ผู้อาวุโสหลู่ พวกเราชวนจ้าวจื้อจิ้งมาร่วมกลุ่มกับพวกเราเสียเลยดีไหม? ข้าว่าท่านประมุขน่าจะชอบการจัดการแบบนี้นะ

ท่านชายฮั่วตู อึ้งย้งมีคำสั่งให้พรรคกระยาจกตามจับกุมตัวเซียวเหล่งนึ่งให้ได้ไม่ว่าจะลงทุนเช่นใด ข้าเชื่อว่าตัวของเซียวเหล่งนึ่ง น่าจะต้องมีความลับบางอย่างของสามีภรรยาก๊วยเจ๋งอยู่แน่ๆ หากพวกเราชิงลงมือจับกุมตัวเซียวเหล่งนึ่งตัดหน้าพวกมันไปก่อนล่ะก็ ไม่แน่ว่าความลับเหล่านี้อาจช่วยให้กองทัพมองโกลสามารถโค่นล้มสามีภรรยาก๊วยเจ๋งลงได้...

ดีล่ะ!

ด้านหนึ่งเจ้าแสร้งทำเป็นช่วยอึ้งย้งจับตัวเซียวเหล่งนึ่ง แต่ตามหลักแล้วเจ้าต้องช่วยหาทางสยบสามีภรรยาก๊วยเจ๋ง-อึ้งย้งให้แก่ข้า เดิมทีข้าก็ต้องลงมือจัดการด้วยมือตัวเองอยู่แล้ว เมื่อการงานสำเร็จ ข้าย่อมแต่งตั้งเจ้าเป็นยอดนักรบแห่งมองโกล ให้เสวยสุขในยศถาบรรดาศักดิ์และความมั่งคั่ง...

อีกทั้งข้าเองก็อยากเห็นกับตา ว่าเหตุใดนางจึงได้รับการขนานนามว่า เป็นเทพธิดาอันดับหนึ่งแห่งตงง้วน นางผู้นี้มีดีชวนให้เคลิบเคลิ้มได้ถึงเพียงไหนกัน

ศิษย์พี่

ศิษย์น้อง

"เจ้าฟื้นเสียทีนะ! ช่างเป็นคืนวันที่ทรมานแสนสาหัสอะไรเช่นนี้!"

ศิษย์พี่

เหตุใดท่านจึงช่วยข้า?"

"หากมิใช่เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์เพื่อนร่วมสำนัก ข้าหรือจะช่วยเจ้า! ข้าบอกเจ้าตั้งนานแล้วว่าผู้ชายเชื่อถือไม่ได้ ยามเจ้ามีภัย แล้วเอี้ยก้วย อยู่ที่ไหนกัน! แล้วการฉกฉวยโอกาสเช่นนี้จากเจ้ามีอะไรผิดหรือ อยู่ที่ว่าข้าจะยึดเอาคัมภีร์ดรรชีคืนมาอย่างไรต่างหาก?

ไม่ต้องมาขอบใจข้า

ที่ข้าช่วยเจ้าก็แค่ต่างคนต่างได้ผลประโยชน์

ชายในใต้หล้าล้วนมิใช่คนดี บัดนี้ข้าเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว ไม่รู้เลยว่าจะไปทางไหนดี รอให้บาดแผลหายดีแล้ว ข้าจะส่งมอบคัมภีร์ดรรชนีนางให้แก่พี่ท่าน หวังว่าพี่ท่านจะนำไปสร้างความรุ่งโรจน์ให้แก่สำนักสุสานโบราณ ส่วนตัวข้านั้น... คงต้องขอลาจากไปแต่เพียงเท่านี้

ช่างเถอะ เห็นแก่ที่เคยร่วมสำนักเดียวกัน ข้าจะช่วยรักษาแผลให้เจ้าเอง...

'ออกแรงตามหารองเท้าเหล็กจนสึกหรอแต่กลับหาไม่พบ แต่ในที่สุดวันนี้ก็ให้ข้ามาพบเจอเทพธิดาอันดับหนึ่งแห่งใต้หล้านางนี้จนได้!'

ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!

เพียงแค่อารามร้างแห่งหนึ่ง กลับซุกซ่อนสองยอดปรารถนาผู้เลอโฉมเอาไว้ได้

น่าสนใจยิ่งนัก!

เซียวเหล่งนึ่ง

ข้าจะแก้แค้นให้ศิษย์ของข้า!

อามิตตพุทธ

สรรพสัตว์ล้วนเป็นทุกข์

เสี่่ยงเล้งนึ่งแล้ว ยังมีแม่สาวงามอีกนาง

จงตามข้ากลับมองโกลเสียดีๆ

ข้ามีเรื่องขอความช่วยเหลือ

หลังจากนั้น...ข้าจะต้อนรับขับสู้พวกเจ้าอย่างดี

พวกคนมองโกลสองคน!

กับคนของพรรคกระยาจกหนึ่งคน

"ศิษย์น้อง เจ้าจำพวกมันได้หรือไม่?"

นอกจากผู้อาวุโสเฉินแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นหน้าใหม่

ดูท่า... มีคนในพรรคกระยาจกบางคน สมรู้ร่วมคิดกับพวกมองโกลจริงๆ!"

ศิษย์พี่ ผู้อาวุโสเฉินล้อมพวกนางไว้

จับตัวสาวงามทั้งคู่มาตัวเป็นๆ! "นำกลับไปมองโกล!"

ว้าว สนุกโว้ย

ศิษย์พี่!...

วันนี้สาวงามทั้งสองนางนี้ ข้าขอเหมาหมดทั้งคู่เลย!"

ไม่นะ

ไม่นะ

ข้าจะต้องถูกยำยีอีกแล้วหรือ?

"ลากตัวพวกมันออกไปทั้งหมด"

สรรพสิ่งในฟ้าดินล้วนถูกใช้สอยเพื่อตัวข้า ผู้ที่คล้อยตามข้าจะรอด ผู้ที่ขัดขืนข้าจะต้องดับสูญ

บังอาจมารังแกคนในสำนักของข้า ต่อให้เป็นพรรคกระยาจกที่อึ้งย้งดูแลอยู่ แล้วอย่างไรเล่า!?

บังอาจมาสะกิดโทสะของข้า 'อึ้งเอี๊ยซือ' ข้าย่อมมีวิธีถล่มพวกเจ้าให้ฟ้าคว่ำแผ่นดินทลาย!