Original subtitles

Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam!

Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam!

Jeszcze raz, jeszcze raz, Niech żyje, żyje nam!

Niech żyje nam!

Bardzo dziękuję.

- Ale jesteś zaskoczony, co? - Jestem.

- My mamy dobrych informatorów, wiesz? - Basia!

I nawet wiemy, które to. Nie zazdroszczę.

- Oj... - Współczuję.

Zdrowia, szczęścia! Rezerwuję wiśnie!

No, to okres próbny mamy z głowy.

- Andrzej. - Piotr.

Jesteś nasz. Dmuchaj świeczki.

SOR.

Dmuchaj, szybko jemy, zanim pogotowiarze kogoś przywiozą.

Oj, spirometrię trzeba zrobić, co?

Przepraszam, czy ktoś z was ma może namiar

na tego naszego stałego bywalca Benka?

Piotrek, to chyba twój kolega.

A skąd ten pomysł?

Podobne zainteresowania?

A, to jest bardzo

uroczy człowiek, ale nie... A dlaczego pytasz, co się dzieje?

Bo nie można go namierzyć.

Mamę ma dziś odebrać z kardiologii. Ona nie wie, co ma robić, czeka biedaczka.

A, rozumiem.

Dziękuję. Dla kogo pierwszy kawałek kroję?

- Dla siebie. - No jak? Dla siebie nie będę kroił.

- Rafciu? - Tak.

Dajesz!

- Jedziemy! - O, jak poszło!

Poszło jak po maśle.

I jedziemy z koksem.

Ty, Beniu, a pamiętasz tego leszcza, nie? Taki był, pięć kilo!

Ta, leszcza!

I on się wtedy obudził!

Dobre, dobre!

A, gościu!

- No i tak. - Rzucaj lepiej!

Jest flaszeczka, jest rybeczka.

O, święte słowa.

Niech bierze!

Takie to łowienie.

Ty, o ty, pa jak zleciał!

Dawaj, gościu, dawaj!

Co on, kurde, pływać nie umie, czy co?

Ej, ty, kurde, on się topi!

Gościu!

Gościu!

Tak, już idziemy.

Proszę państwa, zbieramy się do pracy.

Rafcio, ma pan spust!

Może pora zmierzyć cukier?

A może to niedoczynność tarczycy?

A może tasiemiec?

Dajcie spokojnie zjeść.

A ten czyj? Mogę?

Pani Kasiu!

Pacjentka, lat 25. Wypadek komunikacyjny.

Brak widocznych obrażeń. Spanikowana, hiperwentyluje się.

I niestety nie zareagowała na hydroksyzynę.

Dzień dobry, trafiła pani na SOR. Ja jestem Andrzej Drawski.

- Pozwoli pani? - Wiozą do nas topielca.

Przejmę.

Damy pani coś na uspokojenie. Pani Kasiu, diazepam poproszę.

Może obędzie się bez benzo?

No dobrze, włączył się tryb czarodzieja?

Proszę.

Dzień dobry. Mam na imię Piotr.

Pomogę pani. Proszę dmuchać...

do tego.

I na spokojnie.

Wdech.

I wydech. Uspokój oddech odrobinę, dobrze?

Wdech i...

To nas nie dotyczy teraz.

Jesteś bezpieczna, jesteś ze mną.

Oddychamy.

Wdech.

Przytrzymaj.

I wydech.

Wyłowił go świadek.

Pacjent odzyskał przytomność, zanim przyjechaliśmy na miejsce.

Zrobimy EKG i resztę parametrów.

Do zabiegowego.

Jak saturacja?

Początkowo 70, teraz 86.

Może mieć skurcz oskrzeli, zrobię nebulizację salbutamolem.

Dobrze.

I w dół.

Okej, przekładamy na trzy.

Raz, dwa, trzy!

- Na razie. - Dziękuję, chłopaki.

Jak się pan czuje?

Pamięta pan, co się stało?

Już prawie miałem tego sandacza...

Pacjent splątany, z dusznością, dajcie rurkę UG.

I tlen na maskę.

No, tort pan łapałeś po prostu w locie, bezbłędnie.

Przepraszam.

Jak się pani czuje?

- Lepiej. - Dobrze. Mogę panią zbadać?

Baaaasia, Basia, Basia!

O wilku mowa.

Co to jest, kolejny topielec?

Ratownik!

To on wyciągnął tamtego z jeziora.

Opił się wody i zemdlał na brzegu.

No ciekawe, czy to efekt wody w tchawicy, czy wódki w żołądku.

Piotrula!

Ja też teraz jestem szeryfem, jest nas dwóch szeryfów!

To ja się zajmę bohaterem.

Teraz właśnie jestem bohaterem.

Raczej wszystko jest w porządku, ale zostawię panią na obserwację.

Dziękuję.

Pacjent przytomny, choć pijany.

- Nie! - W kontakcie.

- Tak. - Zapraszam do strefy żółtej.

Dziękuję.

- Ja go przejmę. - Okej, dzięki.

Piotruś, hej!

Siema!

I co teraz będzie z jego mamą?

Piękna doktor Ola!

Co za radość!

Jednostronna, obawiam się.

Królowo, matulę mi uratowałaś!

Niby kobitka, nie? A taka mądra!

- Benjamin! - Uratował to kardiochirurg.

Tutaj.

A pan znowu się upił, zamiast po matkę do szpitala przyjechać.

Może i upił, ale ratował człowieka.

Mama?

- Dziś?! - Chodź.

- Nie, jutro! - Dzisiaj!

No dzisiaj.

Benek!

Jak parametry naszego nurka?

Piękny rytm zatokowy, ciśnienie 110 na 75,

saturacja na tlenie 98.

Źrenice równe, reagujące.

Reakcja na ból... zachowana.

No to obserwujemy.

Możemy zdjąć maskę i zostawić tylko wąsy z tlenem.

Chodźmy, pani Kasiu. Ogarniemy resztę naszego podwórka.

Zostawcie mi kawałek tortu z wisienką,

bo mi pacjentka zjadła!

Dobrze.

Jak na SOR, to dobrze się bawicie.

- Przepraszam. - Nie, nie, nie, szef żartował.

Pani jest gotowa do wypisu.

Nie, nie żartowałem.

A wypis?

Lubię wypis.

Proszę zadzwonić po kogoś bliskiego, żeby panią odebrał.

W domu zalecałbym odpoczynek

i może... wizytę u terapeuty.

Te ataki paniki są do wyciągnięcia.

Dziękuję.

No, brawo Piotrek.

Naprawdę, sztuczki magiczne działają.

Pacjentce oszczędziłeś środków psychoaktywnych,

a szpitalowi kosztów.

Fajnie, że jesteś.

Już niedługo, Andrzej.

Co niedługo?

Ja złożyłem wypowiedzenie.

Dostałem po prostu...

dobrą okazję do rozwoju.

Słuchajcie, przepraszam, ale ten facet, który przywiózł nam tort,

- wpadł do szybu w windzie. - Niech dzwoni na pogotowie.

Andrzej, ale to się u nas stało na korytarzu.

- No chodź, proszę cię. - Jakim cudem?

Nie wiem.

Oddycha spokojnie, serce pracuje miarowo.

Jak się pan nazywa?

Kryspin Wołek.

Spokojnie, proszę leżeć spokojnie, miał pan wypadek.

Saturacja 95.

Dobry znak.

Może zdążę na ostatni kawałek tortu?

Kurier spadł do szybu windy, trzeba zwolnić zabiegowy.

Pacjent stabilny, możecie go zabrać do czerwonego boksu.

Ja lecę do tej windy.

Co pan wyprawiasz?

- Nie ma czasu, wykrwawia się! - Zwariował pan?

O Boże.

To moja kość, nie chcę umierać!

Spokojnie, pomogę ci.

- Cholera jasna! - No cholera jasna.

Miał paczkę do laboratorium, zapytał o drogę, to go podprowadziłem.

Dajcie mi tu plecak!

Drzwi normalnie się otworzyły,

zrobił krok i widocznie nie zauważył, że kabiny nie ma.

No, jak się człowiek śpieszy, to i winda nie zaczeka.

Przerwana tętnica udowa, dużo krwi, wpada we wstrząs!

Czekaj! Nie pozwalam, Zawadzka, nie pozwalam!

Mam krew.

Idź ich poprowadź, żeby nie błąkali się po korytarzach.

Dobra.

Tylko nie jak kuriera.

No, wszystkie parametry w porządku.

- Jak się pan czuje? - Dobrze.

Tylko cofa mi się wszystko.

Dobra rada: niech pan nie popija alkoholu i kiełbasy wodą z jeziora.

No tak, to przejdzie.

Dam panu coś na żołądek, żeby nie było zatrucia.

A mamunia mówiła, żeby się nie kąpać po pijaku w jeziorze.

Mówiła, no.

Ale tym razem trzeba było skakać, nie?

Kurde, mamunia! Jak ja ją teraz odbiorę ze szpitala?

- Sukienka szpitalna, nawalony... - Mogę pomóc z ubraniami?

Mamy tutaj taki butik.

Od jakiegoś czasu zbieramy ciuchy dla cukierków.

Dla cukierków? Nie rozumiem.

Ja kiedyś też nie rozumiałem.

To ja pójdę po te ubrania.

A procenty?

Jakie procenty?

Bo...

Ponoć macie tutaj coś takiego, co mogłoby to ze mnie wypłukać.

Plis.

A może pan przestać się tym bawić?

Odkładam.

Dlaczego chcesz odejść?

Co, nie cieszysz się? Od początku tego chciałaś.

Nie mogę złapać tej tętnicy.

Nic nie widzę, za dużo krwi.

Musiała się obkurczyć.

Spróbuj złapać głębiej razem z mięśniami.

Wyślizguje się.

Nie dały rady SOR-y, przyszły profesory!

- Jesteśmy! - No, jak odsiecz, to na całego.

Jak mawiali starożytni Słowianie: "Chcesz zrobić coś dobrze?

Wezwij Falkowicza".

Zapinaj.

Co się śmiejesz?

- No? - Ciśnienie 60 na 30.

Cholera jasna.

Dobra, jedziemy, jedziemy.

Dziękuję.

Dziękuję, dziękuję...

Mnie powinieneś dziękować, dzbanie jeden!

To ja cię uratowałem!

Po co ty się rzucasz do wody, jak pływać, człowieku, nie umiesz?

Łódka umie.

Łódka, łódka.

Proszę nie denerwować pacjenta.

Do boksu żółtego! Raz!

Spokojnie, spokojnie, el doktore .

Spokojnie, no idę. Raz, dwa, raz, dwa.

Po co to odliczanie w ogóle, no?

Zrobiłeś mu detoks?

No, tak.

Bo ja nie chciałem, żeby jego mama się zdenerwowała.

Nie powiesz szefowi?

- Udało się, panie profesorze. - Naprawdę dziękuję za uznanie.

Proszę zaopatrzyć ranę, a potem noga w szynę Kramera.

Jak parametry?

Ciśnienie lekko w górę, znowu 60 na 30.

Czyli na blok dojedzie żywy. Będę od razu operował.

Dajcie tutaj deskę!

O, dzięki.

Dziękujemy za pomoc, profesorze.

Generalnie to bardzo się z wami dobrze pracuje.

Naprawdę bardzo dobrze. Jesteście zdecydowani, szybcy.

Tylko nad techniką trzeba pracować.

No, teraz ja!

Wyciągnijcie mnie stąd!

Ktoś musi ratować tego człowieka!

SOR to nie park, że można sobie chodzić wszędzie, gdzie się chce.

No, a pan se poszedł.

No tak, po ubrania. A poza tym jestem lekarzem.

Ale nie szeryfem.

Szeryf tu jest jeden.

I to nie pan, sorry.

Ale jestem lekarzem.

Lekarza trzeba słuchać.

Dla własnego dobra.

Dobra, nie będziemy się kłócić przecież o takie pierdoły, nie?

Proszę przymierzyć.

Nie mamy tutaj wielkiego wyboru, ale tak na oko to powinno pasować.

- Spoko, moje ulubione kolory, no. - Tak?

Kurde, a tak z innej beczki...

Taki detoks to fajna sprawa.

Przydałby się czasem, żeby roboty nie zawalić.

A już z tylu miejsc mnie wylali.

Uwierzy pan?

Nie, ale to może lepiej w takim razie...

tyle nie pić.

O, Rafcio, tam masz zostawiony deser.

Piotrek?

Powiesz mi w końcu, o co chodzi z tym odejściem?

Czyli odchodzi pan z naszego SOR-u?

To chyba zasłużyłem na jakieś wyjaśnienia?

Wybaczcie zamieszanie.

To jest odpowiedź?

No, skoro chce pan nas lekceważyć...

Nie.

Ja po prostu pomyślałem, że...

rezydentura w Londynie to jest dla mnie szansa.

A jakiś fajny szpital?

Willowbrook Hospital.

Wow.

Jak pani doktor?

Elegancko?

Nie no, nie jest źle.

Tylko tak no, proszę iść po mamę.

Zatrzymanie krążenia!

Odeszłam na chwilę, bo dzwonił telefon.

Zobaczyłam, jak próbuje się podnieść i stracił przytomność.

Adrenalina i intubować!

Przerwać uciski.

Wrócił w rytm zatokowy.

A pan jak zwykle, jak musztarda po obiedzie, intubować.

Raczej wisienka bez tortu.

Dobra, albo pan śpisz, albo pan jesz, już sam nie wiem.

Ale co takiego się stało?

Prawie straciłeś pacjenta. Przygotuj do transportu na OIT.

O ile harmonogram posiłków panu na to pozwoli.

Ale się wystraszyłam.

Wtórne utonięcie.

Obrzęk płuc podrażnionych wodą utrudnia aspirację powietrza.

I pacjent się dusi.

To jest twoja kolejna intryga, tak?

Tato, nie zaprzeczaj!

Kasia, uspokój się. O co ci chodzi?

Dobrze wiesz, o co chodzi.

Willowbrook Hospital! Naprawdę...

Kasia, przecież to jest dla jego dobra.

Ty wiesz o tym, że ja zawsze wspieram młodych lekarzy, prawda?

Ty nikogo nie wspierasz!

Ty się bawisz ludźmi!

Zostaw Piotrka w spokoju!

Przyjechali zabrać do domu pana Remigiusza.

Idę mu powiedzieć.

Ty też się bawisz Piotrkiem.

Ola, nie wtrącaj się w sprawy, o których nie masz pojęcia.

Ale wszyscy to wiedzą.

Nie przejmuj się, wszystko się ułoży.

Ona w końcu zrozumie, jak zawsze.

No, a ty możesz odwieźć Lucka do mamy.

O, dziadka narysowałaś!

Ale wiesz co, że ja nie wiedziałem, że ja mam takie duże uszy.

Hej.

Pa!

Może...

powinnaś się zastanowić, czego chcesz?

O, pan Remigiusz!

Jak się pan czuje?

Odkąd nikt mnie nie szprycuje psychotropami, o wiele lepiej.

Karetka odwiezie mnie do domu.

Chciałem...

podziękować panu, doktorze.

A w tym domu ma się kto panem zająć?

No, na pewno nie... nie moje dzieci.

Widział ktoś Kaśkę? Bo pani jej szuka.

I mamy jeszcze pacjentkę z niestrawnością.

Ktoś się nią zajmie?

To ja. A Kaśka jest chyba na podjeździe.

- My się znamy. - Zapraszam pana.

- Tak? - Widzieliśmy się już.

Ale ja... nie byłem w dobrym stanie.

Na początku nikt tutaj nie jest.

Wojtek! To jest pan Remigiusz?

Panie Remigiuszu, karetka czeka.

Rafcio, odprowadzisz pana?

Ja mogę pomóc, bo i tak idę do pani Kasi.

To pójdziemy razem.

Do widzenia. Jeszcze raz bardzo dziękuję, bardzo.

Do widzenia.

A panie Remigiuszu...

Kurczę, a taki pomysł na szybko.

A może...

pani Marzena by się panem zaopiekowała, za dach nad głową?

Pani Marzena miałaby gdzie mieszkać z synem,

a pan miałby trochę życia, ruchu.

Dziękuję, ale ja życie mam własne...

i... nie potrzebuję kontroli.

Ostrożnie!

O tym właśnie mówiłem.

Dobrze się czujesz?

Świetnie, tylko...

chce mi się spać po tym torcie.

Rafciu!

Diazepam 25 miligramów i nosze szybko!

Rafciu, hej, słyszysz mnie?

Rafał, Rafał, słyszysz mnie?

Ruchy, szybciej!

Jak się czuje nasz admirał żeglugi poprzecznej?

Stabilny. Jedziemy z nim właśnie na OIT.

Atak drgawek, to Rafcio.

Tort mu zaszkodził?

Co się stało?

Nie wiem, nagle upadł na podjeździe. Dostał diazepam.

Jakieś obrażenia?

- Możliwe, że uderzył się w głowę. - Jedziemy na TK. Basia ze mną.

- Weźmiesz? - Pan nie!

Pan nie jest już nasz.

Co?

Wojtuś, na podjazd, żeby pacjenci nie czekali sami.

Puk, puk, można?

Nie, nie można.

Wystarczyłoby zwykłe "cześć".

Cześć, Jaca, idź do domu.

- Jacek, to nie jest dobry moment. - U was nigdy nie jest dobry.

A ja przychodzę z dobrym słowem, słodyczem, radością podzielić się z wami.

Czekaj, a ty nie powinieneś być w ogóle w więzieniu?

Właśnie nie.

Prokurator nie postawił mi zarzutów.

- Nie udowodnił, że wąż to ja. - Jak to?

Mówiłem, że dobrze to wykombinuję? Strzelał na oślep.

Udawał, tam zmyślał, że coś wie,

żeby człowiek sam się wypucował, ale tak naprawdę nic nie wiedział.

Znam te ich numerki.

Dobra, Jacek, chodź.

Opowiesz mi o tym później.

Ale jak później?

Myślałem, że dzisiaj to uczcimy, że pójdziemy na miasto.

Chciałem wszystkim podziękować.

Pójdziemy, ale nie dzisiaj, dobra?

Wszystko okej?

Tak, tak.

Chodź, idziemy.

Ja pozbieram.

Nie byłem dobrym ojcem,

ale liczyła się kariera,

a dzieci...

z żoną zostały.

No, ale żeby mnie do przytułku?

I jeszcze dom komuś obcemu wynająć?

Własny dom jest ważny.

A pani nie ma?

Dlatego myślałem, że...

moglibyście sobie nawzajem pomóc.

Może faktycznie.

Proszę zadzwonić.

Dziękuję.

Przepraszam.

Pani Kasiu, dziękuję.

Nie ma za co.

Lucek zaraz powinien tu być.

Jedzie z Krystianem.

O, są.

Naprawdę bardzo, bardzo pani dziękuję.

Leć do mamy.

Mamo, ty wiesz, że oni mają basen w domu?

Wow!

Naprawdę nigdy państwu tego nie zapomnę.

Możemy pójść na lody? Opowiem ci, jak było.

Pewnie, idźcie, a my zdzwonimy się później.

Wszystkiego dobrego.

Trzymaj się, Lucek, pa!

Pam!

Do zobaczenia!

Cześć!

No i co, a ty już jesteś wolna?

Czy Jaca jest zakładnikiem w sprawie Piotrka?

Słucham?

Złożył wypowiedzenie, ma jechać do Londynu.

Do kliniki, w której ordynatorem jest znajomy ojca.

A Jaca mimo zarzutów wychodzi.

Transakcja wiązana, żeby się pozbyć Piotrka.

Aż tak ci na nim zależy?

Jak Rafcio?

Wzięli go jeszcze na rezonans, ale w tomografii

uwidoczniła się poważna zmiana w okolicy podwzgórza.

Duży ten guz?

Nie, ale są nacieki na sąsiadujące tkanki.

Pewnie stąd ten jego apetyt.

I senność.

Rozkojarzenie pewnie też.

Ja widziałam, jak się zataczał dzisiaj kilka razy.

No, pewnie to efekt ucisku na podwzgórze.

Dlaczego nikt z nas tego nie zauważył?

Ja powinnam zauważyć, bo Władek przechodzi przez dokładnie to samo.

Basiu, gdyby Rafcio był naszym pacjentem,

to rozpoznalibyśmy to od razu.

No właśnie.

No, nam się wydaje, że jesteśmy niezniszczalni,

że choroby nas nie dotyczą.

Takie rzeczy.

Tak się cieszył dzisiaj,

jak się okazało, że pacjentowi z łódki nic nie jest.

A potem trafił pod ten sam tomograf.

Ale on jeszcze żyje, tak?

Szefie, jakie są rokowania?

Nie wiadomo, czekamy.

Czołem.

Czołem. Przyszła nocna zmiana.

- Cześć, Andrzej. - Andrzej?

Nie mamy o czym rozmawiać, panie Piotrze.

Nie spodziewałem się takiego rozwoju wydarzeń.

Co pan powiesz?

Ja dużo się tutaj nauczyłem.

Chciałem za to podziękować. Wiele panu zawdzięczam.

Ja też jestem panu wdzięczny za kolejną lekcję w moim życiu.

Masz gdzieś schowane, Basia, poproszę.

Przepraszam.

Może kiedyś będę mógł to wyjaśnić.

Niepotrzebnie go tak potraktowałeś.

Wszystko jest moja wina, nie?

Kurczę, słyszałaś?

Słyszałam.

Ale dobrze, że...

Co?

Basiu!

Idź już do domu, co?

Okej.

Jacek, nie teraz.

Jacek, nie teraz!

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Wejdźcie.