Original subtitles

Co macie?

Mężczyzna, lat 35. Objawy grypy z bólem brzucha i nudnościami.

Grypa? I przyjechaliście z tym na SOR?

Jest pusto, więc zamiast nas odsyłać, możesz go zbadać.

- Tu nie wolno parkować! - Pani doktor!

Niech pani moją mamę ratuje!

Rozrusznik przestał działać, kopie ją od środka, no!

Wózek, dajcie wózek!

Dzień dobry, Aleksandra Jóźwiak.

Jak się pani czuje?

Wyjmijcie ze mnie to cholerstwo!

O Jezu, w życiu czegoś takiego nie widziałam.

Dajcie ten wózek, no!

Dobrze, jedziemy.

A nasz pacjent?

Czekajcie, cały podjazd dla was!

- Ja nic nie zrobiłem, naprawdę. - Cicho bądź!

O, Wojtuś! Bartek zgłosił podejrzenie udaru w triażu.

Sprawdzisz to?

Przepraszam.

To musi być prawdziwa miłość.

Nie, to taki żarcik.

To wcale nie jest żart, proszę pana.

Piotrek, nie możesz tak robić.

Co, nie mogę ci zrywać twoich ulubionych kwiatów? Kasia.

Proszę, przestań.

Ale ja nie chcę.

I co teraz?

Potrzebuję pomocy! Ktoś coś?

Może warto dać mu jeszcze jedną szansę.

Panie Benku?

- A co pan tu robi? - O, dzień dobry.

Właściwie to miałem tylko to oddać.

Nie wie pani, gdzie jest doktor Ola?

Dziękuję bardzo.

Przepraszam.

Musiałem samochód przeparkować.

Szeryfie, błagam, niech pan ratuje moją mamę.

Ja tego nie wytrzymam dłużej.

Kardiowerter kopie przy normalnym rytmie, wywołuje migotanie komór,

potem znowu kopie i tak w kółko.

To się stało rano w przedpokoju, jak ona z zakupami wróciła.

A dlaczego ona ma rozrusznik?

Zawał miała pięć lat temu.

Wszczepili jej to i do tej pory było naprawdę wszystko okej.

Dopiero dzisiaj, no.

Nie mogę zrobić EKG.

Dzwoniłam do technika, ale nie wiadomo, kiedy przyjdzie.

- Do tego czasu serce może... - Wybuchnąć.

- Magnes. - Po co magnes?

Magnes przyłożony do kardiowertera może go zatrzymać.

Genialne.

- Tylko skąd ja wezmę magnes? - Ale co, że taki magnes, taki...

- No magnes, tak? - Bardzo silny magnes.

- Mam taki magnes w samochodzie. - To idź po niego.

- Cześć. - O, cześć.

Jest pacjentka z kardiowerterem do regulacji.

Całą noc mi się tak we łbie kłębiło, wie pan.

Jak tylko zdiagnozowała mi udar,

to wskoczyłem na rower i popedałowałem tutaj.

Przyjechał pan rowerem z udarem?

Żeby szybciej.

HINTS bez oczopląsu.

Sprawdzę jeszcze Babińskiego.

Też ujemny.

A co to za lekarka zdiagnozowała panu ten udar?

- Z przychodni? - Gdzie tam!

Pani Gienia - sklepowa.

Jej mąż zmarł na raka, to się zna na medycynie.

O, moja znajoma z poczekalni.

Żylak jej napuchł jak balon, ale niczego sobie kobitka.

Nie, nie. Tutaj, tutaj.

Anielko, we dwoje raźniej.

Ale proszę tego nie robić, dobrze?

Nie, nie, nie, niech zostanie.

My już w tej poczekalni sobie wszystko pokazaliśmy.

Oczywiście medycznie.

Oczywiście.

Wyłącz wreszcie ten kardiowerter!

Nie mogę, nie mam łączności przez Bluetooth.

Wskazuje same błędy.

Nie chcieli mnie wpuścić, ale jestem. Magnes! Jest.

Spokojnie. Oddychamy.

Spokojnie, powoli. Oddychamy.

Kurde, magia, nie?

- To jest magia. - Nie magia, panie Benku, tylko fizyka.

- Brawo, Ola, miałaś świetny pomysł. - Dzięki.

Widzisz, też umiem czarować.

Dobra, magnes rekwirujemy, a mamę wysyłamy na oddział.

Pewnie trzeba będzie wszczepić nowy rozrusznik.

Człowiek czasami kombinuje na tych kilometrówkach.

No, ale co? Tym razem magnes się przydał, nie?

Nie rozumiem?

Magnes położony na liczniku kilometrów spowalnia jego działanie,

przez co kilometrów jest mniej,

można samochód drożej sprzedać.

A niech zgadnę, panie Benku,

w tym przedpokoju, co to się to wszystko wydarzyło,

to tam macie pewnie liczniki, co?

No, i na takim liczniku znalazł się podobny magnes.

A mogę nie odpowiadać na to pytanie?

No to pewnie on rozregulował działanie kardiowertera.

To znaczy, że to wszystko przeze mnie?

Ale co to znaczy, że co, ja mogłem zabić własną matkę?

Dobra, ja zaraz tam przyjdę do was.

Dzięki.

W poczekalni jest twój mąż.

Z kwiatami.

No właśnie wiem, bo dzwonili z rejestracji.

Coś się stało?

Mówiłaś, że chodzi jak w zegarku.

Bo chodził.

Mamy Niebieską Kartę.

Wczoraj znowu musiałam wezwać policję.

Coś ci zrobił?

Nie, bo uciekłam.

Ale zdemolował kuchnię.

Może tylko dlatego go wypuścili.

Pewnie teraz chce przepraszać.

I chce klucze do mieszkania, bo przecież go wypuścili, jak stał.

To co, mam dzwonić na policję?

A co to da?

To będzie czekał na mnie pod mieszkaniem.

Zresztą, gdzie ma spać?

A nie ma zakazu zbliżania się?

Dobra, daj mi te klucze, daj.

Przepraszam. Będziesz mi też mówił, co mam robić?

Dobra.

Nie palę, nie palę.

I proszę ścisnąć.

Super. Uścisk symetryczny, brak niedowładów.

Wszystkie badania neurologiczne w porządku.

Anielko, zobacz.

Tacy młodzi, a już doktorzy.

Ja w ich wieku to, ojej.

A dzieci macie?

Męża, żonę?

Nie no, czasu nie ma.

Dużo pracy i nauki.

No tak, jak wy macie kogoś poznać, jak wy w ogóle stąd nie wychodzicie.

Po co mają wychodzić?

Widziałaś, jak na siebie patrzą?

Ja w trakcie pracy patrzę na pacjentów.

A pan doktor wtedy na panią.

- To my pojedziemy na USG. - A my na TK.

Widziałaś, jakie mają miłosne kody?

TK, USG.

No, a potem EKG.

Nie wyjdę...

dopóki nie przyjmiesz tych kwiatów.

Włodek.

Dobrze, wystarczy mi, że weźmiesz klucze.

Ale...

powiedz mi, że się na mnie nie gniewasz.

Przecież cię przeprosiłem. No, poprawię się.

- Obiecuję. - Zawsze tak obiecujesz, zawsze.

Dziękuję.

Dobrze. Wzięłam kwiaty. Możesz iść już?

Tak, ja się staram, a ty jesteś wiecznie obrażona.

A potem jesteś zdziwiona, że się wkurzam, tak?

Dokąd?!

Co ty robisz, co ty robisz?

Gniewasz się na mnie czy się nie gniewasz?!

- Ale spokojnie! - Zostaw.

To z nim się pieprzysz?

- Co ty gadasz?! - Bo o nim ciągle gada.

- Włodek! - Ej, spokojnie!

- Dobra. - Ej, ej!

- Bardzo dobrze, szeryfie. - Włodek!

Włodek?

Poczekaj, poczekaj!

Stracił przytomność.

- Źrenice nierówne. - Włodek!

Nosze dajcie! Nosze dajcie mi!

Włodek?

Zrobisz mi kawę?

A co ja z tego będę miała?

Proszę cię, idę do tego pacjenta z przeziębieniem.

Dobra, dobra.

Zbierajcie parametry, ja dzwonię na TK.

Pani Kasiu, uderzył się w głowę.

Halo, słyszy mnie pan?

- Co się stało? - Nie teraz.

GCS 12.

Panie Piotrze, to jest ostatni raz,

kiedy pan nokautuje jakiegokolwiek pacjenta.

Dalej nie umiesz normalnie?

Bronił mnie.

Możesz... możesz mi pomóc, bo ja chyba tego nie zrobię.

Mamy pacjenta na CITO.

No to przesuń.

Ciśnienie w normie, saturacja 98.

Dobrze, dobrze, czekamy.

Korzenie zapuszczamy, a pacjent w tym czasie się pogorszył.

Przepraszam.

Osiemnaście lat, rana cięta przedramienia.

- Duża utrata krwi. - Nie dotykaj mnie, zostaw mnie.

Uspokój się.

- Pobudzony od samego początku. - Które z was jest pacjentem?

Ja. Ona tu jest tylko po to, żeby mnie wykończyć.

Sam chciałeś, żebym z tobą jechała. To jest nie do wytrzymania.

To nie wytrzymuj. I odpieprz się od mojego ojca, złodziejko.

Uspokój się!

I siadaj, bo cię pasami przypniemy.

- Ona chciała mnie zabić. - O czym ty mówisz?

Sam zrobiłeś aferę, a potem jeszcze rozwaliłeś szybę.

On nie może się pogodzić, że jestem z jego ojcem.

Proszę się uspokoić.

- Pomożesz? - Tak.

Powoli, spokojnie.

Oddychamy.

Halo? A my?

Przepraszam, zaraz kogoś przyślę.

Walery!

Walery, stój!

Wstrzymaj konia, panie przodem.

A wy co tak radośnie parami jeździcie, co?

Dlaczego pacjent z udarem nie jest na neurologii?

To nie był udar.

Sklepowa się pomyliła.

Kto się pomylił?

Nie. Badanie TK nie wykazało żadnych patologii w mózgu.

Puls i ciśnienie w normie. Jeszcze idziemy zrobić glikemię.

To nie można tak od razu?

A pani pacjentka?

Torbiel podkolanowa Bakera. Do zdrenowania i do wypisu.

No to, Zuzanka, do dzieła.

- Tak jest. - A pan z pacjentem czy na triaż?

Z pacjentem.

Ostry ten pan doktor.

Piotrek, wolny?

Tak, tak. Zaraz ci dokończę.

Rana cięta przedramienia do szycia.

- Psychiatra też by się przydał. - Sama idź do psychiatry.

Jak kogoś chcecie badać, to ją zbadajcie.

Ja muszę iść.

Ej, ej, ej, ej.

Siedź.

Przecież my ci tu chcemy pomóc, no.

Tylko nie bij już nikogo.

Tak, Kasiu, dziękuję.

Zapraszam, zszyjemy cię.

Ola? USG?

Dzięki.

Proszę się położyć.

Nie możemy dłużej czekać.

Oskar obwinia mnie o rozstanie rodziców.

Od kiedy zaszłam w ciążę, jest coraz gorzej.

Dzień dobry.

Pani przyjechała z synem partnera jako osoba towarzysząca

i sama gorzej się poczuła.

Ja nie czuję mojej córeczki.

Ona przestała kopać.

Spokojnie, zaraz sprawdzimy.

Ciśnienie 186 na 137 i tętno 129.

Wezwij ginekologa, a ja podam urapidyl.

Podam pani leki.

Mężczyzna w stanie średnim, kontakt słowno-logiczny zachowany.

Przenosimy na łóżko.

Przejmę.

Miały stan podgorączkowy i nudności. Teraz ma 41 stopni i się z niego leje.

Dzień dobry, ja się nazywam Aleksandra i...

Nie, przy ciężarnej! Dobra, do zabiegowego.

Pomożesz?!

Spokojnie, obracamy.

Tak jest.

Już zaraz się panem zajmiemy.

Zaraz po pana ktoś przyjdzie z diabetologii.

To na pewno cukrzyca?

Proszę pana,

cukier 400, podałem insulinę.

To się Gienia zdziwi.

Ładna z was parka.

Prawda, Anielko?

- My nie jesteśmy parą. - A moglibyście.

Pan doktor nawet chciałby panią do kina zaprosić, tylko śmiałości nie ma.

A pan to chyba tu dla rozrywki przyszedł, co?

No jak, cukrzycę mam. Pan doktor potwierdzi.

- Tak. - Kino też potwierdzi.

No śmiało, śmiało.

Tak.

No proszę, umówieni.

Dzień dobry. Po pacjenta.

Doktorze Hajduk,

proszę przekazać komuś pacjenta i ze mną na słowo.

- Wojtuś. - Tak.

Przejmiesz?

- Pewnie. - Dziękuję.

Słucham, panie dyrektorze.

Już wiem o napaści na pacjenta.

To była obrona, a nie napaść.

To już oceni policja.

Ale jest też sprawa z karetki.

A, chodzi o porywaczkę, tak?

Ja jeszcze nie zdążyłem napisać raportu.

Sprawa trafiła właśnie do komisji lekarskiej.

Tam pan będzie się tłumaczył.

Imponujące tempo.

Ratownicy na mnie donieśli?

To nieistotne. Istotne, że za dużo tych incydentów.

Zawieszam pana.

- Piotrek! - Proszę iść do domu.

Mam tu chyba wstrząs septyczny. Sama nie dam rady.

Uratuję pacjenta i pójdę do domu.

Temperatura 42, tachykardia i wymioty... Wymioty!

Co dostał?

Miałam podać metoprolol i amiodaron.

- Najpierw trzeba zbić temperaturę... - Za późno. Drgawki, daj diazepam.

Co tu robi dyrektor?

Chce mi dać podwyżkę.

Dobra, dawaj Ola, nie mam czasu za bardzo.

Wszelki duch.

Witam szefa wszystkich szefów.

A pan nie powinien być tutaj? I pani też?

No, wracamy z tomografii.

A właśnie, jakie są skutki pobicia pani męża?

No, okazuje się, że dr Hajduk właściwie uratował mu życie.

Dr Hajduk?

No w TK okazało się, że to guz mózgu,

glejak, możliwe, że nawet operacyjny.

Widzisz, to może on powodował te wybuchy agresji.

Gdyby udało się go wyciąć, może Włodek znowu byłby sobą.

Szefie, mam problem z ciężarną. Ginekolog nie przychodzi.

Przyjdę do pana później.

Ciśnienie matki nie spada mimo urapidylu.

Tętno płodu sto.

No, to trochę za niskie, powinno być 110.

Dlaczego zwolniło?

Może dziecko wyczuło pani zdenerwowanie, zaczęło się wiercić.

Albo jest pętla z pępowiny.

Zróbcie coś.

Pani Kasiu, nie czekamy na ginekologa.

Proszę zawiadomić położniczy, że mamy pacjentkę.

Ale naprawdę, na CITO.

To co? Posłuchamy?

Naprawdę nie ma się co martwić.

Moglibyśmy się zacząć martwić, jakby tętno zaczęło spadać poniżej 80.

I mam pani wypis.

Dziękuję bardzo, pani doktor.

I proszę pamiętać, o miłość trzeba czasami zawalczyć.

Po jakiemu to?

Nie wiem, majaczy.

Jak się pan czuje?

Krew w moczu.

Zaraz, zaraz, zaraz.

Wysoka gorączka, krwawienie.

Dziwny język.

Był pan ostatnio w Afryce?

Kongo, piękna jest.

Czy on powiedział Kongo?

- Przecież tam jest ebola teraz. - Wiem.

Dzwoń do Andrzeja, trzeba zamknąć strefę czerwoną.

Ja biorę krew na badania.

Szef, szefa daj!

Mów.

Szefie, mamy tu chyba ebolę, trzeba ogłosić kwarantannę.

Trzymajcie się.

Spokojnie.

Jesteśmy w strefie potencjalnie skażonej, nikt nie wchodzi, nikt jej nie opuszcza.

Jakie skażenie?

Może być ebola.

Przyjechał karetką, trzeba poinformować załogę.

Basia, zamknij drzwi. Strefa żółta, poczekalnia.

Reszta szpitala jest czysta.

Nowych pacjentów przekierowujemy na inne SOR-y.

I powiadom pogotowie.

A co ze mną i z dzieckiem?

Podajmy siarczan magnezu.

Już podałam.

To tlen na maskę.

Jesteśmy w strefie potencjalnego skażenia.

Proszę, zostańcie na swoich miejscach. Nie przekraczajcie drzwi strefy czerwonej.

- Pacjentów kierujcie na inne SOR-y. - Tętno płodu 80.

Dobrze, łączę się z ginekologiem na wideo.

Może być nam zaraz bardzo potrzebny.

Wszystko będzie dobrze.

Na wszelki wypadek.

Co to za skażenie?

- Tu jest wszystko w porządku. - A tam?

Coś z dzieckiem?

- Tam jest strefa zamknięta. - Kurde.

Teraz wszystko będzie na mnie, co nie?

Jak cokolwiek się jej stanie albo dziecku,

to wszystko będzie na mnie.

Nie wierć się, bo szwy puszczą.

Ojciec mnie zabije, jak się dowie o tym wszystkim.

On powinien być teraz z matką, a nie z nią.

Nie masz na to wpływu.

Nie możesz zmusić ojca, żeby kochał kogoś, kogo on już nie kocha.

Ty też byś nikogo nie słuchał.

A ty przecież masz mamę i tatę.

Nikogo nie straciłeś.

Możesz zyskać rodzeństwo.

- Dzięki, Zuza. - Spoko.

Nie wiem, może się nie zaraziliśmy.

Przecież ebola nie przenosi się przez powietrze.

Ola, mieliśmy kontakt z jego śliną i wymiotami.

Duszę się.

Piotrek, może nie tak blisko.

Saturacja 85, ciśnienie wysokie, tętno 145.

On się zaraz zatrzyma.

Kombinezony przyniosłam.

Ola, dwudziestka etomidatu, setka ketaminy.

Ja podaję rokuronium.

- Po co? - Będę intubował.

Ale to powinien robić anestezjolog.

Znowu łamiesz zasady, Piotrek.

Drugi raz mnie nie wyrzuci.

Jak to? Wyrzucił cię?

Zawiesił.

Ktoś doniósł na mnie, zanim ja zdążyłem.

- Siódemka, ósemka? - Ósemka.

O, znalazł się.

Najedzony, wyspany?

To szykuj się na karny dyżur wieczorem.

Andrzej, wiesz, że w razie czego nie mamy sprzętu dla maleństwa?

No, nie przejmujemy się. Coś wymyślisz.

Nie słychać tętna płodu.

No dobrze.

Panie doktorze, nie czekamy na weekend.

Dobrze, działajcie.

Mamy.

Panie doktorze, cięcie Pfannenstiela.

Zatrzymał się.

Rytm niedefibrylacyjny.

Zwiększyć przepływ do piętnastu?

Tak, i osłuchaj.

Obrzęk.

Zwiększ PEEP.

To się nie uda.

A my za późno założyliśmy te kombinezony.

To ja na ciebie doniosłam.

To był warunek Zawadzkiego za tę rezydenturę.

Jasne.

Ale że ty?

Gram na siebie, a ty i tak pakujesz się w kłopoty.

Świetna postawa, Ola. Brawo.

A ty niby co? Święty?

Ty też idziesz po swoje i niszczysz Kaśce rodzinę.

Większa część tej rodziny jest moja.

Pacjentka stabilna?

Jak maleństwo?

Ostra niewydolność oddechowa.

Ma niewykształcone płuca.

100% tlenu i trzeba ogrzać dziecko.

Ale...

Nie mamy inkubatora.

Pieluchy do mikrofalówki i obkładamy dziecko.

Dzwonię po inkubator i pieluchy do neonatologicznego.

A i do apteki po surfaktant.

- Dobra. - Pani Kasiu, pani potem poda.

Nigdy tego nie robiłam.

Intubuje pani dziecko,

lek bezpośrednio do tchawicy, a potem trzeba rozintubować.

Tylko w tempie. Jasne?

Dobra, łożysko wyjęte?

Tak, właśnie wyjmuję.

- Mamy. - To zszywamy.

Dobra.

Analiza?

Dalej PEA, to już 10 minut.

Piotr, myślisz, że się zaraziliśmy?

Miligram adrenaliny, Ola.

Czekaj.

Wrócił. Jest rytm zatokowy.

Co ty tu robisz?

Strefa zarażenia.

Już nie, to nie ebola, tylko porfiria.

Podobne objawy.

Ja cię strasznie przepraszam.

Przepraszam.

Żyjemy, Ola.

Przepraszam.

Żyjemy.

Śmiało. Dzięki, tędy.

- Co robisz, Wojtek, co robisz? - Nie, nie, nie.

Alarm odwołany.

- To nie ebola? - Nie.

To jest porfiria.

Też ciężka, no ale niezakaźna.

Apgar z trzech do sześciu.

Dobrze.

Basia, zadzwoń do położniczego.

Powiedz, że mamy pacjentkę po porodzie.

Tak jest.

Nasz pacjent też stabilny.

Wysyłamy go na intensywną.

No, się wstrzelił z tymi objawami.

Myślę, że atak mogły wywołać leki antymalaryczne.

Ale wiesz, szczęście w nieszczęściu,

bo nieleczona porfiria też mogła zabić.

- Przebudza się. Zastąpisz mnie? - Tak, jasne.

Doktorze, jest bezpiecznie, sprzątamy?

Bezpiecznie.

Bałam się.

Nie spałem i nie jadłem.

Pomagałem na internie.

Ja też.

Chcesz kawy?

Ale jestem brudny.

Jestem brudny.

Cześć, tu Baśka. Co z nim?

- Możesz do niej pójść. - Dzięki.

A my możemy iść do tego kina.

Serio?

Ale ja wybieram film.

Dzień dobry, komenda wojewódzka. Szukamy Piotra Hajduka.

To ja.

Zapraszamy na komendę.

Zaraz, zaraz, zaraz. O co chodzi?

Trzeba złożyć wyjaśnienia.

Jakby co, ja mogę złożyć wyjaśnienia. Ten pan stawał w mojej obronie.

Tak, tam nie ma żadnej winy Piotra.

Dobrze rozumiem, ale działamy z polecenia prokuratury.

Także zapraszam.

Dobra, chodźcie chłopaki.

Każdy robi swoje, a ja i tak jestem zawieszony.

Co?

Powiedział, że jest zawieszony.

- Wojtek, na co czekasz, no pomóżże. - Tak.

Andrzej.

Kochanie?

Zbieramy się?

Nie, wszystko ok.

Przepraszam.

Tylko chciałem cię przeprosić.

Za co?

Chciałem cię przeprosić i...

przysiąc, że...

I przysiąc, że już zawsze będę czujny.

I będę was chronił obie, bo was kocham nad życie.

Nie wyobrażam sobie życia bez was.

Kasia, wyjdź za mnie.