Original subtitles

Het Groot Barrièrerif is het grootste koraalrifter wereld.

Subtitles downloaded from Podnapisi.NET

Het is een van de zeven erkende natuurwonderen.

De meeste mensen verkennen vooral het rif zelf.

Maar er is nog zoveel meer.

Het koraalrif is slechts een klein deel van deze onderwaterwereld.

Slechts 7%.

De overige 93% van het park omvat een verscheidenheid aan leefgebieden...

alle even opmerkelijk.

Buiten het natuurpark zijn er nog meer gebieden die belangrijk zijn voor het rif.

Sommige dicht bij de kust...

andere op het land.

Alles bij elkaar zijn er meer dan honderd leefgebieden...

in en rond het Barrièrerif.

Elk gebied met z'n eigen specifieke planten en dieren.

Sommige dieren verwacht je hier aan te treffen...

en andere weer niet.

Al hun leefgebieden zijn verbonden met een uitgestrekte diepe lagune...

die ligt tussen de kust van Australië en het buitenste rif.

De gebieden lopen in elkaar over...

en zijn essentieel voor het welzijn van het Groot Barrièrerif.

Dit is het onbekende verhaal van een van de meest complexe...

en spectaculaire ecosystemen op aarde.

VAN RIF TOT REGENWOUD

Het Groot Barrièrerif is meer dan 2000 km lang.

De lagune tussen het buitenste rif en het Australische vasteland is enorm.

Het gebied is anderhalf keer zo groot als de Britse eilanden.

Kies een plek in de lagune, en je treft vermoedelijk zand aan.

Zo'n twee derde van de zeebodem hier is een verschuivende onderwaterwoestijn.

Het lijkt onvruchtbaar, maar er is hier leven.

Meestal zie je het alleen niet.

Buisalen.

En een onwaarschijnlijk verbond.

Een vis en een garnaal die een hol delen.

In een wereld vol verborgen voedsel heeft 'n roofdier speciale talenten nodig.

Dit is zo'n roofdier. De rog.

Z'n talent is het vinden van leven onder het zand.

De grootste soort die zich hieraan waagt, is de pijlstaartrog.

Hij neemt de kleine elektrische velden waar...

die optreden als de spieren zich spannen, inclusief de hartspier.

Geen enkel dier kan die uitschakelen.

Maar hij moet recht boven een kloppend hart zwemmen om het op te merken.

Door te zuigen en blazen legt de rog z'n prooi bloot...

die diep onder het zachte zand zit.

Veel roggen samen maken voren in de zeebodem.

Al dat puffen en blazen kan ongewild de aandacht trekken.

De jager kan dan even makkelijk de prooi worden.

Dit is de ergste nachtmerrie van de pijlstaartrog.

Een grote hamerhaai.

Hij heeft ook elektroreceptoren, aan de onderkant van z'n brede kop...

die hij heen en weer zwiept in z'n zoektocht naar een prooi.

De pijlstaartrog heeft als wapen een giftige stekel.

Maar er is een hamerhaai met 96 stekels in z'n lijf gevonden...

die ongedeerd leek.

De eerste verdediging van de pijlstaartrog is stilliggen...

in de hoop dat de haai hem niet opmerkt.

Door de opschudding vluchten de andere roggen.

Maar ze trekt andere haaien aan als jakhalzen.

Dit soort tragedies spelen zich dagelijks af in de lagune.

Maar weinig mensen zijn er getuige van.

Het lijkt vreemd dat de lagune relatief weinig wordt verkend.

Maar waarom zou je ook? Het is er relatief vijandig...

vooral vergeleken met de nabijgelegen kristalheldere riffen.

Toch is er genoeg leven hier.

Garnalen, inktvis en allerlei vissoorten worden door vissers gevangen.

Duiken is hier niet makkelijk, maar meer dan de moeite waard.

Verspreid over deze woestijn liggen spookachtige oases...

waar fascinerend leven voorkomt.

Het is een vreemde, bijna buitenaardse wereld.

Als de plek al vreemd is, zijn veel van de soorten hier nog vreemder.

De oases worden niet door planten, maar door dieren gevormd.

En wel door koraal, maar niet het soort dat riffen bouwt.

Anders dan z'n soortgenoot heeft dit koraal geen hard skelet.

Het gedijt in diepten met minder intens licht.

Het haalt voedsel uit de stroming met acht veerachtige tentakels.

Deze zacht koraaltuinen zijn een voorname schuilplaats voor jonge vissen.

Bijna de helft van de volwassen vissen op het rif groeit op in de lagune.

Ze arriveren als larven die door het getij zijn meegevoerd.

Tijdens de groei gaan ze van de ene schuilplaats naar de andere...

over de bodem van de lagune, op weg naar hun eindbestemming:

Het Barrièrerif zelf.

Verscholen tussen het koraal en zeewier zijn ze relatief veilig.

Het gevaar ontstaat als ze tevoorschijn komen.

Deze jonge reuzenbaars is nu nog maar een paar centimeter groot.

Maar op een dag weegt hij een halve ton.

Als hij tenminste blijft leven. Hij kan zich niet blijven verschuilen.

Door gevaren als deze gecamoufleerde steenvis...

wordt al het leven hier gedwongen zich ergens te verschuilen.

De bodem van de lagune is relatief vlak en kaal.

Als de vlakten van een woestijn.

Maar hier en daar zie je een oase van leven.

Deze spons is flink gekoloniseerd door zeelelies.

Een essentiële schuilplaats voor jonge vissen...

op hun reis naar het rif en naar volwassenheid.

Die reis omvat stops bij vrijwel alles dat boven het zand uitsteekt.

Zoals deze viltkokeranemoon.

Een tapijtanemoon wordt een aangename pleisterplaats.

Zelfs de stekels van een zee-egel voldoen prima.

Een verrassende schuilplaats is deze zeer giftige Stoke's zeeslang.

Hij heeft lifters meegenomen, jonge trevally's...

en is een mobiele kinderkamer geworden.

Waar hij ook gaat, zij volgen.

Met weinig schuilplaatsen voorhanden doen vissen er alles aan...

om zich te verschuilen, vooral deze vis.

De parelvis is kwetsbaar in open water.

Als hij niet eet, moet hij zich verbergen.

Maar hij heeft een rare voorkeur wat schuilplaatsen betreft.

Dit is een zeekomkommer.

Z'n lichaam is feitelijk een koker.

Voor zuigt hij zand naar binnen, filtert het eten...

en achter scheidt hij afval uit.

Precies waar de parelvis naar op zoek is.

Maar niet naar de mondzijde.

Hij wordt aangetrokken door de geur van de andere kant.

De meeste roofdieren vinden de zeekomkommer walgelijk.

Dus de parelvis is hierbinnen veilig.

Hij blijft er tot het weer etenstijd is.

De zeekomkommer lijdt niet, maar het slechte nieuws is:

Parelvissen delen hun tijdelijke huis graag.

Er lijkt genoeg ruimte te zijn voor iedereen.

Het Barrièrerif van vandaag is relatief jong.

Het is gevormd in de laatste ijstijd...

toen het zeeniveau 120 meter lager was dan tegenwoordig.

Toen het ijs begon te smelten, groeide het koraal met de rijzende zee mee...

en hield het water van de lagunes tegen.

Gedurende die ene gebeurtenis werd er nog een belangrijke habitat gevormd.

Achter me strekt de lagune zich uit tot aan de horizon.

Slechts 10.000 jaar geleden, een oogwenk in geologische tijd...

was dit strand de helling van een heuvel die uitkeek op een eucalyptusbos.

Maar het zeeniveau steeg, het bos liep onder water en de heuvel werd 'n eiland.

Deze continentale eilanden zijn in wezen stukken vasteland...

die zijn afgesneden door het stijgende water.

Verspreid over de lagune zijn er 600 van deze eilanden.

Afgesneden landdieren moesten zich aanpassen of stierven uit.

Op dit eiland deed één soort het zo goed dat die welig tierde.

Dit is de geelgevlekte monitorvaraan of 'goanna'...

op dit eiland een zeer succesvol en overvloedig dier.

Hij maakte indruk op kapitein Cook die hier in 1770 aankwam.

Toen hij een naam voor het eiland bedacht...

en dat duurde denk ik niet lang...

dacht hij: het is een eiland en het zit vol lizards.

Hebbes: Lizard Island. Ik vind het behoorlijk knap.

Als hij jaagt, is de goanna alert op elke beweging.

Als de sprinkhaan zich stilhoudt...

ontsnapt hij misschien aan de aandacht van de goanna.

Balanceren op achterpoten en staart is iets wat weinig hagedissen kunnen.

Maar het is doeltreffend om bij de moeilijk te bereiken plekjes te komen.

De 'neus' van de goanna is net zo belangrijk als z'n ogen.

Met z'n gespleten tong bespeurt hij voedsel op afstand.

Door de geursterkte per tongpunt te vergelijken...

bepaalt hij waar het vandaan komt.

Een rottende vis is onweerstaanbaar.

Ze zijn solitair, maar op Lizard Island zijn ze tolerant...

zolang er maar eten genoeg is.

Kleine goanna's maken plaats voor grotere exemplaren.

Doordat ze van alles eten, is er een grote populatie goanna's op Lizard Island.

Maar er speelt nog een voorname factor: hun reactie op mij.

Er wonen mensen op het eiland en de goanna is niet bang voor ze.

Integendeel eigenlijk.

Hij komt af op de geur van de barbecue.

Deze dieren hebben hun gedrag goed weten aan te passen aan de mens.

Ze gebruiken de mens als voedselbron.

De eigenschap te leren en met de omgeving mee te veranderen...

is een knappe evolutionaire kunstgreep.

Hij joeg op ongewervelde dieren, maar richt zich nu ook...

op dit slecht gebakken barbecueworstje.

Nu de mens bijna elke habitat heeft bezet...

is dat een goede manier om je overleving te verzekeren.

Door te veranderen wist een reptiel met 'n beangstigende interesse in de mens...

te gedijen in deze wateren.

De zoutwaterkrokodil, plaatselijk beter bekend als de 'salty'.

's Werelds grootste reptiel komt veel voor op deze eilanden...

omdat hij leeft in zowel zout als zoet water.

Soms zwemt hij zelfs ver de zee in.

Het is niet ongewoon er een op het strand van 'n eiland aan te treffen.

Maar salty's beginnen in bescheidener omvang aan het leven.

Deze eenjarige is slechts 30 centimeter lang.

Hij schuilt tussen de planten aan het wateroppervlak.

Jagen op de grens van lucht en water betekent veel kans op eten.

Zoals slijkspringers.

Hij moet z'n techniek nog verbeteren, wil hij een 6 meter lange reus worden.

En hij moet alert zijn...

want er is een vogel die makkelijk een jonge krokodil aankan.

Dit is de witbuikzeearend, de op één na grootste arend in Australië.

Nog nooit ben ik zo dicht bij een arend geweest, waar ook ter wereld.

Je kunt hem overal rond de lagune aantreffen...

tussen de bomen net zo gemakkelijk als boven het rif.

Een eiland is een perfect thuishonk.

Hij blinkt uit in vis vangen.

Maar net als de goanna en de krokodil kan hij zich ook aanpassen.

Deze zaken zijn aangetroffen onder een 'prooiboom'...

van een witbuikzeearend op een eiland.

De prooiboom is de plaats waar de zeearend z'n prooi opeet.

Het geeft een goed beeld van wat hij eet en hoe hij jaagt.

Dit is een papegaaivis. Die zwemt in diep water.

Er zit ook een geep tussen. Die zwemt vlak onder het wateroppervlak.

Er zitten vogels tussen en zelfs zoetwaterschildpadden.

Die komen enkel op het vasteland voor...

van waar de arend ze heeft gegrepen en heeft meegenomen naar z'n nest.

Het geeft een uitstekend beeld van hoe de arend te werk gaat.

Als er lokaal, op het eiland, weinig voedsel te vinden is...

zoekt hij elders een alternatief.

Deze aanpak maakt hem erg succesvol...

in de beperkte omgeving van een eiland.

Desondanks bestaat z'n dieet voor de helft uit vis.

Hij vangt die met z'n enorme klauwen.

Met dezelfde wapens gaat hij deze vleerhonden te lijf.

De gebrilde vleerhond is groot. Hij heeft een spanwijdte van een meter.

Hij komt zowel voor in bossen op het eiland als op het vasteland.

De jongen moeten zich stevig vastklampen.

Maar dat is de minste zorg van de moeder.

Een vleerhond tussen de takken grijpen, is geen optie voor een grote vogel.

Wil de arend kans maken, dan moeten de vleerhonden in de lucht zijn.

Dit zijn kleine rode vleerhonden.

Overdag komen er tot een miljoen bijeen, dus ze zijn makkelijk te vinden.

De aanwezigheid van een arend leidt tot paniek.

Vleerhonden zijn wendbaar...

maar de arend is in het voordeel door z'n krachtige klauwen.

Continentale eilanden trekken veel wild aan.

Ze bieden onderdak, uitkijkpunten en jachtgebieden.

Ze zijn oases van leven, maar ze zijn niet de enige.

Onder het wateroppervlak van de lagune ligt een heel ander eiland.

Een scheepswrak.

Dit is de SS Yongala.

Het schip is tijdens een cycloon in 1911 gezonken.

Nu ligt het op de zeebodem, zo'n 30 meter diep.

122 mensen zijn destijds omgekomen.

Maar uit deze menselijke tragedie is een mogelijkheid ontstaan.

100 jaar onder water heeft iets zeer bijzonders opgeleverd.

De Yongala wordt door velen gezien als het mooiste dierenwrak op aarde.

Ik kan het daar moeilijk mee oneens zijn.

Op de kale bodem biedt het wrak onderdak aan meer dan 120 vissoorten.

Al dit leven wordt onderhouden...

door voedsel dat door de sterke stroming wordt aangeleverd.

Het leven is er zo goed dat veel vissen er hun hele leven blijven.

Eenmaal volgroeid gaan ze dus niet naar het buitenste rif.

Er zitten ook zeeschildpadden. Dit is een onechte karetschildpad.

Het wrak is een geliefde plek voor een andere soort.

Deze karetschildpad voedt zich met het zacht koraal op het wrak.

Het zacht koraal is een van de redenen waarom de Yongala al dit leven aantrekt.

Bijna elk beschikbare plekje op de eens vlakke romp is ermee bedekt.

Het zacht koraal herbergt miljoenen kleine visjes.

Maar nu en dan komen ze tevoorschijn om zich te voeden met plankton.

En waar kleine visjes zijn, verschijnen vroeg of laat grote vissen om ze te eten.

Een tandbaars.

Een reuzentandbaars.

De grootste beenvisachtige op het Groot Barrièrerif.

De reuzentandbaars is een echte gigant.

Deze Yongala- bewoner is de VW omdat hij zo groot is als de auto.

Z'n bek is zo groot dat hij een haai of rog in z'n geheel kan verzwelgen.

Maar een andere bewoner heeft een nog dodelijker beet.

Zeeslangen hebben sterker gif dan hun soortgenoten aan land.

En ze maken er goed gebruik van.

De grote zeeslang lijkt niet echt te jagen.

Maar als z'n kleine kop in een gat verdwijnt...

kan hij elke vis verlammen die zich daar schuilhoudt.

Het is ongebruikelijk, zoveel roofdieren zo dicht bij elkaar.

Maar er is een overvloed aan voedsel.

Boven in het wrak is de meeste actie. Hier stroomt het meeste voedsel toe.

De directe omgeving van het wrak...

is een gebied met veel en gewelddadige roofdieractiviteit.

Voor de kleine vissen die bij de Yongala leven...

is het een groot risico om zich hier te wagen.

Maar ze moeten wel, om voedsel te zoeken.

Maar als ze te ver weg zwemmen...

kan het verschil tussen leven en dood op dit wrak...

een zaak van millimeters of seconden zijn.

De veelheid aan leven binnen 100 meter van de Yongala...

is echt verbijsterend.

De concentratie is wellicht groter dan waar ook op het Barrièrerif zelf.

Anders dan in het midden is de lagune aan de kant vrij ondiep.

Hier kan het zonlicht doordringen tot op de zanderige bodem.

Goede omstandigheden voor plantengroei.

Dit is geen zeewier, maar familie van de waterlelie, bekend als zeegras.

Het groeit in grote weides...

in helder water rond eilanden en rond de kust van het vasteland.

Het houdt een wezen in stand dat oude zeelui voor een meermin aanzagen.

In kuddes van 100 of meer komen dugongs of zeekoeien samen...

familie van de olifant.

Ze kunnen elk tot een halve ton wegen en 40 kilo zeegras per dag eten.

Eens waren er volop dugongs...

maar ze kenden een moeizame relatie met de mens.

Nu raken ze per ongeluk in netten en haaienhekken verstrikt.

Oorspronkelijk joegen de Aboriginals op ze, omdat ze goed smaken...

als eersteklas rundvlees.

Het herstel van de populatie gaat traag.

Elke drie tot zeven jaar wordt een kalfje geboren.

Dit kalf is pas oud genoeg om te jongen als ze zeventien jaar is.

Door al deze factoren is de populatie in het zuidelijke deel van het rif...

het laatste decennia gehalveerd.

Nu zijn er nog maar 11.000 over in het hele Barrièrerifgebied.

Maar er zijn nog altijd meer dugongs in Australië dan waar ook ter wereld.

Niet enkel dugongs voeden zich met zeegras.

De jonge groene zeeschildpad houdt er ook van.

Hij aast op de meest malse scheuten.

En dit stuk grond is van hem alleen.

Hij is erg kieskeurig over wat hij wel en niet lekker vindt.

Ook zeegras moet constant kort gehouden worden voor een gezonde groei.

Hij bewerkt dus z'n eigen stuk grond...

dat hij maandenlang verzorgt voor hij verder trekt.

De zeegrasweiden herbergen ook jonge vissen.

Zoals deze fluwelen juffertjes.

Ze blijven hier niet permanent.

Straks zijn ze te groot om tussen de slanke halmen te schuilen.

Dan zoeken ze een betere schuilplaats, misschien wel dichter bij land.

Aan de kust komt zout water samen met zoet water van rivieren en stroompjes.

Maar het een wordt niet zomaar ineens het ander.

Het water vermengt zich traag.

Zo ontstaat een nieuwe wereld die beide met elkaar verbindt.

Hier tref je een bijzondere plantengroep aan.

Aan de kust bevindt zich een habitat...

met een grote impact op het ecosysteem van het rif.

Planten die een evolutionaire truc hebben uitgehaald.

Ze leven in brak water, een combinatie van zout en zoet water.

Ik heb het over de mangroven.

Ze groeien op plaatsen waar geen andere bomen groeien.

Twee keer per dag worden de wortels overspoeld door zout water.

Tegelijkertijd stroomt rivierwater door de mangroven.

Het netwerk van wortels fungeert als een theezeef...

zodat elk van het land gespoeld sediment kan bezinken.

Bacteriën breken het sediment en ander organisch materiaal af.

Zo ontstaan er tonnen aan kleverige modder.

Een nieuw leefgebied voor dieren.

In de ideale wereld is modder dik, kleverig en zwaar als donkere chocola.

En hij zou ook erg moeten stinken.

Dit is zeer belangrijk spul voor het Groot Barrièrerif.

Een theelepel van deze modder bevat tien miljoen bacteriën.

Al die bacteriën kunnen als voedsel dienen.

Weinig soorten eten rechtstreeks modder...

maar die soorten doen het wel in groten getale.

Hele legers hebben de vieze maar essentiële taak...

de smurrie af te breken.

Modderwulken en wenkkrabben eten de modder.

Hun uitwerpselen brengen een hele voedselketen voort.

Eenmaal in het water worden ze door talloze garnalen verzwolgen.

De voedingsstoffen uit de modder zwemmen nu rond in kleine pakketjes.

Al dit eten maakt de mangrove een geweldige plaats voor vissen.

Voor zowel kleine blijvers, als jonkies die later naar het Barrièrerif verhuizen.

Rifsoorten als deze konijnvissen tonen groot...

maar volwassen zijn ze nog drie keer zo groot.

Deze snappers moeten ook nog flink groeien voor ze vertrekken.

En deze jonge trevally's groeien uit tot grote rovers op het buitenste rif.

De mangroven, zeegrasweiden en zacht koraaloases...

zijn essentiële kinderkamers voor veel vis op het rif.

Ze voorzien allemaal in twee zaken:

Voedsel en onderdak.

De wortels van de mangroven vormen de perfecte beschutting...

voor kleine en jonge vissen.

Het raster van zich kruisende wortels is voor grote vissen lastig te penetreren...

in hun jacht op de kleine vissen.

Maar rovers als deze jonge zwartpuntrifhaaien schuilen hier ook.

Ze jagen aan de rand van de mangroven, maar kunnen er niet diep in doordringen.

De jonge vissen zijn veilig. Voorlopig dan.

Voor kleine vissen is het een goede omgeving om groot en sterkte worden.

Voor ze wegtrekken naar open zee en het rif daarachter.

Maar bij hun vertrek moeten ze de zanderige woestijn door...

en langs de vele gevaren die hun wachten in de lagune.

Dit is een bidsprinkhaankreeft.

Vanuit z'n keurige hol bekijkt hij de wereld...

met het meest complexe kijksysteem dat we kennen.

Hij is ongeveer zo groot als een onderarm.

Hij heeft een groot bereik.

Zelfs als een vis de gevaren op de bodem ontwijkt...

zijn er nog genoeg roofdieren die hoger zwemmen.

In dit kustwater patrouilleert mogelijk het gevaarlijkste dier van de lagune.

De dooskwal.

Z'n stekende tentakels zijn in staat een mens te doden.

Dit wezen is veel meer dan een passieve zwerver.

Hij is zo snel als een Olympische zwemmer...

en heeft 24 ogen, elk met een lens die een gedetailleerd beeld kan vormen.

Hij gebruikt z'n tentakels als een net. Als een vis ze aanraakt...

exploderen duizenden kleine stekende capsules in de prooi...

die volloopt met verlammend gif.

De vis sterft snel en wordt naar de mond aan de onderkant van de klok gehaald.

Alle besproken leefgebieden zijn duidelijk met de lagune verbonden.

Maar één plek wijkt enorm af van de onderwaterwereld...

en is toch van groot belang voor de bloei van het ecosysteem van het Barrièrerif.

Het tropisch regenwoud.

Dit regenwoud is het oudste ter wereld, ouder dan dat van Congo of de Amazone.

Dit is een van de meest indrukwekkende bomen.

Deze vijgenboom heeft z'n gastheer verdrukt en domineert nu z'n omgeving.

Hij vormt een ecosysteem op zich.

Maar wat heeft deze boom met het rif gemeen?

Ze zijn rechtstreeks verbonden.

Het regenwoud, de moerassen en mangroven zijn cruciaal voor het rif.

Dit uitgestrekte regenwoud aan de kust van Queensland...

reguleert de doorstroom van het water en het daarin aanwezige sediment.

Dat is belangrijk, want er is hier zeer veel water.

Warme, vochtige tropische lucht zorgt voor veel neerslag.

Het regent minstens 120 dagen per jaar...

en per dag kan er wel 60 centimeter vallen.

Het is een van de natste plaatsen op aarde.

Zonder het woud zou het sediment meestromen en het leven verstikken.

Maar het water dat van het regenwoud komt, is relatief helder...

en vele stromen zijn spectaculair.

Trage afgifte van het sediment helpt het leven in de lagune ondersteunen...

zodat alles kan bloeien.

Tegen de kust, waar de omstandigheden precies goed zijn, groeit koraal.

Hier groeit ongerept regenwoud helemaal tot aan de waterrand.

Op een steenworp afstand van een koraalrif.

Hier komen twee werelden samen.

Dieren van het rif en van het regenwoud tref je hier vlak naast elkaar aan.

Deze afdrukken zijn van het grootste landdier in Australië.

De casuarius.

Een vogel die niet kan vliegen en bijna zo groot is als een mens.

Z'n klauwen zouden van een dinosaurus kunnen zijn.

Z'n trap is zo hevig...

dat de casuarius naar verluidt de gevaarlijkste vogel ter wereld is.

Een ouder is extra gevaarlijk als hij een jong grootbrengt.

De casuarius is in wezen schuw en wordt zelden in het wild gezien.

Maar hier is hij zeer belangrijk.

Hij voedt zich met de vruchten van de bomen en struiken.

Het is een van de weinige dieren die hun zaden verspreidt.

De zaden van veel bomen kunnen niet ontkiemen zonder dieren als de casuarius.

Doordat het woud door z'n regulerende functie met het rif verbonden is...

draagt de casuarius dus bij aan het welzijn van het rif zelf.

Maar hier leven er nog amper 2000 en ze worden alsmaar zeldzamer.

Voor de Europeanen arriveerden, bestond de kust vooral uit woud.

Veel daarvan wasjungle, zoals deze. Een ecosysteem op zich.

Vol reptielen en vogels, zoals je kunt horen.

Maar de dingen zijn aanzienlijk veranderd.

80% van de kustlijn tegen het rif is vrijgemaakt voor landbouw.

Veel daarvan wordt gebruikt voor suikerriet.

Dat heeft grote gevolgen voor het land, maar ook voor het rif zelf.

Het zijn niet enkel gewassen.

Veeboerderijen, viskwekerijen, zes grote kuststeden...

en veel vakantieresorts aan de kust hebben allemaal een impact op het rif.

Zonder de natuurlijke vegetatie die het sediment in het water reguleert...

spoelt hevige regenval miljoenen tonnen slib...

vaak vermengd met kunstmest en pesticiden, recht de lagune in.

De sedimentwolken reiken vaak helemaal tot aan het buitenste rif.

Het fijne slib bedekt de lichtgevoelige planten van het zeegras.

En de kunstmest voedt de algenbloesem die ze verdrukt.

Als de weiden vergaan...

sterven de schildpadden, dugongs en jonge vissen ook.

Bij de kust is het water soms zo donker dat minder licht het koraal bereikt.

Veel van het rif aan de waterkant is hierdoor ook verdwenen.

Al deze gebieden zijn van elkaar afhankelijk.

Het verlies van een gebied kan gevolgen hebben voor vele andere.

Inclusief het buitenste rif zelf.

Om op de omgeving toe te zien...

ligt The Great Barrier Marine Park in het hart van de beschermde gebieden.

Ze zijn allemaal verbonden en beslaan een enorm gebied.

Het rif is tenslotte een inspiratie voor mensen over heel de wereld.

Elk jaar trekt het 1,5 miljoen bezoekers...

die komen kijken naar het grootste koraalrif op aarde.

Samen met duikers, zeilers en vissers...

dragen ze zeven miljard dollar bij aan de plaatselijke economie.

Maar de waarde voor Australië is zelfs nog groter.

Dorpen en steden aan de kust van Queensland...

spoelen niet weg in de Pacific omdat het rif ze beschermt.

Het betekent dat het Barrièrerif zoveel meer is dan enkel een koraalrif.

Er zijn uitgestrekte regenwouden, mangrove moerassen, zeegrasweiden...

en zacht koraaloases in het diepe water van de lagune.

Het is werkelijk een zeer bijzondere plek.

De invloed van het rif reikt veel verder dan de Australische wateren.

Het is onmisbaar voor het leven uit andere delen van de wereld.

Golven reizigers komen hier terecht vanuit heel de oceaan.

Van de eilanden in de Zuid-Pacific...

van het vasteland van Azië...

en zelfs helemaal van de ijzige zeeën van Antarctica.

Deze bezoekers zorgen voor een indrukwekkend natuurspektakel...

op het Groot Barrièrerif.

Dat alles is het onderwerp van de volgende aflevering.

Vertaling: The Site NN1