Original subtitles

Subtitles downloaded from Podnapisi.NET

Tot 200 kilometer voor de Australische oostkust...

rijst een streep golven op uit de open oceaan.

Deze brekende golven worden veroorzaakt...

door 's werelds meest magische mariene leefwereld.

Mijn naam is Monty Halls. Ik ben zeebioloog en duiker.

De zee heeft me altijd gefascineerd.

Voor mij is er altijd één plek geweest die de pracht van de zee belichaamt.

Het is een universeel icoon, een mekka voor iedereen die het woord koraal kent:

Het Groot Barrièrerif.

Het strekt zich uit over een lengte van ruim 2000 km...

langs de tropische kust van Australië.

Het is simpelweg het grootste levende bouwwerk op aarde.

Het bestaat uit bijna 3000 riffen, elk met een eigen karakter.

En het is zoveel meer dan alleen koraal.

Het Groot Barrièrerif is vooral bekend vanwege z'n onderwaterwereld.

Bijna nergens ter wereld is zoveel leven als hier.

Veel van de bewoners zijn beeldschoon...

maar sommige lijken zo uit een sciencefictionfilm te komen.

Weer andere zijn supersnelle moordenaars.

Net als je denkt het rif te kennen, verandert het:

Elke seconde, elk uur, elke dag en elk jaar.

Het is een wereld waarin er geen eind komt aan de verrassingen.

Dit is het verhaal van een voortdurend veranderend natuurwonder:

Het Groot Barrièrerif.

WONDER DER NATUUR

Het Groot Barrièrerif is zo groot dat het vanuit de ruimte zichtbaar is.

Nogal een prestatie, gezien de grootte van de bouwers van het rif.

Het immense Groot Barrièrerif is gecreëerd door minuscule diertjes.

Hoewel het planten lijken, zijn het dieren: poliepen.

Elke poliep is net een omgekeerde kwal in een stenen bekertje.

Ze leven in kolonies, als onderwaterflatgebouwen.

Ze reageren op aanraking, temperatuur, stromingen en de zon- en maancycli.

Hun minuscule bewegingen geven elke kolonie haar eigen ritme.

De poliepen kunnen het rif niet alleen bouwen.

Hiervoor hebben ze nog kleinere partners nodig.

De tentakels van elke poliep hebben miljoenen bruine stipjes.

Elk stipje is een minuscuul plantje...

dat zonlicht omzet in voedsel en energie voor de koralen.

Deze wonderbaarlijke samenwerking...

stelt koralen in staat mineralen uit het water om te zetten in kalksteen...

waarmee ze hun harde skeletten maken.

Zo groeit elke kolonie.

Als we een rif enkele jaren konden volgen...

zouden we een constant uitdijende mariene metropool zien.

De complexe constructie biedt onderdak aan duizenden dieren.

Hoewel koraalriffen minder dan 1 % van alle oceanen beslaan...

bevatten ze een kwart van het bekende zeeleven...

en het Groot Barrièrerif is het allergrootste rif.

Ik herinner me m'n eerste duik op een koraalrif nog goed.

Dat was ruim 20 jaar geleden.

Op het moment dat ik m'n hoofd onder water deed...

wist ik wat ik de rest van m'n leven wilde doen.

Zelfs als ik m'n hele leven onder water zou blijven...

zou ik lang niet alle soorten zien die op dit rif leven.

400 soorten hard koraal, 300 soorten zacht koraal...

1600 vissoorten, 134 haaien- en roggensoorten...

30 walvis- en dolfijnensoorten, 6 schildpaddensoorten...

14 soorten zeeslangen...

3000 soorten weekdieren, 1300 soorten schaaldieren...

Door het grote aantal bewoners is het rif net een hectische stad...

waar het altijd spitsuur lijkt.

Deze activiteit, dit constante tij van leven...

strekt zich uit over een lengte van meer dan 2000 km.

Het is moeilijk voor te stellen dat dit gigantische bouwwerk...

er niet altijd is geweest.

In vergelijking met de rest van Australië is dit rif erg jong.

20.000 jaar geleden lag deze plek...

evenals de rest van het Groot Barrièrerif hoog en droog.

Halverwege de laatste ijstijd lag de zeespiegel 120 meter lager dan nu.

De kustlijn lag zo'n 30 kilometer die kant op.

Stel dat ik 20.000 jaar terug in de tijd zou kunnen gaan?

Hoe zal het er hebben uitgezien?

Toen lag het om te beginnen niet eens onder water.

Eucalyptus- en berkenbossen strekten zich uit over honderden kilometers...

en er was geen vis in de buurt.

Het wemelde er van de dieren die je op de Australische vlaktes ziet.

Aboriginals jaagden er in gebieden die nu diep onder water liggen.

Aan het eind van de laatste ijstijd smolt het poolijs.

Overal ter wereld steeg de zeespiegel.

Hierdoor kwam dit laaggelegen kustgebied onder water te staan.

Dit gebeurde slechts 10.000 jaar geleden.

De Aboriginals vertellen het verhaal van de grote overstroming nog steeds door.

Er begonnen koralen te groeien langs de randen van het continentaal plat.

Zo is het Groot Barrièrerif zoals we dat nu kennen ontstaan.

Deze ondiepe, tropische wateren zijn helder en warm.

De ideale omstandigheden voor koralen.

Achter dit langgerekte rif ontstond een lagune.

Een beschermd watergebied dat Groot-Brittannië in afmetingen overtreft.

Er ontstond ook een nieuwe kustlijn met ondiep, zanderig water.

De stijgende zeespiegel isoleerde hooggelegen gebieden.

Zo zijn de 600 eilanden in de lagune ontstaan.

Sommige zijn nauwelijks meer dan rotsen.

Andere zijn aanzienlijke, beboste bergen.

Kapitein Cook was de eerste Brit die dat zag toen hij hier in 1770 stond.

Hier drong het pas tot hem door hoe immens het Groot Barrièrerif is...

en dat hij een enorm probleem had.

Cook en z'n bemanning hadden geen moderne kaarten en sonar.

Voor hen was het slechts een dodelijk labyrint.

Maar juist deze complexiteit en de enorme omvang van het rif...

hebben zoveel mogelijkheden voor leven gecreëerd.

Er zijn allerlei soorten vissen:

Koraaleters, planteneters, planktoneters, roofvissen en prooien.

De blauwvin-trevally.

Sterke roofvissen die in scholen jagen.

Het ene moment zwemmen ze rustig rond...

en ineens storten ze zich razendsnel op hun prooi.

Door samen te werken, scheppen ze verwarring.

De trevally's zijn ineens weer verdwenen.

De kleurrijke rifvissen hergroeperen zich om te foerageren.

De zilverkleurige aasvisjes zijn altijd op hun hoede.

Ze glinsteren als duizend spiegeltjes...

en dansen als één vormeloze massa om aanvallers te verwarren.

Het is hun enige verdediging tegen dit:

Een haaimakreel.

Dit zijn de windhonden van de oceaan.

Ze hebben hun snelheid nodig in de jacht op deze spookachtige school...

die telkens razendsnel verdwijnt.

Ondanks de gevaren moeten kleine visjes het veilige rif verlaten...

om te foerageren.

Weinig visjes zijn zo dapper als deze kleine lipvis.

Deze enorme tandbaars is duizenden keren groter...

en een agressief, territoriaal roofdier.

Hij heeft een van de grootste bekken van het rif.

Dat weerhoudt de lipvis er niet van de baars te benaderen.

Wat hij gaat doen, lijkt een zelfmoordactie.

Hij eet minuscule bloedzuigende parasieten.

Daarom staat de tandbaars dit toe.

Toch moet de lipvis regelmatig...

de binnenkant van de mond met z'n vinnen beroeren...

zodat de baars weet dat hij niet moet slikken.

Eén lipvis kan wel 1200 parasieten per dag eten.

Het maakt hem niet uit waar ze vandaan komen.

Zonder deze ontsmetting zou de tandbaars al snel vol parasieten zitten.

Deze service is zo waardevol dat de tandbaars een vaste klant is...

die meerdere keren per dag langskomt.

Maar zelfs hij heeft z'n grenzen.

Op het rif zijn talloze manieren van foerageren.

Sommige vissen kweken zelfs hun eigen voedsel, wat ze erg fel beschermen.

Eén vissoort verdedigt zijn stukje rif heel effectief.

Het is de vis die de meeste duikers aanvalt.

Het is deze soort.

Het is een witte rifbaars. Hij is altijd in z'n tuintje bezig.

Hij verzorgt een lapje grond met algen.

Veel van de algen op de zanderige zeebodem zijn eetbaar.

Daarom verbouwt de rifbaars ze.

Omdat hij bepaalde soorten verwijdert, verandert hij het landschap.

Na al dat harde werk heeft hij geen zin in indringers.

Alles wat te dichtbij komt, wordt weggejaagd.

Maar durft hij ook mij weg te jagen?

Ik ga iets dichterbij. Dat kon weleens problemen geven.

Hij maakt me niet bang, maar hij geeft niet op.

Moet je dit horen.

Dit is een behoorlijk opvliegend visje.

Hoewel ik veel groter ben dan dit rifbaarsje...

is het toch best intimiderend.

Dat scheelde weinig.

Rifbaarzen bebouwen het rif.

Andere vissen verwoesten het.

De bultkoppapegaaivis.

Hij is zo groot als een klein schaap.

Ze hebben 'n harde bek en hun enorme kaakspieren zijn net betonscharen.

Het lijkt wat overdreven voor een dieet van zachte algen en koraalpoliepen...

maar ze kunnen ze alleen bereiken door stukken koraal af te breken.

Met een tweede inwendig gebit wordt het koraal tot een zachte pasta vermalen.

Eén bultkoppapegaaivis kan 5 ton koraal per jaar vermalen.

Ze scheiden het weer uit in de vorm van zand.

Bultkoppapegaaivissen breken het rif net zo snel af als dat het groeit.

Zo creëren ze een voortdurend veranderende omgeving.

De constante verbouwing van het rif door bultkoppapegaaivissen...

is niet te vergelijken met de invloed die de oceaan heeft.

Dit is de korst van het rif, waar golven uit de open oceaan...

op het harde oppervlak van het koraalrif botsen.

Het is een onstuitbare kracht die op een onbeweeglijk voorwerp beukt.

Ik ben me er terdege van bewust dat dit maar kleine golfjes zijn.

Bij een zware storm zou het zelfmoord zijn om hier te zijn.

Het geeft een goed beeld van de kracht van de zee.

Vanaf de Pacific...

komen regelmatig tropische stormen en cyclonen binnendrijven.

De branding beukt op het rif en verpulvert het koraal.

Golven en stromingen maken prachtige eilandjes van het puin en zand.

Dit worden koraaleilandjes genoemd.

Sommige zijn na enkele dagen weer verdwenen.

Andere groeien en kunnen jaren blijven bestaan...

als planten wortel schieten en ze beschermen tegen de elementen.

Op het eerste gezicht lijkt een zandbank een ongastvrije omgeving...

maar hij kan zeer veel leven herbergen.

Er zijn nog maar weinig zandbanken zonder mensen en roofdieren...

maar dit is een van de mooiste: Raine Island.

Er leven duizenden vogels.

Op het midden van het eiland ruziën ze om het beste plekje.

Nergens op het rif vind je zulke aantallen en zoveel soorten.

Fregatvogels, roodpootgenten en reuzensternen.

Er komen hier 84 vogelsoorten voor.

Het is ook de grootste legplaats van de groene zeeschildpad.

Nadat ze in zee hebben gepaard...

klimmen duizenden vrouwtjes aan land om eieren te leggen.

Het record staat op 26.000 schildpadden in één nacht.

Ze veranderen het afgelegen eiland in een nachtelijke chaos.

De wind en de golven hebben de juiste omstandigheden gecreëerd...

om dit ongelooflijke spektakel mogelijk te maken.

Toch verandert het eiland elk jaar en elk seizoen.

Het rif zelf blijft nooit lang hetzelfde.

Twee keer per dag krijgt het rif met een grote verandering te maken.

Het ritme van de maan veroorzaakt getijden...

waardoor het rif overstroomt en wordt drooggelegd.

Bij laagtij stroomt het water weg en komen hele stukken levend koraal...

die normaal onder water staan, bloot te liggen.

Het waterpeil bovenop het rif zakt gigantisch.

Het wordt steeds ondieper en verandert van een stabiele omgeving...

in een steeds veranderende vijandige omgeving.

Het is net of een machtige kracht het rif uit het water heeft getild.

Dit zijn extreme omstandigheden.

Naarmate de blootliggende koralen warmer worden...

trekken de minuscule poliepen zich terug in hun harde skeletten.

Ze scheiden slijm uit. Dat fungeert als zonnefilter.

En ze zijn niet zuinig.

Een oppervlakte ter grootte van een salontafel kan 5 liter produceren.

Als het tij zich terugtrekt achter het rif, ontstaan er geïsoleerde poelen.

Dieren als deze zeekomkommers en zeesterren...

vergroten hun overlevingskans door zich te verstoppen in deze getijdenpoelen.

In de hete tropische zon...

is het blootliggende oppervlak een zeer vijandige omgeving.

Een vis die hier vastzit, kan het vrijwel zeker vergeten.

Dat geldt niet voor deze vis.

Het is een epaulethaai.

Hij kan niet ademen boven water, maar overleeft...

door bepaalde delen van z'n hersenen uit te schakelen...

en de bloedtoevoer naar andere delen te vergroten.

Daarnaast kan hij over land lopen.

Deze vermogens maken hem tot een deskundige rifoppervlakte-jager.

Hij manoeuvreert door de krappe getijdenpoel...

en is er de absolute heerser.

Niets is veilig, zelfs dieren die onder het zand zitten niet.

Hij gaat af op geuren en zwakke elektrische signalen...

die dieren afgeven die zich hebben verstopt.

Hij heeft een krab gevonden.

Hij heeft geen haaientanden nodig, want hij zuigt z'n prooi gewoon naar binnen.

De epaulethaai is niet de enige haai die zich aan het tij kan aanpassen.

De terugkerende zee voorziet het rif van fris, zuurstofrijk water.

De verademing is echter maar van korte duur.

Aan de rand van het rif wachten grotere haaien...

tot ze het nieuwe jachtterrein kunnen betreden.

Terwijl de zeespiegel stijgt...

komen steeds meer dieren foerageren in een nieuw gebied.

Vissen die haaien gewoonlijk te snel af zijn...

zitten tijdelijk gevangen in het ondiepe water, waar weinig schuilplaatsen zijn.

Citroenhaaien jagen vlak langs de kust, omgeven door scholen aasvis.

Ze lijken weinig interesse te hebben voor al het eten om hen heen.

Ze wachten op hulp.

Jonge trevally's.

Ze racen op de vissen af en jagen de scholen uiteen.

In het midden van de school bevinden de haaien zich op de perfecte plek...

om te profiteren van de chaos.

Voor een hongerige citroenhaai is geen water te ondiep.

De haaien kunnen zo dicht langs de kust jagen door het ritme van het tij...

waardoor de omstandigheden om de paar uur veranderen.

De cyclus van dag en nacht heeft grote invloed op alles wat op het rif leeft.

Het Groot Barrièrerif is met veel raadsels omgeven. Vooral 's nachts.

Dit is een van de meest betoverende raadsels. Let op.

Dit koraal fluoresceert onder ultraviolet licht.

Deze fantastische lichtshow is over de hele korst van het rif te zien.

Kijk nou.

Wat een levendige kleuren. Het ziet er niet echt uit.

Het is net een soort bizarre galactische broccoli.

Volgens één theorie worden deze kleuren veroorzaakt...

door het natuurlijke zonnefilter van het koraal.

Hoewel zeer knappe koppen zich erover hebben gebogen...

weet niemand waarom het gebeurt.

Dat geldt voor veel dingen die hier 's nachts gebeuren.

Overdag ziet een koraalrif er heel anders uit dan 's nachts.

Er hangt een heel andere sfeer.

De dagploeg heeft uitgelogd en de nachtploeg gaat aan het werk.

De sfeer is sinister en voor de dieren is het menens.

Net als in onze steden komen er in het donker andersoortige types tevoorschijn.

Octopussen verlaten hun hol en gaan op jacht naar prooi.

Een kleine tong vergroot z'n overlevingskansen...

door een giftige platworm na te bootsen.

Enkele van de vreemdste dieren zijn verwant aan de zeester...

zoals deze zeekomkommer die voedsel uit het zand zeeft.

Een ander dier is de lichte slangster.

Hij komt 's nachts tot leven en steekt duizenden armen uit...

waarmee voedsel uit de planktonrijke stroming wordt gezeefd.

Deze dieren kunnen wel 35 jaar oud worden.

Er zijn slangsterren geweest die ruim 15 jaar...

elke nacht op dezelfde plek werden gezien.

De dagploeg is natuurlijk nog wel aanwezig. Die heeft zich alleen verstopt.

Je vindt niet makkelijk een schuilplaats als je zo groot bent als een schildpad.

Deze groene zeeschildpad heeft een richeltje gevonden.

Hij maakt zich op voor de nacht.

Hallo, knul.

Hij is wat suf en waarschijnlijk humeurig.

Dat hebben we allemaal weleens.

Ik laat hem met rust. Prachtig. Slaap lekker, knul.

Veel vissen slapen 's nachts. Ze rusten in veilige hoekjes en gaatjes.

Omdat ze geen oogleden hebben, raken ze in een soort trance.

Ze bewegen alleen om water door hun kieuwen te laten stromen.

Ze scheiden wel een geur uit en dus kunnen ze worden gevonden.

Deze kegelslak vangt z'n prooi op een zeer verrassende manier.

Hij is gespecialiseerd in het doden van vissen.

Hij spoort ze op terwijl ze slapen.

Deze zeebarbeel mag dan slapen: hij is zich wel bewust van z'n omgeving.

De slak moet vlakbij komen om z'n geheime wapens te kunnen gebruiken.

De slak lijkt chemische stoffen uit te stoten die z'n slachtoffer verlammen.

De zeebarbeel lijkt niet te kunnen ontsnappen en wordt levend ingeslikt.

Enkele seconden later verlost een giftige stekel in de slak...

de vis uit z'n lijden.

Op een plek waar zelfs schelpen dodelijk zijn...

is niet gevonden worden essentieel als je de nacht wilt overleven.

Je verstoppen is niet genoeg.

Een vleugje van je geur in de stroming kan al voor problemen zorgen.

De papegaaivis heeft een elegante oplossing bedacht:

Een slaapzak gemaakt van een membraan.

Het voorkomt dat z'n geur zich over het rif verspreidt.

Op deze wijze verzekert de papegaaivis zich van een goede nachtrust.

Niemand heeft ooit een papegaaivis gefilmd die z'n cocon maakt.

Eerst scheidt hij over z'n hele lichaam een laag slijm uit.

Hij neemt water in z'n bek en perst het via z'n kieuwen naar buiten.

Zo wordt de slijmbel rondom z'n lichaam opgeblazen.

Binnen een halfuur is de vis omgeven door een slijmerige cocon...

die z'n geur vasthoudt.

Maar niet alle rifjagers trappen erin.

Witpuntrifhaaien vinden hun prooi op de geur...

maar hebben nog een zintuig als dat niet werkt.

Ze kunnen de bio-elektrische energie van dieren opvangen:

De zwakke elektrische signalen die zelfs de kleinste spierbeweging afgeven.

Telkens als hij een vin verroert of met z'n kieuwen wuift...

loopt deze papegaaivis de kans te worden ontdekt.

Hij houdt z'n adem in als de haai voorbijzwemt.

Haaien geven het echter niet zomaar op.

Witpuntrifhaaien hebben de perfecte bouw...

om in deze krappe ruimtes te kunnen jagen.

Met hun slangachtige lichamen kunnen ze zich in spleten wurmen.

Ze kunnen hun rugvin platleggen en zich door kleine gaten persen.

Een slapende papegaaivis die wordt gevonden, is kansloos.

Als de eerste haai z'n prooi heeft gevangen...

trekken de geur en het tumult andere haaien aan.

Soms bevind je je in het leven in vrij uitzonderlijke situaties...

en dit is er zo een.

Ik zit in een grot met foeragerende haaien.

Zij zijn gebouwd voor deze omgeving, en ik volgens mij niet.

Door hun goede zintuigen en bijzondere bouw...

zijn witpuntrifhaaien geweldige rifjagers.

'S Nachts verheffen ze het tot kunst.

Ze overtreffen alle andere haaien.

Van haaien weten we dat het jagers zijn...

maar als het donker is, wordt het rif zelf één groot roofdier.

Overdag lijken koralen passief en plantachtig...

maar 's nachts worden het actievejagers.

Ze pakken diertjes uit de stroming...

en verlammen ze met stekende tentakels. Net als hun familie, de kwal.

Ze zijn zeer competitief.

Hier vechten twee poliepen om één onfortuinlijk diertje.

De koralen laten het niet bij jagen alleen. Als het territorium op het spel staat...

trekken hele kolonies ten strijde tegen elkaar.

Als een koraal merkt dat een ander te dichtbij komt...

schiet hij een spervuur van netelcellen af. De vijand beantwoordt het vuur.

In deze oorlog zal het koraal met de grootste vuurkracht zegevieren.

Uiteindelijk dwingt het koraal rechts z'n tegenstander zich terug te trekken.

En weer is er een stukje van het rif veranderd.

Dit gebeurt elke nacht overal op het Groot Barrièrerif.

Dag en nacht: het rif verandert altijd...

maar dat is niets vergeleken met de invloed van de seizoenen.

'S Zomers zorgt warmer water voor meer voedsel.

Dit is de beste tijd om nieuw leven op de wereld te zetten.

Een paartje noddy's vliegt samen boven een eiland op het rif.

Deze partners zijn hun band opnieuw aan het bevestigen.

Noddy's sturen elkaar voortdurend signalen tijdens de balts...

zowel in de lucht als na de landing.

In de bomen verandert het spel.

Ze buigen herhaaldelijk hun kop.

Nod betekent 'knikken' en de naam spreekt voor zich.

Ze worden niet graag gestoord tijdens de balts.

Het mannetje verzamelt nestmateriaal.

Omdat de vrouwtjes erg kieskeurig zijn...

gaat hij erg secuur te werk bij het kiezen van z'n geschenk.

Een gebogen twijgje is het perfecte cadeau.

Nog een paar twijgjes en ze hebben een nest voor hun kuiken.

Noddy's zijn toegewijde partners die vaak jaren bij elkaar blijven.

Onder water zet de zomerse warmte vissen aan tot hofmakerij.

Het mannetje van de oranjehals- papegaaivis voert 'n onderwaterballet uit...

om een partner voor zich te winnen.

De voortplantingsdrang verspreidt zich over het rif.

Dit zijn doktersvissen.

Het vrouwtje schiet naar het oppervlak, gevolgd door rivaliserende mannetjes.

Zodra het vrouwtje haar eitjes legt...

haasten de mannetjes zich om ze te bevruchten met een wolk wit sperma.

De stijgende watertemperatuur creëert de omstandigheden...

voor de meest bijzondere gebeurtenis op het rif.

Op slechts een paar zomeravonden per jaar...

als de maan in een bepaalde stand staat, schieten de koralen kuit.

Dit is 's werelds grootste synchrone voortplanting.

Op zulke avonden komen er triljoenen eitjes en spermatozoa vrij...

die het rif over z'n totale lengte van 2000 kilometer overspoelen.

De koralen schieten kuit op een moment dat er nauwelijks een tij is...

waardoor eitjes en spermatozoa van dezelfde soort elkaar kunnen treffen.

Ze vormen jonge koralen die ver worden verspreid door de getijdenstromen.

De jonge koralen voegen zich bij de miljarden diertjes tussen het plankton.

Deze jonge tandbaars van slechts een centimeter...

zal ooit een reus van ruim 2 meter lang zijn.

De meeste rifbewoners krijgen dergelijke kleine jongen...

die aan de stroming zijn overgeleverd.

Vele kunnen hun richting sturen.

Zelfs jonge koralen kunnen een beetje zwemmen.

Ze bewegen zich voort met minuscule haartjes.

Elk van deze koralen kan uitgroeien tot een kolonie...

en een nieuw koraalrif beginnen.

Deze levende soep vertegenwoordigt de toekomst van het rif.

Slechts één glas vol heeft al een enorm potentieel.

Het is ongelooflijk dat een bouwwerk als het Groot Barrièrerif...

dat zelfs vanuit de ruimte zichtbaar is...

en zo complex is dat het duizenden soorten in stand houdt...

volledig afhankelijk is van dit soort nietige wezentjes.

Het rif is dynamisch en is voortdurend in beweging...

en wordt beïnvloed door geologische krachten, het weer, wind en golven...

en de ritmes van de zon en de maan.

Toch is z'n toekomst afhankelijk van fragiele levensvormen...

die deze natuurkrachten moeten zien te overleven...

en een veilig plekje moeten zien te vinden om te groeien.

Weinig verhalen uit de natuur zijn zo bijzonder.

Dit is pas het begin van wat het Barrièrerif zo groots maakt.

Slechts 7% van het ecosysteem bestaat uit koraal.

De rest is bedekt met regenwoud en rivieren...

lagunes, moerassen en kusten.

Hier wonen enkele van 's werelds meest bizarre dieren.

In de volgende aflevering bekijken we de fascinerende wereld voorbij het rif...

en ontdekken we welke band ze hebben met deze magische plek.