Original subtitles

ปากล่างของแม่นางเป่ยซื่อสัตย์ดีนี่

น้ำเงี่ยนหยดเยิ้มลงพื้นหมดแล้ว

สรุปว่าประมุขเป่ยจะเดินหรือไม่เดิน?

ฮ่าฮ่าฮ่า ไปเดี๋ยวนี้แหละ ไปเดี๋ยวนี้! ฮ่าฮ่าฮ่า

ปล่อยนะ!

ประมุขเป่ยกำลังรออะไรอยู่รึ?

นั่นมัน...

หนาว...

หนาวน่ะ...

แล้วนี่มันคืออะไรล่ะ?

เหนื่อยแล้วใช่ไหมล่ะ ประมุขเป่ย

พวกเราพักกันสักหน่อยเถอะ

ข้าเคยบอกแล้วไง

เจ้ามันไม่ได้เรื่อง... แต่ข้าชอบสภาพเจ้าตอนนี้จัง

น่าสนใจดี ฮ่าฮ่าฮ่า

เล่นเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อจริงๆ

ก็งั้นๆ แหละ

แม่นางเป่ย ถึงปากเจ้าจะแข็งปานใด

แต่หัวนมของเจ้าดูเหมือนจะแข็งยิ่งกว่าปากซะอีกนะ

ฮ่าฮ่าฮ่า

ไม่ได้รู้สึกสบายตัวเลยสักนิด...

ประมุขเป่ย

พวกเราเปลี่ยนสถานที่ไปทำต่อกันเถอะ

ข้าไม่มีทางยอมหลงกลเจ้าหรอก...

ดีๆๆ

งั้นพวกเราไปที่ระเบียงยาวกันเถอะ

ค่อยๆ สนุกกันไปนะ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

ข้างหน้าไม่มีอะไรปิดบังแล้วนะ แม่นางเป่ย

เดินผ่านตรงนี้ไป เรื่องต้องแดงแน่ๆ เลยเชียว

แม่นางเป่ย

ข้าว่าคลานข้ามไปดีกว่ามั้ง

คลานไปแบบนี้ พวกศิษย์ข้างล่างจะได้มองไม่เห็นไง

ข้าเป็นถึงประมุขสำนักกระบี่อันยิ่งใหญ่

จะให้มาทำท่าคลานเหมือนสุนัขรึ?!

เหอะ!

เอาเถอะ

งั้นข้าจะส่งเสียงร้องเรียกตรงนี้แหละ

จะเรียกศิษย์รักทั้งสองคนของเจ้าขึ้นมาให้หมดเลย!

นั่นมันเขา...

เขามาทำอะไรตรงนี้?

โอ้ สหายหนุ่มท่านนี้ ร่ายรำกระบี่ได้ไม่เลวเลยนี่

แต่กระบวนท่าที่สาม ตั้งท่าเริ่มต้นรีบร้อนเกินไป

การเก็บกระบี่เลยยังไม่มั่นคงพอ

ขอบคุณที่ช่วยชี้แนะ

มิสู้ให้ข้าช่วยชี้แนะเจ้าอีกสักสองกระบวนท่าไหมล่ะ?

ท่าเริ่มต้นของเจ้าน่ะ

ต้องทิ้งไหล่ลงต่ำก่อน

จี้เทียน!

ถ้าไม่มีอะไรทำ ก็รีบไปทำเรื่องของเจ้าซะ!

อย่ามาถ่วงเวลาการฝึกฝนแถวนี้

งั้นข้าก็ไม่อยกวนสหายหนุ่มแล้วละ

ประมุขเป่ยแพ้แล้ว

ใครแพ้กัน?! ข้ายังไม่ได้เสร็จสมถึงจุดสุดยอดสักหน่อย!

เจ้า...

อย่าส่งเสียงดังไป!

ข้าให้โอกาสเจ้าอีกครั้งนะ

ครั้งนี้ถ้าเจ้าอดทนไม่ให้เสร็จเสร็จสมได้ละก็

คำสัญญาที่เคยให้ไว้ก่อนหน้านี้ถือว่ายังคงอยู่

ไม่ได้รู้สึกเสียวเลยสักนิด มีอะไรไม่กล้าเดิมพันกันล่ะ!

ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิด...

ประมุขเป่ย ขาของเจ้าสั่นใหญ่แล้วนะ

นั่น... นั่นมันเพราะหนาวต่างหาก!

หนาวรึ?

ประมุขเป่ย ตัวสั่นกึ๊กๆ ขนาดนี้

ยังจะเสแสร้งอยู่อีกรึ?

ออกแรงอีกสิ!

ไม่ได้กินข้าวมาหรือยังไง?

เจ้า...

แรงกระแทกเท่านี้...

ไม่ได้รู้สึกสบายตัวเลยสักนิด!

ประมุขเป่ย ขมิบร่องแน่นขนาดนี้

เพราะกลัว หรือว่าเพราะอยากได้กันแน่?

กลัวเจ้าจะขายหน้า หลุดครางออกมาให้เขาได้ยินน่ะสิ

ว่าประมุขสำนักกระบี่มันร่านขนาดไหน!

แก...

อ๊างง!

มีปัญญาแค่นี้เองรึ?

อ๋อ แล้วถ้าทำแบบนี้ล่ะ?

ไม่ได้รู้สึกสบายตัวเลยสักนิด...

ไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆ นะ...

ประมุขเป่ย คราวนี้ใครเป็นฝ่ายแพ้กันแน่?

ข้าไม่ได้แพ้...

แม่นางเป่ยคงไม่ใช่พวกพ่ายแพ้แล้วพาลหรอกนะ?

แล้ว... แล้วแต่เจ้าจะจัดการเลย!

เมื่อกี้เหมือนมีคนอยู่ตรงนั้นนะ

ศิษย์น้อง เจ้าจะไม่ฝึกกระบี่ต่อแล้วหรือ?

ข้าจะลงเขาไปข้างล่างสักหน่อย

ไปหาคนตีหลอมกระบี่ที่หักน่ะ

ท่ามกลางป่าเขารกชัฏเช่นนี้

ทำไมถึงมีหญิงสาวเช่นนี้อยู่ได้นะ?

ต้องเป็นคุณหนูที่แอบหนีออกจากตระกูลใหญ่แน่ๆ

คงกลัวพวกข้าหลวงจับตัวกลับไปสินะ

แม่นาง ในป่าเขารกชัฏแห่งนี้ มีสัตว์ร้ายชุกชุม

โจรป่าออกเพ่นพ่าน

เจ้าทางที่ดีรีบกลับไปเสียเถอะ

ท่านเองก็เหมือนกัน

ข้าเองก็ด้วยรึ?

หมายความว่าอย่างไร?

หรือว่า...

จะโดนเขามองออกซะแล้ว?

ล้วนแต่เป็นเรื่องที่ต้องกังวล

ขอบคุณนะ

เขาดูไม่ออกถึงที่มาของตำราเล่มนั้น

และยิ่งไม่รู้ว่า

ดรุณีน้อยที่ไร้ซึ่งพลังยุทธ์บำเพ็ญเพียรผู้นี้

เคยทอดพระเนตรมองแสงไฟทั่วทั้งเมืองเพียงลำพังมาแล้ว

ที่นั่นงดงามยิ่งนัก

หากคุณหนูยินดีละก็

สามารถไปเที่ยวชมได้นะ

น่าเสียดายจริง

คุณหนูมีรูปโฉมงดงามปานงาดามสวรรค์สร้าง

แต่กลับเป็นเพียงคนไร้ค่าที่ไร้ซึ่งปราณยุทธ์

การบำเพ็ญเพียรเดิมทีคือพรประทานจากสวรรค์

เป็นไปตามชะตากรรมกำหนด

ยามนี้ท่านหอเจ้าสำนักกำลังตระเตรียมเรื่องการออกเรือนของคุณหนูอยู่

อัจฉริยะหนุ่มแห่งสำนักเสวียนเหมินผู้นั้น ตกหลุมรักคุณหนูตั้งแต่แรกเห็น

สำนักเสวียนเหมินกับหอหยินหยางที่มักจะผิดใจไม่ลงรอยกันเสมอมา

เกรงว่าเพราะการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ครั้งนี้

จะทำให้ทั้งสองสำนักต้องหันมาร่วมมือเดินไปด้วยกันเสียแล้ว