Original subtitles

Straks.

Oh, daar komt het tegen liggen.

Ik heb één geloof. Dat is het geloof dat ik deze race ga winnen. Als je dat al

niet meer gelooft... Zo leuk.

Dit ziet er wel uit als een grens. Het checkpoint is geopend. Kom naar de City

Pillar Shine.

Gooi de handdoek nog steeds niet in de ring.

Gewoon alles eraan doen om zo snel mogelijk daar te zijn.

Hier, City Pillar Shine.

Oké, let's go.

As fast as you can.

Ga binnen.

Ga binnen.

Vorige keer startten de teams aan de zevende etappe van Hanoi naar Udon Thani

in Thailand.

Irene en Vince gingen er als een

speer vandoor, maar vergaten de kleine lettertjes.

Hamza en Stefan mochten pas een dag later starten. Een bittere pil deze

etappe. Ik ben geen gokker, nog nooit gegokt, maar alles op rood. Kom, gaan.

Koplopers Irene en Vince kozen voor een langzame trein... terwijl de andere twee

teams voor een snelle taxi gingen. Come on, go.

Waardoor ze uiteindelijk met drie teams aan de grens met Laos stonden. Dit was

echt een mindcheck.

Binnen drie minuten staat iedereen bij de grens.

In deze zevende etappe leggen de teams zo'n duizend kilometer af.

Vanuit Hanoi, Vietnam, reizen ze dwars door Laos... om te eindigen op het

checkpoint in Udon Thani, Thailand.

Het is dag 37 van de race.

Door de vertraging van team Irene zijn zij gelijktijdig... met de twee andere

teams aangekomen aan de grens met Laos.

Een tegenvaller, zou je denken.

Als er drie koppels al op de grens staan en Hanza en Stefan zijn nog in Hanoi of

in Ninh Binh, dan weet je toch wel dat je met z'n allen goed zit.

Volgens onze berekeningen, als wij samen de grenzen overgaan, dan kan het zomaar

zo zijn dat wij samen met Guido en Elise weer de grenzen overgaan van Laos naar

Thailand.

De democratische volksrepubliek Laos heeft bijna 8 miljoen inwoners en is een

van de meest ongerepte en authentieke landen van Zuidoost-Azië.

Het bergachtige land heeft een prachtige natuur, authentieke dorpjes en een zeer

vriendelijke bevolking.

Een minibus. Waar?

Hallo.

Ga je naar Nahim?

Nee.

Ook niet.

Het is helemaal niks hier.

Hallo.

Nahim? Sorry?

Kun je een taxi vragen?

Waar is Madakai?

Oké.

Nick? Of we moeten gewoon instappen.

Ja? Of we moeten gewoon instappen. Ja, je moet weg hier.

We hadden maar één doel.

Weg bij die grens. Weg bij die grens. Want dat was echt, echt te treurig

geworden.

Komen we toch langs? Excuse me, where are you going?

Bus 3, die zei in één keer, ja, waar gaan jullie richting op? Stoppen. Nou,

totale paniek, want dan is er natuurlijk genoeg plek. Kan iedereen wel mee?

Ja? Is dat de enige manier om hier nu weg te komen?

Nou, er is helemaal niks hier.

Dan komen we erachter dat er één bus is en die gaat naar Nahin. En dat is

eigenlijk dan een scharnierpunt van waar je weer verder kunt.

Oh, je schoenen moeten uit.

Jo, ik zit erin. Heb je betaald? Nee.

We moeten een beetje gaan liggen hier. We moeten een beetje improviseren.

Guido, wil jij even mijn bed opmaken?

En ik wil graag twee kussentjes.

Twee.

Ja, go down. We moeten zitten. We moeten zitten, jongens.

Vins.

Jongens, we moeten zitten. Nou, we zijn in ieder geval in een bus, hè, Vins?

Ja, we komen een beetje weg hier.

Ja, dan worden we zo wel... Dan zijn we ook dicht bij ons plekje.

Dit is wel heel grappig.

Oh my god, we kunnen ook niet zitten.

Een bus waarbij je bijna verplicht bent om te liggen. Want als je gaat zitten,

dan kom je met je hoofd tegen het plafond.

Ik vind het een hele fijne bus. Je kan helemaal lang uit liggen.

Je hebt een kussentje en een deken. Je kan lekker uit het raam kijken.

En ik vond het heerlijk liggen. Ik vind het jammer dat ze deze best niet hadden

in Turkije.

Oh, hij gaat

inhalen.

Nee, maar dit is echt... Oh,

er komt een tegenligger.

Ik ben blij dat het half geblindeerd is en dat we niet alles kunnen zien. Maar

als ik er vooruit meekijk... En zo rijden de drie teams samen

in ruim twee uur naar Nahin.

Guido en Elise gaan er overnachten in een boomhut. Irene en Vince gaan door

naar Paksan.

En Jan en Mick willen door naar Vientiane.

Alle teams kiezen iedere etappe een uitje... om zo meer te zien van de

landen waar ze doorheen reizen.

Zo ook Hamza en Steffen.

Daar zitten we nog altijd in Vietnam en hebben we vandaag hun uitje in Ninh

Binh. Daar gaan ze varen over de Tam Cocke rivier door het adembenemende

landschap rondom Hang Moa.

Maar Hamza is alleen op pad.

Ik wilde bootje varen en Stefan wilde graag nog televisie kijken. Hij wilde

dit niet per se zien.

Ja, zo lang samen op reis heeft zo zijn voor- en nadelen.

Je leert elkaar natuurlijk goed kennen, maar zoals met ieder goed huwelijk...

moet je elkaar soms ook even loslaten.

Kijk, ik dacht, ga ik met Hans daarmee een bootje varen?

Maar ja, ik hou ook van mijn rust gewoon. Waar ik mijn rust kan nemen. Ik

heb echt wel nodig om af en toe gewoon mijn voetbal te kijken.

Voetbaltalkshows te kijken.

Ik heb er niet zo'n last van, de hele tijd samen.

Dat komt omdat Stefan gewoon... Soms is Stefan zo stil dat ik gewoon vergeet dat

hij er is.

Maar ik kan me bijvoorbeeld wel voorstellen dat Stefan... omdat ik veel

praat en echt extra vet ben... dat hij soms eventjes tijd voor zichzelf nodig

heeft. Ik weet niet of je dat zou zeggen.

Het is heel intens.

Zoals je ziet, we slapen samen.

Het is een ervaring om dit samen te doen. Het is echt een ervaring, maar...

ook veel leermomenten voor mezelf.

En ook leermomenten samen.

Ik ben extra vert en ik vind het natuurlijk superleuk met Steffen. Maar

ja, anderhalve maand heet het op Karslip 24-7.

Ja, dan is meetime ook wel even chill. Is ook wel even fijn. Stel je voor, als

er een tweede Hamza zou zijn. En iemand die dan gewoon de hele tijd aanslaat.

Heet het dit, heet het dat.

Ja, daar zou ik gek van worden op een gegeven moment. Maar we zijn echt een

soort ying en yang. En dat helpt wel. Dat helpt wel echt. Ik had dit eigenlijk

met niemand anders voorgehouden dan... Behalve met Steffen, denk ik. Dus ik ben

wel echt...

Ik ben wel echt blij, man. Ik ben wel echt gelukkig.

Hoewel Hamza probeert te genieten van de prachtige omgeving, kan hij de race

moeilijk loslaten.

Die race moet je nu gewoon verplicht loslaten.

Natuurlijk zit het in mijn hoofd, spookt door mijn hoofd, maar ik wil gewoon echt

niet naar huis.

Hamza en Stefan kwamen een dag later aan bij het checkpoint in Hanoi en hebben

daarom een grote achterstand op de rest.

Er moet echt bij de anderen iets fout gaan.

We gaan echt ons best doen, maar... Ja, er moet echt een wonder komen om door te

gaan. En dat besef ik.

Ik hoop gewoon dat ik met mijn beste mat in de finale sta.

Zo'n 400

kilometer verderop in Laos stampen de drie teens uit in het geheugd. Nahin.

Omdat de bus vanaf hier een andere richting opgaat.

Hier pakken de teams hun eigen race weer op.

We

stappen

uit om hier te gaan overnachten in een boomhut. Waar we heel veel zin in

hebben, maar we komen er ook achter.

Dit is de middle of nowhere.

Niets. Echt niks. Niks.

Alleen een paar koeien. Ja, die over de straat lopen.

Eén soort supermarktje, als je het een supermarkt kan noemen.

Verder niks.

Nee, nee, echt niks.

Car?

We pay you? Pay?

Heb je een familie, een vader of een broer die je kan brengen?

Mij, mijn zoon, mijn vriend.

We hebben transport nodig.

Taxi.

We hebben geen telefoon. Geen telefoon. Nee.

Het lijkt alsof we gewoon niet weg kunnen hier uit het dorp. En niemand

spreekt Engels. Niemand begrijpt van elkaar helpen en zo. Ja, zo'n geheugd

leeft helemaal in zijn eigen bubbel of zo. Logisch.

Hallo, we gaan naar... Pakistan.

Oh, bien gaan, bien gaan. Pakistan?

Pakistan? Ja? We gaan.

Hoeveel? We gaan.

Wat zeg je? Ik breng mijn weg. Wacht, wacht, wacht.

Jullie twee tassen op aan Pakistan, hè? Ja.

Jongens, wat gaan we doen?

We gaan in zo'n wagentje waar hij zo achter kan zitten.

Oké. En waar brengt hij ons naartoe?

Pakistan. Toch, Jan?

In Pakistan?

Hallo.

Ja.

In Nahin zijn Guido en Elise aangekomen bij hun ultieme Laos experience... met

als kers op de taart een overnachting in een boomhut.

Oh. Met uitzicht op het adembenemende landschap van Laos.

Wauw.

Wat vet, dit.

Kijk nou.

We hebben allebei een eigen bed, yes. Dit is gaaf, toch?

De boomhut. Ja, als je me ergens blij mee kan maken, is het wel slapen in een

boomhut, denk ik.

Dan voel je toch een beetje alles van je afvallen, van de race, van de dag.

De boomhut is een zenmoment met dit waanzinnige uitzicht en kijken waar we

zijn.

Laos is adembenemend tot hiertoe.

Team Irene en Team Jan zitten in hetzelfde schuitje van Nahin naar

Paksan.

Eerst in die hele urenlange rit komen we op een gegeven moment in de bewoonde

wereld. Dat je denkt, hé, het zijn allemaal huizen en zo. Dat hadden we

uren niet gezien. Dat geeft allemaal vertrouwen. Want wij weten dat dit even

voor vandaag onze eindplek is. Maar morgen moeten we natuurlijk de hut maken

naar de hoofdstad. Zijn we er al?

Dit is het als het goed is. Ja, dit is het.

Dit is Paksan.

Mag ik staan?

Uitstappen, toch?

Ja. Thank you.

Neem je deze mee?

Ja, tuurlijk.

Even kijken, dan moeten we eventjes de beurs trekken.

Bij een half miljoen, jullie een half miljoen. Een half miljoen?

Ja, voor jullie samen dan.

Een miljoen kip.

Niet verwarren met de kippen die eigenlijk normaal gesproken met deze

auto vervoerd worden.

Maar 1 miljoen kip, dat is ongeveer 50 dollar. Dus gedeeld op 4 is 12,50 euro

per persoon. Niet weg gaan zonder gedachten zeggen.

Geniet ervan bij de family.

Ik zie jou op het checkpoint. Ja, op het checkpoint zien we elkaar.

Pas op elkaar hè.

Geniet ervan. Jullie ook hè. Bijna zijn we er.

Do you know the way to Pakistan?

Nope.

Niet waar!

Hey!

Ik heb één geloof. Dat is het geloof dat ik deze race ga winnen. Als je dat al

niet meer gelooft. Als we daar grijs over zijn, direct een taxi zoeken.

Ik gooi de handen nog steeds niet in de ring.

Gewoon alles eraan doen om zo snel mogelijk daar te zijn.

Welkom terug bij Race Across The World, waarin vier teams overlanden.

Van Istanbul naar Singapore reizen. En nu onderweg zijn van Hanoi, Vietnam,

naar Udon Thani in Thailand.

Door de rust en de adembenemende uitzichten vanuit de boomhut... is er

bij Guido en Elise tijd voor wat verdieping.

Ik ontken nog steeds dat ik mijn leeftijd ben.

Voel jij je je leeftijd?

Mensen zijn altijd verbaasd als ik zeg dat ik 43 ben.

Maar...

Aan de ene kant natuurlijk wel.

Ik kan niet zwanger worden, dus ik voel me wel ouder.

Van de buitenkant word ik altijd veel jonger geschat.

Ik denk ook dat ik wel best wel een jeugdige karakter heb, dat ik wel een

beetje achterloop.

Bijvoorbeeld vroeger op school hadden we het over, wat wil je worden als je ouder

bent? Wat voor huis woon ik dan?

Dan wil ik trouwen, dan wil ik zoveel kinderen.

En ik wil de rest van mijn leven zingen. Ik had nooit echt een heel duidelijk

beeld van een man en kinderen.

En die heb ik nu ook niet.

En er wordt toch wel een soort van verwacht... dat je op een gegeven moment

trouwt en kinderen krijgt en gaat zettelen en in een koophuis woont. En ik

heb dat allemaal nooit gedaan.

Dus ik heb wel af en toe het gevoel dat mensen zo naar me kijken van... oh ja,

een beetje mislukt of zo.

Wat ik Elise heel erg gun is dat ze echt...

van zichzelf overtuigd kan zijn.

Ze twijfelt nog heel vaak aan, heb ik iets fout gedaan, doe ik het wel goed?

En dat is heel vaak echt niet nodig.

Ik snap je gevoel wel.

Ik probeer alleen door naar de vraag te komen, wanneer is het dan gelukt?

Als je een eigen woning hebt of als je betrouwd bent, is het dan wel gelukt?

Nou, dat is natuurlijk puur je eigen gevoel.

Wanneer is het voor jou dan gelukt?

Voor mij is het gelukt als je er niet meer bent.

Of überhaupt als je er nu niet bent.

Het is altijd leuk als Gido erbij is.

Gewoon als het leven leuker is met mij erbij.

Dan heb ik het goed gedaan.

Zo'n 140 kilometer verderop, net buiten Pakistan... gaan Irene en Vince

overnachten bij een Laotiaanse familie.

Dit is de kamer.

Lekker basic.

Twee bedden, ja.

Nou, het is... Prima. Ja.

Prima. Gaan we lekker eten, Vince.

Dank je.

Dit ziet eruit als een eettafel.

Water hebben we ook genoeg.

Daar zitten we dan.

Eerste keer een homestay-uitje voor ons.

Nadat Jan en Mick de andere keer die uitjes hebben genomen. Ik was zo

benieuwd hoe dat is, zo slapen bij locals.

Dat kunnen we nu nog niet vertellen.

Het is heel basic eigenlijk.

Het is een beetje rommelig allemaal, hoe mensen hier leven met de kippen.

Het is heel charmant eigenlijk wel.

We zijn ook heel moe, dus je kunt ons eigenlijk overal neerleggen nu.

Nou, zo maar wat eten krijgen, dat is ook goed, toch?

Thank you.

Oh, wauw.

That's a big bottle.

Nice. Thank you.

Na de lange dag besluiten Jan en Mick ook niet meer verder te reizen vandaag.

Maar Mick wil welvast de bus regelen voor morgenochtend naar Vientiane.

Zodat ze meteen weer van start kunnen.

Hallo, hallo.

Engels? Nee, geen Engels.

Feng Chang.

Feng Chang.

Morgen. Bus hier.

Feng Chang.

Morgen. Oké, oké. Tien à twaalf dollar per person.

Morgen kom ik hier.

Feng Chang. Dank je zo veel.

La con.

La con. La con.

Vince, weet je wat ik ook wel fijn vind? Dat nu we zo intensief bijna dadelijk

twee maanden samen zijn hier.

24-7.

Wat ook best intensief kan zijn voor beide.

Heeft het toch ook voor mij een hele positieve lading. Omdat hier heb je echt

de tijd om wat dieper te duiken in elkaars gevoelsleven. En dat is volgens

mij wel geslaagd.

Dat vind ik ook.

Vooral dat je moeder een jankert is.

Nee, ook dat je heel goed met talen bent.

Ik wist dat, maar ik heb dat nu echt gemerkt.

Ja, dank je.

Ik ben heel trots op jou, hoe je je staande houdt op deze reis. Ik zie dat

je ook vaak geniet, ook als je de andere koppels ziet.

Altijd geduldig met mensen en je helpt ze ook waar nodig.

Het is een hele mooie eigenschap van je.

Dat doe je echt heel lief. Dank je wel.

Dus ik ben heel blij. En ik vind het fijn dat je zo'n leuke reis vindt. Ja,

ik vind het echt fantastisch.

Ik ben heel blij dat ik dat met jou wil voordoen.

Toch, schatje?

Onze band, dat is een hele fijne en gezonde moeder-zoonband.

En dat uit zich in goede gesprekken.

Je begrijpt elkaar gewoon. Je hebt soms al een half woord genoeg.

Oh, is dit het voorgerecht?

Met een dagachtig stand rijden Hamza en Stefan eindelijk richting de grens met

Laos. Nu ze hun uitje achter de rug hebben, kunnen ze echt aan de inhaalrace

beginnen.

Zo snel mogelijk de grens open.

Als we de grens open zijn, direct een taxi zoeken.

Kijken hoe ver het is.

Het liefst kom je aan op checkpointdag. Dit gaat nu gewoon niet meer lukken. Het

ligt buiten onze handen om. En ik gooi de handdoek nog steeds niet in de ring.

We gaan er vol voor.

Gewoon alles eraan doen om zo snel mogelijk daar te zijn. En als iemand een

fout maakt, dan kunnen wij daarvan profiteren. Maar that's it.

We actually need a taxi from the border.

Laos. Is het mogelijk om het hier te organiseren? Ja.

Ja?

Ja?

Ja?

Oké, van Laos. Je kunt met ons samen. Ja?

Oké.

Oké, hoeveel is het voor Nahin?

Een goede prijs voor ons.

Ik heb mijn auto gestemd.

Vijf miljoen, dat is tweehonderd. Dat is veel geld, man. Hoe lang is dit?

Dit is niet lang.

Het probleem is dat het niet goed loopt en het geld is gestemd.

150 is te veel.

Het is te veel, man.

Maak een goede prijs en we gaan. 350?

350? Niet genoeg.

Kun ik je een vraag vragen?

We zijn nu ook in de positie van ja, weet je, het is alles of niets. Ook

omdat de toren hebben gekregen dat er aan de andere kant van de grens niks is.

Dan moet je deze risico nemen ook.

Voor die 400 dollar brengt de taxichauffeur ze in twee dagen helemaal

naar de grens met Thailand.

Een enorme kans voor de mannen die ze veel tijdwinst kan opleveren. We hebben

onze ziel verkocht, we hebben knaken gespend.

Helaas, sneller dan dit konden we echt niet gaan. Let's go!

Ik zeg je eerlijk, als we zouden winnen zou het gewoon extra zijn.

Het moet wel heel raar lopen als we nu nog derde kunnen worden.

Ja, ik zit er bij al hangen.

Gido en Elise vervolgen vandaag hun reis vanaf Nahin... richting de grens met

Thailand.

Tenminste, als iemand ze nou maar eens mee wil nemen.

Eigenlijk moeten we naar Pyeongchang, maar Pakistan zou al te gek zijn.

Nou, Pyeongchang redt je niet voor zes uur. Nee, dat redden we ook niet.

Maar we moeten wel die richting op. Hoe verder we dan kunnen komen naar

Fianchang, hoe beter.

Maar dan gebeurt er iets wat niemand had zien aankomen.

Stop,

stop, stop.

We denken dat we een kans maken.

Jullie kunnen Irene en Visser inhalen.

Denken wij.

Zij zijn op dag één naar de eerste grens gegaan en dat hebben ze niet gehaald. Ze

zijn daar in Vind moeten blijven. Ze moeten en nog werken en hun uitje nog

hard ingaan vanmorgen.

Dit wordt nog heel spannend en het is nog niet verloren.

Dan liggen jullie er echt niet slecht voor. Als jullie nu in één keer door...

Ja, dat is top.

Ja?

Ja!

Leuk!

En je denkt, huh?

Hamza is al bij de tandarts in Nederland.

Ik ben al een filmpje aan het kijken in mijn bed in Nederland.

En nu is er opeens weer kans.

Ik zie letterlijk in hun ogen ineens hoop ontstaan van, het kan nog. We mogen

zo snel mogelijk naar de grens. Naar de grens, ja. Naar de grens mogen we niet

overheen. Nee, we kunnen niet overheen. Maar dan zit je er vlakbij en dan... En

dan is het echt racen.

Omdat ze zo ver achterlagen, twee etappes, is dit wel echt heel bijzonder.

Echt fantastisch zijn.

Ja, en het is zo gegund, want het is zo ontzettend leuk.

Succes, hè. Ja, jullie ook. Dank jullie wel.

Dit is zo raar.

Grappie, dank je wel.

Ik hou van ze.

Fijne reis nog wel. Doei, doei, jongens. Jullie ook.

Het is toch zot. We maken nog kanses.

We maken nog kans. De strijd is nog niet gestreden.

Je verzint het niet.

Nee, dit verzin je niet.

Na een rustige nacht bij de Laotiaanse familie... willen Irene en Vince eerst

hun budget aanvullen. Want voor de finale stranden wegens kaltgebrek is

geen optie.

Wat uitzicht hebben jullie hier?

Het is echt een plaatje.

Ze hebben geen idee dat ze door hun eerdere keuzes veel tijd hebben

verloren... en Hansa en Stefan ondertussen al in Laos zijn.

Moeder en zoon hebben een vacature gezien bij een eco-camping op hun route.

We weten eigenlijk niet wat we moeten verwachten, want we weten niet wat voor

werken we moeten gaan doen. Dus we zijn heel erg benieuwd.

Volgens mij is een tent opzetten niet zo moeilijk, want zoveel mensen moeten het

kunnen. Dus dat maken ze natuurlijk niet moeilijk.

Dat is best een makkelijke tent.

Die moet je hier uit schuilen.

Wat is de ingang van de tent?

We hebben een andere kant. De andere kant?

Ik wens vooral op de plekken waar hij de haring in de grond slaat. En in welke

volgorde hij het allemaal doet.

Het geluk dat Hamza en Stefan vandaag hebben, is bij Guido en Elise ver te

zoeken.

Doei!

Have a nice day!

Have a nice day!

Do you know the way to Pakistan?

No.

Hello. Hi.

Pakistan?

Ja en nee, maar het is ook geen ruimte. De hele laadbak zat vol.

Ja!

Toe. Toe.

Toch nog geluk. Ook dit team kan de reis naar Thailand vervolgen.

Zometeen.

De checkpoint is geopend. Kom naar de city pillar.

Shine. Leuk.

Dit ziet er wel uit als een grens.

Er is hoop. Het kan wel. We kunnen wel naar Singapore.

Het gaat spannend worden. En nu is het erop of eronder. Als ik maar in de

finale sta.

Als we maar Singapore kunnen aantikken.

Zal ik hem even vasthouden zo? Ik vond het niet zo heel ingewikkeld.

Welkom terug bij Race Across the World, waarin vier teams over land van Istanbul

naar Singapore reizen en nu onderweg zijn van Hanoi, Vietnam, naar Udon Thani

in Thailand.

Jan en Mick zijn onderweg naar Vientiane.

Ze gaan de Fa Tat Luang tempel bezoeken, het nationale symbool van Laos en een

heilig boeddhistisch bouwwerk, gebouwd in de 16e eeuw.

Het gigantisch gouden tempelcomplex is het heiligste monument in heel Laos. Het

trekt jaarlijks duizenden bezoekers... die komen voor de spirituele betekenis

en de indrukwekkende architectuur.

Vanuit rechts horen wij geluiden, gebeden, gezang.

Een grote zaal met allemaal mensen schoenen uit en voor haar monniken. Een

soort van ochtendritueel.

Hoe verder we in de race komen, hoe leuker de uitjes zijn. Want ik merk toch

wel dat ik in het begin wel bezig was met de race... en nu echt veel meer dat

kan loslaten en weet... oké, ik kan op m'n hoofd gaan staan, maar het heeft

helemaal geen zin.

Dus dan is naar zo'n tempo gaan nog leuker. Zullen we hier... Daar er weer

uit? Ik denk dat daar niet zoveel meer is.

Gesponsorde bankjes.

Tja.

Wauw zeg.

Wat een megading.

Waar ging ik er maar zo bij?

Ik heb persoonlijk heel veel respect voor het geloof. Al heb ik er zelf niet

zo gek veel mee.

Maar wat ik altijd mooi vind is dat wat ieder zijn geloof ook is.

Dat men zijn hoop en zijn geluk daaruit kan halen.

Zonder er eigenlijk een mening over te hebben. Ik vind het heel mooi. Als je

ook voelt wat voor vredelief in de sfeer hangt. Dat is mooi.

Hoop ik dat zij of hij je daar gauw vast uit vindt. Ja.

Ik heb veel meer geloof in normen en waarden en omgaan met elkaar.

En dat raakt ook al gauw geloof natuurlijk.

Elkaar lief hebben en zorgen voor elkaar.

Ik haal mijn kracht waarin iemand zijn kracht haalt uit geloof, dan haal ik het

weer uit andere dingen.

En waarbij ik dat respecteer naar anderen, hoop ik dat men dat ook voor

mij respecteert. Dat ik dat niet doe.

Ik heb één geloof. En dat is het geloof dat ik deze race ga winnen.

Als je dat dan niet meer gelooft... Dan moet je er ook in geloven. Dan moet je

er ook in geloven.

Op de eco-camping is het nu de beurt aan Irene en Vince om een tent op te zetten.

De vraag is, hebben ze goed opgelet?

Als je hetzelfde klusje zou doen met 16 graden, dan zou het minder zwaar zijn.

Turn it around.

Take it out first.

You have to stretch it.

Yes.

Zal ik hem even vasthouden zo?

Ja. Oh, hij moet strak staan.

De grond is hier hard, zeg.

Ja.

Ik heb maar een keertje of twee gecampeerd. Dat is allebei toen ik heel

jong was en toen heeft mijn vader de tent opgezet en niet ik.

Dit is de entrant.

Maar zo makkelijk is het niet.

Irene en Vince hebben de tent verkeerd omgeplaatst.

De ingang staat naar het bos.

De ingang aan de kant van het water, Vince.

Ja, ik begrijp het. Het is de eerste keer voor hen.

Ik ben met mijn moeder vorig jaar naar een glamping geweest. En dat was echt

fantastisch. En daar staat alles al klaar. Dus dan kun je gewoon de koeltas

met wijn open trekken en op het terras neerstrijken.

Ik vond het niet zo heel ingewikkeld, ja.

We zijn klaar.

Ik vind dat onze baas ons best wel streng aanpakt. Het is wel een veel

eisende baas.

Zo hé, hij is erg kritisch.

Ik ben al blij dat wij wat eten krijgen als beloning.

En naast het geld.

Onze verdiensten zijn 10 dollar. Dus die kunnen we ook weer min of meer tegen

elkaar wegstrepen. Dus we zijn heel zuinig bezig.

Een welverdiende maaltijd dus na een dag hard werken. Want er staan belangrijke

dingen op het programma.

Morgen om zeven uur staan wij helemaal in de startblokken om naar de grens te

gaan. Van Laos naar Thailand.

En dan, we hebben maar één doel en dat is lekker zeven uur vertrekken. En linea

recta naar checkpoint.

Jan en Mick bezoeken in Viet Giang de Pha Tat Luang. Een belangrijke

boeddhistische tempel uit de 16e eeuw.

Uit automatisme eigenlijk, gaf ik een hand. Toen dacht ik, ik weet niet

helemaal of dit de bedoeling is. Hoe gaat het met je?

Het gaat goed.

Het is mooi hier.

Hopelijk vergeven ze het ons.

Hoe lang ben je al een monnik?

Ik ben al een monnik sinds 2014.

Oh, twaalf jaar.

Wauw, oké.

Op een gegeven moment worden we soort van gezegend, symbolisch. Nou ja, ze

vertelden dat je door het dragen van dit bandje... en als het helemaal door een

monnik omgedaan wordt... dat je dan het verleden achter je kan laten. Geen

zorgen over de toekomst, het leven in het nu.

Dat symboliseert dit bandje eigenlijk.

Mooi. Mooie ceremonie. Ja, toch? Ja.

Ja. Nice.

Dank je.

Thank you so much.

Ik vond het ook weer iets moois hebben als je hier bent en je krijgt dat er ook

nog mee.

Het is wel tof om mee te maken, toch? Op het moment dat je hier wegloopt, gaat

wel meteen het knopje om. Van het genieten naar het racen. We moeten het

checkpoint halen en we moeten ook nog een grens over.

En dat is uitdagend genoeg, kan ik je zeggen.

Aan het einde van een lange reisdag pakken Hamza en Stefan een gezellig

hotelletje langs de weg.

Het geld vliegt eruit met hun dure privé-taxi. En morgenochtend willen ze

daarom nog snel werken voordat ze verder racen. De vrienden zijn nog steeds

ondersteboven van hun ontmoeting met Guido en Elise.

En dan denk ik, oh wacht, het kan wel, we kunnen wel naar Singapore.

Het gaat spannend worden en nu is het erop of eronder. Dus ik denk dat we

hetzelfde moeten blijven doen.

Maar misschien iets minder lekker eten dan.

Gewoon gaan, dat is wat we doen. We besparen niet, we gaan gewoon.

Nee, game is alweer on.

Er is hoop.

De zon is net op als Hamza en Steffen zich melden op het veld.

Voordat ze verder reizen naar Udontani, willen ze eerst nog even snel wat geld

verdienen. Want de finale niet halen wegens geldgebreid mag niet gebeuren.

Ze hebben een vacature gezien waar ze hout moeten verzamelen om houtskool van

te maken.

Kijk, ik zeg je eerlijk, ik heb veel baantjes gehad. Ik heb afgewassen, ik

heb kranten bezorgd, ik heb kaalcenten gewerkt. Maar ik ben toch wel beter.

Met mijn stem.

Ik ben niet vies om fysiek te werken, maar laat ik het zo zeggen, ik ben blij

dat acteren een beroep is.

Door het hout te verbranden en daarna te blussen, ontstaat de houtskool dat de

lokale bevolking gebruikt om te koken en te stoken.

Mannen komen met vuurman doofspoor.

Jij bent wel echt goed met kids man. Ja man, ik ga mijn kinderen missen.

De teams zijn allemaal nog in Laos en het checkpoint in Thailand kan ieder

moment open gaan.

Waar en wanneer het open gaat, horen de teams via de GPS-tracker... die ze bij

zich dragen.

Het checkpoint is geopend. Kom naar de City Pillar Shine.

City Pillar Shrine. Of Sanlak Muyang. Het symbolische hart van Uduntani.

Het komt me niet heel bekend voor. Nee, ik heb er ook niet zo 1, 2, 3 van

gehoord. Tafselpakken naar de grens toe, toch? Ja.

Zullen we dat doen?

Go, go, go, go. Fast, fast, fast. Let's go, let's go, let's go.

Het checkpoint is geopend en het bevindt zich in Udon Thani.

De stad ligt in het noordoosten van Thailand en het is de hoofdstad van de

gelijknamige provincie.

Omdat hier weinig vakantiegangers komen, is de stad niet zo gericht op toeristen.

Het laat daardoor een heel ander Thailand zien dan de andere grote

steden.

Het checkpoint staat op het City Pillar Shrine. Het spirituele hart?

Gido en Elise hebben gisteren met hun lift nog flink wat kilometers kunnen

winnen.

Ze zijn inmiddels net als Jan en Mick en Fientjan.

20 dollar.

Bij elkaar.

Best bedragje. Maar we hebben het nog in het budget.

En alle onderhandelingstijd kost tijd.

Dus we denken instappen, aftikken, wegwezen.

Zullen we naar de grens toe zijn? Ja.

Prima, als ik maar in de finale sta.

Als we maar Singapore kunnen aantikken.

Je bent mijn allerbeste vriend.

Wie kan dat nou zeggen? We zijn van Istanbul gewandeld, als het ware, naar

Singapore. Wij zijn hier gewoon.

Is dat de internationale bordel? Ja.

Wacht even, hier staat ook de vlag van.

Kunnen we hier? Oh, oké.

We have to walk, hè, daar. Ja, ja.

Komt jij.

Dit moet het toch wel zijn, of niet eens?

International Logistics State Enterprise.

Ja, dat is wel ergens in de buurt, toch?

Zo leuk.

Dit ziet er wel uit als een grens.

We staan nog geen twee minuten stil en we zien nog weer een kaal hoofd voor een

denaai. Jan.

Gezellig. Zien jullie zo. De vraag was ook niet of we ze tegen zouden komen,

maar eigenlijk wanneer in onze hoofd. We wisten wel dat de kans groot was dat we

ze tegen zouden komen.

Volgens mij is voor ons allemaal het doel Singapore halen. Dus wij zijn safe.

Dus wij vinden het leuk om elkaar te zien. En wij voelen eigenlijk niet zo

heel bestrijd. Thank you very much.

Hey, Thailand jongens. Welkom in Thailand.

Lekker man. Het Koninkrijk Thailand heeft ruim 70 miljoen inwoners.

Het land heeft bruisende steden, eeuwenoude tempels, bounty eilanden en

een tropische natuur.

En het is één van de populairste reisbestemmingen van Azië.

Hé jongens, even koppen bij elkaar, want we moeten wel even een plannetje hebben

natuurlijk. Dus even open kaart. We zijn samen.

Willen we verder samen reizen, ja of nee? Ik zeg ja. Ik zeg ja. Nou, ik ook.

Lekker, dat zijn vier stemmen.

Op zoek naar taxi en die kant dan op. En daarna wil ik alle verhalen ook horen

over hoe dat bij jullie allemaal zit. Zeker.

Irene en Vince en Hamza en Stefan kunnen alleen nog maar dromen van een plek

in de finale.

We hebben elkaar natuurlijk al getroffen en ook op checkpoint dagen dan tref je

elkaar en we zijn gewoon alle koppels trouwens wel goed met elkaar.

Maar dit is de halve finale om even als voetballer te praten.

Straks als de finale is, dan gaan we wel voor het echtje doen.

Hey, ga met die banaan jongens.

Het finale er is, hè jongens.

Wij zijn gistermiddag Stef namens tegengekomen. Nee. Maar waar dan? In

Nahin.

Maar hoe kom je die tegen? Dat is zo'n geugje. Wat is dat dan, midden of

nowhere? Waar jullie een dag eerder staan.

Daar staan wij en op een gegeven moment gaat een raampje open en ik zie Hamza.

Maar heb je ze ook gesproken?

Ja, zeker.

Sterker nog...

Wij hebben ze verteld dat Vince en Irene op dag één de grens niet gehaald hebben.

En dat zij dus nog kans hebben. Dus zij hebben er nog hoop in, want wij hebben

het over gehad. Dat was ons doel, om hen wel nog even aan te moedigen. Ja, leuk.

Ze begonnen met 24 uur achterstand.

Zij moeten nog zo klein.

Ik vraag me af of dat überhaupt mogelijk is. As we speak zitten zij dus in een

taxi die zij helemaal tot aan de grens hebben. Wow, wat goed zeg.

Maar in alle eerlijkheid, hoe groot achter jullie kans dan dat wie de nummer

3 wordt? Nou ja, als je echt gaat rekenen, hebben Vincent en Irene wel de

voorsprong. Maar zij mogen niet vanmiddag de grens nog over, want die is

na vier uur dicht.

Maar ja, dat is de vraag. Hoe ver Hamza en Stefan, hoe dicht die bij de grens

gaan. Ik ben heel benieuwd wie dat uiteindelijk... Jeetje zeg. Wat hebben

jullie verhaal man. Game changer.

Hamza en Stefan maken gewoon nog kans.

Was uitgesloten, zeiden we vooraf. En die zijn meerdere keren nummer één

geweest. Die hebben ook weer dit gehad. Ik vroeg me af, hoe toen die jongens dat

man. Fantastisch. Ja, maar daar is geen één winnende strategie. Want anders zou

iedereen inmiddels... Zou die formule al weten. Dat maakt het ook zo leuk die

race. Zometeen. Hier, hier, we zien een park. Dit moet het zijn.

Ja, we gaan nu eigenlijk heel relaxed de grens over.

Ik hoop dat Irene en Vince niet al een hele verre voorsprong hebben.

Here, sit deep in the shine. It's okay, let's go. Snapt hij het of niet? Ja, we

zien het wel.

As fast as you can.

We gaan winnen.

We gaan winnen. We gaan winnen.

Welkom terug bij Race Across the World... waarin vier teams over land van

Istanbul naar Singapore reizen... en nu onderweg zijn van Hanoi, Vietnam, naar

Udon Thani in Thailand.

Jan en Mick en Guido en Elise zijn elkaar tegengekomen op de Thaise

grens... en nu gebroederlijk samen onderweg naar het checkpoint in Udon

Thani.

Doordat ze weten dat de andere twee teams ver achter hen liggen...

Weten zij dat ze hoe dan ook nog in de race zitten.

Aan alle beide kanten had ik hem van alst.

Nou ja, wanneer kun je dat nou zeggen?

Oké, met z'n allen naar het boek. Singapore, jongens.

Singapore. Ik zeg de boys, die zijn nog niet één geweest. Zijn jullie nog niet

één geweest? Nee, nog niet. Menen jullie het echt? Jullie zijn nog niet op de

eerste plek beland.

Dan geven ze wel een klein voortje dan, toch? Als we een budget hebben. Met z'n

vieren wel de hand op het boek leggen. Ja, dat vind ik wel mooi. 2, 3. Hey,

Singapore. Super lief. Maar ik wil graag met jullie die foto maken.

Hé! Nou, en dan maken wij hem van jullie.

Mochten wij deze mooie race winnen, dan is dat min of meer ook wel een gedeelte

te danken aan Guido en Elise. Ja, ja, ja. Echt respect voor hoe ze dit hebben

gedaan. Waardering echt.

Ja, die is goed, die is goed. Ja, tempelt u erbij. Hé!

Guido en Elise, petje af. En dank jullie wel, want dan zijn we toch een keer

eerste. Jan en Mick zijn, met dank aan Guido en Elise, als eerste binnen.

En mogen de volgende etappen dus als eerste vertrekken.

Wat is winnen? Winnen is volgens mij ook als je mensen onderweg tegenkomt die zo

leuk zijn waarmee je dingen samen kunt delen. Oké jongens, lief van jullie

nogmaals. Super bedankt. In Singapore vraag ik het wel weer terug.

In de finale etappe is het natuurlijk niet meer handjevast. En dat willen wij

ook niet. Niet meer samen reizen. Nee, echt ieder voor zich. Zo willen we ook

niet winnen.

Wij zijn veilig. Irene en Vince of Stefan en Hamza. Zij moeten nu de race

uitvechten. En als je in mijn hart kijkt, ik zou het ook gewoon vet vinden

als Stefan en Hamza toch gewoon iets doen wat eigenlijk niet te doen is.

Ik denk dat we de grensovergang net niet halen. Als het een kwartiertje naast ons

is, is het ook prima.

En dat we morgen in ieder geval de grens over kunnen, morgenochtend.

We hebben geen andere keuze. Zodat we morgen op de grens zijn en gewoon

wanneer we mogen starten, de grens overgaan naar Udon Thai.

En hopen dat we dan derde worden.

We gaan naar een hotel, toch?

Hotel naast de grens.

Naast de grens? Ja, als je hier een guesthouse ziet, is het oké.

Vanwege het Thaise nieuwjaar, Sonkran, sluit de grenspost met Thailand al om

vier uur vandaag.

De vrienden zullen hun race dus noodgedwongen moeten staken.

En dat doen ze ook.

Ook Irene en Vince die stranden vanwege Sonkran vlak voor de grens. Zo vindt ze

beter van held.

Maar het lukt ze om een hotel te vinden dat nog plek heeft.

Hamza en Stefan hebben dat geluk nog niet en de tijd begint te dringen.

Want de avondklok gaat bijna in.

Hallo, hallo, hallo, hallo.

Dit is toch een onbegonnen missie van ons?

Dit? Nou, hij ligt binnen bij even hun.

We hebben vier minuten om het te doen, om het te organiseren. Kunnen we op je

huis slapen?

We betalen je, we betalen je, we betalen je, we betalen je.

Deze zevende etappe hebben de vrienden weer enorm geluk. Eerst een

rechtstreekse taxi naar de grens en nu op de valreep een gratis slaapplek. Noem

het karma.

So tonight is party?

A lot of people around here, you see?

Lovely, lovely.

Thank you very much, man.

Welcome to my house. Thank you very much, man.

Toilet up there, toilet outside.

Toilet outside.

It's a big house.

And this is from your mom?

Yes. Oh, nice.

Slaapplek geregeld. En dan kunnen ze natuurlijk niet anders dan samen met hun

gastheer zo'n krant vieren.

Ze hebben ons geholpen, net twee minuten voor de tijd.

En het was ook gewoon random vragen. Hé, kunnen we bij jou slapen? Ja, is goed.

Hoe heetten jullie eigenlijk?

Nou, grappig.

Dat is toch echt niet normaal? Dat is echt niet normaal.

Mark of Mart? Een van de twee. Mark of Mart?

Vandaag is het erop of eronder voor de laatste twee teams.

Beiden zitten vlak voor de grens met Thailand.

Oké, dank u wel.

We hadden gisteren al gezegd, we willen eigenlijk morgenochtend met de taxi naar

Leng. We checken uit en hij heeft het al besteld.

Ja, we gaan nu eigenlijk heel relaxed de grens over.

Ja, ik heb er wel zin in. We zijn lekker vroeg vertrokken.

Geen vuiltje aan de lucht, zou je zeggen.

Maar Irene en Vince hebben nog altijd geen idee dat Hamza en Stefan een enorme

inhaalslag hebben gemaakt.

We hebben misschien een raar vraag, maar we moeten naar de grens.

Is het misschien mogelijk dat je ons naar de grens brengt? Het is ongeveer

zeven minuten van nu.

Oké. Bedankt, man. Ja, ja. Laten we gaan.

Bedankt, bedankt. Nogmaals, nogmaals.

Laatste dag in Laos. Laatste dag in Laos. Laatste dag in Laos. Misschien

morgen Amsterdam, maar hopelijk winnen we.

Oké. Hé.

Mama, thank you very much. Thank you for everything.

Thank you for your hospitality.

Thank you. That's cool.

Do you know where the border is?

Of course.

Of course he knows. He lives at the border. He was born here.

Deze man is echt niet normaal. Het lijkt alsof God hem gezonden heeft voor ons.

Hij heeft lopen feesten tot diep in de nacht. En hij brengt ons gewoon om 7 uur

ochtend naar de grens toe.

Gratis. Allemaal gratis. Ja.

Deze man hadden we nodig.

Dit is misschien de spannendste match die we tot nu toe hebben gehad.

Misschien.

Dit is.

Ik heb twee scenario's gedroomd.

Eén keer dat we hadden gewonnen van Jan en Mick.

En eentje van Irene en Vince.

Zie je bro, kijk verliezen gaat niet eens in het hoofd. Nee man. Verliezen

gaat niet eens in het koppie. Gewoon twee scenario's man. Twee scenario's.

Twee keer winst.

Beide teams hebben nog steeds geen idee.

Ze zitten elkaar heel dicht op de hielen.

Zes. Ja, ja. It's okay. It's okay. It's okay.

Vijfduizend. Dit is voor jou.

Oh, thank you.

Thank you.

Ja, lekker hoor. Thank you.

Lekker dat we extra vijftien... Hij gaf al te veel terug.

Ik hoop dat Irene en Vince niet al een hele verre voorsprong hebben, weet je.

Ja, we gaan winnen.

We gaan winnen.

Irene en Vince zijn door de paspoortcontrole. En eindelijk in

Thailand.

Hamza, doe je ding, man.

Hamza, rennen.

Hamza rent de hele tijd. Hamza rent de hele race.

Rennen. Taxi, taxi. Hoe lang moet dat tijd? Hoe lang? Hoe lang?

Ja, ja, ja. Check, check, check.

Oké, weet je wat? Laten we niet gelijk voor hem gaan. Dus Hamza doorrennen naar

een andere taxi.

2.000?

Dat is te veel.

Ja!

Maar we hebben deze ook!

Oh, hier staat 1000. Wacht, wacht. Een andere auto staat 1000.

1000. De andere auto staat 1000.

1000. Ja?

Mijn auto staat 1000. Oké, oké. Zeiden we 1000? Zei hij eens goed. 1000.

Oké. City Pillar Shrine of San Lacmeon. San Lacmeon.

Wat maakt dat uit? Al was het 60 dollar.

Je weet het niet, we hebben een grote bus. Alles kan nog gebeuren.

We moeten ook naar een cryptische plek.

Moeder en zoon waren ervan overtuigd dat ze in de finale zouden staan.

Maar nu, zo dicht bij de ontknoping, zijn ze er opeens niet meer zo zeker

van.

Oké, alweer bedankt, want we moeten... We moeten snel gaan.

Nee, nee, we zeiden duizend. We zeiden duizend. We zeiden duizend.

Twee duizend.

We zeiden duizend, want de andere zei duizend.

En we willen je duizend geven.

Twee duizend.

Nee, je zei daar duizend.

Twee duizend.

Hoeveel is dat? Barkey in totaal? Ja. Honderd dollar.

Als hij ons gelijk op de juiste plek zet, geef ik hem die andere duizend.

Op een gegeven moment zie ik dat dit de plek is.

Gewoon rijdend springen wij die auto. Gaan, gaan, niet meer nadenken, gaan.

Bro, ik ben zo trots op jou, man. Wat de fuck, broer. Ik ben fucking trots op

jou, man.

Wat de fuck, man.

Ik ben nog nooit zo blij geweest met een fucking dead black, man.

Ja, man.

Ja, echt wel oplucht. We gaan naar de finale.

We gaan.

Doen we toch, bro.

Doen we. Allee, man, bro.

Oh, yes.

We liepen zo erg achter. We liepen zo erg achter.

En we hadden het opgegeven. We hebben het in Gods handen gelegd. En God heeft

ervoor gezorgd dat we in de finale staan. Oh, lekker jongen. De finale van

Race Across The World. Hé, dat hebben we in het begin gezegd. Finale van Race

Across The World.

Wij staan in de finale van Race Across The World.

Ja.

Het is jammer. Ja.

Let's go.

Nou, het is niet jammer. Het is gewoon kut.

Ja, ik weet het.

20 minuten eerder waren ze aangekomen.

Als je het dan ziet, is het toch pijnlijk.

En ik ben trots op die jongens, echt. Het zijn ook zulke schatten.

Ik had het ons ook gegund.

Jij hebt het goed gedaan hoor.

Ik had het jou zo gegund, echt.

Ik had altijd al een enorme sterke band met jou, Vince. En nu is die voor de

rest van ons leven nog...

Intenser denk ik, omdat we dit samen hebben gedaan.

Ja, het is gewoon een teambuilding oefening van anderhalve maand.

Ik ben heel trots op jouw moa.

Echt? Ja, echt.

Lief. Er zijn heel veel momenten geweest waar je het heel lastig had, maar je het

elke keer wel herpakt.

En we zijn echt ver gekomen.

Ik ben ook heel trots op jou.

Volgende keer in Race Across the World. Dit meen je niet, hè? Nee. Dit meen je

niet. Nee.

Alleen maar file zien die stoplichten.

Dus het is echt zot, man. Het is echt zo, ja. It's a fucking race across the

world. Gino eentje.