Original subtitles

،قوی‌تر از همیشه باشید .ایران آزاد نزدیکه

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

مترجم: اشکان هیدی

‫برونو مولن هستم. پیام نذارین، هیچ‌وقت گوش نمیدم!

‫فعلاً خداحافظ.

‫چه مرگته؟ عقلت رو از دست دادی؟

‫ساعت ۵:۵۲ صبحه، آخه لعنتی!

‫باید باهات حرف بزنم.

‫همین حالا؟

‫آره!

‫ساعت ۵:۵۲ صبح؟! گندش بزنن!

‫تو که می‌دونی فابین بارداره!

‫ببخشید، می‌دونم زوده، ولی واقعاً مهمه!

‫سرطان گرفتی؟

‫نه، پای سلامتی‌م در میون نیست، ‫نگران نباش. خیلی مهم‌تر از سرطانه.

‫بذار بیام تو. باید باهات حرف بزنم.

‫[سرگیجه‌]

‫راستی، بهت گفتم بامبل‌بی مُرده؟

‫گربه‌ت؟

‫آره.

‫ای بابا!

‫می‌دونم برات مهم نیست.

‫نه، چرا این حرف رو می‌زنی؟

‫برات مهم نیست. اصلاً چرا دارم بهت میگم؟

‫از قیافه‌ت معلومه که اصلاً برات مهم نیست.

‫خب، قضیه چیه که از سرطان هم مهم‌تره؟

‫خدا وکیلی موضوع گربه‌ت برام مهمه.

‫بگو، دارم گوش میدم.

‫خیلی خب.

‫حالا خودت می‌بینی، این موضوع باعث ‫میشه خیلی چیزا برات روشن بشه.

‫شاید اون‌وقت گربه‌ت دیگه اولویت اولت نباشه.

‫بگو بهم.

‫بسیار خب.

‫برونو...

‫بله، سراپاگوشم.

‫چیه؟

‫شاید به نظر عجیب بیاد

‫ولی باید بهم اعتماد کنی.

‫اعتماد می‌کنم.

‫لازم نیست آمادم کنی. قضیه چیه؟

‫دیگه یهویی هم نیست.

‫یه مدتیه دارم بهش فکر می‌کنم.

‫کاملاً مطمئنم...

‫...که دنیایی که توش زندگی می‌کنیم...

‫...واقعی نیست و ما توی یه دنیای شبیه‌سازی شده‌ایم.

‫هر چیزی که فکر می‌کنی واقعیته،

‫هر چیزی که دورت هست...

‫فقط یه مشت حرف پوچه.

‫ما توی یه دنیای شبیه‌سازی شده مزخرفیم، رفیق!

‫ماشرومی، موادی، چیزی زدی؟

‫هوشیارم.

‫تو اولین نفری هستی که بهش گفتم.

‫خواب نیستم. باید حرفم رو باور کنی!

‫من سیستم رو هک کردم. ‫همه‌چیز الکیه. هیچی واقعی نیست.

‫- چیه؟ ‫- فقط یه لحظه بهم وقت بده تا هضمش کنم.

‫درکش آسون نیست.

‫خب، پس طبق حرف تو...

‫همه‌چیز واقعیه.

‫نه، دقیقاً برعکسشه.

‫آره، ببخشید. همه‌چیز غیرواقعیه، باشه؟

‫هیچی واقعی نیست.

‫هیچی؟ باشه.

‫تو اصلاً متوجه نمیشی.

‫متوجهم. من که احمق نیستم!

‫انگار تو فیلم «ماتریکس» هستیم...

‫- جدی؟ ‫- من هیچ‌وقت ندیدمش.

‫اون واقعاً همینه. باید حتماً ببینی‌اش.

‫اون فیلمه. من دارم درباره زندگی ‫واقعی حرف می‌زنم. همه‌چی الکیه.

‫خیلی ترسناکه!

‫- یعنی الکیه؟ ‫- همه‌چیزش!

‫باشه. اون لیوان چی؟

‫آره.

‫می‌تونم بگیرمش تو دستم

‫و توش آب بریزم.

‫ولی واقعی نیست؟

‫همه‌چی...

‫هر چی که می‌بینی، لمس می‌کنی و انجام میدی.

‫هیچی واقعی نیست. هیچی.

‫- قاطی کردی. ‫- می‌دونستم که برات مسخره به نظر میاد.

‫حتی سعی هم نمی‌کنی وانمود کنی که مسخره‌بازی نیست.

‫هی، تازه همین الان یه چیز عجیب غریب بهم گفتی!

‫- واقعیه؟ ‫- نه.

‫آره. هشت هزار دلار می‌ارزه، پس واقعیه.

‫پول هم واقعی نیست.

‫- احمق نباش. گوش کن! ‫- دارم گوش میدم.

‫آروم باش، آقا بَبره. بذار در موردش ‫فکر کنم. تازه از خواب بیدار شدم.

‫لازم نیست فکر کنی. من دارم نتیجه‌گیری رو بهت میگم.

‫چیزی واسه فکر کردن نیست که.

‫- این واقعیه؟ ‫- لازم نیست همه چیز رو دونه دونه مرور کنیم.

‫هیچی واقعی نیست. مثال نیار.

‫فقط دارم می‌پرسم!

‫میتونم بپرسم یا باید کورکورانه همه رو قبول کنم؟

‫باشه، بپرس.

‫ولی بی‌فایده‌ست.

‫خب، کمک میکنه حالیم‌شه.

‫خب...

‫من یه موتور اسکوتر دستمه. میبینیش؟

‫آره.

‫سنگینه، نه؟

‫بوی بنزین میده، چربه.

‫دستامو کثیف میکنه، میبینی؟

‫میبینم.

‫ولی میگی واقعی نیست؟

‫چطور می‌تونم باورت کنم؟

‫به حرفم گوش کن.

‫واقعیتِ ما یه دنیای شبیه‌سازی شده‌ست.

‫همه‌ش ساختگیه.

‫موتورت، آپارتمانت، شهر،

‫گربه مُرده‌ت، کل دنیا، همه چی.

‫حتی خودمون.

‫خب، پس چرا بوی بنزین میاد؟

‫چون یه دنیای شبیه‌سازی شدۀ کوفتیه خوبیه.

‫طراحی شده که تا جایی که میشه واقعی به نظر بیاد.

‫بوها، نور، دماها،

‫جاذبه، زمان... اینا برای اینه که فکر کنیم واقعیه.

‫هیچ‌کس نمی‌فهمه چون ما چیز دیگه‌ای رو تجربه نکردیم.

‫ولی من سیستم رو هک کردم.

‫مدرک محکمی دارم. همه‌ش الکیه. ‫می‌تونی موتورتو بذاری کنار.

‫چرا اونو گذاشتی تو آشپزخونه؟

‫نمیتونم هر کاری دلم میخواد بکنم؟

‫خب کمد کاملاً اندازه‌شه.

‫ببین، کاملاً اندازه‌س.

‫تو اسکوترها رو باز می‌کنی؟

‫موضوع رو عوض نکن. کی اهمیت میده؟

‫آره، من یه اسکوتر رو باز کردم،

‫ولی یه چیزی رو نمی‌فهمم.

‫اگه اینقدر مطمئنی، چرا به من میگی؟

‫برو پیش پلیس.

‫- پلیس؟ ‫- آره.

‫این چیزیه که به ذهنت میرسه؟ ‫من میگم دنیای ما وجود نداره،

‫اونوقت تو میگی، برو پیش پلیس؟

‫اونا باید این پدیده‌ها رو بررسی کنن.

‫این فقط یه پدیده نیست!

‫پلیسا هم تو دنیای شبیه‌سازی شده‌ن.

‫آره، چرا باید بهت بگم؟ تو خیلی منطقی‌ای.

‫- باید از قبل می‌دونستم. ‫- من منطقی‌ام؟

‫من منطقی‌ام؟ چه رویی داری! ‫من موزیسینم، تو یه بانکدار!

‫من منطقی‌ام؟

‫من کاملاً تنهام.

‫خوبی؟

‫مزاحمتون شدم؟

‫با جکی سلام علیک کردی؟

‫بله، سلام جکی.

‫سلام.

‫سرصبح بیدارت کردم؟

‫خواب نبودم، مهم نیست. تو خوبی؟

‫آره، خوبم.

‫راجع به چی حرف میزدین؟ فضا یه حالیه.

‫چیز خاصی نیست. داشتیم حرف می‌زدیم، مگه نه؟

‫آره، چیز خاصی نیست.

‫در مورد پول بود؟

‫نه! پول چه چرتیه!

‫ما در مورد چیزای دیگه هم حرف می‌زنیم.

‫چرا این حرفو می‌زنی؟

‫رفتارت نرمال نیست.

‫نرمال رفتار نمی‌کنم؟

‫نرمال مگه چیه؟

‫برام مهم نیست در مورد پول حرف می‌زنین...

‫- فقط بهم بگو، همه چی روبه‌راهه. ‫- بسه دیگه.

‫ما داشتیم در مورد...

‫سکس حرف می‌زدیم. بفرما!

‫- اوه، آره؟ ‫- آره.

‫خب، فقط بگو. چرا منو تو خماری نگه می‌داری؟

‫من که کاری نکردم! خودت الکی شلوغش کردی. بدخلقی؟

‫- می‌خوای جلوی جکی دعوا کنی؟ ‫- نه.

‫ولی شما هر موقع بحث پول میشه، منو دخالت نمیدین.

‫- دوست دارم منم شرکت کنم. ‫- ما بحث پول نداشتیم!

‫خب... اوه!

‫اوه، وای، کیسه آبم پاره شد.

‫- جدی؟ همین الان؟ ‫- آره!

‫وای، لعنتی، الان شد!

‫چی؟

‫- مطمئنی؟ ‫- نمی‌بینی؟

‫اوه، دختره!

‫مامان بابا شدیم؟

‫خیلی خوشحالم! یه دختر کوچولو! ‫درست همون‌طور که آرزو داشتم!

‫- خدایا... ‫- من میشورمش.

‫تمام بدنش لیزه.

‫- به من احتیاج داری؟ ‫- نه، خودم از پسش برمیام.

‫لعنتی، من بابا شدم.

‫- دیدی؟ ‫- باورنکردنیه!

‫باورم نمیشه.

‫هیچ حسی ندارم، عجیبه.

‫- ندیدی؟ ‫- چی رو؟

‫هیچی عجیب نبود؟

‫- اون تازه زایمان کرده، طبیعیه. ‫- صبر کن.

‫ندیدی بچه‌ت بدون بند ناف به دنیا اومد؟

‫کلاً هیچ بند نافی در کار نبود!

‫بچه‌ها بدون بند ناف به دنیا نمیان.

‫چی؟ حتماً خودش بریده بدون اینکه ما متوجه بشیم.

‫همه چی خیلی سریع اتفاق افتاد.

‫من همه چی رو بدون حتی یه پلک زدن دیدم.

‫بند نافی در کار نبود، حله؟

‫چون توی یه دنیای شبیه‌سازی شده ‫لعنتی هستیم! بازم مدرک می‌خوای!

‫باز همون مزخرفات قبلی! ‫لحظه‌ی خاص منو به گند می‌کشی.

‫نه، می‌خوام باورم کنی.

‫عزیزم،

‫دارم با جکی میرم بیرون. ‫می‌خواد یه چیزی بهم نشون بده.

‫میگه مهمه.

‫دست به سرش می‌کنم، بعدش میام کمک بچه، باشه؟

‫دارم از نگرانی می‌میرم. اون ‫یادداشت رو پیدا نمی‌کنم!

‫چه یادداشتی، عزیزم؟

‫یه اسم تو این گوشی لعنتی یادداشت کردم!

‫پیداش نمی‌کنم، داره دیوونم می‌کنه!

‫ولش کن عزیزم. کمکت می‌کنم ‫پیداش کنی. گریه نکن، آروم باش.

‫ولی بچه بیچاره اسم نداره!

‫بی‌اسمه.

‫من مادر بدی‌ام!

‫نه، نیستی.

‫هی، تو بهترینی.

‫بیا اینجا. این اثرات بعدشه. کاملاً طبیعیه.

‫این افسردگی بعد از زایمانه. چیزی نیست.

‫تو بهترین مادر دنیا میشی. می‌دونی چرا؟

‫چون پدر و مادرت بهت اهمیت نمی‌دادن،

‫پس تو برعکسش رو انجام میدی.

‫اوه، نمی‌دونم...

‫خب، من می‌دونم.

‫اونا باهات خیلی بد بودن.

‫یادته؟ اونا عوضی‌ان.

‫جلوی بچه این حرفو نزن.

‫هی، اون که نمی‌فهمه.

‫هنوز زوده که همچین حرفایی رو بهش یاد بدیم.

‫تازه اونا می‌فهمن.

‫باشه، ببخشید، بابا داره ‫حرفای بد میزنه. عادت می‌کنه.

‫گوش کن، تو مامان فوق‌العاده‌ای میشی، مطمئنم.

‫شروع خوبی داشتی. تحت تأثیر قرار گرفتم.

‫واقعاً؟ صد در صد.

‫امشب پیتزا میخوریم

‫یا یه چیز باحال دیگه و یه ‫اسم انتخاب می‌کنیم، باشه؟

‫نه، میخوام یادداشتمو پیدا کنم. یه اسم عالی داشتم.

‫باشه، اگه دوست داری دنبالش بگرد. من سریع میام.

‫- در مورد پول بود؟ ‫- نه، قول میدم!

‫ببخشید، من یه دردسرم.

‫بیخیال. من رفتم.

‫- باشه، میبینمت. ‫- دوستت دارم!

‫اوه، یه چیزی بهم بگو. به نظر تو نیاز دارم.

‫فکر می‌کنی الان همه چی واقعیه

‫یا همه چی لزوماً واقعاً واقعی نیست؟

‫یا اصلاً نظری نداری؟

‫با این زایمان حسابی گیجم. نمیدونم.

‫می‌فهمم.

‫بیخیال، مهم نیست.

‫میبینمت. من سریع میام!

‫هر روز دارم مدرک پیدا می‌کنم. داره مدرک می‌باره!

‫مجبور شدم یه لیست درست کنم، انقدر زیاده.

‫موندم چرا فقط من می‌بینمش؟ خیلی عجیبه.

‫- یه لیست؟ ‫- نوشتمش.

‫تا الان ۲۶۴ تا واقعیت پیدا ‫کردم. با بند ناف، میشه ۲۶۵ تا.

‫۲۶۵ تا!

‫ما تو یه دنیای شبیه‌سازی شده هستیم، شکی توش نیست.

‫اون لیستو همرات داری؟

‫نه، قایمش کردم.

‫بد نیست یه نگاهی بهش بندازم ‫تا همه چی یه کم واضح‌تر بشه...

‫- هی، کجایی عمو! ‫- چیه؟

‫محکم خوردی به من. خیابون که فقط واسه تو نیست.

‫ببخشید، حواسم نبود.

‫عذرخواهی‌هاتو بذار در کوزه، احمق!

‫فکر کردی کی هستی؟ گمشو! رو مُخ.

‫نمیتونی با اون بنده خدا اینجوری حرف بزنی.

‫خورد به من. باید حواسش باشه کجا میره.

‫نمیتونه بیشتر مراقب باشه؟

‫اون پیره. شاید چشاش سو نداره.

‫رفتارت خیلی خشونت‌آمیزه.

‫دیوونه شدی؟

‫زنم تازه زایمان کرده.

‫نمیتونم الان عصبی باشم؟ ‫این یه قلم رو بهم حق میدی؟

‫من از پرخاشگری بی‌دلیل خوشم نمیاد. باحال نیست.

‫تصمیمتو بگیر. میگی ما تو ‫یه دنیای شبیه‌سازی شده هستیم

‫ولی خوشت نمیاد من سر یه پیرمرد داد بزنم؟

‫این که معنی نمیده!

‫اون فرق میکنه.

‫اگه تو دنیای شبیه‌سازی شده هستیم، ‫لازم نیست به هیچی اهمیت بدیم، نه؟

‫چون واقعی نیست، مهم نیست. بهش اهمیت نده!

‫نه، اینقدرام خر تو خر نیست.

‫نمیتونیم همه چی رو بشکنیم و به مردم ‫توهین کنیم چون تو دنیای شبیه‌سازی شده‌ایم.

‫مسخره‌ست. استدلالت مزخرفه.

‫نمیدونیم کی پشتشه.

‫یکی داره نگاهمون میکنه. باید مراقب باشیم.

‫ترسناکه. یکی همه اینا رو ساخته!

‫باشه، پس تو توهمات پارانوئیدی داری.

‫اگه اون خدا باشه چی؟

‫یه آدمی که تماشا میکنه دنیای شبیه‌سازیاش چطور پیش میرن.

‫حالا رفتی سراغ خدا؟ تو دیگه رد دادی مرد!

‫یا شیطون، نمیدونم.

‫فقط دارم فکر میکنم.

‫یا یه آزمایشی که توسط فضایی‌ها سازماندهی شده.

‫حتماً! کار بهتری ندارن که انجام بدن.

‫"بیاین یه دنیا پر از آدمای عوضی ‫بسازیم و مطالعه‌شون کنیم!"

‫تو نمیفهمی چقدر عمیقه. ولش کن. اینجاست.

‫اون توالت‌ها رو اونجا میبینی؟

‫خب؟

‫بوته‌ی کنارش رو میبینی؟

‫من همه‌چی رو میبینم: آسمون، ‫بچه‌ها که دارن بازی میکنن، درختا.

‫چشم دارم، چیزا رو میبینم.

‫خوبه. این کاریه که میکنیم.

‫میریم سمت بوته

‫و یواشکی از پشتش میریم، مطمئن ‫میشیم کسی ما رو نمیبینه، باشه؟

‫چه نقشه خنده‌داری!

‫میخوای یواشکی بری پشت یه بوته!

‫بعدش، لخت میشیم؟

‫خنده‌ت زیاد طول نمی‌کشه. حاضری؟

‫آره. نمیدونم واسه چی، ولی من آماده‌م.

‫خوبه. دنبالم بیا.

‫- اون بچه‌ها مارو می‌بینن. ‫- خودم هندلش می‌کنم.

‫سلام!

‫خب، بچه‌ها؟

‫میشه لطفاً برین اونور بازی کنین؟

‫چرا؟

‫ما به آرامش و سکوت نیاز داریم.

‫میخوایم اینجا درباره یه چیز مهم حرف بزنیم.

‫ما اول اینجا بودیم! شما میتونین برین!

‫ما همیشه اینجا بازی می‌کنیم.

‫بفرمایید ۱۰۰ یورو. برین یه ‫جای دیگه بازی کنین، باشه؟

‫آقا، ما نمیتونیم ۱۰۰ یورو رو به سه قسمت کنیم.

‫این بینمون مشکل درست میکنه. شر میشه.

‫- ما بیشتر میخوایم. ‫- بیشتر؟

‫- هی... ‫- بی‌ادب نباش، کله‌هویجی!

‫با رفیق من اینجوری حرف نزن.

‫برو بگیرش. فقط گمشو.

‫باشه، ما میریم. ولی تو آروم باش!

‫آره، ولی منم میتونم همینجوری از کوره در برم.

‫پس گمشو قبل از اینکه به ‫خدمات اجتماعی کودکان زنگ بزنم.

‫۱۰۰ یورو آخه؟

‫چه اهمیتی داره؟ دنیای شبیه‌سازی شده‌ست دیگه...

‫پس حق با من بود که اهمیت ندادم.

‫فقط در مورد اون نیست.

‫خیلی بزرگتره. بیا.

‫اوکی، خوبه...

‫چیکار داری میکنی؟ من تو فاضلاب نمیرم.

‫تو اولین نفری هستی که اینو میبینی.

‫- چی؟ ‫- بیا ببین. فقط اینجا رو نگاه کن.

‫- خب... ‫- خوبه؟

‫- نمی‌فهمم. ‫- نمی‌بینی؟

‫نه، نمی‌فهمم.

‫تو اونجا یه پرنده نگه می‌داری؟

‫این یه باگه. داره اشکال پیدا می‌کنه.

‫لعنتی! حق با توئه.

‫دیوونه‌کننده‌ست!

‫فقط بهم اعتماد کن، باشه؟

‫پرنده‌ها اینجوری تو هوا نمی‌مونن. ببین، منطقی نیست.

‫گیر کرده.

‫آره، خیلی عجیبه.

‫آره، گیر کرده! حالا اینو ببین...

‫میتونم لمسش کنم، توهم نیست.

‫- واکنش نشون میده، می‌بینی؟ ‫- آره.

‫ولی برمی‌گرده به همون موقعیت.

‫- سعی کردی برش داری؟ ‫- معلومه.

‫فکر کردم گیر کرده و سعی کردم آزادش کنم.

‫آره.

‫۴۵ بار امتحان کردم. برمی‌گرده همونجا. باگ تخمیه!

‫حتی تو یه کیسه بردمش. مستقیم برگشت

‫و رفت اون تو!

‫شب اومدم چک کنم. همینجوری داره پرواز می‌کنه.

‫- باورنکردنیه. ‫- آره.

‫ببخشید، میتونم بپرسم چجوری پیداش کردی؟

‫چرا پشت توالت عمومی رو نگاه کردی؟ ترسناکه.

‫باید دستشویی می‌کردم، توالت‌ها شلوغ بودن.

‫نمی‌تونستم صبر کنم، واسه همین اینجا انجامش دادم.

‫من یه چیز شگفت‌انگیز بهت نشون میدم، و سوالت اینه؟

‫خب، نمی‌دونم... کی بود؟

‫- سه هفته پیش. ‫- سه هفته‌ست داره پرواز می‌کنه؟

‫نه، من سه هفته پیش پیداش کردم.

‫شاید بیشتر از اینا اینجا بوده.

‫شاید همیشه.

‫بذار رک بهت بگم.

‫راستش مغز منو به فنا داده این قضیه.

‫دنیای شبیه‌سازی شده تنها توضیحه!

‫من همه چیو بررسی کردم.

‫تو این دنیای مصنوعی، یه سری باگ ‫هست. این اولین چیزیه که پیدا کردم.

‫این باعث شد فکر کنم، بعد دیدمشون

‫همه جا. حالا باورم می‌کنی؟

‫ببین، فعلاً،

‫فکر کنم یه پرنده اون توئه.

‫این دیگه حتمیه.

‫ولی نمی‌فهمم معنیش چیه. مخم هنگ کرده.

‫و بند ناف؟

‫ندیدمش. نمی‌تونم بگم.

‫باشه. هنوزم می‌خوای لیستمو ببینی؟

‫خیلی ممنون.

‫خداحافظ.

‫خیلی بد رانندگی می‌کرد؟

‫آره، هی یهو ترمز می‌کرد.

‫آخه چطور می‌تونه تاکسی رو ‫اینقدر بد برونه؟ دیوونه‌ست!

‫آدم نمی‌تونه یه کارو درست انجام بده، بابا!

‫واقعاً!

‫البته کار مزخرفیه.

‫درسته.

‫هی داره گریه می‌کنه.

‫آره خب، نوزادها گریه می‌کنن.

‫سعی کردی بهش غذا بدی؟

‫خوب شیر می‌خوره، ولی الان داره می‌لرزه.

‫آه، باشه.

‫خب، شاید یه لباس تنش کنی بهترشه؟

‫گفتم، یه لباس تن پسره کن تا نلرزه.

‫تا نلرزه. ببخشید، دختره.

‫الان اسمشو پیدا کردی؟

‫تا دیگه نگیم "اون". رو اعصابه.

‫ببین، تازه رسیدیم خونه‌ی جکی.

‫تا جایی که بتونم سریع میام. میخواد ‫تلویزیون جدیدشو بهم نشون بده.

‫یه تلویزیون تخت داره که 4Dئه.

‫جدیده، باورنکردنیه.

‫از 3D هم رد کرده، 4Dئه.

‫چرت و پرته.

‫به خدا. میخواد بهم نشون بده.

‫آره، میدونم.

‫ولی خوشحالش میکنه، پس...

‫هرچی! بیا خونه!

‫آره، زود میام، عشقم.

‫طول نمیکشه، تیز میام.

‫شک نکن.

‫خیلی زود میبینمت.

‫نمیتونم زیاد تنهاش بذارم با بچه.

‫بیا تمومش کنیم.

‫"تمومش کنیم"؟!

‫دیدگاهت به زندگی برای همیشه عوض میشه.

‫نمیتونی اینو بگی. این فقط یه چیز الکی نیست.

‫باشه، ببخشید.

‫دارم یه کشف بزرگ رو به ‫اشتراک میذارم. مطمئنی آماده‌ای؟

‫ادامه بده، واقعاً علاقه‌مندم، آماده‌ام.

‫میخوای چند ثانیه صبر کنی قبل ‫از اینکه شوک زندگیت رو ببینی

‫یا شروع کنیم؟

‫برو بریم، من پایه‌ام. نشونم بده.

‫باشه، اینو بخون.

‫از اولش؟

‫آره، به ترتیب زمانه.

‫باشه. شماره ۱: پرنده‌ای که تو فاضلاب گیر کرده بود.

‫باشه، اینو که الان دیدیم.

‫داری دنبال می‌کنی. ادامه بده.

‫شماره ۲:

‫اون زنه تو نونوایی، خیابون مازان.

‫دیدم تو هر دستش ۸ تا انگشت داشت.

‫چه وحشتناک.

‫- طفلکی. ‫- اشکالی نداره.

‫این نقص عضو نیست.

‫این یه باگه، مثل اون پرنده.

‫نه، شاید باگ نباشه.

‫اون معلوله، طفلکی. تو چی می‌دونی؟

‫نه! چی؟ همچین چیزی وجود نداره، حتی تو هند.

‫غیرممکنه. این یه باگه.

‫ادامه بده.

‫باشه. خب، شماره ۳:

‫آسانسور مادربزرگ.

‫چه چیز مسخره‌ای! آسانسور

‫همیشه تو همه طبقات همزمان هست.

‫کاملاً کار می‌کنه. هر جا بخوای میتونی بری،

‫ولی تو همه طبقات هست. هر دری رو باز کنی،

‫همیشه اونجاست. دیوونه‌کننده‌ست.

‫عجیبه. کاملاً درسته.

‫سرم درد گرفت.

‫۴ ساعت وقت گذاشتم تستش کردم.

‫مادربزرگ کیه؟

‫یکی از عمه‌هام.

‫یه عمه که بهش میگی مادربزرگ...

‫اینم یه باگه؟

‫بیخیال. ادامه بده.

‫باشه، تو فازش نیستی.

‫جدی نمی‌گیری اینو.

‫ببخشید، منو که میشناسی. دوست دارم خوش بگذرونم.

‫الان نه! دارم یه راز بزرگ رو میگم.

‫باشه، فهمیدم.

‫جدی گرفتمش.

‫خب، شماره ۴: کلاه.

‫یه کلاه رو رود سِن شناوره.

‫همیشه همون یه جاست. بعضی وقتا هم نیست.

‫حداقل هفته‌ای ۴ بار میبینمش وقتی رد میشم.

‫- خب؟ ‫- خب، این غیرممکنه.

‫کلاه‌ها شناور میمونن، بعد از یه مدت،

‫غرق میشن یا دور میشن.

‫- ثابت نمیمونن. ‫- پس یه باگ دیگه.

‫آره، این لیست باگ‌های منه، میدونی که.

‫باشه، شماره ۲۶۴:

‫مدفوع سگ، خیابون ژیسکور.

‫نزدیک دفترم، یه مدفوع سگ دیدم

‫که داشت چشمک میزد.

‫بدون توقف سوسو میزد.

‫بعد از ۵ دقیقه، ناپدید شد.

‫حالا همه چی رو میدونی.

‫لعنتی..

‫حالا میتونم اضافه کنم

‫۲۶۵:

‫بند ناف فابین.

‫ایناهاش.

‫حیرت‌زده شدم. واقعاً همینطوره.

‫باورنکردنیه. دارم از ترس می‌لرزم.

‫۲۶۵ مورد، رفیق.

‫حالا باورم می‌کنی؟

‫گوش کن،

‫باورت دارم،

‫ولی علاوه بر اون، می‌خوام سر از این قضیه دربیارم.

‫منو جذب کردی،

‫پس، آره، می‌تونی صددرصد روم حساب کنی!

‫پشتت وایمیستم.

‫نمی‌دونم چطوری،

‫ولی می‌فهمیم چه خبره.

‫- جدی میگی؟ ‫- تو چشمام نگاه کن.

‫کاملاً جدی‌ام.

‫می‌تونی روم حساب کنی، رفیق.

‫عالیه! ممنون!

‫تحت تأثیر قرار گرفتم.

‫- نگران نباش. ‫- به هیچ‌کس نگو.

‫- بین خودمون بمونه. ‫- رازمونه.

‫به هیچ‌کس نمی‌گم.

‫خب، قدم بعدی چیه؟

‫نمی‌دونم.

‫آره، واقعاً نمی‌دونم...

‫آره، دارم میام، عزیزم.

‫ساعت‌ها حرف زد.

‫می‌خواست سه تا «جنگ ستارگان» رو ‫تو تلویزیون جدید مزخرفش ببینیم.

‫چشمام از اون 4D مزخرفش داره درمیاد.

‫و تو که منو میشناسی، از این جور فیلما متنفرم!

‫خلاصه، دارم میام، عزیزم.

‫نگران نباش. دوست دارم.

‫امشب ساکته.

‫آره، درسته.

‫احمق! فکر می‌کنی خنده‌داره؟

‫اینو می‌بینی؟

‫آره، تو یه احمقی.

‫وایسا، اینم برای تو. بفرما!

‫برو دکتر!

‫شل کن بابا، بدبخت.

‫ما تو یه دنیای شبیه‌سازی ‫شده هستیم! هیچی واقعی نیست.

‫همه‌ش چرت و پرته.

‫تو هم وجود نداری.

‫اون نمی‌فهمه

‫اون هیچی نمی‌دونه

‫سلام، من بی‌خانمانم. دارم سعی ‫می‌کنم دوباره رو پاهای خودم وایسم.

‫می‌تونید یه کم پول خرد بهم بدید؟

‫می‌دونی چیه؟ معمولاً من پول نمیدم.

‫ولی امشب، دارم دنیا رو جور دیگه‌ای می‌بینم.

‫صبر کن...

‫بفرما.

‫روز شانس توئه. یه کارت اعتباری!

‫این به چه درد من می‌خوره؟

‫می‌تونی ماهی ۱۲ هزار دلار برداشت کنی.

‫رمز عبور ۶۵۶۵. آسونه، یادت می‌مونه. لذت ببر.

‫عوضی!

‫واقعاً کارت منه!

‫می‌تونستی لباسای خوب بخری و خودتو بشوری.

‫- بو میدی! ‫- آره، آره.

‫خب، میمونه پیش خودم. گمشو!

‫تو هم بیا اینو بگیر!

‫کی اهمیت میده؟

‫عالیه! عاشقشم!

‫اوه، خوابیده. چقدر بامزه‌ست!

‫خیلی طول کشید.

‫خدایا، خسته شدم. نذاشت برم.

‫جهنم روی زمین!

‫سه تا «جنگ ستارگان»!

‫اون قدیمی‌ها!

‫شکنجه‌ی بی‌پایان یعنی این!

‫چشمام خسته به نظر میان؟

‫برونو،

‫چک کردم. تلویزیون 4D وجود نداره. بهم دروغ گفتی.

‫راستشو بگو. چیکار می‌کردی؟

‫وجود داره. هلندیه. از این جدیداست.

‫نه! کلی وقت دنبالش گشتم. 3D هست، 4D نیست!

‫و هلندی‌ها هیچ‌وقت تلویزیون نساختن!

‫اشتباه می‌کنی! فعلاً فقط تو دارک وب موجوده،

‫تو بازار نیست.

‫واسه چشات بده، واسه همین ‫اینجا قانونی نیست، ولی جکی داره.

‫یه رفیق هکر داره.

‫اگه دوست داری بهش زنگ بزن.

‫نه، ازش متنفرم!

‫می‌دونم داری چرت و پرت می‌گی. من احمق نیستم!

‫- راستشو بگو! ‫- دارم میگم. چرا باورم نمی‌کنی؟

‫- درباره‌ی پول حرف می‌زدین؟ ‫- تو وسواس گرفتی!

‫این کارات دیوونگیه!

‫درست میگم؟

‫- نه! ‫- آره!

‫- گفتم نه! ‫- آره!

‫باشه، ببین، اوکی، آره،

‫حق با توئه. حالا خوشحالی؟

‫می‌دونستم عوضی، آخه چقدر تو مایه‌ی عذابی!

‫چرا بین منو اون عوضی فرق میذاری؟

‫غیرقابل تحمله!

‫- بیدارش میکنی! ‫- برام مهم نیست!

‫اون بهترین رفیقمه، نه یه عوضی!

‫اون یه عوضیه!

‫و تو هم یه دردسری!

‫خب. حالا خوشحالی؟ آفرین!

‫اولین شبشو خراب کردی. ۱۵ سال تراپی در انتظارشه!

‫تقصیر خودته که دروغ گفتی!

‫واقعاً رو اعصابمی!

‫چیکار میکنی؟

‫ولش میکنی گریه کنه؟

‫از وقتی به دنیا اومده من ازش ‫مراقبت کردم. خودت انجامش بده!

‫من چیکار کنم؟

‫باورم نمیشه.

‫بیا اینجا، عزیزم.

‫نگران نباش، چیزی نیست.

‫بفرما.

‫چیزی نیست، همه چی خوبه.

‫بابا اینجاست.

‫عزیزم خوبه.

‫ما تو یه دنیای شبیه‌سازی شده هستیم،

‫پس هیچ اتفاقی برات نمیفته. آروم باش.

‫خوبه.

‫اصلاً کی اهمیت میده؟

‫هیچ کدوم از این چرت و پرتا واقعی نیست!

‫مهم نیست.

‫فکر میکنی خنده‌داره؟

‫خب، بریم.

‫باحاله، نه؟

‫میتونیم ادامه بدیم. ببین.

‫کی اهمیت میده؟

‫اوه، اون کیه؟

‫به اون دو تا تو دنیای شبیه‌سازی شده نگاه کن.

‫عوضی‌های واقعی!

‫- کلود؟ ‫- خوشت نمیاد؟

‫بیشتر اسم پسره.

‫نه، هم دخترونه‌س هم پسرونه. به نظرم خیلی بامزه‌س.

‫برای یه بچه خوب نیست. بزرگونه به نظر میاد.

‫سلام. چی میل دارین آقا؟

‫لعنتی، میخوام روزنامه‌مو با آرامش بخونم.

‫- بفرمایید به کارتون برسید. ‫- ممنون.

‫گوش کن،

‫در مورد کارمون،

‫دیشب خیلی بهش فکر کردم.

‫شب سختی داشتم. من و فابین دعوامون شد.

‫- ای بابا. ‫- آره، قضیه سنگین بود. بگذریم...

‫بیخیال، عادت دارم.

‫اولش، با این خستگی...

‫و بچه، فکر کردم بهتره همه چی رو ول کنیم.

‫متوجهش نبودم چطور میتونیم تا تهش بریم.

‫- ما صلاحیت نداریم. ‫- وایسا، ولش کنیم؟

‫صبر کن.

‫نگران نباش. یه لحظه اینو فکر کردم.

‫بعدش رفتم بخوابم و یه فکری به سرم زد.

‫ترسوندیم...

‫نه، من باهاتم رفیق.

‫عالیه، خب ایده چیه؟

‫فکر کردم

‫چون من خیلی عمل‌گرا هستم

‫که فقط یه دوربین لازم داریم تا فیلم بگیریم

‫از همه اون باگ‌هایی که لیست کردی.

‫تو چند روز، همه جا میریم،

‫همه چی رو فیلم می‌گیریم و مستند می‌کنیم.

‫فیلم‌های خوب، نماهای قشنگ می‌گیریم.

‫تلاشمون رو می‌کنیم، باشه؟ همه رو ادیت می‌کنیم

‫که دیدنش باحال باشه.

‫و بعد...

‫به پلیس نشون میدیم یه چیز ‫دیوونه‌کننده‌ای داره اتفاق میفته.

‫نه، برونو!

‫- این ایده توئه؟ ‫- چی؟

‫بهت گفتم، پلیس‌ها هم جزئی از این دنیای شبیه‌سازی شدۀ لعنتی‌ان.

‫فایده‌ای نداره،

‫اونا واقعی نیستن. تو نمی‌فهمی.

‫می‌فهمم.

‫ولی اونا بلدن چطور تحقیق کنن. ما بلد نیستیم.

‫تو اصلاً نمی‌فهمی.

‫داری کاملاً اشتباه می‌زنی.

‫مفهوم رو درک نمی‌کنی.

‫می‌فهمم، باشه!

‫همه چی واقعیه، می‌فهمم!

‫نه، هیچی واقعی نیست!

‫داری منو دیوونه می‌کنی!

‫باشه، برعکسه. فهمیدم.

‫من «ماتریکس» رو دیدم، برعکس تو!

‫تو واقعاً نمی‌فهمی.

‫اینقدر نگو، رو مخه!

‫میشه؟

‫چی؟

‫هی! چیکار می‌کنی؟

‫این دیگه چیه؟

‫اون مرده که پا نداشت تو خیابون شیراک...

‫شماره ۹۵ لیست منه! نگاه کن.

‫- اون پا نداره! ‫- نه.

‫ولی سرپاست. جالبه، نه؟

‫- آره! ‫- می‌دونم چی میگی.

‫داشتی یواشکی گوش می‌دادی؟ چه خوب!

‫من کریستف بورژوا هستم.

‫من بیش از ۵ ساله که روی موضوعی ‫که به شما مربوط میشه کار کردم.

‫من یه کم از شما جلوترم.

‫می‌تونم چند تا جواب به سوالاتون بدم.

‫البته اگه علاقه‌مند باشین.

‫لعنتی، آره!

‫داره دیوونم می‌کنه!

‫می‌فهمم.

‫با من بیاین.

‫دفترم نزدیکه. توضیح میدم.

‫چه تصادف لعنتی‌ای!

‫صبر کن، این خیلی سریع داره پیش میره.

‫آروم باشیم. ببخشید.

‫میشه اول با شریکم حرف بزنم؟

‫"شریک"؟

‫حتماً. به اندازه کافی در ‫مورد این موضوع اذیتم کردی.

‫من اونجا منتظر می‌مونم.

‫ممنون. طول نمیکشه.

‫تو خلی؟

‫این یارو یهو سر و کله‌ش پیدا شده ‫و ادعا می‌کنه جواب همه سوالامونو داره!

‫بیا قبل از اینکه دنبالش بریم فکر کنیم.

‫چون اونم تو شبیه‌سازیه.

‫منظورمو میفهمی؟ مشکوک نیست؟

‫تو همه اینا رو به من میگی، بعدش با ‫یه نفر آشنا میشیم که جوابا رو داره.

‫این خیلی راحت نیست؟

‫- شاید یه تله‌ست! ‫- چه تله‌ای؟

‫اگه یه نفر کنترل این ‫دنیای شبیه‌سازی شده رو داره...

‫...خدا، یه موجود فضایی، هر چی...

‫...شاید ما گیر افتادیم!

‫اونا دیدن ما چیکار داریم می‌کنیم

‫واسه همین اونو فرستادن تا ما رو از بین ببره!

‫تو خیلی فیلم میبینی. ماتریکس رو فراموش کن.

‫باشه، حتی اگه تله هم باشه،

‫ارزش رفتن رو داره.

‫ما بیشتر در مورد کل وضعیت میفهمیم.

‫اگه اون یه منحرف باشه و بهمون تجاوز کنه چی؟

‫خب، میزنیمش.

‫ما در مقابل یه کوتوله!

‫- حق با توئه. ‫- معلومه.

‫خوش اومدین. بفرمایین تو.

‫به بهم‌ریختگی اینجا توجه نکنین.

‫وای، اینجا چقدر خفه‌ست!

‫بشینین.

‫ممنون که ما رو پذیرفتین. لطف کردین.

‫من هفته‌هاست که به خاطر همه ‫اینا استرس داشتم، واسه همین من...

‫ببخشید که حرفتون رو قطع می‌کنم.

‫من مختصر میگم. یه قرار ماساژ ‫دارم که نمیتونم تغییرش بدم

‫تا ۱۵ دقیقه دیگه.

‫یه کم عجیبه که در مورد ماساژتون ‫حرف میزنید. ببخشید، ولی...

‫این واقعاً شخصیه.

‫بیخیال شو، برونو.

‫- ما نمی‌شناسیمش. ‫- کی اهمیت میده؟

‫به خودش ربط داره.

‫ادامه بده، کریستف. ما سراپا گوشیم.

‫خیلی خب.

‫آقایون،

‫یه سوال ساده ازتون دارم.

‫تا حالا فکر کردین...

‫چی پشت آینه هست؟

‫ببخشید؟

‫می‌خواین تکرارش کنم؟

‫نه، شنیدیم چی گفتی.

‫من بعضی وقتا به این فکر می‌کنم.

‫یعنی، آینه‌ها رو خیلی مرموز می‌دونم.

‫اغلب به این فکر می‌کنم که چطور کار می‌کنن، آره...

‫فقط نور رو منعکس می‌کنن، مگه نه؟ چی مرموزه؟

‫شما جواب منو نمیدین.

‫دوباره ازتون می‌پرسم. خوب گوش کنین.

‫تا حالا فکر کردین

‫چی پشت آینه هست؟

‫خب، من دندونامو مسواک می‌زنم، موهامو شونه می‌کنم،

‫و دیگه به آینه فکر نمی‌کنم.

‫ببخشید، من فکر نمی‌کنم.

‫نه، منم فکر نمی‌کنم.

‫معمولاً پشت آینه یه دیوار هست، مگه نه؟

‫شما خیلی پرت هستین.

‫بیاین یه آزمایش کوچیک انجام ‫بدیم تا کمکتون کنم متوجه بشین.

‫همین الان به انعکاس خودتون نگاه کنین

‫و بگین چی می‌بینین.

‫خب.

‫آره، خودِ ماییم.

‫دقیقاً.

‫خودتی.

‫اصلاً نمیتونی تصور کنی این جواب چقدر درسته.

‫کاملاً حق با توئه.

‫چیزی که تو اون آینه می‌بینین، آقایون،

‫خودتونین.

‫آره، معلومه. خب که چی؟

‫آره، این چطوری یه امتحانه؟

‫وقتی میگم خودتی،

‫یعنی واقعاً خودتی.

‫من نمیفهمم...

‫منم همینطور، باید اعتراف کنم...

‫اون دو تا خود واقعی...

‫اونان، نه تو.

‫وای، یعنی...

‫چطور؟

‫تو بازتاب اون دو نفر تو آینه‌ای.

‫دنیایی که ما اینجاییم

‫بازتاب همه آینه‌هاست.

‫ما تو سمت درست زندگی نمی‌کنیم.

‫متاسفم که بهت میگم.

‫ما فقط بازتابیم.

‫لعنتی...

‫یعنی، وای...

‫"وای" چی؟ باور میکنی اینو؟

‫آره، شوخی نیست، دیوونه‌کننده‌ست.

‫لعنتی، حالا فهمیدم! واسه همینه که باگ وجود داره.

‫بعضی آینه‌ها معیوبن،

‫آسیب دیدن یا فقط کثیفن.

‫این باعث میشه ناهماهنگی‌های ‫زیادی دور و برمون باشه.

‫ما به این میگیم "ناهنجاری پژواکیِ طنین‌انداز".

‫ولی اگه ترجیح میدی میتونی بگی "باگ".

‫وای خدای من!

‫ما خودمون هیچوقت نمیتونستیم اینو بفهمیم! لعنتی!

‫اگه میخوای یه دقیقه وقت بذار تا اینو هضم کنی.

‫- شنیدی رفیق؟ ‫- آره.

‫خب...

‫نه.

‫باورم نمیشه.

‫این درست نیست. نمیخوام بی‌ادبی کنم...

‫برونو،

‫فکر کن. همه چیزو توضیح میده. الان جوابو داریم.

‫متاسفم، باورم نمیشه.

‫اگه بررسی کنی...

‫باشه، فقط برای اینکه بفهمیم ‫بررسی میکنم. فرض کنیم ممکنه.

‫پس، منِ واقعی همون مرد تو آینه‌ست...

‫درسته.

‫و تو فقط انعکاس اونی. اون آدم واقعیه.

‫باشه، ولی الان، اونی که قرار بوده من واقعی باشه

‫داره دقیقاً همون چیزی رو میگه که من میگم

‫چون من انعکاس اونم. میبینمش.

‫اون چیزی رو که من میگم، همون لحظه میگه. ببین.

‫اون کاری رو که من میکنم، ‫میکنه، پس یعنی بهش گفته شده

‫که اون فقط انعکاس منه.

‫میبینی؟ نظریه‌ت یه گردابه!

‫داریم دور خودمون میچرخیم!

‫مشاهده‌ی عالی‌ای بود.

‫کاملاً حق با توئه.

‫من بهش میگم "مداخله بی‌رویه و گریزآمیز".

‫آدمای واقعی اون طرف...

‫دارن همون مکالمه رو با ما می‌کنن.

‫درست همین لحظه. قطعاً.

‫این پارادوکس بی‌نهایته.

‫در نگاه اول خیلی آزاردهنده‌ست،

‫قبول دارم،

‫ولی این حقیقت تلخه.

‫ما فقط انعکاسیم. آدمای واقعی اون طرفن.

‫لعنتی...

‫مخم رو به هم می‌ریزه! من واقعی اون مَرده‌ست.

‫نه، جکی، گول نخور.

‫اون مَرده داره...

‫...همین چیزو می‌فهمه. اونم همزمان با تو میگه:

‫«اوه، منِ واقعی اون مَرده‌ست!»

‫پس اگه اون فکر می‌کنه تو واقعی هستی، بی‌معنیه!

‫یه حلقه بی‌پایانه!

‫حق با اونه.

‫واقعاً همینطوره.

‫آره. ببخشید، کریستف،

‫من یکم جلوتر می‌رم.

‫اگه یه آینه دیگه اینجا بذاریم، چی میشه؟

‫دو تا دیگه از ما وجود داره،

‫پس از کجا بفهمیم آدمای واقعی کدوما هستن؟

‫و می‌تونیم ۵۰ تا آینه بذاریم!

‫تو پیچیدگی مسئله رو درک کردی.

‫تحلیلت عالیه.

‫تو روی یه مفهوم اساسی دست گذاشتی

‫که من بهش میگم «سرگیجۀ هستی».

‫وقتی می‌فهمیم

‫همه‌مون تو این بی‌نهایت آزاردهنده گم شدیم،

‫خودبه‌خود حس می‌کنیم

‫این سرگیجه‌ی عمیقی که شما ‫الان خیلی خوب توصیفش کردین.

‫این تمرکز تمام تحقیقات منه. ‫شب و روز دارم روش کار می‌کنم.

‫دوست دارم این حقیقت رو ‫به عموم مردم نشون بدم، اما...

‫هنوز زوده.

‫مردم آماده نیستن.

‫در هر صورت، آفرین.

‫چیزی که الان گفتین خیلی به جا بود.

‫شما آدم باهوشی هستین.

‫بازم میگم، شما نابغه‌این.

‫واقعاً؟ نابغه؟

‫نابغه‌این.

‫الان اون سرگیجه رو حس می‌کنم. سرم داره گیج میره.

‫لعنتی، عجیبه!

‫شنیدی؟

‫من نابغه‌ام.

‫به ندرت کسی رو با این ظرفیت تحلیل دیدم.

‫شما دانشمندین؟

‫لطف دارین، ولی نه، من موسیقیدانم.

‫بیشتر واسه آگهی‌ها آهنگ تبلیغاتی می‌سازم.

‫شاید شغل اشتباهی رو انتخاب کردین.

‫تو ملودی هم بد نیستم.

‫ولی صبر کنین...

‫یه سؤال دارم. کلی سؤال.

‫میتونیم با خود واقعی‌مون ‫اون طرف ارتباط برقرار کنیم؟

‫ما هم میتونیم بریم اونجا؟

‫ما هم با اونا میمیریم؟

‫برای همیشه اینجا گیر افتادیم؟ لعنتی!

‫متأسفم، امروز دیگه وقت ندارم. باید برم سر قرارم.

‫ببخشید آقایون.

‫اینم کارت منه.

‫باهام تماس بگیر

‫اگه میخوای این مکالمه رو ادامه بدی.

‫آره، ما واقعاً میخوایم دوباره ببینیمت.

‫خیلی موضوع کلافه کننده‌ایه. فردا آزادی؟

‫مراقب خودت باش.

‫بعداً میبینمت.

‫ممنون، کریستف.

‫از ماساژت لذت ببر!

‫- اوه، نه! ‫- وای خدای من!

‫اوه، نه!

‫لعنتی!

‫همه‌جا پخش شده...

‫حالا دیگه نمیتونه قضیه رو توضیح بده!

‫زنگ بزن ۹۱۱!

‫- ۹۱۱! ‫- آره، البته.

‫لطفاً یه آمبولانس خبر کن،

‫به موقعیت فعلی جی‌پی‌اس من.

‫هر چه سریع‌تر.

‫و یه نظافتچی حرفه‌ای. فوریه. ممنون.

‫نتونستم به موقع وایسم. یهو از آسمون ظاهر شد. چرا؟

‫خیلی تند میرفتی!

‫از برنامه‌ی لعنتی عقب بودم. زندگیم نابود شد!

‫همه‌ش به خاطر یه ولگرد!

‫اون ولگرد نبود. تو یه نابغه رو کُشتی!

‫- نه! ‫- تو کُشتی!

‫متاسفم!

‫چیکار کردم؟

‫چقدر احمقانه!

‫تقصیر منه.

‫بدون نگاه کردن رد شدم.

‫چه احمقی‌ام من!

‫چه مرگ مزخرفی!

‫این همه سال تحقیق، همه‌ش به باد رفت!

‫افتضاحه...

‫به فکر کردن ادامه بده.

‫تو مسیر درستی هستی.

‫تو نابغه‌ای.

‫کاری که من شروع کردم رو ادامه بده.

‫لطفاً این کارو بکن. خیلی مهمه.

‫و این کارو تنهایی انجام بده.

‫استدلال دوستت به خوبی مال تو نیست.

‫اون سرعتتو کم می‌کنه.

‫بهم اعتماد کن، اون از پسش برنمیاد.

‫بدون اون ادامه بده.

‫تو نابغه‌ای. واقعاً همینطوره.

‫ادامه بده.

‫به خاطر من انجامش بده...

‫لعنتی.

‫[ ۱۵ سال بعد ]

‫برونو...

‫یک دقیقه دیگه نوبت توئه.

‫هی، گمشو!

‫ممنون، ساندراین.

‫مثل همیشه جذاب بود. ممنون.

‫حالا مهمون بعدی من نیازی به معرفی نداره.

‫همه‌تون اونو خیلی خوب می‌شناسین

‫چون اون پشت بزرگترین تحول دنیاست.

‫به لطف تحقیقاتش...

‫و استعداد فوق‌العاده‌ش،

‫ما کشف کردیم که...

‫دقیقاً همونی که فکر می‌کردیم هستیم، نیستیم.

‫به لطف اون، همونطور که می‌دونین، متأسفانه،

‫مجبور شدیم قبول کنیم که ‫فقط یه بازتاب از خودمون بودیم.

‫از زمان این کشف حیرت‌انگیز، رابطه‌مون با زندگی

‫زیر و رو شده، زیر سؤال رفته، بررسی شده،

‫بازسازی شده، تغییر کرده.

‫مهمونمون با حضورش به ما افتخار میده

‫تا به طور انحصاری در سراسر جهان،

‫آخرین کشفش رو ارائه بده که، به نظرم،

‫ممکنه یک بار دیگه درک ما رو از واقعیت تغییر بده.

‫لطفاً

‫یه کف حسابی بزنین برای برونو مولن بزرگ!

‫خیلی ممنونم. شما خیلی لطف دارین.

‫کی از شماها

‫تا حالا آرزو نکرده که بره اونور؟

‫تا حس‌های زندگی واقعی رو کشف کنه،

‫واقعیت رو همونطور که هست ببینه،

‫احساسات واقعی رو حس کنه،

‫مواد واقعی رو لمس کنه،

‫از بوهای واقعی، طعم‌های واقعی لذت ببره،

‫یا اینکه

‫فقط خودش باشه، واقعاً.

‫کی از شماها می‌تونه بگه تا ‫حالا آرزوی همه‌ی اینا رو نداشته؟

‫هیچ‌کس.

‫البته که هیچ‌کس.

‫از وقتی که من کشفم رو به انجام رسوندم، همه‌مون

‫وسواس پیدا کردیم، عذاب کشیدیم، حتی تسخیر شدیم

‫اونم توسط وضعیت اسفناک‌مون ‫به عنوان یه بازتاب ساده...

‫به همین دلیله که

‫به این فکر افتادم که چیزی ‫رو توسعه بدم که منتقدانم

‫ممکنه بهش بگن یه "گجت" ساده،

‫ولی من ترجیح میدم

‫به عنوان یه درمان ذهنی انقلابی توصیفش کنم.

‫اجازه بدین امشب بهتون معرفی کنم،

‫به عنوان یه محصول انحصاری...

‫رفرکتو...

‫ببخشید. منو ببخشین.

‫احساساتی شدم. اشتباه گفتم. دوباره میگم.

‫اجازه بدین معرفی کنم...

‫رفلکتوس.

‫فقط بهش نگاه کنین.

‫یه شاهکار تکنولوژی.

‫این دستگاه کوچیک که تو دست جا میشه

‫و یه بچه ۵ ساله هم میتونه ازش ‫استفاده کنه، با طراحی ساده و ارگونومیکش،

‫ساخته شده تا بهتون کمک کنه ‫بر ترس‌ها و اضطرابتون غلبه کنین.

‫این آینه کوچیکی که جلوش میبینین

‫به رفلکتوس اجازه میده تمام ‫احساسات وجود واقعی شما رو اسکن کنه

‫که اون طرف آینه قرار داره.

‫فراداده‌های اسکن شده

‫مستقیماً و در لحظه به مغزتون منتقل میشن،

‫به لطف این حسگر،

‫و اینجوری فوراً بهتون

‫توهم اینکه اون طرف آینه ‫هستین رو میده، به واقع خود خودتون،

‫البته که همیشه و در لحظه.

‫حرف بسه.

‫نشونتون میدم.

‫اول، حسگر رو اینجا میذارم.

‫بفرمایین.

‫بعد، رفلکتوس رو روشن میکنم

‫با فشار دادن این دکمه کوچیک اینجا.

‫ملودی رو من ساختم.

‫اینم از این.

‫رفلکتوس آماده‌ست. بیاین شروع کنیم...

‫این تجربه رو.

‫فقط چند ثانیه تو آینه نگاه می‌کنم...

‫آها...

‫خیلی سریع، اولین حس‌ها شروع میشه...

‫آها...

‫دارم حسش می‌کنم.

‫همینه.

‫همینه. وای!

‫خیلی بهترم.

‫کاملاً حس می‌کنم...

‫خودمم.

‫حالم خوبه.

‫من اون طرفم...

‫خیلی جذابه... حتی لذیذه...

‫لذیذ...

‫باورنکردنیه...

‫بفرمایید! یه باتری ۲۴ ساعته،

‫ضد آب، موجود در ماه ژوئن در ۴ رنگ.

‫فقط ۹۹۹ دلار! ممنون!

‫آفرین، عزیزم!

‫گند زدم!

‫به جای رفلکتوس، نزدیک بود بگم رفلکتور.

‫کی اهمیت میده؟ هیچ‌کس متوجه نشد. عالی بود.

‫پیش‌سفارش‌ها سر به فلک کشیدن! حسابی گل می‌کنه!

‫خبر خوبیه!

‫آفرین بابا. محشر بود،

‫مثل همیشه. ولی از همیشه هم بهتر بودی.

‫بیشتر از همیشه تحت تأثیر قرارم دادی.

‫آفرین، واقعاً بهت افتخار می‌کنم.

‫میدونم برات مهم نیست. دوباره ۵۰۰ دلار لازم داری؟

‫آره، بعدش میتونم با تیمم برم بولینگ دیجیتال.

‫لازم نیست بمونی. میدونم از ‫این مهمونیا متنفری. همین حالا برو.

‫نه، یه کم اینجا میمونم. چیزایی هست که بخورم.

‫رفلکتورت رو برای ۵ دقیقه بهم قرض بده

‫تا تستش کنم.

‫رفلکتوس!

‫آره.

‫میتونم قرضش بگیرم؟

‫بیا، مراقبش باش.

‫آره، نگران نباش،

‫خیلی مراقبشم. ممنون، بابا.

‫به رئیس‌جمهور سلام برسون.

‫برو عزیزم.

‫یه دقیقه دیگه برمی‌گردم.

‫عالیه.

‫برونو، ببخشید مزاحمت شدم.

‫آگله یه خواننده جوون و ‫معروفه. میخواست شما رو ببینه.

‫سلام.

‫میشه کتابتون رو برام امضا کنین؟

‫حتماً.

‫۲۰۰ بار خوندمش.

‫از حفظم.

‫خوبه.

‫بفرمایید!

‫از رفلکتوس استفاده می‌کنم تا آهنگایی ‫بنویسم که بیشتر با خود واقعیم هماهنگ باشه.

‫میخوام همه اینا رو کشف کنم.

‫میشه مجانی بگیرمش؟

‫و من تبلیغش رو برای فالوورام می‌کنم؟

‫آره، باید ممکن باشه.

‫عالیه، ممنون.

‫بعداً می‌بینمت.

‫آخ!

‫سورپرایز!

‫جکی؟

‫اسمم یادت مونده، کثافت!

‫واو، پیر شدی!

‫اینجا چیکار می‌کنی؟

‫اومدم از نزدیک نابغه رو ببینم.

‫بس کن.

‫جکی، مسخره‌بازی درنیار.

‫میتونم بندازمت بیرون. حواست به حرفات باشه!

‫نمیتونستی این همه سال جواب پیامامو بدی؟

‫هیچی بهم نرسید، باشه؟

‫پس، باج‌گیری عاطفی رو تموم کن!

‫فقط ارتباطمون قطع شد. هم تقصیر تو بود هم من.

‫حتماً شماره اشتباهی رو استفاده کردی.

‫- تقصیر من نیست! ‫- آره، حتماً.

‫الان عصبانیم نکن!

‫- این شب منه! ‫- برام مهم نیست.

‫لحظه افتخارت رو خراب نمی‌کنم.

‫فقط اومدم یه چیزی بگم. پنج دقیقه طول میکشه.

‫خب، عالیه!

‫فکر کنم ماه دیگه وقت داشته باشم.

‫بذار بعداً انجامش بدیم.

‫نه، الان.

‫الان!

‫وگرنه همه‌شون رو نابود می‌کنم!

‫چطور پیدام کردی؟

‫تو نیویورک چیکار می‌کنی؟

‫کارن پول پروازمو داد.

‫می‌خواستم باهات حرف بزنم.

‫معرفیتون نکردم. چقدر بی‌ادبم.

‫به بهترین دوست سابقم سلام کن.

‫سلام.

‫نتونستی یه پسر هم‌سن خودت پیدا کنی؟

‫خوشگله، نه؟ یاد کسی نمی‌ندازتت؟

‫نه.

‫- یه تلاشی بکن. ‫- گفتم نه.

‫چی از جونم می‌خوای؟

‫سرم شلوغه، پس بگو چی می‌خوای!

‫فامیلیتو بهش بگو.

‫من کارن بورژوا هستم.

‫- معنی خاصی داره؟ ‫- نه.

‫دوباره بگو.

‫کارن بورژوا.

‫دختر کریستف.

‫کریستف رو یادت رفته؟

‫آره، من همه چیزو می‌دونم.

‫فکر کردی قسر در میری، ولی بدشانسی آوردی.

‫همه چیزو می‌دونی؟

‫کارن، نوبت توئه. همه چیو بگو.

‫وقتی بابام مُرد، من و پرستارم ‫باید می‌رفتیم وسایلمو برداریم.

‫من اونجا یه اتاق کوچیک داشتم.

‫چهارشنبه‌ها می‌رفتم. یه صدایی از دفترش شنیدم.

‫و دیدم داری کامپیوتر بابامو می‌گردی.

‫پرستارم فکر کرد تو پلیسی.

‫چون غیرقانونی بود، نمی‌خواست دردسر درست شه.

‫واسه همین، تو اتاقم قایم شدیم تا تو رفتی.

‫ولی تو ۴ ساعت موندی...

‫داشتی فایل‌ها رو بررسی می‌کردی و یادداشت برمی‌داشتی.

‫من می‌دونم اون روز چیکار کردی.

‫تو تمام کارای بابامو دزدیدی.

‫من ۵ سالم بود، ولی فهمیدم.

‫اون ازم خواست تحقیقاتشو ادامه بدم.

‫من فقط آخرین خواسته‌هاشو انجام دادم.

‫من این کارو واسه اون کردم. هیچی ندزدیدم.

‫چرند نگو بهمون. اون بعد از تصادف داغون شده بود.

‫ببخشید، کارن، مجبور بودم اینو بگم.

‫اون وقت داشت باهام حرف بزنه، به خدا راست میگم.

‫گوشت چرخ‌کرده حرف نمی‌زنه!

‫بیخیال، مچتو گرفتیم، عوضی.

‫خیانت به یاد یه مُرده و دزدی ازش خیلی زشته،

‫ولی ول کردن بهترین دوستت...

‫من این کارو نکردم، جکی.

‫تو به خاطر اینکه در مورد حشره‌ها بهت گفتم ‫بهم مدیونی. چطور تونستی منو فراموش کنی؟

‫من ولت نکردم. تو بودی که عقلتو از دست دادی!

‫تو ۲ ماه تو تختت موندی.

‫مثل یه زامبی شده بودی! نشناختمت.

‫هر روز سعی می‌کردم حالتو بهتر کنم،

‫ذهنتو از مشکلات دور کنم،

‫و بخندونمت!

‫ولی تو فقط به فضا خیره شده ‫بودی، نه خودتو می‌شستی نه حرف می‌زدی.

‫به این میگن شوک!

‫خب، من نمی‌خواستم تو رو اونجوری ببینم!

‫هی، بابا!

‫افتضاحه!

‫رفلکتوس تو هیچ کاری نمی‌کنه. هیچ حسی وجود نداره.

‫فقط یه آینه احمقه!

‫به‌به!

‫عزیزم، الان نه. تو بلد نیستی ازش استفاده کنی،

‫پس چرت و پرت نگو و برو تو. من سرم شلوغه.

‫بیست دقیقه امتحان کردم، ولی کار نمیکنه.

‫فقط قیافه‌مو توش میبینم. ‫دیوونه‌ای که اینو با این قیمت میفروشی!

‫معلومه که کار نمیکنه. اون ‫یه کلاهبرداره. نمیدونستی؟

‫من از بابام پرسیدم، نه تو. این یارو کیه؟

‫من دیدم که تو تو آشپزخونه ‫پدر و مادرت به دنیا اومدی.

‫بند ناف نداشتی!

‫بابات خیلی خوشحال بود.

‫شاید این آخرین خاطره خوبم ازش باشه.

‫بفرما رفیق.

‫لعنتی!

‫این تفنگ چیه؟

‫چیزی نیست، نترس. من حواسم هست، همه چی خوبه.

‫حالا دیگه زرنگ نیستی؟

‫برام مهم نیست!

‫بهم شلیک کن. حرفمو زدم.

‫کارم تمومه. میتونی منو بکشی.

‫- چی؟ ‫- شلیک کن!

‫چیزی برای از دست دادن ندارم.

‫ببین. زندگی من خیلی وقته که تموم شده.

‫خودتو راحت کن. تمومش کن.

‫نمیتونی ازش قسر در بری!

‫خیلی آسونه.

‫کلود، گوش کن عزیزم.

‫یه کار مفیدی بکن. من بهت نیاز دارم.

‫برو نیروهای امنیتی رو بیار و بهشون بگو

‫یه آدم پست با تفنگ بهم ‫حمله کرد، ولی من خلع سلاحش کردم.

‫عجله کن! یالا برو!

‫این بازنده رو میندازیم زندان!

‫هیچ قطعه الکترونیکی تو دستگاهت نیست.

‫فقط یه جعبه خالیه با یه آینه روش.

‫وقتی بزرگ شدی و فهمیدی، بهت توضیح میدم.

‫حالا برو نگهبانا رو بیار!

‫می‌فهمم که داری سر مردم کلاه میذاری! تو ‫دیوونه‌ای! چطور میتونی این کارو بکنی؟

‫لعنتی، کلود! الان نه!

‫اون سال‌هاست با کتابایی که ‫خودش ننوشته، سر مردم کلاه گذاشته!

‫وقتشه بیدار شی، بچه.

‫خفه شو، جکی.

‫خفه شو!

‫بعد اینو تو چین میسازی؟ حالم ازت بهم میخوره!

‫ازت متنفرم! من بچه تو نیستم.

‫لعنتی، متاسفم.

‫حتماً خیلی سخته که یه بازتاب باشی.

‫ببین چطور دارن استرس میکشن.

‫میدونم، رقت‌انگیزه.

‫خیلی پیچیده به نظر میاد!

‫دراماتیک! ببین، مال من داره زار میزنه.

‫اون احمق چشه؟ دیوونه‌کننده‌ست.

‫اونا چشونه؟

‫کمتر و کمتر نگاشون می‌کنم. همیشه آشفته...

‫- افسرده‌کننده‌ست. ‫- افسرده‌کننده.

‫همین کلمه درسته.

‫باید از شر همه این آینه‌ها خلاص شیم.

‫دست از نصیحت کردن دنیا بردار. سیگارت تموم شد؟

‫آره. بریم غذا بخوریم. دارم از گرسنگی میمیرم.

‫آه، آره!

‫یه جای ایتالیایی میشناسم.

‫- چطوره؟ ‫- عالیه!

‫حتماً. کلود!

‫- میای شام؟ ‫- آره، بابا!

‫باشه، پس بریم.

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

مترجم: اشکان هیدی

‫۵/۷، هشتم.

‫هنوز می‌خوای لیستمو ببینی...؟

‫هنوز می‌خوای لیستمو ببینی؟

‫- نمی‌تونم بگم. ‫- سخته.

‫- بگو. ‫- تو...؟

‫«هنوز می‌خوای لیستمو ببینی؟»

‫- لحنش اشتباهه! ‫- لعنتی!

‫این اثر بعدشه. طبیعیه. ‫فقط افسردگی بعد از زایمانه.

‫فقط افسردگی بعد از زایمانه.

‫فقط افسردگی بعد از زایمانه.

‫دکتر بازی درمیاره!

‫- پدر و مادرت عوضی‌ان. ‫- تشخیصش عالیه!

‫ادامه بدیم.

‫یادت رفته؟ تیکه تیکه شده بود.

‫ببخشید، کارنی، مجبور بودم...

‫کارنی؟

‫گفت کارنی!

‫این بهتره؟

‫ببخشید، کارنی یه اسم خنده‌داره.

‫کارنی ای بورژوا!

‫ترکیبی از... بلندتر...

‫آره، بدون نفس کشیدن. عجیبه!

‫- بازی کردن بدون نفس کشیدن. ‫- باشه.

‫نکته خوبیه.

‫نفس نکشید. اصلاً!

‫- خالیه. ‫- تازه داره گرم می‌کنه!

‫هیچی تو کیسه هوا نمونده! بفرمایید...

«سرگیجه»