Original subtitles

ยามเมื่อตกอยู่ในสายฝนริมห้วยเหว

สุดท้ายก็ถูกขุมนรกกลืนกิน

บำเพ็ญเพียรห้าร้อยปี

กระบี่สยบห้วยเมฆา

ห้าร้อยปีก่อนเขาก็คือผู้ที่อยู่จุดสูงสุดของขอบเขตทงเซิ่ง

ยามนี้เขาออกจากด่านก่อนกำหนด

กลับพบว่าพลังเวทขั้นทงเซิ่ง

ที่ดุจดังมหาสมุทรของตนสูญสิ้นไปจนหมดสิ้น

รูปโฉมคืนสู่ความดั้งเดิมดั่งวัยเยาว์

เขาต้องการเวลาอีกยี่สิบปี

เพื่อแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นกับร่างกายตนเอง

เสียงนี้คุ้นเคยมาก... หรือจะเป็น...

ผ่านไปตั้งห้าร้อยปีแล้ว

แม่นางเสียนเจ๋อซ่างกวนยังคงฝังใจไม่ลืมขนาดนี้เลยหรือ?

อยากตายหรือไง!

โดนผู้ชายตั้งกี่คนย่ำยีมาแล้ว

ยังคิดว่าตัวเองเป็นเทพธิดาอยู่อีกเหรอ

หลายวันมานี้ข้าปลูกกระท่อมอยู่ที่เชิงเขา

มักจะเห็นแม่นางซ่างกวนเหินฟ้าผ่านป่าพงไพร

วนเวียนอยู่ภายนอกยอดเขาเฉาต้วนด้วยเงาร่างฉายแสงฉาน

เลื่อมใสยิ่งนักนะ

สำนักกระบี่ของข้าจะทำอะไร

เกี่ยวอะไรกับหอหยินหยางของเจ้า?

เจ้าอย่าได้ใจให้มันมากนัก

ตอนนี้เจ้าก็แค่ตัวไร้ค่าชั้นต่ำ

ส่วนข้ายังสามารถ

กอบโกยประโยชน์จากสำนักหยินหยางมาให้สำนักกระบี่ของพวกเจ้าได้บ้าง

เหอะๆ

แม่นางซ่างกวนสมเป็นยอดกระบี่หญิงอันดับหนึ่งแห่งราชวงศ์ซวนหยวน

ผู้นำสำนัก

ยามนี้สตรีที่กล้าแบกกระบี่ท่องไปทั่วใต้หล้า

นับหัวได้ด้วยนิ้วมือตั้งนานแล้ว

หวังว่าอีกยี่สิบปีให้หลัง เจ้ายังจะพูดเช่นนี้ได้อยู่นะ

ยี่สิบปี ฮ่าๆๆ!

เจ้าคิดว่าคนๆ นั้นจะกลับมาฟื้นคืนชีพได้จริงๆ เหรอน่ะ?

อย่าโง่ไปหน่อยเลย ยามนี้คนทั้งใต้หล้าต่างก็รู้ว่าที่ด่านนั่น...

ถ้าให้ข้าได้ยินเจ้าใส่ร้ายอาจารย์ข้าอีก

ข้าจะฆ่าเจ้าซะ ฮ่าๆๆ!

เจ้าคงไม่ได้คิดว่าข้ากลัวหรอกนะ?

ช่างหอมหวานอร่อยจริงๆ

มิน่าเล่าพวกผู้อาวุโสถึงได้เอ่ยชมเชยเจ้าไม่ขาดปาก

ฮ่าๆๆ ซ่างกวนโหย่วเอ๋ยซ่างกวนโหย่ว

ถึงแม้ขั้นพลังของข้าจะเทียบเจ้าไม่ได้เลย

แต่คนอื่นไม่รู้

แต่ข้ารู้ดีว่ายามนี้เจ้าไม่สนอะไรทั้งนั้นเพื่ออยู่ที่นั่น

คารวะท่านเซียนทั้งสอง

คนผู้นี้ข้าไม่เคยพบหน้ามาก่อน

แต่กลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยยิ่งนัก

เจ้าเป็นศิษย์ของสำนักเซียนใดกัน?

เป็นท่านจริงๆ ด้วย

แต่ตอนนี้ข้ายังไม่อาจแสดงตัวกับท่านได้

ข้าต้องฟื้นฟูตบะให้ได้เสียก่อน

มิเช่นนั้นมีแต่จะสร้างเดือดร้อนให้ท่าน

ข้าไม่มีสำนักไร้พรรคพวก

ข้าเป็นเพียงบุตรอนุของตระกูลฟ่านแห่งราชวงศ์ซวนหยวน

ข้าชื่อฟ่านหาง

แรกเห็นข้าก็รู้สึกว่าเจ้ากับข้ามีวาสนาต่อกัน

ยินดีจะตามข้า

ไปบำเพ็ญเพียรแสวงหาวิถีกระบี่หรือไม่?

นึกไม่ถึงว่าแม่นางซ่างกวนผู้เกรียงไกรยามนี้กลับ

หิวโหยจนไม่เลือกหน้าขนาดนี้แล้ว

ฮ่าๆๆ!

สำนักกระบี่ของพวกเจ้าหาคนไม่ได้แล้วจริงๆ เหรอ?

แม้แต่คนเดินทางเพิ่งเจอหน้าครั้งแรกก็ยังจะรับเอาเหรอ?

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!

เจ้า...

ยินยอมหรือไม่?

คุณชายตระกูลฟ่านผู้นี้

เจ้าอย่าเพิ่งรีบร้อนตอบตกลง

ข้าคือผู้อาวุโสสี่แห่งหอหยินหยาง

จี้ซิ่ว แม้ฝีมือจะไม่ได้โดดเด่นติดอันดับ

แต่ฐานะในหอหยินหยางก็นับว่าไม่ธรรมดา

คุณชายยินดีจะไปบำเพ็ญเพียรที่หอหยินหยางกับข้าหรือไม่?

แม่นางซ่างกวนเริ่มไม่พอใจแล้วสิ

ฮ่าๆๆๆ!

ข้า จี้ซิ่ว ตั้งใจจะแย่งคนกับเจ้านั่นแหละ

ฐานะของหอหยินหยางในราชวงศ์ซวนหยวน

เจ้าคงจะไม่รู้หรอกนะ?

ยามนี้สำนักของแม่นางซ่างกวนผู้นี้

ตกต่ำลงจนยากจะค้ำชูไว้ได้ตั้งนานแล้ว

ไม่ว่าพรสวรรค์เจ้าจะสูงหรือต่ำ

รากฐานจะดีหรือแย่

การเข้าสำนักกระบี่นับเป็นตัวเลือกที่แย่ที่สุด

จี้ซิ่ว

เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้าจริงๆ อย่างนั้นรึ?

ท่านอาวุโส

ข้าไม่ได้อยากไปหอหยินหยาง

เจ้ารู้ไหมว่าเจ้าพลาดอะไรไป?

เหอะ ช่างเป็นวัวอ่อนไม่กลัวเสือจริงๆ

สำนักกระบี่ถูกกำหนดให้เป็นทางตัน

เมื่อก่อนเป็นเช่นไร

อีกยี่สิบปีก็จะเป็นเช่นนั้น

วาสนาแห่งมหาเต๋าเจ้าไม่ไขว่คว้า

เจ้าอยากไปรนหาที่ตายเองข้าก็ไม่ห้ามเจ้าแล้ว

คราวหน้าที่พบกัน ข้าจะแล่เนื้อถอดโพนเจ้าด้วยมือข้าเอง!

ฮ่าๆๆ! ข้าจะไปกับท่าน

พาข้าไปสำนักกระบี่เถอะ

ในที่สุดก็กลับมาเสียที

ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าถึงอยากฝึกกระบี่ตามข้า

อาจจะเพราะหลงใหลในกระบี่

หรืออาจจะแค่ชั่ววูบโดยไม่ไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน

ทว่าไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด

ตราบใดที่ก้าวเข้าประตูนี้มาพร้อมข้า

นับแต่นี้เจ้าก็คือศิษย์ของข้า

ชีวิตของเจ้าจะผูกพันอยู่กับกระบี่

หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน

เจ้ายินยอมหรือไม่?

การให้เจ้าตัดสินใจรวดเร็วและกะทันหันเช่นนี้

มันฝืนใจเจ้าเกินไปจริงๆ

นี่เป็นความผิดของข้าเอง

ไม่โทษเจ้าหรอก หากตอนนี้เจ้าเปลี่ยนใจ

ข้าสามารถคุ้มครองส่งเจ้าลงเขาได้

ไม่ได้เป็นเพราะเรื่องนี้ครับ

เพราะเหตุใดล่ะ?

เมื่อก่อนข้าเคยมีอาจารย์ท่านหนึ่งที่สั่งสอนข้าอ่านเขียน

ท่านป่วยเสียชีวิตไปเมื่อปีก่อน

ข้าเคารพรักอาจารย์ของข้ามาก

ช่วงเวลาสั้นๆ นี้ข้าจึงยังไม่อยากหาอาจารย์คนใหม่

เข้าใจแล้ว

คารวะท่านอาจารย์

ท่านอาจารย์ ท่านกลับมาแล้ว!

เขาชื่ออาตี๋ลี่

เป็นศิษย์พี่รองของเจ้า

นางชื่อเยี่ยอันนี

เป็นศิษย์พี่หญิงใหญ่ของเจ้า

เจ้าเป็นศิษย์คนที่สามของวังหาน

ข้ายังไม่ได้นับท่านเป็นอาจารย์เลยครับ

เจ้าก็อยากไปฝึกวิชานอกลู่นอกทางพวกนั้นเหมือนกันเหรอ?

ทำไม

เหยียดหยามสำนักกระบี่พวกเราเหรอ? ข้างนอกนั่นอนาคตสดใส...

ฟ่านหางไม่เรียกว่าข้าเป็นอาจารย์เขามีเหตุผลเคลือบแฝงอยู่

ไม่ใช่เพราะมีอคติกับสำนักกระบี่หรอก

จริงสิ ฟ่านหาง

อีกเดี๋ยวเจ้าตามข้าเข้าตำหนักใหญ่

ข้าจะอธิบายเคล็ดวิชาขั้นเบื้องต้นให้เจ้าฟัง

หิมะ ตกหนักจัง ถึงตงจื้อแล้วสินะ

วิถีกระบี่ก็เหมือนกับวิถีอื่นๆ

แบ่งออกเป็นเก้าขอบเขตพลัง

ทุกๆ สามขอบเขตพลังล้วนเป็นด่านทดสอบ

ก้าวถึงขั้นเจ็ดขึ้นไป

จึงจะสามารถเข้าสู่ตำหนักสวรรค์อันสูงส่งเหนือผู้คนนั่นได้

และเหนือกว่าขั้นเก้าก็คือขอบเขตฮวาจิ้ง (แปรเปลี่ยน)

ขอบเขตพลังของข้าในยามนี้ก็คือขอบเขตฮวาจิ้ง

และเหนือกว่าขอบเขตฮวาจิ้งก็คือ ทงเซิ่ง (ทะลวงเซียน)

อาจารย์ของข้าก็คือผู้ใช้กระบี่ระดับสูงสุดของทงเซิ่ง

ขอถามหน่อย อาจารย์ของท่านยามนี้พำนักอยู่ที่ใดหรือ?

คนทั้งใต้หล้าต่างก็รู้ว่าอาจารย์ของข้าคือเยี่ยหลิงหยวน

ผู้ใช้กระบี่อัจฉริยะที่สุดที่ท่องไปทั่วทั้งมหาทวีปเมื่อห้าร้อยปีก่อน

ห้าร้อยปีก่อน

อาจารย์ได้รับวาสนาแห่งเต๋าและกักตัวบำเพ็ญเพียรที่ยอดเขาเฉาต้วน

ยามที่ข้าพบเจ้าที่ยอดเขาเฉาต้วน

ยังนึกว่าเจ้ารู้เรื่องของอาจารย์ข้าเสียอีก

ข้าเกิดในที่ห่างไกลความเจริญ

ดังนั้นจึงมิอาจรู้ได้

อาจารย์คือคนที่ข้าเคารพรักที่สุด

ยามนี้ข้าจะถ่ายทอดเคล็ดวิชากระบี่เบื้องต้นของวังหานให้เจ้า

เจ้าไปรอข้าที่ลานประลองวรยุทธ์นะ

อืม ได้ครับ

ท่องจำคาถามันง่าย

แต่การจะก้าวข้ามด่านนั้นไปให้ได้จริงๆ

และเข้าสู่วิถีอย่างแท้จริงกลับยากยิ่งนัก

หากภายในเวลาสามเดือนเจ้าไม่สามารถเข้าสู่ขอบเขตขั้นที่หนึ่งได้

เช่นนั้นก็ถือว่าแทบจะไร้วาสนากับวิถีกระบี่แล้ว

ถึงเวลานั้น เจ้าจะอยู่หรือไปก็นึกตัดสินใจเอาเอง

นี่

ศิษย์น้องเล็ก

เจ้าหน้าตาดีไม่เบาเลยนะ

ศิษย์พี่หญิงใหญ่คุยกับเจ้าอยู่นะ

เจ้ากล้าเมินเฉยได้ยังไง?

ข้าก็รู้ตัวว่าข้าหน้าตาดี

วา ศิษย์น้องเล็ก

นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะหลงตัวเองขนาดนี้

อืม

เฮ้อ

เจ้ามีปัญหาอะไรก็ถามพี่สาวคนนี้ได้นะ

ถ้าเจ้าถูกใครรังแกตอนลงไปข้างล่างเขา

ศิษย์พี่ช่วยแก้แค้นแทนเจ้าได้นะ

ขอบคุณครับศิษย์พี่

ดูให้ดีๆ ล่ะ ข้า

จะสอนแค่รอบเดียวเท่านั้น

ชักกลับแล้วดีดออก

หมุนตัว

เจ้า...

งดงามมากใช่ไหมล่ะ?

งดงามมากครับ

ข้าไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเจ้าเป็นใคร

ฝีปากคมกล้าดั่งคมดาบ

เป็นสายสืบที่สำนักไหนส่งมาหรือเปล่า

แต่ถ้าเจ้ากล้าปองร้ายท่านอาจารย์ล่ะก็

ข้าจะลงมือสังหารเจ้าด้วยมือข้าเองแน่

หลังเขาของสำนักกระบี่แห่งนี้

เหตุใดยามนี้ถึงได้เงียบเหงาโรยราเพียงนี้?

ครานั้นที่นี่เต็มไปด้วยผู้คนอยู่อาศัยแท้ๆ

ห้าร้อยปีมานี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ไม่ได้กลับมาตั้งห้าร้อยปีแล้ว

ไม่รู้ว่าที่นี่ยังมีคนอยู่อีกไหม

แวะไปดูสักหน่อยก็ยังดี

ซ่างกวนโหย่ว

ยังไงเจ้าก็เป็นถึงเซียนกระบี่หญิงอันดับหนึ่งแห่งวิถีกระบี่ในสำนักเรา

ทำไมถึงได้ไม่อดทนต่อการโดนกระแทกขนาดนี้ล่ะ?

ข้าเพิ่งจะขยับไปไม่กี่ทีเองนะ

ข้างล่างของเจ้าแฉะเยิ้มขนาดนี้เชียว

เทพธิดากระบี่แห่งวังหานอะไรกัน

ดูท่าก็แค่มีดีแต่ชื่อ

แท้จริงแล้วก็เป็นแค่

อีตัวที่ไว้ให้ผู้ชายเอาก็เท่านั้น

ซ่างกวนโหย่ว...

คนที่หมอบอยู่บนหอบำเพ็ญโดนเย็ดนั่น

คือซ่างกวนโหย่วจริงๆ ด้วย

ส่วนอีกเสียงหนึ่งคุ้นหูขนาดนี้ หรือว่าจะเป็น...

พี่จี้ -หืม?

เจ้าสำนักของพวกเจ้า

ส่งเจ้ามาปรึกษา

เรื่องอะไรกันแน่?

หากมีธุระสำคัญล่ะก็

เจ้าพูดธุระสำคัญก่อนเถอะ

เรื่องอื่นเอาไว้ค่อยทำทีหลังก็ยังไม่สาย

เป็นจี้ซิ่ว!

จี้ซิ่ว...

สารเลวชั้นต่ำแบบนี้จะคู่ควรกับโหย่วเอ๋อร์ได้อย่างไร!

โหย่วเอ๋อร์แค่พูดกับมันไม่กี่คำ

ก็ถือเป็นการแปดเปื้อนแล้ว!

ยามนี้ยัง่ยำยี่ร่างกายของนางอย่างย่ามใจอีก

มันเพราะอะไรกันแน่!

ข้าไม่ชอบวิธีพูดจาแบบนี้ของเจ้าเลย

เจ้ายังไม่เจียม

สถานะและจุดยืนของตัวเองในตอนนี้อีกหรือ?

หากเจ้ายังอยากจะรักษาสำนักกระบี่ไว้ล่ะก็

ก็ปรนนิบัติคุณชายอย่างข้าให้ดีๆ

อย่าทำปั้นหน้าเย็นชาใส่

ทำไมกัน ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้...

อืม... อืม... อืม...

อืม...

วันนั้นที่เห็นเจ้าตรงเชิงเขา ยังผยองอยูเลยไม่ใช่เหรอ?

ถึงขั้นกล้าเอาชักกระบี่ชี้หน้าข้า

ทำไมล่ะ?

ตอนนี้ความทะนงตนของเจ้าหายไปไหนหมดแล้วล่ะ?

โดนเย็ดฟินจนพูดไม่ออกแล้วรึไง?

อย่า...

พูดจาไร้สาระนะ...

ข้าไม่ชอบน้ำเสียงที่เจ้าใช้พูดกับข้าเลย

คิดว่าตัวเองยังเป็นเทพธิดาจอมปลอมนั่นอยู่จริงๆ เหรอน่ะ?

อีร่านอย่างเจ้า โดนผู้ชายตั้งกี่คนเย็ดมาแล้ว

ยังกล้าจองหองขนาดนี้อีก

เสแสร้งทำเป็นรักศักดิ์ศรีให้ใครดูเหรอ?

คงไม่ใช่ทำให้อาจารย์งี่เง่าของเจ้าที่ป่านนี้เป็นหรือตายก็ไม่รู้ดูหรอกนะ?

หืม?

นึกไม่ถึงเลยว่าพอเอ่ยถึงอาจารย์ของเจ้า

หีร่านๆ ของเจ้าก็ตอดขมิบแน่นเชียวนะ

หากอีกยี่สิบปีข้างหน้าเขาสามารถออกจากด่านมาได้จริงๆ

แล้วมาเห็นศิษย์รักที่สุดของตัวเองในสภาพแบบนี้

ไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไรบ้างนะ! -หุบปากนะ!

เจ้า...

ฮ่าๆๆๆ!

เทพธิดากระบี่สตรีอะไรกัน

ชะตากรรมก็แค่นมโดนบีบ หีโดนเย็ดเล่นเท่านั้นแหละ

ยามนี้รีบๆ อ้อนวอนคุณชายอย่างข้าซะสิ

ไม่อย่างนั้นคุณชายอย่างข้าจะกลับแล้วนะ

จี้ซิ่ว เจ้าสัตว์ป่าเดรัจฉาน!

โหย่วเอ๋อร์ไม่มีทาง...

ขอ...

ขอร้องท่านเสน่หา...

กระแทกแทงข้าที!

อะไรนะ?!

นี่มันเป็นไปไม่ได้!

มันต้องอย่างนี้สิ!

ท่านนายอย่างข้าจะมอบรางวัลให้เจ้าเดี๋ยวนี้แหละ!

อ๊างงงง!

อ๊าสสสสส!

อ๊าง!

ชอบไหมล่ะ

อีตัวร่าน

ข้าพวกรู้ดีว่าเจ้าชอบโดนแทงจากข้างหลังที่สุด

วันนี้ข้าจะเย็ดเจ้าให้อกแตกตายไปเลย ยัยเทพธิดาร่าน!

ฮ่าๆๆๆๆๆๆ อ๊าง!

อ๊าสสสสส!

อ๊าง!

อ๊า!

อ๊าสสสส!

อ๊าสสส!

อ๊าสสสสสส!

อ๊าสสสส!

อ๊า อ๊า!

อ๊าง!

อ๊าสสสสสสส!

โหย่วเอ๋อร์...

ไม่นะ...

มันไม่ควรเป็นแบบนี้!

อ๊าสสสส!

อ๊าง!

อ๊าสสสส!

ฮ่าๆ!

ฮ่า!

ฮ่า!

อ๊าง!

ข้าจะเสร็จแล้ว!

รองรับไว้ให้ดีๆ ล่ะ!

อย่าแตกข้างในนะ!

อ๊า อ๊าง!

เจ้า...

วันนี้มา...

เจ้าสำนักของพวกเจ้าฝากอะไรมาบอก?

หีร่านๆ ของแม่นางซ่างกวนนี่มันตอดแน่นเหลือเกินจริงๆ!

เรือนร่างอันร่านรักแบบนี้เอาไปฝึกกระบี่ช่างน่าเสียดายนัก

มิสู้... -ข้าไม่มีเวลามาพูดเพ้อเจ้อกับเจ้า!

ใครสั่งใครสอนให้เจ้าพูดกับข้าแบบนี้?!

ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอก

หรือว่าการที่ข้าตั้งใจมาเย็ดหีร่านๆ ของเจ้า

ยังไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่อีกเหรอ?

ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นหรอก

ท่านเจ้าสำนักสั่งให้ข้านำสิ่งนี้มามอบให้เจ้า

นี่เป็นสิ่งที่เจ้าสำนักของเรายื้อสู้เพื่อเจ้าเลยนะ

แต่สุดท้ายจะรักษาสำนักกระบี่ไว้ได้หรือไม่

ก็คงต้องขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเองแล้วล่ะ

ฝากขอบคุณท่านเจ้าสำนักของพวกเจ้าด้วย

แล้วเจ้าจะขอบคุณข้ายังไงล่ะ หืม?

วันนี้ดึกมากแล้ว

เจ้ารีบกลับไปรายงานความเถอะ

ข้ายังมีธุระอื่นที่ต้องไปจัดการอีก -เหอะ!

ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าสำนักมีคำสั่งอื่นล่ะก็

ข้าอยากจะเย็ดเจ้าทั้งคืนจริงๆ!

ถ้าเย็ดจนเจ้าครวญครางอ้อนวอนขอชีวิตไม่ได้ล่ะก็

ข้าจะยอมทำลายตบะบารมีตลอดชีวิตของข้าทิ้งซะเลย!

ฮ่าๆๆ ซ่างกวนโหย่ว ไม่ต้องออกมาส่งหรอกนะ!

แม่นางซ่างกวน

วันหน้าเรายังมีเวลาอีกยาวนาน!

เจ้าออกมาเถอะ

เจ้าเห็นหมดแล้วสินะ?

หากข้าบอกว่าไม่เห็น ท่านจะเชื่อไหม?

ไม่เชื่อ

เช่นนั้นท่านคิดจะฆ่าข้าปิดปากไหม?

อาจารย์เคยบอกไว้

กระบี่ไม่ได้มีไว้ไล่เข่นฆ่าผู้ที่อ่อนแอกว่า ทำไมกัน?

เพราะท่านมันไร้ค่าไง -ท่านก็รู้ว่าข้าไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้

งดงามไหมล่ะ?

พวกผู้ชายอย่างพวกเจ้าไม่อยากได้มันกันทุกคนหรอกหรือ?

อยากเอากับข้าไหมล่ะ?

ท่านยังไม่ได้ตอบคำถามข้าเลยนะ

ตั้งแต่เด็กข้าก็เป็นอัจฉริยะในการบำเพ็ญเพียร

เจ็ดขวบฝึกกระบี่

สิบขวบเข้าสู่วิถี

ยามนี้บรรลุถึงขอบเขตฮวาจิ้งแล้ว

ข้าคือเทพธิดากระบี่เพียงคนเดียวในราชวงศ์ซวนหยวน

เก่งกาจมากเลยครับ

แต่ทว่า...

หากอาจารย์ของข้ามาเห็นข้าในสภาพแบบนี้ยามนี้

คงจะต้องผิดหวังมากแน่ๆ

อาจจะใช่ครับ

เจ้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกันเหรอ?

บอกเหตุผลข้าหน่อยได้ไหม?

สมัยที่เจ้าอยู่ตระกูลฟ่าน

ไม่มีใครเคยเล่าเรื่องการบำเพ็ญเพียรให้ฟังเลยเหรอ?

ไม่เคยมีใครพูดถึงเลยครับ

มิน่าเล่าเจ้าถึงได้ยอมเข้าร่วมสำนักกระบี่

เจ้าไม่รู้หรืออย่างไร

ว่าสำนักกระบี่ใกล้อยู่ในจุดสิ้นสูญล่มสลายแล้ว?

สำนักกระบี่ล่มสลาย? เพราะเหตุใดหรือ?

วังหานเป็นหนึ่งในสำนักกระบี่เพียงไม่กี่แห่ง

ที่ยังหลงเหลืออยู่ในราชวงศ์ซวนหยวน

วังหานเคยเป็นถึงผู้นำของหกสำนักใหญ่

แต่นั่นมันเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว

ยามนี้

ไม่เพียงแต่ราชวงศ์ซวนหยวนสายหลักจะกดขี่กวาดล้างสำนักกระบี่อย่างหนัก

กระทั่งตำหนักสวรรค์บนลอยฟ้าแห่งนั้น

ถึงกับจัดให้สำนักกระบี่กลายเป็นสำนักฝ่ายมารโดยตรง

แม้ขอบเขตฮวาจิ้งจะแข็งแกร่งมากอยู่แล้ว

แต่หากต้องไปต่อกรกับคนพวกนั้นจริงๆ

การล่มสลายก็เป็นแค่เรื่องชั่วพริบตาเดียว

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?

เรื่องมันซับซ้อนเกินไป

พูดกับเจ้าก็คงอธิบายให้กระจ่างยาก

สรุปก็คือยามนี้สำนักของเราตกอยู่ในขั้นวิกฤตอย่างยิ่ง

หนึ่งในหกสำนักใหญ่อะไรกัน

มันล่มสลายไปตั้งนานแล้ว

ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น

สิบปีก่อนสำนักเรายังมีคนหลายร้อยคน

ยามนี้เหลือแค่พวกเจ้าสามคนแล้ว

มันไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องสำนักกระบี่ในคืนนี้หรอก

ข้ารู้ว่าท่านมีความทุกข์ลำบากใจ

ความจริงแล้วคนอื่นจะทำอย่างไรมันไม่สำคัญหรอกครับ

ไม่ว่าวิถีกระบี่จะตกต่ำลงเพียงใด

ข้าก็จะสืบทอดเชื้อไฟนี้ต่อไปเรื่อยๆ อย่างแน่นอน

เพราะเหตุใด?

เพราะนี่คือวิถีเต๋าที่อาจารย์ทิ้งไว้ให้ข้า

ไม่ว่าจะอย่างไรข้าก็ต้องสืบทอดมันต่อไปให้ได้

บางทีอาจารย์ของท่านอาจจะยอมให้ท่านละทิ้งวิถีกระบี่ไปเลย

ยังดีกว่าต้องเห็นท่านตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ตอนนี้เสียอีก -ไม่!

ข้าเป็นศิษย์เพียงคนเดียวของเขา

การปกป้องวิถีเต๋าของเขา

ก็คือความหมายของการมีชีวิตอยู่ทั้งหมดของข้าในยามนี้

เช่นนั้นถ้าหาก...

ข้าหมายถึงถ้าหากวิถีเต๋าของอาจารย์ท่านมันผิดล่ะ?

ถูกผิดของเขา ไม่เกี่ยวกับความยึดมั่นยึดถือของข้า

ครั้งก่อนท่านบอกพวกเราว่า

อาจารย์ของท่านเหลือเวลาอีกยี่สิบปีถึงจะออกจากด่านได้

ทำไมคนพวกนั้นถึงยังกล้าอหังการขนาดนี้

ข่มเหงวิถีกระบี่?

การกวาดล้างข่มเหงวิถีกระบี่เป็นความประสงค์ของคนพวกนั้น

บนตำหนักสวรรค์ลอยฟ้า

พวกเขาราวกับได้รับข่าวคราวบางอย่าง

ขัดขวางหรือทำลายการออกจากด่านของอาจารย์ข้าได้

เรื่องรายละเอียดลึกๆ ก็ไม่อาจรู้ได้แล้ว

เรื่องในคืนนี้เจ้าทำเป็นไม่เห็นไปเสียก็พอ

ข้าจะไม่ตำหนิต่อว่าเจ้าหรอก

วิถีกระบี่ที่ให้เจ้าบำเพ็ญยามนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้ว?

ข้าจะตรวจดูการบ้านเสียหน่อย

ข้าค่อนข้างโง่เขลาเขลาปัญญาครับ

เข้าไม่ถึงเคล็ดวิธีเสียที

การบำเพ็ญเพียรแต่เดิมก็ขึ้นอยู่กับสวรรค์ประทานให้อยู่แล้ว

หากสามารถก้าวขึ้นสู่สะพานอายุวัฒนะนั้นได้ก็ย่อมดีที่สุด

หากไม่ได้ก็อย่าได้ฝืนบังคับตัวเองเลย

ทว่าเจ้าห้ามยอมแพ้เด็ดขาดนะ

หากเจ้ามีข้อสงสัยในการบำเพ็ญเพียรประการใด

ตรงมาถามข้าที่วังปี้ลั่วได้เลย

ครับ ท่านอาจารย์... หืม ยอมเรียกข้าว่าอาจารย์แล้วหรือ?

ข้า...

ละอายใจที่ไม่คู่ควรเป็นอาจารย์คน

ท่านคืออาจารย์ที่ดีที่สุดครับ

ท่านคืออาจารย์ที่ดีที่สุดครับ

ท่านคืออาจารย์ที่ดีที่สุดครับ

ท่านคืออาจารย์ที่ดีที่สุดครับ

ข้าตาฝ้ายวนไปเองหรือเปล่านะ?

ทำไมเมื่อครู่นี้เพียงชั่วแวบเดียว ข้าถึงหวนนึกถึงอาจารย์ขึ้นมาได้?

ไม่ ไม่มีทาง

อาจารย์ยังกักตัวบำเพ็ญเพียรอยู่เลย

แต่จดหมายที่หอหยินหยางมอบให้ท่านฉบับนั้นคืออะไรหรือ?

ทำไมท่านถึงต้องยอมแลกด้วยสิ่งตอบแทนใหญ่หลวงขนาดนั้น?

ข้าปล่อยให้สำนักกระบี่ถูกถอดชื่อออกไม่ได้

ข้าก็เลยไปหาเจ้าหอจี้แห่งหอหยินหยาง

ข้าพวกรู้ว่าเขาชอบข้ามาก

แถมยังมีพฤติกรรมพิศดารอยู่บ้าง

ดังนั้น... ดังนั้น...

ท่านก็เลยยอมตกเป็นของเขา

แล้วแลกเอาสิ่งที่สามารถรักษาฐานะของสำนักกระบี่ไว้ได้ฉบับนี้มา

จดหมายของหอหยินหยางน่ะ

เจ้าหอเป็นสำนักสาขาในสังกัดของวังเทพบำเพ็ญฟู่อวี่

ดังนั้นในโลกมนุษย์จึงมีฐานะสูงส่งเหนือผู้คนอย่างยิ่ง

หาก...

คราวนี้สำนักกระบี่ยังคงไม่ได้อันดับที่ดีอีกล่ะก็

หากมีจี้เทียนคอยช่วยเหลือให้

ก็ยังพอค้ำชูต่อไปได้อีกห้าปีข้างหน้า

แล้วอีกสามห้าปีที่เหลือจะทำอย่างไรเล่า?

ท่านจะรอจนอาจารย์ของท่านออกจากด่านได้อย่างไร?

คำว่าอันดับที่ดีของท่าน หมายถึงอันดับที่เท่าไหร่หรือ?

แปดอันดับแรก... แปดอันดับแรก?

เรื่องนี้มันยากมากหรือครับ?

เก้าขอบเขตแห่งการบำเพ็ญเพียร

อันนีอยู่ขอบเขตสาม

อาตี๋ลี่อยู่ขอบเขตสี่

ความจริงอายุน้อยขนาดนี้นับว่าไม่ง่ายแล้ว

แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่ายามนี้ในบรรดาหกสำนักใหญ่

ศิษย์อัจฉริยะเยาว์วัยที่สุดอยู่อันดับขอบเขตไหน? -ไม่ทราบครับ

ขอบเขตขั้นที่เจ็ด

เซียวหวัง ศิษย์อัจฉริยะเยาว์วัยแห่งสำนักเซวน

บรรลุถึงขอบเขตขั้นที่เจ็ดแล้ว

ระหว่างขั้นหกกับขั้นเจ็ดขวางกั้นดั่งเหวลึก

ทว่าเขากลับข้ามผ่านมันไปได้ตั้งแต่อายุน้อยเพียงนี้

ข้าตอนอายุเท่าเขายังเทียบเขาไม่ได้เลย

เมื่อครู่นี้เปิดให้ดูเจ้าก็ไม่ยอมดู

ยามนี้มองอะไรอยู่?

ข้ากำลังมอง...

อาจารย์คนสวยครับ

เจ้า...

อาจารย์คนสวยของข้า

พวกเรามาเดิมพันกันหน่อยดีไหมครับ?

ปล่อยนะ!

เดิมพันว่าข้าจะช่วยท่านคว้าอันดับมาให้ได้

แต่ท่านต้องรับปากข้าเรื่องหนึ่ง

เจ้า?

ใครมอบความมั่นใจให้เจ้ากัน?

จะพนัน...

หรือไม่อยากพนันครับ?

ข้ารับปากเจ้า

แล้วถ้าหากเจ้าคว้าอันดับมาไม่ได้ล่ะ?

ข้าไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลยครับ

จำสัญญาของพวกเราไว้ให้ดีนะ

คุณหนู ได้เวลา 돌아กลับหอแล้วเจ้าค่ะ

นี่มันฝึกกระบี่ภาษาอะไรกัน

ชัดๆ ว่าเด็กน้อยหยอกเล่นกันชัดๆ

ยังดีที่อาตี๋ลี่ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว

หากสามารถเข้าสู่ขั้นห้าได้จริง

สำนักก็คงพอมีความหวังขึ้นมาบ้าง

ศิษย์พี่ฟ่าน ท่านก็ไม่ฝึกกระบี่เหมือนกันเหรอ?

ดีจังเลย คุยเป็นเพื่อนข้าหน่อยสิ!

เฮ้อ ฝึกกระบี่น่าเบื่อจะตายไป

สู้ดูเมฆไม่ได้หรอก

แต่ท่านหน้าตาดีขนาดนี้

ไม่ดูเมฆมานั่งดูท่านก็ไม่เลวเหมือนกันนะ!

หนังสือคร่ำครึเล่มเดียว

เจ้ากลับอ่านไม่จบเสียทีตั้งนานขนาดนี้

เหอะ หากไม่ใช่เพราะยามนี้สำนักเราไม่มีคนแล้วล่ะก็

ข้าคงขอให้อาจารย์ขับไล่เจ้าออกจากสำนักไปตั้งนานแล้ว!

เจ้าอย่าได้ดูเบามันเชียวนะ

หนังสือเล่มนี้มีความรู้ภูมิปัญญาอันยิ่งใหญ่อยู่ข้างในนะ

ไม่เห็นรู้สึกเลย! ข้าดูเจ้านะ

แท้จริงแล้วไม่มีความสนใจในการฝึกกระบี่เลยแม้แต่น้อย

วันๆ ไม่ทำอะไร เอาแต่กินกับนอนขี้เกียจไปวันๆ

ช่างไม่คุ้มค่ากับความตั้งใจอบรมสั่งสอนของอาจารย์พวกเราเลยจริงๆ!

เรื่องนี้ยังโดนเจ้าดูออกอีกเหรอเนี่ย?

ข้าไม่ชอบฝึกกระบี่จริงๆ นั่นแหละ อืม...

แล้วเจ้าชอบอะไรล่ะ?

ข้าชอบฝนฤดูใบไม้ผลิ

ฟ้าร้องฤดูร้อน ลมฤดูใบไม้ร่วง หิมะฤดูหนาว

ถุยๆๆ! พวกเราเป็นคนฝึกกระบี่นะ

อย่ามาทำเป็นดัดจริตเสแสร้งเหมือนพวกบัณฑิตหน่อยเลย

แสร้งทำเป็นลึกลับซับซ้อน

ข้าก็ยังชอบกระบี่อยู่นะ

แค่ไม่ชอบฝึกกระบี่เท่านั้นเอง

ผีสิจะเชื่อเจ้า!

เจ้าต้องมีวัตถุประสงค์ซ่อนเร้นที่ไม่กล้าบอกใครแน่ๆ

ไม่อย่างนั้นก็ต้องเป็นสายสืบของสำนักอื่น!

ข้าเห็นว่าเจ้าก็ไม่ได้โง่นี่นา

เช่นนั้นเจ้า...

หรือว่าเจ้าชอบอาจารย์เหรอ?

นี่!

เจ้าน่ะ... มีพรสวรรค์สูงมากนะ

สูงกว่าที่เจ้าคิดไว้เยอะแยะมากมายนัก

อย่าเอาแต่คิดเรื่องไร้สาระพวกนี้ทั้งวันเลย

การบำเพ็ญเต๋าคือการบำเพ็ญจิตใจ

อย่ายึดติดกับความรักทางโลกมนุษย์เลย

มันจะกลายเป็นความยึดติดฝังใจหรือมารในจิตใจเอาได้

การแสวงหามหาเต๋าต่างหากที่...

ศิษย์น้องเล็กพึ่งเข้าสำนักมาอย่างเจ้าจะไปรู้อะไร!

เชอะ!

เชื่อข้าสิ เจ้าสามารถก้าวไปได้ไกลมากแน่ๆ

อย่างน้อยข้าก็ยังรู้จักฝึกกระบี่บ้างนะ

แล้วเจ้าล่ะ ไม่รู้จักไปฝึกตรงลานกระบี่บ้างรึไง?

อาจารย์มาเห็นเข้าอย่างน้อยก็ยังพอสบายใจขึ้นมาบ้าง นี่!

ศิษย์พี่คุยกับเจ้านะ เหอะ!

เฮ้อ เจ้าไม่รู้หรอก

ว่าหลายปีมานี้อาจารย์ต้องลำบากลำบนขนาดไหน

เฮ้อ คนดีๆ อย่างอาจารย์ไม่ควรมารับกรรมแบบนี้เลย

จริงสิ ทั้งหมดเป็นเพราะปรมาจารย์วิถีกระบี่น่าฆ่าทิ้งคนนั้นแท้ๆ!

ยามนี้ตัวเองกลับสบาย หนีไปหมดเรื่องหมดราวคนเดียว

ทิ้งให้คนรุ่นหลังคอยตามเก็บกวาดเรื่องวุ่นวายให้

ท่านปรมาจารย์ทำไม่ถูกต้องจริงๆ นั่นแหละ อืม...

วิถีกระบี่อันดับหนึ่งแล้วอย่างไร?

อันดับหนึ่งในใต้หล้าแล้วอย่างไร?

เขาไม่คู่ควรเป็นอาจารย์ของอาจารย์เลยสักนิด!

วิถีกระบี่ทำไมถึงตกต่ำกลายเป็นมารขนาดนี้ได้นะ?

ได้ยินว่าเมื่อก่อนรุ่งเรืองมากเลยนี่นา

ข้าเหมือนจะเคยได้ยินอาจารย์พูดถึงอยู่นะ

คล้ายกับว่ามีคนวางค่ายกลกับดักความตายไว้ให้สืบทอดอาจารย์ของอาจารย์

รายละเอียดลึกๆ ข้าก็ไม่ชัดเจนแล้วล่ะ

เอาเป็นว่า

ยามนี้

พวกผู้มีอำนาจของฟู่อวี่เกลียดสำนักกระบี่ที่สุด

ทั้งต่อหน้าและลับหลังคอยกดขี่กวาดล้างสำนักกระบี่ทุกวิถีทาง

แล้วฮ่องเต้สุนัขแห่งราชวงศ์ซวนหยวนของพวกเรา

เพื่อประจบประแจงอิทธิพลของฟู่อวี่

ก็เลยพลอยจะจัดการสำนักกระบี่ให้มลายสิ้นไปด้วย

แม้ว่าอาจารย์จะเป็นยอดเซียนกระบี่ขอบเขตฮวาจิ้ง

ทว่าเหนือกว่าขอบเขตฮวาจิ้งก็ยังมีขอบเขตทงเซิ่งอีกนะ!

ผู้มีอำนาจแห่งฟู่อวี่คือใครหรือ?

จำไม่ค่อยได้ เหมือนจะแซ่อินนะ

เป็นเขาจริงๆ ด้วย

ราชวงศ์ซวนหยวนยังไงก็เป็นถึงราชวงศ์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกมนุษย์

ทำไมต้องตั้งใจไปประจบประแจงฟู่อวี่ด้วย?

เมื่อก่อนเจ้าไปหูตาคับแคบมาจากไหนกันเนี่ย?

ทำไมหรือ?

เจ้าอย่าบอกนะว่าไม่รู้ว่าเขตแดนเหนือที่สับสนวุ่นวายมาโดยตลอดน่ะ

เมื่อสิบปีก่อนมีจอมมารเกิดขึ้นมาตนหนึ่ง

ไม่เพียงแต่รวบรวมเขตแดนเหนือเป็นหนึ่งเดียว

ยังรวมกำลังของสามเผ่าปีศาจใหญ่เข้าด้วยกัน

สั่งสมกำลังบารมี

สร้างภัยคุกคามใหญ่หลวงต่อราชวงศ์ซวนหยวน!

จอมมาร?

ในฐานะคนที่เคยไปเขตแดนเหนือมาก่อน

เขาย่อมรู้อยู่แล้วว่าเขตแดนเหนือสับสนวุ่นวายเพียงใด

สามเผ่าปีศาจใหญ่แบ่งแยกอำนาจปกครองตนเอง

มักจะมีศึกสงครามปะทุขึ้นเสมอ

และมวลชนเผ่าปีศาจก็มีมากมายจนนับไม่ถ้วน

ดังนั้นต่อให้เป็นฟู่อวี่ก็ไม่อาจทำอะไรเขตแดนเหนือได้เลย

สามราชาราชันปีศาจพวกนั้นล้วนเป็นยอดฝีมือขั้นพลังสูงส่งยิ่งนัก

ยามนี้กลับมีปีศาจตนหนึ่งมารวบรวมเขตแดนเหนือเป็นหนึ่งเดียวได้...

แท้จริงแล้วเป็นคนประเภทไหนกันถึงได้มีความสามารถเช่นนี้?

แม้แต่ตัวเขาเอง

ก็พลอยอยากจะเจอหน้าสักครั้งขึ้นมาทันใด

เหลือเวลาอีกสี่เดือนก็จะถึงงานประลองเต๋ามหาโลกแล้ว

เจ้าไม่อยู่เตรียมตัวจริงๆ เหรอ?

ยังไงซะก็อย่าทำให้ขายหน้าสำนักจนเกินไปนักล่ะ!

ข้าขี้เกียจน่ะ

ความจริงแล้วข้ายังเก่งกาจมากนะ

อืม รู้ว่าโกหกหลอกลวง!

เจ้าไม่ได้ฝึกเลยสักนิด

ขี้เกียจจนจะตายแล้วนะเจ้าน่ะ!

นับวันยิ่งลามปามไม่รู้จักปีอายุน้อยลงไปทุกที

ไม่เชื่อข้าจะสอนเจ้าสามกระบี่

รับรองว่าสั่นสะเทือนปฐพีสยบใต้หล้าแน่!

อืม...

แต่ว่าเรื่องนี้ห้ามเจ้าเอาไปบอกอาจารย์เด็ดขาดนะ

ไม่อย่างนั้นวันหน้าศิษย์น้องเล็กจะไม่สอนเจ้าอีกแล้ว จะเอาไง?

ใครสนกันล่ะ!

เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่เรียน?

ศิษย์น้องเล็ก เจ้ารีบหาที่หลบซ่อนตัวเร็วเข้า! อ้าว

เพราะอะไรหรือ?

เมื่อครู่นี้ข้าอยู่ตรงลาน

ประลองกระบี่ ฝึกวิชากระบี่ที่เจ้าสอนข้าอันนั้น

วิชากระบี่อันนั้นมันประหลาดมากจริงๆ

ข้าฝึกตั้งหลายครั้งก็ยังจับหลักไม่ได้เสียที

แล้วข้าก็ไม่ได้สังเกตว่าอาจารย์เดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่!

เรื่องนี้คงไม่หรอกมั้ง

นางน่าจะเห็นแค่ท่าเดียวเท่านั้นแหละ

ทว่าพออาจารย์เห็นเข้าดูเหมือนจะโกรธมากเลย

ถามข้าว่านี่ใครเป็นคนสอน

สภาพของอาจารย์ตอนนั้นน่ากลัวมากเลยล่ะ

ข้า... ข้าก็เลย... อืม ฟ่านหาง!

เจ้าออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้!

ตามข้ามา

กระบี่ของอันนี เจ้าเป็นคนสอนใช่ไหม?

เช่นนั้นเจ้าก็ควรรู้

ว่าวิชากระบี่นั้นเป็นกระบี่ฝ่ายมาร!

"กระชันบรรพตชูจันทรา"

คนที่บัญญัติกระบี่กระบวนนี้ขึ้นมา

คือประมุขพรรคมารรุ่นแรกเมื่อสามพันปีก่อน

อานุภาพการต่อสู้ของกระบี่กระบวนนั้นสูงส่งยิ่งนัก

สภาวะการฆ่าฟันสังหารเข่นฆ่ารุนแรงจนถึงขั้นสยดสยองน่ากลัว!

ผู้ฝึกกระบี่นับไม่ถ้วนต้องธาตุไฟเข้าแทรกเพราะฝึกกระบี่กระบวนนี้

จนนำไปสู่มหันตภัยครั้งใหญ่เมื่อพันปีก่อน

กระบวนท่านี้ถูกจัดให้อยู่ในสี่มหาเวทต้องห้าม

ทว่าก็ยังคงมีผู้ฝึกกระบี่ที่ไม่อาจต้านทานกิเลสยั่วยวนได้

ดึงดันที่จะบำเพ็ญเพียรให้ได้

เหตุใดต้องไปฝึกวิชานอกลู่นอกทางพวกนี้ด้วย!

คุกเข่าลงซะ!

เจ้าคิดตกเมื่อไหร่

ก็ค่อยมาหาข้าที่วังปี้ลั่วเมื่อนั้น

ใต้ฟ้าบ่มเพาะเพียงกระบี่เดียว

เหตุใดจึงต้องแบ่งแยกเป็นฝ่ายธรรมะหรือฝ่ายมารด้วยเล่า?

วิถีกระบี่มีจิตวิญญาณ

ไม่อาจเร่งร้อนเอาแต่ผลประโยชน์เฉพาะหน้า

จิตใจของเจ้าบิดเบี้ยวเอนเอียงไปแล้ว

คุกเข่าลงซะ!

คิดตกเมื่อไหร่

ก็ค่อยมาหาข้าที่วังปี้ลั่วเมื่อนั้น

แม่หนูน้อยนี่กล้าดีขึ้นเยอะเลยนะ!

ถึงขั้นกล้าทำกับอาจารย์อย่างข้าแบบนี้

ไว้ฟื้นฟูพลังตบะกลับมาได้เมื่อไหร่

ถ้าไม่ตีตูดเจ้าให้แตก ลายชื่อข้าจะยอมเขียนถอยหลังเลยคอยดู!

ศิษย์น้อง กินไหม?

ไม่กิน

แล้วอันนี้กินไหม?

ไม่กิน

กินสักชิ้นเถอะน่า

ศิษย์พี่

ข้านึกถึงคนๆ หนึ่งอยู่

"คนๆ หนึ่ง" คือใครเหรอ?

เจ้าก็ชอบเจียงฮันนาเหมือนกันเหรอ?

อ๊ะ...

ไม่ใช่ครับ

อายุน้อยแค่นี้ เจ้าสามารถวาจาสิทธิ์ให้เป็นจริงได้แล้วเหรอ?

เจียงฮันนาคนนั้นยามนั้นชอบตัวเองมากจริงๆ นั่นแหละ

ศิษย์พี่

ศิษย์พี่

เจ้ากินสักชิ้นสิ นี่ข้าลงมือทำเองกับมือเลยนะ

ตั้งแต่ข้าโตมาขนาดนี้

เป็นครั้งแรกเลยนะที่ทำของกินให้เด็กผู้ชายกินน่ะ!

งั้นก็เยี่ยมเลยครับ

แม้ว่ายัยหนูนั่น...

อาจารย์จะไม่ให้เจ้าฝึก

แต่เจ้าเชื่อข้าสิ

ตั้งใจฝึกกระบี่กระบวนนี้ให้ดีๆ

ศิษย์น้องไม่หลอกเจ้าหรอก

คารวะท่านอาจารย์

นี่เป็นขนม

ที่อันนีตั้งใจเตรียมไว้ให้อาจารย์เป็นพิเศษค่ะ

ไม่ต้องคุกเข่าแล้ว

ตามข้ามา

อ๊าย อ๊าย

เจ้ายังเดินไหวไหม?

ข้าเดินไม่ไหวแล้ว เจ้าจะอุ้มข้าไหมล่ะ?

ไม่ได้นะ ไม่ได้! ยังไงเจ้าก็เป็นเด็กผู้ชายนะ!

อาจารย์...

อาจารย์...

แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าไปเรียนวิชากระบี่นี้มาจากที่ใด

แต่ต่อจากนี้ห้ามนำมาใช้อีก หรือถ่ายทอดให้ผู้อื่นเป็นอันขาด!

ค่ะ ศิษย์จะจดจำไว้ให้ดี

มองให้กว้างแล้วคัดเอาแต่แก่น

สั่งสมให้เปี่ยมล้นแล้วค่อยๆ ปลดปล่อย ไม่ว่าจะอย่างไร

เจ้าต้องขยันศึกษาพากเพียรฝึกฝนอยู่เสมอ

ยามนี้ผู้ที่ฝึกฝนกระบี่มีเหลืออยู่น้อยเต็มทีแล้ว

ล้วนพึ่งพาเพียงจิตยึดมั่นเดียวในการค้ำชูไว้

ก็หวังว่าเจ้าจะสามารถกลายเป็นกระบี่แห่งจิตใจ เล่มหนึ่งของขอบเขตเฉียงหมิงได้นะ

อาจารย์...

ข้าก้าวข้ามผ่านด่านนั้นได้แล้วล่ะ!

เจ้าบรรลุเข้าสู่กระบี่ขั้นที่หนึ่งแล้ว!

ฟ่านหางมีทะเลแห่งปราณอันไพศาล เป็นต้นกล้าที่ดีแท้ๆ

แต่ทำไมกลับไม่มีพลังลมปราณหมุนเวียนเลยสักนิดล่ะ?

ทำไมข้าถึงดูไม่ออกกันนะ?

เฮ้อ ช่างเถอะ

ส่วนใหญ่คงจะโกหกหลอกข้า น่าเสียดายจริง

นี่ยังคุกเข่าไม่พออีกเหรอ?

ยังกล้ามาโกหกหลอกข้าอีก!

ทำไมใครต่อใครก็เข้าวังตำหนักของท่านได้ตามใจชอบเลยล่ะ?

ทำไมล่ะ?

ฟังดูเหมือนจะไม่ค่อยต้อนรับข้าเลยนะ

ท่านเจ้าเต๋าอิน

ท่านเจ้าหอจี้มีอะไรฝากมาสั่งการหรือเปล่าครับ?

แม่นางเสียน มิสู้น้ายมาอยู่หอหยินหยางของพวกเราดีกว่า

ด้วยสติปัญญาพรสวรรค์ของแม่นางเสียน ย่อมได้รับต้อนรับอย่างดีจากท่านเจ้าหอแน่

หากไม่ใช่เพราะท่านเจ้าหอของเราคำนึงถึงเยื่อใยความสัมพันธ์เก่าก่อนล่ะก็

หลังจบงานประลองเต๋ามหาโลกคราวนี้

เกรงว่าสำนักกระบี่คงต้องถูกถอดชื่อออกจากราชวงศ์แน่

ดังนั้นเจ้าน่าจะรู้ว่าควรรักษามันไว้อย่างไรนะ?

ข้ากับท่านเจ้าหอจี้มีข้อตกลงกันอยู่แล้ว

ไม่ต้องให้ท่านเจ้าเต๋ามาเป็นกังวลหรอก

ข้าคนนามอินในฐานะเจ้าเต๋าแห่งหอหยินหยาง

กระดาษสัญญาฉบับนี้มอบให้เจ้าได้

ข้าคนนามอินก็สามารถทำให้มันกลายเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่าได้เช่นกัน!

เจ้าตัวน้อย

ดึกดื่นป่านนี้ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ในตำหนักที่นอน

ของอาจารย์เจ้าได้ล่ะ? คงไม่ใช่ว่า... ฮ่าๆๆๆๆๆ!

ข้ารู้ว่าท่านคอยปกป้องข้าอยู่

แต่ข้าในฐานะอดีตยอดกระบี่อันดับหนึ่งแห่งเฉียงหมิง

ยามนี้ทำได้แค่ยืนมองดู

ศิษย์ของตนถูกย่ำยีอัปยศหรือ?

วิชาหยินหยางเน้นย้ำเรื่องการเก็บเกี่ยวหยินหยาง

และการบำเพ็ญจนบรรลุขอบเขตอย่างข้า

ยิ่งต้องการเตาหลอมเกื้อหนุนที่ดีกว่าเดิม

คนทั้งโลกต่างก็รู้ว่าแม่นางเสียนมีขั้นพลังสูงที่สุด

ประกอบกับกายาแห่งกระบี่โดยกำเนิด

การบำเพ็ญเพียรย่อมเหนือกว่าหญิงสาวทั่วไปนับเท่าตัว

ไม่อนุญาต!

คาดว่าเงื่อนไขที่เจ้าแลกเปลี่ยนกับท่านเจ้าหอของเรา

ก็คือข้อนี้ใช่ไหมล่ะ?

เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเจ้าหอของพวกเจ้า

เพียงฟังคำพูดเจ้าแค่คำเดียว

ก็จะยอมละทิ้งข้อตกลงของพวกเราน่ะ?

ขอบคุณครับ

โหย่วเอ๋อร์...

เข้าใจแล้ว

ดูท่าข้าจะเดิมพันถูกจริงๆ ด้วย ฮ่าๆๆๆๆ!

ฟ่านหาง

เจ้าไปนอนก่อนเถอะนะ

ไม่ต้องหรอก

ตัวข้าชอบกระทำ

เรื่องประเภทนี้ยามที่มี

คนคอยจ้องมอง คนผู้นี้เป็นศิษย์ของแม่นางเสียน

เช่นนั้นก็ยิ่งดีเลยสิ

ถือโอกาสสั่งสอนชี้แนะเสียหน่อย

แล้วแต่ท่านเจ้าเต๋าจะชอบเถิด

เมื่อครู่นี้ยังคิดจะลงมือกับข้าใช่ไหม?

มิกล้าค่ะ

ข้าเป็นถึงเจ้าเต๋าที่มีตำแหน่งในหอหยินหยางเป็นรองแค่

ท่านเจ้าหอและคุณหนูเท่านั้นนะ

เจ้ารู้ไหมว่าจุดจบของการขัดขืนข้าเจ้าเต๋าผู้นี้คืออะไร?

โหย่วเอ๋อร์ผิดไปแล้วค่ะ

โปรดท่านเจ้าเต๋าได้ลงโทษด้วย

ยามนี้รู้สึกเหมือนทั้งตัวกำลังล่องลอยเคลิบเคลิ้มแล้วใช่ไหม?

วางใจเถอะ อาคมสะกดนี้

มีเพียงท่านเจ้าหอกับพวกข้าสามเจ้าเต๋าเท่านั้นที่รู้

แม่นางเสียนสมเป็นผู้มีตบะบารมีสูงส่งจริงๆ

คนธรรมดาทั่วไปคงกลั้นไม่อยู่ราดออกมาตั้งนานแล้ว

แต่ทำแบบนี้ถึงจะน่าสนุกไม่ใช่เหรอ ฮ่าๆๆ!

แม่นางเสียนทำอะไรเนี่ย?

อืม...

แล้วยามนี้แม่นางเสียนอยากจะทำอย่างไรล่ะ?

ขอร้องท่านเจ้าเต๋าลงโทษโหย่วเอ๋อร์ที

ย่ำยีเล่นเรือนร่างของโหย่วเอ๋อร์ตามใจชอบ

อยากทำอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น ฮ่าๆๆๆๆ!

ไม่ๆๆ เจ้าต้องบอกข้าสิว่าเจ้าอยากทำอย่างไรน่ะ?

โปรดท่านเจ้าเต๋าตีโหย่วเอ๋อร์ทีค่ะ

ตีตรงไหนล่ะ?

พูดออกมาเองสิ

โปรดท่านเจ้าเต๋า

ตีตูดของโหย่วเอ๋อร์ทีค่ะ

แม่นางเสียนนี่วิปริตพิศดารจริงๆ เลยนะ

แม้ข้าคนนามอินจะไม่ค่อยอยากทำเท่าไหร่

แต่ในเมื่อแม่นางเสียนขอร้องอ้อนวอนขนาดนี้แล้ว

เช่นนั้นข้าคนนามอินก็ขอรับไว้ด้วยความยินดีแล้วกัน!

อ๊าง!

ยอดเซียนกระบี่หญิงผู้เกรียงไกร

กลับถูกโดนจับตีตูดเหมือนเด็กน้อยแบบนี้

เรื่องนี้ถ้าหลุดแพร่งพรายออกไปล่ะก็

พวกคนที่แอบหลงรักเจ้าอยู่

เกรงว่ายังไงก็คงไม่อยากจะเชื่อแน่ๆ!

เจ็บ! หยุดมือที!

อย่า... เจ็บ!

เบาลงหน่อย...

อย่าหยุดนะ!

แค่โดนตีตูดก็แฉะเยิ้มขนาดนี้แล้วเหรอ?

ดูท่าพวก "เทพธิดาผู้บริสุทธิ์เหนือโลก" อะไรนั่น

ก็แค่เรื่องลือพูดกันไปเองทั้งนั้น

ข้าดูแล้วก็แค่เซียนกระบี่ร่านรักไร้ศีลธรรมช่างไวต่อความรู้สึกคนหนึ่งเท่านั้นแหละ!

แต่ว่าการลงโทษแค่นี้ยายยังไม่พอหรอกนะ

วางใจเถอะ

อีกเดี๋ยวเจ้าจะได้เสียวซ่านแทบตายเลยล่ะ!

นี่เป็นมุกวิเศษที่ผ่านการเข้าออกประตูหลัง

ของ หญิงสาวมาแล้วถึงเก้าสิบเก้าคน

วันนี้ได้เข้าสู่ตำหนักเซียนของแม่นางเสียน

ของวิเศษของข้าชิ้นนี้ก็จะเป็นอันเสร็จสมบูรณ์แล้ว!

ฮ่าๆๆๆๆ!

ฮ่า!

อย่าเพิ่งรีบร้อน ยังมีอีกนะ!

ได้ยินมาว่าตำหนักเซียนของแม่นางเสียน

สามารถกลืนกินท่านเจ้าสำนักจนเสียวซ่านแทบตายได้

แทบตายได้

มุกวิเศษเก้าเม็ดของข้านี้ก็ย่อมไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว

วันนี้ข้าจะใช้ตำหนักเซียนแห่งนี้

เบิกเนตรมุกวิเศษทั้งเก้าเม็ดของข้าให้หมด!

กลืนเข้าไปถึงเม็ดที่หกแล้ว!

สมเป็นแม่นางเสียนจริงๆ!

ตำหนักเซียนเก่งกาจสมคำเล่าลือจริงๆ

หญิงสาวทั่วไปแค่เม็ดที่สี่ก็ขีดจำกัดแล้ว

ขอร้องล่ะ

เสียบเข้ามา ทำร้ายข้าให้สืบสานสืบพันธุ์ที!

หากแม่นางเสียนกลืนมุกวิเศษของข้าได้แค่หกเม็ดล่ะก็

เช่นนั้นคงกลืนมังกรยักษ์ของท่านเจ้าสำนักไม่ลงแน่

ฮ่าๆๆๆๆ!

นึกไม่ถึงเลยว่าแม่นางเสียนจะรุกหนักขนาดนี้!

อ๊าง!

วันนี้เชิญแม่นางเสียนลองลิ้มรสดู

ว่าของข้าจะถูกปากแม่นางเสียนมากกว่า

หรือของท่านเจ้าสำนักจะถูกปากแม่นางเสียนมากกว่ากัน!

ข้าเจ้าเต๋าขอเสพสุขกับกีร่านๆ ของเจ้าก่อนแล้วกัน

แล้วคราวหน้าคอยให้ข้าช่วยเปิดบริสุทธิ์ประตูหลังของเจ้าให้ดีๆ!

เสียวจังเลย! อย่าหยุดนะ! อย่าหยุด!

ไอ้หยา เหนื่อยๆ นิดหน่อยแล้วสิ

รู้สึกว่าแม่นางเสียนก็ไม่ได้รุกอะไรขนาดนั้นนี่นา

งั้นวันนี้พอแค่นี้ดีไหม? ไม่เอาๆๆ!

เอาอีก เอาอีกเยอะๆ เลย!

ทำไมถึงลืมไปได้ว่ายังมีเขาอยู่อีกคนนะ?

เบิกตากว้างๆ ดูให้ดีๆ สิ!

ดูว่าอาจารย์อีตัวร่านคนนี้โดนข้าเย็ดจนเสร็จสมสุขสมได้ยังไง!

ฮ่าๆๆๆๆ! อย่าเลยนะ!

ขอร้องล่ะ อย่ามองเลย!

อ๊าง!

อ๊าง!

อ๊าง!

เสียวจังเลย! เสียวจังเลย!

อย่าหยุด! ทำต่อเลย!

จะเสร็จแล้ว! จะเสร็จแล้ว!

เสร็จแล้ว!

ชอบไหม?

อ๊าง!

อ๊างๆๆๆๆๆๆ!

อ๊าง!

อ๊างๆ ข้าใกล้จะเสร็จแล้ว!

ข้าจะเสร็จสมแล้ว!

ท่านเจ้าเต๋า!

เจ้ากล้าดีอย่างไรมาลงมือกับข้า?

ฟ่านหาง ระวังด้วย! หุบปากไปเลยอีตัวร่าน!

รอจัดการไอ้เด็กนี่เสร็จแล้ว ข้าค่อยมาจัดการเจ้าต่อ!

เจ้ากล้าดีอย่างไรมาลงมือกับข้า!

อีแพศยา อีเซียนกระบี่ตัวร่าน!

ชั้นต่ำโดนผู้ชายเป็นพันเป็นหมื่นคนเย็ดมาหมดแล้ว!

ยังกล้าดีมาลงมือใส่ข้าอีกเหรอ!

พวกเจ้าจบสิ้นแล้ว สำนักกระบี่ของพวกเจ้าจบสิ้นกันหมดแล้ว!

ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นทาสชั้นต่ำที่สุด

ในหอหยินหยางของพวกเรา!

โดนย่ำยีทุกวัน... เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว!

อาจารย์...

ท่านรอข้าสักแป๊บนะ

เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว

อ๊างๆ!

อ๊าง!

อ๊าง!

อ๊าง!

อ๊างๆ!

อ๊าง!

อ๊าง!

อ๊าง!

อ๊าง!

อ๊าง!

อ๊าง!

อ๊างๆ!

เสียวจังเลย!

จะเสร็จแล้ว!

สบายจังเลย!

อ๊าง!

กี...

อืม...

จะเสร็จแล้วๆ! อ๊าง!

เสร็จแล้วๆ!

เจ้าสังหารเขาแล้ว

จะให้ข้ายืนมองดูท่านโดนเขาย่ำยี หยามเหยียดตามใจชอบหรือไง?

โดนจับตีตูดเหมือนเด็กน้อย

โดนขึ้นขี่เหมือนกะหรี่

ทำได้แค่ครางเหมือนทาสชั้นต่ำที่สุด

ไม่กล้าแม้แต่จะขัดขืน

สุดท้ายโดนดึงนมเย็ดรูจนเลือดออกเละเทะไปหมด

แล้วยืนมองดูมันเดินจากไปอย่างยโสเหรอ?

นี่คือวิถีกระบี่ของท่านหรือไง?

วิถีกระบี่ที่ยอมก้มหัว

ยอมสยบอยู่ใต้เบื้องล่างผู้อื่นน่ะหรือ?

สภาพแบบนี้ของท่านทั้งชีวิตก็เป็นได้แค่ขอบเขตฮวาจิ้งเท่านั้นแหละ

มีแต่ถดถอย ไม่มีวันก้าวหน้า!

ห้ามมองอาจารย์แบบนี้เด็ดขาดนะ

ไม่ได้นะ

อาจารย์...

อาจารย์...

จัดการศพนี้ก่อนเถอะ

นี่คืออะไรหรือ?

ป้ายหยินหยาง ทั่วทั้งหอหยินหยางมีแค่ห้าอันเท่านั้น

ส่วนที่แข็งแกร่งที่สุดของป้ายคำสั่งนี้

ก็คือสามารถเรียกวิญญาณผู้ตายได้

เพราะฉะนั้น ต่อให้ผู้ถือป้ายจะตายไปแล้ว

มันก็สามารถเรียกวิญญาณของผู้เป็นนายกลับมาได้

สั่งให้ฟื้นคืนชีพกลับมาได้

ลับขนาดนี้แม้แต่ข้ายังไม่รู้เลย

เจ้าไปรู้มาจากไหนกันเนี่ย? อ่านหนังสือให้เยอะๆ สิ

ตกลงเจ้าเป็นอาจารย์หรือข้าเป็นอาจารย์กันแน่เนี่ย?

ไม่ยอมรับเหรอ?

อาจารย์ ข้าผิดไปแล้วครับ

เงื่อนไขที่เจ้าแลกเปลี่ยนกับจี้เทียนคืออะไรกันแน่?

เจ้าไปหยิบมาตั้งแต่เมื่อไหร่?

ข้าคิดว่ามันไม่คุ้มค่าเลย

เพื่ออาจารย์ของข้า

อาจารย์ของเจ้าดีตรงไหนกันนักหนา?

ถึงคุ้มค่าให้เจ้าต้องทำขนาดนี้?

เจ้าไม่มีวันเข้าใจหรอก

อันที่จริง ศิษย์ของเจ้า

ก็ค่อนข้างดีทีเดียวเหมือนกันนะ

เจ้าชอบข้าเหรอ?

เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้สึกอึดอัดเกินไปหรอกนะ

การหลงรักหญิงงามเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว

อีกอย่างเจ้ายังอยู่ในวัยหนุ่มแน่นเลือดร้อน

พอจะเข้าใจได้อยู่

อาจารย์ ข้าขอร้องท่านหยุดพูดเถอะครับ

ข้ารู้จักขอบเขตของตัวเองดี

จ้... เจ้ารู้ไหมว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่?

สำนักกระบี่ของพวกเราไม่จำเป็นต้องใช้สิ่งนี้!

จ้... เจ้าพูดอะไรนะ?

ขอแค่เป็นสิ่งที่ใช้กระบี่ทวงคืนกลับมาได้

ก็ไม่อาจใช้วิธีต่ำช้าไร้ยางอายแบบนี้!

อาจารย์ ท่านวางใจเถอะครับ

คราวนี้พวกเราชนะได้แน่

เจ้ามีความมั่นใจว่าจะเข้าติดแปดอันดับแรกเหรอ?

ข้าแค่คิดว่ามันขาดทุนไปหน่อย

แต่ยามนี้เจ้ายังไม่ข้ามก้าวผ่าน

ด่านนั้นเลยด้วยซ้ำ!

ยังเหลือเวลาอีกตั้งสี่เดือนไม่ใช่เหรอครับ?

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว

หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะ

อาจารย์ ท่านเชื่อใจข้าสิ

ข้าเองก็เคยมีศิษย์คนหนึ่งเหมือนกัน

อาจารย์...

นอกยอดเขาเฉาดวน

เสียนโหย่วเฝ้ารอมานานมากๆ แล้ว

การกักตัวไม่ได้แปลว่าทิ้งเจ้าไว้คนเดียว

ผ่านไปห้าร้อยปีแล้ว

ที่นี่

มีเพียงแค่พวกเราสองคน

เสียนโหย่วคือศิษย์เพียงคนเดียวของท่าน

มหาเต๋าของท่าน...

ข้าจะคอยเฝ้าปกป้องไว้เอง

ศิษย์น้องฉางจู้...

ศิษย์น้อง ศิษย์น้อง!

ทำไมเจ้าถึงมานอนหลับบนโต๊ะได้ล่ะ?

รีบตื่นเร็วสิ ค่ำมืดแล้วนะ!

ศิษย์น้อง รู้ไหม?

วันนี้ในโลกมนุษย์เป็นวันส่งท้ายปีเก่านะ คึกคักมากๆ เลยล่ะ!

เจ้าไปหาคนอื่นเถอะ เจ้าโง่เหรอ?

สำนักกระบี่ของพวกเรารวมท่านอาจารย์ด้วยก็มีแค่สี่คนเองนะ

อาตี๋ลี่ หัวขวานทื่อคนนั้น

วันปีใหม่แท้ๆ ยังดึงดันจะฝึกกระบี่อีก

ส่วนอาจารย์ไม่ต้องพูดถึงเลย

ข้าคงลากท่านไปไม่ได้หรอกใช่ไหมล่ะ?

แล้วเจ้าไปรู้ได้ไงว่าข้าจะยอมไปกับเจ้า?

ถึงแม้ปรกติเจ้าจะทำหน้านิ่งไร้ความรู้สึก

แต่ข้ารู้ว่าศิษย์น้องไม่ใช่คนน่าเบื่อหรอก

ศิษย์พี่ใหญ่สายตาแหลมคมจริงๆ ด้วย

งั้นก็เก็บของแล้วรีบไปกันเถอะ!

ไม่ไป

เจ้าเป็นเพราะเมื่อคืนโดนอาจารย์ทำโทษ

ก็เลยอารมณ์ไม่ค่อยดีใช่ไหมล่ะ?

ไม่เป็นไรหรอกน่า!

อาจารย์ของพวกเราปากร้ายใจดีออกจะตายไป

ไม่มีทางลงโทษเจ้าจริงๆ หรอก

เจ้าก็อย่าได้เอาไปใส่ใจเลยนะ

ไม่ไป

ศิษย์น้องคนดี ไปด้วยกันเถอะนะ?

อ๊าย!

อายุตั้งสิบแปดแล้วยังไม่รู้จักสำรวมอีก

ผูกปกเสื้อให้เรียบร้อยสิ

ออกไปข้างนอกอย่าให้คนอื่นเขาหัวเราะเอาได้นะ

เจ้าบิดข้าทำไมเนี่ย?

เตือนไว้ก่อนเลยนะ ถ้ายังกล้าใช้วิธีล่อลวงนี้กับศิษย์น้องคนไหนอีกล่ะก็

คราวหน้าจะไม่ใช่แค่โดนบิดครั้งเดียวแน่!

ไปกันเถอะ ก็แค่ส่งท้ายปีเก่าเท่านั้นเอง

นี่ ศิษย์น้อง รู้ไหม?

ปีนี้หอเจี้ยเทียนจะจัดงานแสดงการร่ายรำ

ยิ่งใหญ่มากๆ เลยล่ะ!

แม่นางคนนั้นได้ยินว่าก็จะปรากฏตัวด้วยนะ!

ก็คนที่เจ้าเฝ้านึกถึงคราวก่อนไง!

โถ่เอ๋ย ที่แท้ก็อยากไปกะทันหันขึ้นมาละสิ?

ศิษย์พี่ ที่นี่สนุกมากเลยใช่ไหมครับ?

แน่นอนสิ!

แล้วเจ้าจะไม่อยากกลับขึ้นเขาแล้วหรือเปล่า?

ไม่มีทางหรอก!

ข้าไม่อาจทอดทิ้งอาจารย์ได้หรอกนะ

ทำไมล่ะ? ข้าเป็นเด็กที่ไม่มีใครต้องการ

อาจารย์เก็บข้ากลับมาสำนัก คอยเลี้ยงดูข้าจนเติบใหญ่

ข้าจะไปหน้ามืดตามัวลืมบุญคุณได้ยังไงกันล่ะ?

อ๊ะ จะลั่นระฆังต้อนรับปีใหม่แล้ว!

สาม สอง หนึ่ง!

ใบบัวจรดท้องฟ้าเขียวขจีไร้เขตแดน!

แบบนี้ดูดีกว่าใส่ชุดเรียบๆ ตั้งเยอะเลยจริงๆ

ขอให้ซวนหยวนของข้า

เกรียงไกรยิ่งใหญ่ยั่งยืนนาน!

ขอให้ซวนหยวนของข้า

เกรียงไกรยิ่งใหญ่ยั่งยืนนาน!

ขอให้ซวนหยวนของข้า

เกรียงไกรยิ่งใหญ่ยั่งยืนนาน!

ขอให้ซวนหยวนของข้า

เกรียงไกรยิ่งใหญ่ยั่งยืนนาน!

ขอให้ซวนหยวนของข้า

เกรียงไกรยิ่งใหญ่ยั่งยืนนาน!

วันหน้าข้าจะงดงามเหมือนพี่สาวคนนั้นไหมนะ?

ข้าดูแล้วล่ะก็...

อืม พอแล้วๆ

เฮ้อ ทำไมวนกลับมาที่เดิมอีกแล้วล่ะ?

ไปดื่มชาที่ร้านนั้นกันหน่อยเถอะ

เจ้าพกเงินมาพอหรือเปล่า?

เมื่อวันก่อนข้าแอบขโมยมาจากคลังเงินของอาจารย์นิดหน่อยน่ะ

เจ้าไม่กลัวตายหรือไง?

ถ้าโดนจับได้ ข้าก็จะบอกว่าศิษย์พี่ใหญ่สั่งให้ทำ!

ศิษย์น้อง องค์หญิงชิงมู่ช่างงดงามจริงๆ เลยนะ!

ชิงเอ๋อร์

ฟ่านหาง พรุ่งนี้ก็จะเป็นงานประลองเต๋ามหาโลกแล้ว

ยามนี้เจ้า

ยังไม่ข้ามผ่านด่านนั้นเลยด้วยซ้ำ

ข้าไม่เคยคิดถึงเรื่องติดแปดอันดับแรกหรอกครับ

ข้าคิดแค่เรื่องคว้าตำแหน่งชนะเลิศเท่านั้น

ได้ยินว่าผู้ชนะเลิศงานประลองเต๋ามหาโลกสามารถ... ต่อหน้าผู้คน

คนที่ทะนงตนขนาดนั้น

จะไปยินยอมรับปากเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร?

หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะ