Original subtitles

Εκτός αν αναφέρεται κάτι άλλο, τα άτομα που εμφανίζονται σε αυτήν την ταινία δεν πρέπει να θεωρούνται ομοφυλόφιλα...

ή ετεροφυλόφιλα.

Λοχία McGee, ως σκηνοθέτης αυτού του στρατεύματος, σας διατάζω να παρουσιαστείτε στο βεστιάριο

για κατάταξη στις κυρίες της χορωδίας.

Τί;!

Ωωω, τώρα είμαστε στη χορωδία φορώντας κορσέδες σφιχτούς

Είμαστε εδώ για ρομάντζο με ...

Για να τραγουδάμε και να χορεύουμε με...

... ένα μάτσο βρώμικους τύπους σαν κι αυτούς.

- Teddy, πες μας πως αισθάνεσαι που είσαι ένας απο τους πρωτοπόρους σήμερα

σε σύγκριση με 20 χρόνια πριν.

Να κάνεις περίπατο με αυτήν την ενδυμασία.

- Θεωρώ ότι είναι ένα θαύμα. Μέρος του μυαλού μου δεν το πιστεύει.

- Γιατί αυτό; - Ακόμα περιμένω να ξεσπάσει κάτι κακό.

Οι θαμώνες των μπάρ, που διαδηλώσαν στο Greenwich Village,

μετά από μια επιδρομή ρουτίνας της αστυνομίας σε ένα bar gay, το "Stonewall Inn",

τον Ιούνιο του 1969, δεν θα μπορούσαν να ξέρουν πως η άγρια εξέγερσή τους,

θα έμενε στην ιστορία ως η αφετηρία του "Απελευθερωτικού κινήματος της ομοφυλοφιλίας"

- Gay είναι υπερηφάνεια. - Gay είναι υπερηφάνεια.

Σήμερα η ομοφυλόφιλη κοινότητα είναι μια ορατή πτυχή της αμερικανικής κοινωνίας.

- Gay είναι αγάπη. - Gay είναι αγάπη.

Πώς προέκυψε αυτό;

Εστιάζοντας στη "μη συμβατική" συμπεριφορά, και τη -συχνά- μοναχική εξέγερση...

...των ομοφυλόφιλων που έζησαν πριν το Stonewall,

μπορούμε να αρχίσουμε να κατανοούμε πώς εξελίχθηκε η ομοφυλοφιλική κοινότητα.

ΠΡΙΝ ΤΟ STONEWALL: Η δημιουργία μιας γκεϊ και λεσβιακής κοινότητας.

Ένοιωθα σαν να είμαι η μοναδική, μέχρι που έφυγα από το πατρικό μου.

Το σπίτι μου ήταν στη Βόρεια Καρολίνα.

Μεγάλωσα σε μια φάρμα.

Ήξερα αρκετά ώστε να μην μιλάω για αυτό.

Ήξερα αρκετά ώστε να κρύβομαι.

Όταν μεγάλωνα στην Αϊόβα, κανείς δεν ήξερε για τη σεξουαλικότητα.

Δεν υπήρχε σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία...

μόνο η παραπληροφόρηση που διαδιδόταν από τα παιδιά.

Και η απάντηση στο τι γνώριζα για την σεξουαλικότητα ήταν "Τίποτα".

Δεν είχα ακούσει ποτέ την λέξη "λεσβία".

Η μητέρα μου δεν μιλούσε καθόλου γι' αυτό.

Τίποτα περί σεξουαλικότητας.

Ο πατέρας μίας φίλης μου ήταν γιατρός...

...κι αυτή συνήθιζε να παίρνει κρυφά τα ιατρικά του βιβλία...

...και βλέπαμε τα βιβλία και διαβάζαμε τους ιατρικούς όρους...

...και ανακαλύψαμε πράγματα διαβάζοντας, αλλά κανείς μας δεν ήξερε πολλά.

- Είχα την πεποίθηση ότι οι νεαρές γυναίκες ερωτεύονταν άλογα,

κι ότι οι άνδρες ερωτεύονταν ο ένας τον άλλον.

Η "ομοφυλοφιλία" ήταν πάντα μια κακή λέξη.

Δεν μπορώ να θυμηθώ, στα εβδομήντα και πλέον χρόνια μου,

κάποια περίοδο όπου δεν ήταν κακιά λέξη.

Αλλά, από την άλλη μεριά, η "ομοφυλοφιλία" ως πράξη,

δεν ήταν κακό πράγμα.

Είχα ένα καθοριστικό πλεονέκτημα όταν ήμουν πολύ νέος,

το γεγονός ότι είχα μια θεία, την Κέιτ, κι ένα θείο, τον Βίνς,

που ήταν και οι δύο γκεϊ.

Ενέκριναν ότι έκανα και με ενθάρρυναν...

κι ο πατέρας μου τους μισούσε,

γιατί δεν παντρεύτηκαν.

Βλέπεις, τότε, κανείς δεν ήξερε πολλά για την "ομοφυλόφιλη" ζωή,

εκτός βέβαια από τους καουμπόηδες, ήταν φυσικό για αυτούς.

Αυτό δεν έχει βγεί στην δημοσιότητα, αλλα σίγουρα ήταν γκεϊ,

επειδή έπρεπε να κάνουν σεξ.

Γιατί αν δεν έκαναν σεξ μεταξύ τους, τότε θα έκαναν με ζώα.

Ήταν μόνο ένας καουμπόη "λεβάντα"

μονο με δυο τρίχες στο στήθος

Αλλά λαχταρούσε να ακολουθήσει τους ήρωες

και να πολεμά όπως οι "αρρενωποί" άνδρες

Όμως ήταν εσωτερικά προβληματισμένος

από ένα όνειρο που δεν τον άφηνε σε ησυχία,

πως θα πήγαινε με τους εν ενεργεία ήρωες

μονο με δυο τρίχες στο στήθος.

Για τους περισσότερους ανθρώπους που έλκονται από άτομα του ίδιου φύλου,

η απάρνηση αυτών των αισθημάτων ήταν η μόνη τους επιλογή.

Το να ανακαλύπτονταν είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή της ζωής τους,

φυλάκιση, εισαγωγή σε ιδρύματα, ή αυτοκτονία.

Είπαν στην μητέρα μου πως ζούσα μια λεσβιακή ζωή με τη Βάλερι.

Το μόνο που είχε να πει για το ότι ζούσα μια λεσβιακή ζωή ήταν πως αρκούσε,

για να εισαχθώ σε τρελοκομείο,

χωρίς βασικά καμία ακρόαση.

Τουλάχιστον με μάζεψαν από τον δρόμο, μια Παρασκευή,

με πέταξαν μέσα σε ένα περιπολικό.

Ήρθαν στο διαμέρισμα της Βαλ, και η Βαλ το ήξερε.

Ήξερε πως με έψαχναν,

οπότε ήρθε και με βρήκε πρώτη και με προειδοποίησε...

αλλά δεν έφτασα ποτέ στο διαμέρισμα. Με πήραν κατευθείαν από τον δρόμο,

και με έβαλαν στην ψυχιατρική πτέρυγα του γενικού νοσοκομείου.

Όταν έκανα coming out, δεν είχαμε τον όρο "γκεϊ".

Ο όρος για εμάς ήταν "κυκλοθυμικός".

Οπότε ήμασταν "κυκλοθυμικοί", "τέτοιοι", μόνο αυτά είχαν για εμάς.

Μόνο αυτά είχαμε για εμάς τους ίδιους.

Δεν το ονοματίζαμε, το κάναμε.

Αντίθετα με το τί λέγεται πλέον σήμερα,

τότε είχαμε μόνο το "αγάπη μου". Δεν υπήρχε συγκεκριμένο όνομα.

Ξερεις, σου αρέσει μια γυναίκα, απλά σου αρέσει μια γυναίκα.

Την πρώτη φορά που μου άρεσε μια κοπέλα...

δεν ήμουν παραπάνω από 14 χρονών.

Κάποιες φορές, κοίταζες κάποιον στα μάτια, σε κοίταζε κι αυτός στα μάτια...

...και ξαφνικά ήξερες μέσω των ματιών.

Γνωρίζαμε ο ένας τον άλλον από μία κόκκινη γραβάτα.

Ήταν πολύ τολμηρό να φορέσεις ένα μαντήλι που να ταιριάζει με τη γραβάτα,

και την στιγμή που το έβλεπες αυτό, άσχετα απο το χρώμα,

καταλάβαινες ότι έχεις έναν αδελφό μπροστά σου.

Μετά, ακολουθούσε ο ένας τον άλλον πέρα δώθε,

βλέποντας την ίδια βιτρίνα, τα ίδια πράγματα, την ίδια στιγμή.

Μετά απο λίγο μπορεί να ρωτούσες το άτομο "Έχεις φωτιά;",

ή "Μπορείς να μου πείς την ώρα;"

Αυτά ήταν τα πράγματα που κάναμε την δεκαετία του 1920,

ακόμα και μέχρι την δεκαετία του 1930.

Όλη αυτή η κοινότητα θα είχε γίνει γνωστή ως η γκεϊ κοινότητα,

ή ο γκεϊ κόσμος, ή ο κόσμος των ηδονιστών,

ο κόσμος της χαραυγής, ο κόσμος της νύχτας.

κι έτσι, όλοι οι άνθρωποι που είχαν να κάνουν με αυτόν τον χώρο,

πάντα θεωρούνταν εντελώς προσβλητικοί.

Κι έτσι άνθρωποι αμφιβόλου ηθικής.

Κι έτσι ήταν ο κόσμος του χορού, ο κόσμος των καλλιτεχνών.

Ο κόσμος των ατόμων που έκαναν βόλτες στα πάρκα...

...και στα δάση την νύχτα, στο "Bois de Boulogne", για παράδειγμα,

ή το "Hyde Park" στο Λονδίνο, ή στις όχθες του Τάμεση και του Ρήνου.

Ο κόσμος που ήταν έξω τις νύχτες, κάνοντας βόλτες,

χωρίς να πηγαίνουν συγκεκριμένα από το ένα μέρος στο άλλο,

ήταν εκεί, προφανώς, για κανένα καλό σκοπό.

Αυτός ήταν γνωστός ως ο κόσμος των "ηδονιστών".

Αυτός ήταν ο κόσμος του "λυκόφωτος", όπως ήταν γνωστός τις αρχες του 20ου αιώνα.

Και είναι ο κόσμος των ομοφυλόφιλων.

Κι ο όρος "γκεϊ" κάλυπτε όλους αυτούς τους ανθρώπους.

Κάλυπτε τις πόρνες, τις κυρίες "αμφιβόλου αρετής",

τους κυρίους "αμφιβόλου αρετής", όλους τους ανεπιθύμητους ανθρώπους.

Η δεκαετία του 1920: περίοδος οικονομικής ευημερίας, όπου η απαγόρευση και η παρανομία,

αυξήθηκαν στον πληθυσμό των αμερικανικών πόλεων.

Ενώ η πλειοψηφία των ομοφυλόφιλων ζούσαν σε απομόνωση και μυστικότητα,

κάποιοι άρχισαν να μαζεύονται σε μποέμ γειτονιές,

όπως η Barbary Coast του Σαν Φρανσίσκο,

Η Γαλλική γειτονιά της Νέας Ορλεάνης,

Το Χάρλεμ και το Greenwich Village της Νέας Υόρκης,

όπου πιο ελεύθερες κοινωνικές νόρμες επέτρεψαν την αρχή μίας κρυφής γκέι κοινότητας.

Η κύρια ιδέα πίσω από αυτό ήταν η παράβαση του νόμου...

και η όσο το δυνατόν πιο έξαλη ζωή κι όλοι έτσι έκαναν,

επειδή η παρανομία υπήρχε παντού στην πόλη.

Ακόμα και οι παλιές κατοικίες, κάποιες είχαν παράνομα δομημένα υπόγεια.

Τώρα πολλοί γράφουν για την εποχή της απαγόρευσης,

αλλά δεν αναδεικνύουν το γεγονός ότι όλοι παρανομούσαν,

γιατί αυτό ήταν που έκανε κανείς.

Διεξάγονταν πάρτι με είσοδο.

Πλήρωνες 50 σεντ ή 1 δολλάριο.

Με αυτά έπαιρνες αλμυρά κράκερ, με σαλάμι,

και μετά είχε τζιν μπανιέρας,

δηλαδή, στις μπανιέρες τους έβαζαν ενα γαλόνι αλκοόλ...

...και πολύ πάγο για να παραλύσει την αίσθηση της γεύσης...

και χρωματιζόταν με γρεναδίνη για να γίνει ροζ.

Αυτά ήταν τα γκεϊ πάρτυ στα οποία πηγαίναμε. Συχνά...

επιστρέφαμε σπίτι με ανθρώπους που είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε εκεί.

Η Νέα Υόρκη ήταν το είδος του μέρους όπου έρχεται κόσμος από παντού.

Το Χάρλεμ είναι η Μέκκα για τους νέγρους,

κι έτσι ήρθαν οι νέγροι.

Και καθώς οι νέγροι έρχονται από παντού,

όπως και όλοι οι υπόλοιποι έρχονται από παντού.

Η μόνη διαφορά ήταν ότι οι νέγροι είχαν ένα συγκεκριμένο μέρος να πάνε,

κι αυτό ήταν το Χάρλεμ.

Και είχαμε πολλά κλαμπ, πολλά μπαρ.

Το αγαπημένο μου ήταν ο "Κήπος της Χαράς", πάνω σε ένα λόφο,

στην 32η οδό.

Ήταν εκεί που έχει τώρα μια εκκλησία.

Η εκκλησία Clayton Power... - [δημοσιογράφος] Αβυσσινία?

- Στην Αβυσσινία, ναι. Υπήρχε ένας λόφος εκεί,

και περνούσες καλά εκεί.

Ωω, φιλενάδα, περνούσες πολύ καλά εκεί.

Βλέπετε, αυτά τα μέρη δεν ήταν γκέι, αλλά ήταν ανοιχτά.

Όλη η ατμόσφαιρα υπήρξε ανοιχτή.

Ήταν σχεδόν αδύνατο να μη γνωρίζεις τον καθένα,

που έτυχε να περάσει από το Χάρλεμ εκείνη την εποχή.

Μαύροι, λευκοί, με γκρίζα μαλλιά ή γκρίζοι, δεν κάνει καμία διαφορά.

Τα πιο δημοφιλή μαγαζιά του Χάρλεμ, που διέθεταν μαύρους περφόρμερς,

εξυπηρετούσαν λευκούς τουρίστες.

Ωστόσο, οι πιο τολμηροί λευκοί, μεταξύ των οποίων πολλοί ομοφυλόφιλοι,

ήταν ευπρόσδεκτοι στα μαγαζιά των νέγρων, καθώς και στα μικρά, παράνομα καταλύματα.

Νομίζω ότι ένα από τα σπουδαιότερα αξιοθέατα στο Χάρλεμ ήταν...

...να πηγαίνει κανείς στο μικρό καταφύγιο της Gladys Bentley,

σε ένα υπόγειο, όπου έπαιζε πιάνο.

Η Gladys Bentley ήταν μια πολύ «εμφανής» λεσβία.

Δε νομίζω ότι έχω δει ποτέ στη ζωή μου τη Gladys με φούστα.

Πάντα φορούσε παντελόνι και σμόκιν.

Το διάστημα που εμφανιζόταν στο Κλαμ Χάουζ,

πήγε στο Ατλάντικ Σίτυ και παντρεύτηκε μια κοπέλα.

Βγήκα χθες το βράδυ με μια παρέα φίλων

Πρέπει να ήταν γυναίκες, γιατί καθόλου δε μου αρέσουν οι άνδρες

Είναι αλήθεια ότι φοράω γιακά και γραβάτα

Κάνει τον άνεμο να φυσάει όλη την ώρα

Μη μου λέτε να το κάνω

δεν υπάρχει κανείς να με πιάσει

Σίγουρα πρέπει να μου αποδείξετε ότι μπορείτε

- Λοιπόν, ήξερα κάποιες τραγουδίστριες,

οι περισσότερες από αυτές ήταν αφροαμερικάνες, όπως η Ethel Waters,

η (Bessie) Smith, η (Alberta) Hunter.

- Γνωρίζετε αν κάποια από αυτές ακολουθούσε αυτή τη ζωή;

- Όλες τους.

Δε θα με χρειάζονταν εκεί, αν δεν ήταν.

Επειδή, άλλωστε, δεν ενοχλούσα κανέναν που δεν ήταν.

Έχω περισσότερα προβλήματα με ετεροφυλόφιλους τώρα από ό,τι είχα ποτέ στη ζωή μου.

Ποτέ δε συναναστράφηκα με ετεροφυλόφιλα άτομα,

επειδή όταν το κάνεις, βρίσκεις μπελάδες.

- Που πηγαίνουμε;

- Λοιπόν, είπατε ότι θέλατε να επισκεφθείτε τις φτωχογειτονιές.

- Έτσι, μας έκλεισα τραπέζι για φαγητό στο The Village.

- Μόνο άγριοι ποιητές κι αναρχικοί τρώνε εκεί. Αρκετά σκληρό.

Κι έτσι προχωρά, χοροπηδώντας στο δωμάτιο

Εάν τύχει να δω ένα ναύτη με πιτζάμες, το ξέρω,

θα φοβηθώ για τη ζωή μου

Και σε ένα μεγάλο πολεμικό πλοίο θα ήθελες να είσαι,

Να δουλεύεις, ως καμαριέρα

- Αυτή είναι η αρχαία κουλτούρα, η παλιά γνωστική κουλτούρα των μποέμ,

που υπήρχε στον κόσμο του καρναβαλιού,

στον κόσμο των Αφροαμερικανών, στο Χάρλεμ, τη δεκαετία του ’20,

στην Times Square, αναμφίβολα,

στο Βερολίνο, στα καμπαρέ του Βερολίνου, για τα οποία διαβάσαμε και είδαμε ταινίες.

Αυτή η παλιά κουλτούρα υπάρχει...

...από αμνημονεύτων χρόνων.

Η υποκουλτούρα των μποέμ ήταν μια χύτρα ταχύτητας,

που προωθούσε αντισυμβατικές ιδέες.

Εδώ, οι ομοφυλόφιλοι, που εκδιώχθηκαν από την κοινωνία των ευγενών...

...βρήκαν ένα άνετο μέρος για να δημιουργήσουν.

Πολλοί από τους πιο σημαντικούς Αμερικανούς στοχαστές αναδύθηκαν...

...μέσα από αυτήν την παράνομη ομοφυλοφιλική κίνηση,

μεταξύ των οποίων η Romaine Brooks και η Natalie Barney,

ο Langston Hughes, η Margaret Anderson,

ο Tennessee Williams και η Gertrude Stein.

- Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταξύ του 1875 και του 1940,

υπήρχαν πάνω από 500 μυθιστορήματα με λεσβιακό περιεχόμενο.

Όσο για την ανδρική ομοφυλόφιλη λογοτεχνία, υπήρχαν πέντε φορές περισσότερα,

κατά την ίδια χρονική περίοδο, κυριολεκτικά, χιλιάδες βιβλία.

- Ω, τα είχα όλα αυτά,

κι ακόμα μέχρι σήμερα, όλα αυτά τα βιβλία είναι δικά μου.

Θα ήθελα να μου πείτε για τα λεσβιακά μυθιστορήματα που σας άρεσαν, όπως

Λοιπόν, πρώτον, θα ξεκινήσω, γνωρίζετε πώς άρχισε,

με ‘Το Πηγάδι της Μοναξιάς’ (The Well of Loneliness),

Από τότε, όσα κυκλοφόρησαν μετά, τα διάβασα.

Στο ’20 εμφανίστηκε ένα κύμα με βιβλία και θεατρικά έργα λεσβιακού περιεχομένου,

όπως το μπεστ-σέλλερ «Το Πηγάδι της Μοναξιάς»,

καθώς και η επιτυχία του Μπρόντγουεϋ «Ο Αιχμάλωτος».

Και τα δυο κρίθηκαν «άσεμνα» και οι αγώνες για τη λογοκρισία τους,

κατέστησαν την ομοφυλοφιλία σημαντικό θέμα στο δημόσιο διάλογο.

Η έφεση της Radclyffe Hall ανέτρεψε την απόφαση των εκδοτών,

παρ’ όλα αυτά, η πολιτεία της Νέας Υόρκης απαγόρευσε οποιαδήποτε εμφανή αναφορά...

...στην ομοφυλοφιλία επί σκηνής.

Αμφιλεγόμενα έργα, όπως το "Η ώρα των παιδιών" της Lillian Hellman,

ήταν ανεκτά εφόσον η λέξη ‘λεσβία’ δεν αναφερόταν.

Στο Χόλιγουντ, κυκλοφόρησε μια κινηματογραφική έκδοση της «Σαλώμης» του Oscar Wilde,

ολόκληρο το καστ της οποίας ήταν πιθανώς γκέι.

Ω, οι νεράιδες στο κάτω μέρος του κήπου μας

Δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο όμορφες είναι

Όλες στέκονται και τραγουδάνε, όταν ο βασιλιάς και η βασίλισσα των νεράιδων

Έρχονται επιπλέοντας ελαφρώς πάνω στην άμαξά τους.

Όμως, οι δυνάμεις της λογοκρισίας τελικά επικράτησαν.

Το 1935, ο Κινηματογραφικός Κώδικας απαγόρευσε όλες τις αναφορές στην ομοφυλοφιλία.

Οι δύσκολες στιγμές του ‘30 οδήγησαν σε πολιτική και κοινωνική αναταραχή.

Ταραχές ξέσπασαν στο Χάρλεμ.

Εργατικά συνδικάτα πολέμησαν σκληρά για αναγνώριση.

Οικογένειες διαλύθηκαν, με άνδρες να αφήνουν τις συζύγους και τα παιδιά τους,

σε πρωτοφανείς αριθμούς,

Και, τόσο η ριζοσπαστική αριστερά, όσο και η ακροδεξιά, αύξησαν τα ποσοστά τους.

- Ήταν οι μέρες της Μεγάλης Ύφεσης,

γινόντουσαν πολλές διακρίσεις,

υπήρχε μεγάλη κοινωνική αναταραχή.

Το 1929, όταν έφτασα στη Νέα Υόρκη,

ήμουν προσκεκλημένος σε μια μικρή δεξίωση,

που βρισκόταν ο Δρ. Χέρσφιλντ, σεξολόγος, που ήταν ομιλητής εκείνη τη βραδιά,

και, μετά το δείπνο, απευθύνθηκε στην παρέα,

και ανέφερε τις αλλαγές που είχαν συμβεί στη Γερμανία.

Έκανε μεγάλη εντύπωση.

Είχε εργαστεί, ώστε οι άνδρες να μπορούν να ντύνονται ως γυναίκες, αν το ήθελαν,

αν, έτσι, ένιωθαν καλύτερα με τον εαυτό τους.

Δυστυχώς, αργότερα, συνέβη το αντίθετο.

Όλοι αυτοί οι άνδρες ρίχτηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μαζί με τους Εβραίους.

Η άνοδος των Ναζί,

σάρωσε τα πρώτα ομοφυλόφιλα και φεμινιστικά κινήματα στη Γερμανία

και τράβηξε τις Ηνωμένες Πολιτείες να πάρουν μέρος σε έναν πόλεμο,

που θα άλλαζε ριζικά τη μετέπειτα ζωή των γκέι Αμερικανών.

Ήταν σε εξέλιξη ένας πόλεμος, και ήμασταν όλοι πολύ, πολύ πατριώτες.

- Όταν έφτασε η 7η Δεκεμβρίου,

υπήρχε η προσδοκία από όλους να κάνουν κάτι.

Μιας και δεν υπήρχε κανείς άλλος, ένιωσα ότι ήταν καθήκον μου...

...να καταταγώ.

Από τη στιγμή που άρχισαν να δέχονται γυναίκες στο στρατό, κατατάχθηκα.

Δε μπορώ να πω πως ήμουν τόσο πατριώτης, ώστε να χαρώ που συμμετέχω στον πόλεμο.

Δεν ήθελα να πάω εκεί και να πυροβοληθώ.

Από την άλλη πλευρά,

ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν κάτι, που η χώρα σίγουρα υποστήριζε.

’ρα, είχες τον καθένα να σε υποστηρίζει.

Προέρχονται από όλα τα κοινωνικά στρώματα.

Συγκεντρώνονται σε χώρους εκπαίδευσης και σε ναυτικούς σταθμούς.

Γι' αυτούς τους νέους ανθρώπους έρχεται ριζική αλλαγή στον τρόπο ζωής,

καθώς σπάνε οι οικογενειακοί δεσμοί,

και οι οικογένειες, οι φίλοι, οι σύντροφοι μένουν πίσω.

Γρήγορα, προσαρμόζονται στη στρατιωτική ρουτίνα του πολεμικού ναυτικού.

Φυσική άσκηση, πειθαρχία,

στρατιωτική εκπαίδευση και υγιείς ασχολίες στον ελεύθερο χρόνο,

οικοδομούν την υψηλή ηθική, ό,τι χρειάζεται ένας ισχυρός μαχητής.

Η πρώτη μου δουλειά στο στρατό,

ήταν στο τμήμα «στρατολόγησης», στο Φορτ Σνέλινγκ,

το οποίο γρήγορα ονομάστηκε τμήμα «αποπλάνησης»,

και ανακάλυψα ότι όλοι οι άνθρωποι, που είχα συναντήσει σε γκέι μαγαζιά

στη Μινεάπολη και στον ’γιο Παύλο, ήταν όλοι αξιωματικοί που διηύθυναν

αυτό, το «τμήμα αποπλάνησης»,

και όταν οι νεοσύλλεκτοι παρατάσσονταν σε χιλιάδες,

-πράγμα που έκαναν κάθε πρωί έξω από τα παράθυρά μας-

όλοι μας σπεύδαμε στα παράθυρα,

κοιτάζαμε έξω και εκφράζαμε τη θλίψη μας για όλα αυτά τα όμορφα αγόρια,

που επρόκειτο να σκοτωθούν ή να τραυματιστούν στον πόλεμο.

Ένα από τα χειρότερα στερεότυπα, που στην πραγματικότητα ήταν μύθος,

ήταν ότι όλοι οι ομοφυλόφιλοι είναι θηλυπρεπείς,

ότι «δεν είσαι τόσο άνδρας, είσαι περισσότερο σαν κορίτσι».

Και έτσι, εκείνη την εποχή, πολλοί από εμάς που είμαστε ομοφυλόφιλοι,

έπρεπε να αποδείξουμε τον ανδρισμό μας. Κάπως έτσι, μπήκα...

...σε μια από τις πιο σκληρές, ανδροπρεπείς στρατιωτικές οργανώσεις της χώρας:

στο Σώμα των Πεζοναυτών.

«Το Σώμα των Πεζοναυτών χτίζει τους άνδρες».

- Είχα την επίγνωση ότι ήμουν εξαιρετικά αγύμναστος.

Όπως είπα, δε μπορώ να ρίξω τη μπάλα, ούτε να την πιάσω.

Στο μπάσκετ ήμουν σκέτη αποτυχία, επειδή στη νρίμπλα κλωτσούσα τους άλλους,

κι, έτσι, σε τέτοια πράγματα, όπως το να ρίξεις μια χειροβομβίδα,

αυτό έγινε παραπάνω από εμφανές.

Θυμάμαι, σε μια άσκηση με χειροβομβίδες, έπεσε πάνω στο δάχτυλο του ποδιού μου,

και ήταν αρκετά ντροπιαστικό.

Έτσι, αντέδρασα σε αυτό με το να γίνω κάτι σαν τη μασκότ της παρέας.

Το μοναδικό πράγμα που μπορούσα να κάνω ήταν να γελάω με αυτό,

πράγμα που έκανα και, φυσικά, ήταν αποδεκτό.

Διαπίστωσα ότι ο λεσβιασμός είναι ανεκτός, όταν σε χρειάζονται.

Αν είχες να κάνεις μια εξειδικευμένη δουλειά,

ή αν υπήρχε μια σειρά δράσεων,

όπου χρειαζόταν ανθρώπινο δυναμικό,

τότε ανεχόντουσαν σχεδόν το οτιδήποτε.

Στο τάγμα όπου βρισκόμουν, πιθανώς περίπου το 97% ήταν λεσβίες.

Ήμασταν παντού.

Μια μέρα, κλήθηκα στο γραφείο του γενικού διοικητή,

που, εκείνο το διάστημα, τυχαίνει να ήταν ο Αϊζενχάουερ,

και είπε: «Έχει υποπέσει στην αντίληψή μου,

ότι ίσως υπάρχουν κάποιες λεσβίες στο τάγμα.

Σου δίνω την εντολή,

να μάθεις ποιες είναι. Ας απαλλαγούμε από αυτές.»

Τον κοίταξα, στη συνέχεια κοίταξα τη γραμματέα του,

που στεκόταν πλάι μου, και του είπα,

«Λοιπόν, κύριε, αν αυτή είναι η επιθυμία της Διοίκησης,

θα χαρώ να κάνω αυτήν την έρευνα για εσάς, αλλά,

θα πρέπει να γνωρίζετε, ότι πρώτο όνομα στη λίστα θα είμαι εγώ».

Με κοίταξε με μια μικρή έκπληξη...

...και στη συνέχεια η γυναίκα που στεκόταν δίπλα μου, είπε,

«Αν αυτή είναι η επιθυμία της Διοίκησης, θα πρέπει να είστε ενήμερος ότι,

το όνομα της λοχία Phelps θα είναι δεύτερο, αφού το πρώτο, θα είναι το δικό μου».

Κι, έπειτα, τον κοίταξα και είπα: «Κύριε,

έχετε δίκιο. Υπάρχουν λεσβίες στο τάγμα,

κι αν η διοίκηση είναι έτοιμη να αντικαταστήσει όλες τις υπαλλήλους σε υπηρεσίες,

όλες τις επικεφαλής του τμήματος, όλες τις οδηγούς,

Κάθε γυναίκα στο τάγμα (και υπήρχαν περίπου 980 από εμάς),

τότε θα χαρώ να συντάξω αυτή τη λίστα. Αλλά η Διοίκηση θα πρέπει να σκεφτεί,

ότι μεταξύ αυτών των γυναικών βρίσκονται όσες έχουν τιμηθεί περισσότερο στον πόλεμο.

Δεν έχει υπάρξει καμία περίπτωση παράνομης εγκυμοσύνης,

δεν έχει υπάρξει καμία περίπτωση λιποταξίας,

δεν έχει υπάρξει κανένα παράπτωμα και, στην πραγματικότητα,

κάθε εξάμηνο από τη στιγμή που βρεθήκαμε εδώ, κύριε,

η Διοίκηση μας βράβευσε με «Μνεία ’ξιας Υπηρεσίας».

Και, απάντησε: «Ξέχασε την εντολή».

Ήταν ένα καλό τάγμα.

Τότε οι άντρες δεν επιτρεπόταν να δείχνουν τρυφερότητα ο ένας προς τον άλλο.

Τουλάχιστον όχι στο επίπεδο της σωματικής επαφής.

Εκτός ίσως από το άγγιγμα στο χέρι ή στον ώμο

ή σε καταστάσεις έντονης μέθης.

Σίγουρα ένιωσα κάτι πολύ ισχυρό.

Σίγουρα ένιωσα κάποια τρυφερότητα, αλλά ήταν...

ένα είδος πολύ ανδροπρεπής τρυφερότητας.

Κανένας στον κόσμο δεν θα μπορούσε να τη χαρακτηρίσει...

...γκέι συναισθηματική εκδήλωση, ούτε και εγώ.

Φυσικά, όταν είσαι στον πόλεμο η προσοχή σου στρέφεται στην επιβίωση,

και στις δυσχέρειες της κατάστασης.

Η περισσότερη ζωή σου είναι αντανακλαστικές ενέργειες.

Αλλά τότε επιτρέπεται μια πιο έντονη έκφραση συναισθημάτων.

Βγήκα έξω με δύο στενούς φίλους.

Ήμασταν περίπου τρία μίλια από το μέτωπο

...και ήταν μια μικρή πόλη στη Γερμανία.

Είχαμε πολλές απώλειες.

Βγήκαμε έξω. Μέθυσα πολύ...

...και καθώς επιστρέφαμε

ο Μερτζ και εγώ αρχίσαμε να παίζουμε μεταξύ μας.

Θυμάμαι ήμασταν σε μια γέφυρα.

Και κάναμε σεξ.

Θέλω να πω ότι

Κι ο Σμίτι ήταν το τρίτο πρόσωπο εκεί και έλεγε «Ελάτε παιδιά! Είστε μεθυσμένοι!

Σταματήστε!» και άλλα τέτοια πράγματα.

Αλλά το δραματικό με αυτό το περιστατικό είναι ότι και οι δυο ήταν νεκροί σε τρεις μέρες.

Ο Σμίτι χτυπήθηκε από έναν ελεύθερο σκοπευτή,

σε ένα χαράκωμα δίπλα στο δικό μου.

Και ο Μερτζ δέχτηκε

...δέχτηκε πυρά στο στομάχι.

Και όλη αυτή την εμπειρία την έζησα σε μια βδομάδα.

Καθώς ο πόλεμος μαινόταν ακόμα, ραγδαίες κοινωνικές αλλαγές έγιναν στον άμαχο πληθυσμό.

Καθώς το εργατικό δυναμικό πλήθυνε από γυναίκες, οι λεσβίες κέρδισαν οικονομική ανεξαρτησία.

Εκατοντάδες μπαρ για ομοφυλόφιλους άνοιξαν,

καθώς γκέι στρατιωτικό προσωπικό πλημύριζε τις πόλεις που είχαν λιμάνια.

Οι γυναίκες του Ντέιτον πάνε στον πόλεμο!

Σε κάθε σημαντική εμπόλεμη δραστηριότητα,

στα προπύργια των αεροδιαδρόμων,

οι γυναίκες του Ντέιτον βοηθούν στην πρόοδο της βιομηχανίας.

Ήταν ο Β' παγκόσμιος πόλεμος...

κι όποιος δεν είχε διάτρηση τυμπανικής μεμβράνης (στο αυτί) ή πλατυποδία,

είχε πάει να υπερασπιστεί την πατρίδα σε κάποιο μέρος.

Οπότε υπήρχαν πολλές ανύπαντρες γυναίκες,

δεσμευμένες γυναίκες, ελεύθερες γυναίκες, όλων των ειδών οι γυναίκες,

και θυμάμαι ότι είχαν μετακινηθεί στις πόλεις

γιατί εκεί υπήρχαν τόσες πολλές θέσεις εργασίας που έπρεπε να καλυφθούν.

Όλες οι γυναίκες προσλαμβάνονταν στην αμυντική βιομηχανία...

...κι έπρεπε να φοράνε παντελόνια. Και είχαν κοντά μαλλιά.

Οι φούστες ήταν επικίνδυνες κοντά στα μηχανήματα,

οπότε έγινε συνήθεια,

όταν κινούνταν από και προς τη δουλειά τους να φοράνε οι γυναίκες παντελόνια στο δρόμο.

Κι όπως ήταν φυσικό άρχισαν να βγάζουν λεφτά...

...και κέρδισαν κάποιο βαθμό ανεξαρτησίας

Βγήκαν από το σπίτι και οι νέες γυναίκες

μπορούσαν να φύγουν από το σπίτι τους χωρίς να είναι εγκυμονούσες.

Ήταν η πρώτη φορά που κάποια μπορούσε να το κάνει αυτό με επιτυχία.

Το θέμα της κατοικίας...

...αποτελεί ένα σημαντικό πρόβλημα στο Ντέιτον.

Δωμάτια, κρεβάτια, υπόγεια είναι όλα γεμάτα.

Καθώς ήταν συνέχεια στριμωγμένες μαζί,

οι περισσότερες γυναίκες που γνώρισα είχαν συζύγους,

ωστόσο πήγαιναν και με γυναίκες.

Απλά φανερώθηκαν λίγο παραπάνω.

Έκαναν το ίδιο κι όταν οι άντρες τους ήταν στο σπίτι,

αλλά δεν το έλεγαν σε κανέναν.

Για αυτό ξέρω ότι ο μισός κόσμος,

είναι ομοφυλόφιλες/οι.

Οι μισοί άνθρωποι!

Κι αυτές/οι που μάχονται εμάς, που παραδεχόμαστε την αλήθεια,

κάνουν το ίδιο.

Σίγουρα πολλοί άνθρωποι...

...από την ύπαιθρο βρέθηκαν σε τέτοιες συνθήκες,

όπου δεν ζούσαν πλέον σε μικρές πόλεις,

όπου ήταν πιο ελεύθεροι,

όπου έκαναν γνωριμίες,

όπου έχτισαν πιο στενές επαφές...

...με άτομα του ίδιου φύλου

και έκαναν φιλίες.

Τα βράδια, παρέες στρατιωτών έβγαιναν

για να βρουν γυναίκες και τελικά έβρισκαν ο ένας τον άλλο.

Μου λείπει η φωνή σου

και το άγγιγμα σου.

Φίλε μου!

Φίλε μου!

Ο φίλος σου σε νοσταλγεί.

Έχω ένα κορίτσι στο Καλαμαζού.

Δεν θέλω να καυχιέμαι αλλά ξέρω ότι είναι ένα στολίδι

του Καλαμαζού-ζου-ζου-ζου-ζου-ζου!

Τα χρόνια πέρασαν!

Πω πω πως μεγάλωσε!

Μου αρέσουν οι ματιές της όταν κουβαλάω τα βιβλία της

στο Καλαμαζουουουουουού!

Γνωρίσαμε πολλούς ανθρώπους που πληροφορήθηκαν για το είδος μας,

για την κοινωνία μας, συγκεντρωμένους εκεί.

Και πιστεύω ότι αυτό σχετίζεται σημαντικά με τον αυξανόμενο αριθμό...

...της γκέι κοινότητας στα αστικά κέντρα.

Όταν έβγαινα στα μπαρ του Σαν Φρανσίσκο,

υπήρχαν 20 με 30 ενεργά μπαρ τα οποία έβρισκα συνέχεια ανοιχτά.

Τα περισσότερα έκλειναν γρήγορα.

Λίγα από αυτά ήταν γκέι μαγαζιά ή υπό γκέι διεύθυνση,

αλλά αν κατάφερναν να μείνουν ανοιχτά ήταν γεμάτα.

Το πρώτο κλαμπ που πήγα ήταν το Lakeshore,

και ήταν κυρίως για λεσβίες.

Ήταν ένα μέρος για γνωριμίες

κι ήταν η πρώτη χρονιά που έκανα coming out, οπότε πήγαινα συχνά.

Είχαν έναν πορτιέρη που δεν σε άφηνε να μπεις αν δεν έμοιαζες γκέι,

ή δε σε ήξεραν ή δεν πήγαινες με κάποιον που ήταν γκέι.

Υπήρχαν γκέι μαγαζιά για γυναίκες και άντρες

αλλά ποτέ δεν σε άφηναν απέξω όποιο και αν ήταν το φύλο σου.

Νομίζω πήγαινα να δω τον Κάρολ σε όποιο μέρος και αν εμφανιζόταν.

Ενέπνευσε το περισσότερο υλικό μου.

Κανείς που θα μπορούσε να μου αποσπάσει κάποια κουβέντα για αυτή.

Είναι αυτό που είναι και φυσικά δεν θα αλλάξει ποτέ.

Είναι υπερβολικά εξωστρεφής, αλλά δεν πειράζει.

Είναι η πιο έμπιστη φίλη μου.

Ξέρω ότι είναι άρρωστη και τρελή.

Ξέρω ότι μπορεί να ηρεμίσει μόνο με ένα μαστίγιο και σαμπάνια.

Ξέρω ότι ο κύριος Γουέλεσλεϊ την απέλυσε εξαιτίας των πράξεών της με κορίτσια.

Και ξέρω τι την παρέσυρε να δηλητηριάσει την μάνα της.

Ήθελε τα μαργαριτάρια της.

Ξέρω για την επιβήτορα που την έκανε να μην μπορεί να περπατήσει.

Και ξέρω για την κυρία Λεγκάλιον, αν και με αυτή απλά μιλούσαν!

Θα μπορούσα να πω πολλά που ξέρω,

αλλά με κανένα τρόπο δεν μπορέι κάποιος να μου αποσπάσει

κάποιο κουτσομπολιό. Εξάλλου είναι η πιο έμπιστη φίλη μου.

Ο Κάρολ Ντέιβις ήταν πολύ σημαντικός διασκεδαστής.

Αλλά ξέρετε, πάντα οι διασκεδαστές,

λάμπουν με ένα ξεχωριστό φως.

Πρέπει να είσαστε κυρίες!

Μην ανησυχείτε δεσποινίς Κάουλ!

Χαρούμενα εμφανιζόμαστε στη σκηνή!

Είμαστε οικοδέσποινες της σκηνής «Καντίνα»!

Διασκεδάζουμε στρατιώτες που πάνε στον πόλεμο.

Χαιρόμαστε να σας εξυπηρετούμε αλλά θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά περισσότερα!

Θα μπορούσαμε να κάνουμε περισσότερα για τα αγόρια!

Και να μεγαλώσουμε την χαρά τους!

Μα δεν το παρατραβάμε.

Πήραμε έναν όρκο που δεν πρέπει να μάθει κανείς!

Διασκεδάζουμε με τους στρατιώτες!

Και φυσικά ήταν όλοι διάσημες drag queens

και αντί να τους στείλουν στον στρατό, εκεί έξω στα χαρακώματα ή άλλου,

τους έβαλαν σε αυτό το drag show,

και ταξίδεψαν σε όλες της Ηνωμένες Πολιτείες και μετά έκαναν μια ταινία...

...και ήταν μια μεγάλη επιτυχία!

- Κυρία Κάουλ! Ω κυρία Κάουλ!

Υπό αυτή την έννοια ήταν φανερά γκέι, αλλά φυσικά κανείς στο στρατό,

ή άλλου δεν έλεγε ότι αυτοί οι άντρες ήταν ομοφυλόφιλοι.

Φυσικά και όχι!

Ήταn απλά σε ένα show, απλοί διασκεδαστές.

Οι συνέπειες του Β' παγκοσμίου πολέμου ήταν πολύ βαθιές.

Η χώρα μας δεν θα ήταν ποτέ αυτό που ήταν πριν τον πόλεμο,

επειδή οι γκέι άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι υπήρχαν κι άλλοι σαν αυτούς

σε άλλα μέρη της χώρας. Παρότι ήμασταν κρυφοί τότε,

τουλάχιστον υπήρχε μια ορισμένη αντίληψη ότι...

...δεν ήμασταν γεωγραφικά απομονωμένοι.

Η Ουάσινγκτον γιορτάζει! Και στο Σικάγο...

...περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι τραγουδούν και χορεύουν στους δρόμους,

στη μεγαλύτερη γιορτή που έχει δει ποτέ η Πόλη των Ανέμων. Η χαρά είναι ασταμάτητη!

Στο τέλος του πολέμου, πολλές λεσβίες και γκέι,

που είχαν υπηρετήσει την πατρίδα τους εγκαταστάθηκαν σε πόλεις με λιμάνι.

Εκεί μπορούσαν να είναι ανώνυμες/οι και απομακρύνθηκαν...

...από τις επικριτικές οικογένειές τους.

Αλλά το πιο σημαντικό ήταν η συντροφικότητα που βρήκαν,

μέσα στον αυξανόμενο γκέι αστικό πληθυσμό της Αμερικής.

Και τι θέλει; Πάνω από όλα θέλει μια δουλειά.

Μια θέση μέλλον της Αμερικής.

Οι βετεράνοι άντρες ανέκτησαν τις θέσεις εργασίας τους...

κι έλαβαν οικονομικά και μορφωτικά προνόμια σύμφωνα με νομοσχέδιο της κυβέρνησης.

Αλλά οι γυναίκες αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στους παραδοσιακούς ρόλους,

χάνοντας τα οικονομικά οφέλη που κέρδισαν κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Φιλελεύθερες ιδέες εμφανίστηκαν στις τέχνες και τις επιστήμες μέσα σε αυτό το πλαίσιο,

του αυξανόμενου κοινωνικού συντηρητισμού.

- Υπήρχε μία περίοδος περίπου για δύο χρόνια μετά τον πόλεμο,

τα δύο πρώτα χρόνια μου μετά το κολέγιο, που υπήρχε μία έξαρση,

του φιλελευθερισμού.

Δεν μπορώ να το συνδέσω απαραίτητα με την γκέι σκηνή, αλλά τότε...

...ξεκίνησαν και όλα τα κινήματα για διάφορα πολιτικά δικαιώματα.

Ακούγονταν φωνές.

- Τη δεκαετία του '40, έπεσε η (ατομική) βόμβα.

Τη δεκαετία του '40, ολός ο πλανήτης απειλήθηκε βιολογικά.

Τη δεκαετία του '40, υπήρχε ανάρωση από την ολική ανηθικότητα

του πολέμου και των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Για όσους από εμάς ήμασταν ομοφυλόφιλοι,

ήρθε ξαφνικά η διαπίστωση: γιατί να πέφτουμε θύματα εκφοβισμού,

από μερικούς μαλάκες που δεν γνωρίζουν τίποτα για τη ζωή;

Ποιοι ήταν αυτοί για να μας πουν πως πρέπει να αισθανόμαστε και να συμπεριφερόμαστε;

Και γιατί να τα δεχόμαστε όλα αυτά; Γιατί να μην τα ξεπεράσουμε...

...και να αρχίσουμε να μιλάμε ανοιχτά;

- Αργά το βράδυ, σε θέατρα που ήταν... εκτός της πεπατημένης,

πολλές φορές και η μαρκίζα του θεάτρου ήταν σβηστή, ήταν πολύ σκοτεινά,

και προβάλλονταν κάποιες κακής ποιότητας ασπρόμαυρες ταινίες,

που αποδείχθηκε ότι ήταν ταινίες του Kenneth Anger,

οι οποίες περιείχαν γκέι υπαινιγμούς,

κάποιες φορες και κάτι παραπάνω από υπαινιγμούς...

...κι υποθέτω ότι αποτελούσαν τον πρόδρομο αυτού που κατέληξαν να είναι οι γκέι ταινίες.

- Η παλιά μποεμ ανοιχτόμυαλη παράδοση,

ξεπέρασε τα όριά της...

και πέρασε στη μαζική κουλτούρα κάποια στιγμη στο τέλος του '40 κι έπειτα.

Η απελευθέρωση στον Τύπο,

περιελάμβανε και τίτλους βιβλίων τα οποία μπορεί να μην τα θυμόμαστε τώρα,

αλλά λειτούργησαν ως ένα καλό θεμέλιο προς το άνοιγμα της αμερικάνικης ευαισθησίας.

- Μεταξύ αυτών των βιβλίων ήταν το "The City and the Pillar" του Gore Vidal,

και το "The Homosexual in America" του Donald Cory.

- Πρωτίστως, ήταν μία πολιτιστική σκηνή. Ο Kerouac, o Burroughs,

ο Huncke Herbert, που ήταν φίλος του Burroughs

τώρα συγγραφέας, τότε εκδιδόμενος τοξικομανής στην Times Square,

που δούλευε με τον Δρ. Kinsey,

ως πληροφοριοδότης του για τον μεταβαλλόμενο πληθυσμό της Times Square

και έτσι ο Burroughs, o Kerouac, εγώ, o Huncke, και πολλοί φίλοι,

περιλαμβανόμαστε στις πρώτες στατιστικές της Έκθεσης του Kinsey.

Η ομοφυλοφιλία θεωρούνταν...

...ένα συγκριτικά σπάνιο φαινόμενο,

μέχρι που εμφανίστηκε ο Kinsey, παρέχοντας πολύ καλές αποδείξεις,

και κατέληξε στο ότι υπήρχαν περίπου 20 εκατομμύρια γκέι άντρες και λεσβίες.

Αυτό ήταν σημαντικό. Και ήταν σημαντικό επειδή,

έδωσε μεγάλη ελπίδα στους γκέι και τις λεσβίες,

αφού συνειδητοποίησαν, για πρώτη φορά, πως δεν ήταν...

...μια μικρή μειοψηφία αλλά ένα σημαντικό ποσοστό...

...του πληθυσμού.

Τι αίσθημα που δημιουργήθηκε,

ήταν πως θα μπορούσες να περπατήσεις έξω στο δρόμο και "Ω Θεέ μου,

ένας στους δέκα, ή ένας στους 20 ή οτιδήποτε,

μπορεί να έχει τα ίδια αισθήματα, μπορεί να έχει αυτές τις εμπειρίες!"

Αυτό ταρακούνησε τους ανθρώπους και...

...το κατέστησε αδύνατο γι' αυτούς να βλέπουν την ομοφυλοφιλία...

...με τον παλιό τρόπο, ότι δηλαδή ήταν κάτι πολύ μακρινό.

Αλλά στη συνέχεια, υπήρξε μία μεγάλη μεταστροφή στη χώρα.

Ήρθε λίγο μετά τις εκλογές του '48...

...κι ακολούθησε η άνοδος του γερουσιαστή McCarthy...

...και η χώρα βυθίστηκε ξαφνικά στον σκοταδισμό.

- Μπορείτε να τρέξετε αν θέλετε.

Έχετε προσπαθήσει σκληρά για να δυσφημιστεί το όνομα της εν λόγω επιτροπής.

Οι νέοι που δουλεύουν για να αποκαλύψουν τους κομμουνιστές...

- Προφανώς, όποτε κάποιος λέει κάτι ενάντια...

...σε οποιονδήποτε δουλεύει για τον McCarthy... -Σας παρακαλώ απαντήστε στην ερώτηση.

-...κατηγορείται ως κομμουνιστής. -Σας παρακαλώ απαντήστε στην ερώτηση.

- Οι άνθρωποι αναζητούσαν εχθρούς όλων των ειδών παντού.

Όχι μόνο κομμουνιστές, αλλά και queers, οτιδήποτε, οποιονδήποτε ήταν αποκλίνων.

’νθρωποι που ήταν αντιφρονούντες με κάθε τρόπο,

σεξουαλικά, κοινωνικά, πολιτικά, οτιδήποτε,

Και ψάχναν για τέτοιους ανθρώπους οπουδήποτε, κάτω από κάθε κρεβάτι,

σε κάθε γωνία, πίσω από κάθε πόρτα.

Επικρατούσε ένα εντελώς διαφορετικό πνεύμα.

Αμέσως μετά το μεγάλο θέμα για το Hollywood Ten,

που ξεκίνησε το '48-'49, αρχίσαμε να ακούμε,

πως διώχνουν κόσμο από το Υπουργείο Εξωτερικών επειδή ήταν γκέι,

έδιωχναν κόσμο από τον στρατό, από το Ναυτικό,

έκαναν τη σύνδεση μεταξύ κομμουνιστών και ομοφυλόφιλων,

με το σκεπτικό πως η Σοβιετική Ένωση χρησιμοποιούσε τους ομοφυλόφιλους,

ως κατασκόπους, υπήρχε φόβος για εκβιασμούς,

κι έτσι ήταν απειλή για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και το Στέιτ Ντιπαρτμεντ.

Έφτασα στο Στειτ Ντιπάρτμεντ το 1951...

και ενεπλάκην εκεί σε συνεχείς έρευνες.

Ο ευκολότερος στόχος...

...για ξένες πηγές πληροφοριών,

για ξένες μυστικές υπηρεσίες,

ήταν το σεξ.

- Οι γυναίκες και τα κορίτσια στέλνονται, σύμφωνα με προσεκτικά σχεδιασμένο σχέδιο,

σε οίκους ανοχής, σε κακόφημα καφέ και μπαρ, στους δρόμους,

όπου σκορπάνε ασθένειες και ατιμάζουν αυτούς στους οποίους...

...επαφίεται η άμυνα του έθνους.

Πράκτορες, πολύ πιο επικίνδυνοι από τις γυναίκες και τα κορίτσια που εκμεταλλεύονται,

βγάζουν χρήματα που κερδίθηκαν σε αυτο το σαδιστικό παιχνίδι,

την πιο εξευτελιστική δουλειά.

Ο McCarthy σε έκανε να πιστεύεις πως ένα γκέι άτομο είναι σαν τη Μάτα Χάρι.

-Νομίζετε ότι αυτό προήλθε από έναν Καλικάντζαρο;

-Ερώτηση, πιστεύετε ότι αυτό προήλθε από έναν Καλικάντζαρο;

-...νομίζω ότι θα μπορούσε να είναι ειδικός πάνω στο θέμα.

-Πρέπει να πω ότι ένας καλικάντζαρος σχετίζεται με τις νεράιδες.

Οι ακροάσεις πραγματοποιούνταν με προοπτική ανάπτυξης ενός εκτελεστικού οργάνου,

που θα φωτογράφιζε άτομα που θα ανέρχονταν στην κυβέρνηση.

Αυτό ήταν το εκτελεστικό διάταγμα 10450.

Το Ε.Δ. 10450 υπογράμμιζε ότι ένα άτομο που είχε μία θέση απορρήτων αρμοδιοτήτων,

δεν θα μπορούσε να συνεχίσει,

εάν ανακαλυπτόταν εμπλοκή του σε ομοφυλοφυλική δραστηριότητα.

Το πρώτο έτος είναι έτος δοκιμής...

...και διενεργείται συνήθως μία έρευνα κατά τη διάρκεια αυτού του έτους.

Εμένα με κάλεσαν και μου είπαν "έχουμε πληροφορίες ώστε...

...να πιστεύουμε πως είσαι ομοφυλόφιλος, έχεις να σχολιάσεις κάτι;"

Ρώτησα ποιες είναι οι πληροφορίες,

και μου απάντησαν ότι δεν μπορούν να μου πουν αλλιώς θα αποκάλυπταν τις πηγές.

Οι πηγές πληροφοριών μας γι' αυτούς τους ανθρώπους,

ήταν συνήθως...

...κάποιος που συμμετείχε επίσης.

Ήμασταν τυχεροί που όταν παίρναμε συνέντευξη από μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους,

κάτι που έπρεπε να γίνει πριν την έξοδο από την υπηρεσία,

μας παρείχαν μία μακριά λίστα με ονόματα...

...άλλων που εμπλέκονταν παρομοίως.

Εκείνες τις ημέρες, η ομοφυλοφιλία αυτή καθ' αυτή,

ήταν χωρίς περαιτέρω εξήγηση παράλογη.

Αποτελούσε λόγο για απομάκρυνση από την υπηρεσία...

...και μέχρι το τέλος του έτους, περίπου σαν χριστουγεννιάτικο δώρο,

είχα τεθεί εκτός.

Τους προσφέραμε, πρώτα απ' όλα, τη δυνατότητα για ακρόαση στο συμβούλιο,

στην υπηρεσία, πριν φύγουν.

Τους προσφέραμε μία ευκαιρία να παραιτηθούν.

Δεν νομίζω πως είχαμε ούτε δέκα ακροάσεις, και απολύσαμε...

...900 με 1000 υπαλλήλους.

Έτσι, προχώρησα στο να κινήσω τις τυπικές διαδικασίες,

που απευθύνονταν σε θέσεις πιο πάνω στην ιεραρχία, κι επειδή μου άρεσε να τελειώνω πράγματα,

έφτασα μέχρι τον Λευκό Οίκο,

κάτι που δεν κατέληξε πουθενά.

Απευθύνθηκα λοιπόν στη Βουλή και τη Γερουσία,

που δεν ήταν και ιδιαίτερα συμπονετικοί.

Μέσα στα χρόνια είχαμε πολλές υποθέσεις,

αλλά μόνο μία, απ' όσο γνωρίζω,

όπου ένας συγκεκριμένος άνθρωπος αμέσως μετά τη συνέντευξή του σε εμάς,

βγήκε έξω και αυτοκτόνησε.

- Λοιπόν, Κύριε ’νταμς,

υπερισχύουν αριθμητικά οι ομοφυλόφιλοι στην αεροπορία και στο Ναυτικό;

Ήμουν σε υπηρεσία την εποχή του McCarthy, το '51-'53.

Πέρασα από έρευνα κι εγώ,

γιατί, κάποιες από τις γυναίκες με τις οποίες σχετιζόμουν,

βρίσκονταν υπό έρευνα για ομοφυλοφιλία.

Δεν υπήρχε ώρα της ημέρας που δεν θα μπορούσαν να έρθουν και να με πάρουν,

όπου και να ήμουν.

Και όταν με είχαν στο γραφείο,

ήταν πάντα τρεις άντρες εκει. Ένας έκανε τις ερωτήσεις,

ένας παρακολουθούσε τις αντιδράσεις μου, και ο άλλος θα κρατούσε σημειώσεις.

Και δεν πέφτω εύκολα θύμα εκφοβισμού, αλλά ήμουν εντελώς φοβισμένη από αυτούς,

και αυτό συνέχιζε να συμβαίνει για 10-11 μήνες.

Ήξερα πως βρισκόμουν σε συναισθηματικό, σωματικό και πνευματικό σημείο κατάπτωσης.

Και γνώριζα πως θα μπορούσα να τους το πω και να μην καταλήξω πουθενά,

ή να βρεθώ σε κανένα νοσοκομείο.

Στο τέλος, όταν συμφώνησα να υπογράψω το χαρτί που ήθελαν να υπογράψω,

και είπα την ιστορία μου, έπρεπε να ενοχοποιήσω αυτήν την γυναίκα,

για σεξουαλική σχέση με εμένα.

Η υπόσχεσή τους ήταν ότι θα έπαιρνα γενική απαλλαγή,

και πως δεν θα υπήρχε καμία επαφή με την οικογένειά της,

γιατί ήταν σημαντικό οι γονείς της να μη γνωρίζουν κάτι σχετικά.

Δε χρειάζεται να πω ότι και οι δύο αυτές συνθήκες παραβιάστηκαν,

ούτε πήρα τη γενική απαλλαγή,

ούτε κράτησαν αποστάσεις από την οικογένειά της.

Αυτή η κοπέλα δε μου μιλάει μέχρι σήμερα.

Εισήλθα στο Σώμα σαν μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα,

απόλυτα προσαρμοσμένη, άνετη,

ικανή... και βγήκα από την υπηρεσία...

...αποσυντεθειμένη, χωρίς αυτοεκτίμηση,

χωρίς προοπτικές για ένα ασφαλές ή επικερδές αύριο,

κάτι σαν κόλαση.

- Σήμερα είναι μια σημαντική στιγμή για την σχέση του Μπόμπ και της Μαίρυ.

Γι αυτούς, το μέλλον διαφαίνεται λαμπρό.

- Υπέθεσα, φυσικά, πως πρέπει να παντρευτώ.

Ήταν τόσο διάχυτη πεποίθηση, που όλη η οικονομία ήταν δομημένη γύρω από αυτό.

Ήταν η περίοδος της μεγάλης ανάπτυξης.

Οι κατοικίες Eichler χτίζονταν γύρω από το Πάλο ’λτο, όπου ήμουν εκείνη την εποχή.

Η ανάπτυξη ήταν μεγαλύτερη στα προάστια.

Σπίτια με τρία υπνοδωμάτια ήταν το τυπικό...

...κι αναρωτιόσουν πως θα χωρέσεις τα 4 παιδιά σου,

σε σπίτια με 3 υπνοδωμάτια.

Ήταν τόσο αποδεκτό,

που σχεδόν όλοι όσοι γνώριζα αγόρασαν σπίτι εκεί.

Μικρά κουτιά πάνω στην πλαγιά

Μικρά κουτιά από Ticky-tacky

Μικρά κουτιά πάνω στην πλαγιά

Μικρά κουτιά, όλα τα ίδια

Να ένα ροζ, και ένα πράσινο

και ένα μπλε και ένα κίτρινο

και είναι όλα φτιαγμένα από Ticky-tacky

και όλα φαίνονται ίδια

- Δοκίμασα τον γάμο.

Δοκίμασα να συμπεριφέρομαι έτσι όπως έβλεπα τις υπόλοιπες γυναίκες να συμπεριφέρονται.

- Το χέρι με το απαλό άγγιγμα

κρατά τον άνδρα της στην παλάμη του χεριού της.

Γιατί ένας άνδρας είναι ένα απαλό άγγιγμα,

για το απαλό χέρι.

- Ένας από τους λόγους για τον οποίον οι ομοφυλόφιλοι παντρεύονται,

είναι επειδή υπήρχε κοινωνική πίεση να το κάνουν.

Αυτή η κοινωνική πίεση ήταν πολύ δυνατότερη 20 με 30 χρόνια πριν,

απ' ότι είναι τώρα, και 100 χρόνια πρίν ήταν βασικά υποχρεωτικό.

Είτε ήσουν βάρος για την ίδια σου την οικογένεια,

είτε παντρευόσουν, γιατί υπήρχαν...

πολύ λίγα πράγματα που μπορούσες να κάνεις. Αυτό για τις γυναίκες.

Εκ των υστέρων, μπορώ να πω πως είναι ομοφυλοφιλικός πανικός.

Αλλά μπόρεσα να πείσω τον εαυτό μου τότε,

πως το έκανα για όλους τους σωστούς λόγους.

Ήμουν ερωτευμένος, ήθελα οικογένεια. Αυτό ήταν το πράγμα που έκαναν όλοι.

Δεν υπήρχε αποδοχή. Δεν είχες καθόλου την ασφάλεια,

του να είσαι παντρεμένος. Καθόλου αποδοχή από την οικογένεια.

Δεν μπορούσες να πας σπίτι και να πείς...

"Μαμά, από εδώ η γυναίκα μου" ή "ο άνδρας μου" ή οποιοσδήποτε.

- Το 1950, μια εποχή σκληρής πολιτικής και κοινωνικής καταπίεσης,

ο πρώτος οργανισμός ομοφυλοφίλων των ΗΠΑ,

η "κοινότητα Mattachine", ιδρύθηκε από μια μικρή ομάδα ανδρών,

περιλαμβανομένων των Harry Hay και Chuck Rowlands.

Δεν γνωρίζαμε, εκείνη την εποχή, κανείς μας δεν ήξερε ότι είχε υπάρξει,

κάποια ομοφυλοφιλική οργάνωση, οποιουδήποτε είδους, οπουδήποτε στον κόσμο.

- Όχι, δεν το ξέραμε. - Δεν είχαμε καμία απολύτως γνώση επ'αυτού.

Οπότε, νοιώθαμε πως θα έπρεπε να είμαστε πολύ προσεκτικοί με ότι κάνουμε,

και να το σκεφτούμε προσεκτικά, γιατί μπορεί να κάναμε κάποιο λάθος,

και αν κάναμε λάθος, και γραφόταν στα χαρτιά με λάθος τρόπο,

θα πλήτταμε την ιδέα του κινήματος για χρόνια...

...και μας φόβιζε αυτό το ενδεχόμενο.

Η πρώτη συνάντηση ομοφυλοφίλων, που εξελίχθηκε στο κίνημα όπως το ξέρουμε,

έγινε στο διαμέρισμα κάποιου στο Λος ’ντζελες,

και μου έχουν πει πως είχαν κλειδώσει την πόρτα και κλείσει τις κουρτίνες,

και είχαν έναν τσιλιαδόρο για την αστυνομία,

γιατί πίστευαν ότι θα μπορούσαν να συλληφθούν απλά και μόνο μιλώντας,

για την ομοφυλοφιλία.

Η ομοφυλοφιλία ήταν κάτι για το οποίο υποτίθεται πως έπρεπε να ντρέπεσαι,

και ήταν, "α, αυτός είναι πούστης", ή χειρότερα, δεν το εξέφραζες με λέξεις.

Δεν μιλούσαν περί αυτού.

Έτσι, και μόνο η σκέψη του να έχεις δικαιώματα...

Απλά δεν έκανες την λογική σκέψη. Ξέρεις, απλά επιζούσες.

Ανακάλυψα πως υπήρχαν μόνο λίγοι,

που σκέφτονταν πέρα από,

το να περνάνε απλά καλά από το να βρούνε κάποιον εραστή.

Είχα μια αυτόματη αντίδραση,

και ο Harry Hay και άλλοι είχαν μια αυτόματη αντίδραση,

πως αυτό είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά το 1948, και τα γράφω,

και μετά άρχισα να ψάχνω για κόσμο που θα με ακολουθούσε.

Είχα μιλήσει σε εκατοντάδες ανθρώπους.

Και δεν ήταν μέχρι τον Ιούλιο του 1950, όταν γνώρισα τον Rudy,

που μου ρίχνει μια ματιά, και μου λέει "Wow, και εγώ!".

Το κοίταξα με χαρά,

και είπα "Θεέ μου, θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ αυτό."

και αυτή ήταν η αρχή...

- Εκτός από το να χορηγεί κύκλους συζήτησης και να πολεμά τον αστυνομικό αποκλεισμό,

κάποια μέλη ξεκίνησαν και τα πρώτα ομοφυλοφιλικά περιοδικά των ΗΠΑ,

το "Mattachine Review" και το "ONE".

Το Mattachine Review και το ONE ήταν υπέροχα. Τα διάβαζα συνέχεια.

Το θέμα είναι ότι "βγήκαν από την ντουλάπα", κυριολεκτικά και κοινωνικά,

και είπαν "Γράφουμε ένα περιοδικό για γκεϊ άτομα, για ομοφυλόφιλους"

Ήταν ο μόνος δημόσιος χώρος όπου μπορούσες να μιλήσεις για αυτό,

το να είσαι ομοφυλόφιλος.

Το Mattachine έπαιξε καθοριστικό ρόλο, καθώς βοήθησε την ψυχολόγο,

Evelyn Hooker, να βρει καλώς προσαρμοσμένους ομοφυλόφιλους άνδρες

για τις πρωτοπόρες μελέτες της.

Δεν υπήρχε απολύτως τίποτα στην ψυχιατρική και ψυχολογική βιβλιογραφία,

σχετικά με ομοφυλόφιλους άνδρες που λειτουργούν καλά.

Ξεκίνησα να συναθροίζω μία ομάδα από ομοφυλόφιλους άνδρες,

που λειτουργούσαν συγκριτικά καλά,

που είχαν εργασία,

που δεν λάμβαναν ψυχιατρική ή ψυχολογική θεραπεία...

...και να τους συγκρίνω με ετεροφυλόφιλους άνδρες.

Τα αποτελέσματα ήταν φανταστικά.

Ονομαστικά, δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου αριθμητικές διαφορές...

...στα ποσοστά των ανδρών,

στις δυο ομάδες, που να είχαν...

...προσαρμοστεί καλύτερα, σύμφωνα με τους ειδικευμένους κριτές μου.

- Λίγες γυναίκες, συμπεριλαμβανομένης της Dale Martin,

και της Phyllis Lyon, ίδρυσαν τις "Κόρες της Bilitis", το '55.

Ήταν μια οργάνωση γυναικών που πρόσφερε υποστηρικτική ατμόσφαιρα για λεσβίες,

και η εκπαίδευση για το θέμα στα μέλη της,

καθώς και στο ευρύ κοινό, ήταν ο κύριος στόχος της.

Η πρώτη οργάνωση του κινήματος στην οποία έγινα μέλος ήταν οι Κόρες της Bilitis,

τις γνώρισα για πρώτη φορά το 1956, στο Σαν Φρανσίσκο.

Μέλη του ONE και του Mattachine μου είχαν μιλήσει για την οργάνωση.

και τους πήρα τηλέφωνο όταν έφτασα στο Σαν Φρανσίσκο

και με προσκάλεσαν σε μια συνάντηση που θα διεξαγόταν την επόμενη βραδιά,

και εκείνη την επόμενη βραδιά,

ήμουν σε ένα δωμάτιο με άλλες 12 λεσβίες για πρώτη φορά στην ζωή μου.

Και τι συναρπαστικά που ήταν!

- Με μεγάλο προσωπικό και επαγγελματικό ρίσκο από τους εκδότες του,

και συχνά τους αναγνώστες του, γεννήθηκε το La Escalera, ένα λεσβιακό έντυπο.

Συχνά, το έντυπο ήταν ο μόνος σύνδεσμος που είχαν οι γυναίκες με άλλες σαν αυτές.

Με κάποιο τρόπο διαδίδονταν από χέρι σε χέρι, και ταχυδρομούνταν,

από τον έναν συνδρομητή στον άλλον σε κάποια άλλη περιοχή της χώρας,

που μετά το έστελνε σε κάποιον άλλον.

Και τα γραφεία της οργάνωσης δέχονταν γράμματα και τηλεφωνήματα,

από απομονωμένα ομοφυλόφιλα άτομα, τόσο φοβισμένα πού δεν έλεγαν το όνομά τους,

που έλεγαν πράγματα όπως, "Είμαι απλά ευγνώμων για την ύπαρξή σας,

Την ύπαρξη ομάδων ατόμων σαν κι εμένα, στις οποίες μπορώ να στραφώ."

Χρειαζόταν πολύ θάρρος,

την δεκαετία του 1950,

να δηλώσει ανοιχτά κάποιος πως είναι λεσβία ή γκεϊ,

και αυτοί οι άνθρωποι το έκαναν.

- Πώς ήσουν την δεκαετία του 1950;

- Ήμουν ο εαυτός μου.

Αυτό σήμαινε σκληρός αγώνας. Σήμαινε πως κατέφευγες στην χρήση βίας,

για την υπεράσπιση των πεποιθήσεών σου.

Οι άνδρες ήταν απλά άθλιοι.

Είχαμε φτάσει στο σημείο όπου,

κάποιος δεν μπορούσε να χτυπήσει κάποιον στην πλάτη χωρίς αυτοί...

...να λένε "queer" και κείνο και τ'άλλο.

Και μια συγκεκριμένη γυναίκα αποφάσισε να έρθει μαζί μου με την μηχανή,

και περνούσαμε πολύ καλά, μέχρι που τελικά...

...αναφέρθηκε το "queer".

Πρέπει να γίνεις σκληρόπετσος,

για να προστατέψεις το μαλακό εσωτερικό.

Συνειδητοποιήσαμε...

...πως πολλοί άνθρωποι δεν μας συμπαθούσαν, και πως έπρεπε να προστατευτούμε.

Έτσι, μαζευτήκαμε και σχηματίσαμε τα "κορίτσια Lee".

Δεν θυμάμαι αν πήραμε το όνομα αυτό από την Lorelei Lee,

ή τον Robert E. Lee, ή ίσως και τους δυο.

Ενωθήκαμε γιατί δεν ανεχόμασταν πια να καταπιεζόμαστε.

Και αν κάποιος μας παρενοχλούσε,

τότε, τον "πιάναμε".

Πάντα πίστευα πως είμαι διαφορετική,

και δεν νόμιζα πως υπήρχε κανείς άλλος,

μέχρι που πήγα στις φυλακές ανηλίκων, και...

..."εδώ είμαστε".

Εννοώ πως ήταν παράδεισος για μένα. Σκατά! Ήμουν εντός έδρας!

Βλέπεις, δεν θα με έλεγες "queer", τουλάχιστον όχι πρόσωπο με πρόσωπο.

Θα το έκανες περνώντας με αυτοκίνητο, γιατί θα σε γαμούσα.

γιατί ήμουν νέα, χαζή, και όλο έκανα μαλακίες.

- Πήγα στο μπάρ μέ μια καλή μου φίλη,

και την παρενοχλούσαν επειδή ήταν μαζί μου,

γιατί ήμουν πολύ προφανής, ξέρεις...

κι ένας μπάσταρδος ήρθε και ήταν έτοιμος να δώσει μπουνιά στην φίλη μου,

οπότε έπιασα ένα μεγάλο γυάλινο τασάκι,

και τον χτύπησα στο κεφάλι, ξέρεις,

κι έγινε θρύψαλα...

...και το αίμα του πετιόταν, έτσι, ξέρεις

Και του έχωσα την μπότα μου στα σωθικά του,

και τον πέταξα στην άλλη άκρη του δωματίου...

...κι έπεσε σε μια καρέκλα...

...κι οι υπόλοιποι ετεροφυλόφιλοι,

ήρθαν να τον σώσουν... αίμα παντού...

...και είπα στην φίλη μου "πάμε να ξεκουμπιστούμε".

Με τις γυναίκες που συναναστρεφόμουν,

ξέραμε ότι είμαστε παρείσακτες, ξέραμε ότι είμαστε έξω από τις νόρμες,

ζούσαμε στο "The Village", ήμασταν λεσβιάρες,

πολλές από εμάς ήταν καλλιτέχνιδες,

μισούσαμε τη δακτυλογράφηση,

δε θέλαμε στρέιτ δουλειές, ό,τι και να κάναμε είμασταν στο περιθώριο...

και φυσικά, ήταν η δεκαετία του '50,

ήμασταν η θηλυκή γκέι εκδοχή της γενιάς του Μπιτ.

Όταν μεγάλωνα,

και όλοι από τη γενιά μου μεγάλωναν,

οι περισσότεροι από τους γονείς μας, όταν μάθαιναν ότι είμαστε γκέι,

μας αφόριζαν απ’ την οικογένεια, ή απλώς...

...μας έδιωχναν εντελώς.

Δεν μας καλούσαν καν στα οικογενειακά γεγονότα.

Η μητέρα μου έσκισε την πρόσκλησή μου για το γάμο του αδερφού μου,

γιατί δεν ήθελε η ανώμαλη να έρθει στο γάμο.

Πολλά τέτοια περιστατικά συνέβησαν σε γκέι άτομα,

που μεγάλωναν τη δεκαετία του '50 και του '60.

- Εκείνο τον καιρό, η Mairy ανέπτυξε μια ξαφνική...

...δυνατή φιλία με τη Lucille Williams.

Φαινόταν πως μπορούσε να επικοινωνήσει καλύτερα με την Lucille παρά με οποιονδήποτε.

Δεν είχαν καθόλου μυστικά η μία από την άλλη.

Ήταν αχώριστες.

Στη μητέρα της Mairy φαινόταν αφύσικο,

αυτή η συνεχής εγκύτητα, η συγκέντρωση στοργής,

σε ένα όχι και τόσο ξεχωριστό κορίτσι.

- Lucille, περίμενε ένα λεπτό! - Τί;

Η Ethel! Ξεχάσαμε την Ethel.

- Πρέπει να φέρω την Ethel - Δεν πρέπει να τη φέρεις.

Ξέρεις πώς είναι με τα αγόρια και όλα αυτά,

Mairy, γλυκιά μου,

καθυστερείς την Lucille από το βραδινό της.

Μόλις έφευγα, κυρία Gibbs.

- Γειά, τα λέμε αύριο! - Εντάξει, τα λέμε.

- Έπειτα, υπήρξε ένας ενθουσιασμός με την Ethel Hampton,

μια τελειόφοιτη, και πρωταθλήτρια στο τέννις.

Η Mairy φαίνεται να είχε αληθινή ανάγκη να συγκινείται από κάποιον.

Το κορίτσι που θα παντρευτώ

μάλλον θα είναι

ανδροπρεπής σαν εξάρτημα μηχανής.

Το κορίτσι που θα λατρεύω

θα φορά παντελόνια χωρίς τσάκιση,

πουκάμισα και παπιγιόν.

Θα περπατάει με στυλ και θα έχει κοντά μαλλιά

και θα με μαγεύει με την αγορίστικη αύρα της.

αντί να την πέφτω, θα ακουμπώ

στον ώμο της όταν νυστάζω

Μια δειλή νεράιδα, το κορίτσι που θα παντρευτώ

δεν θα είναι.

- Σε όλο το Μισούρι υπήρχαν είτε ανδροπρεπείς είτε θηλυπρεπείς λεσβίες,

γιατί υποθέτω ότι μιμούνταν τη στρέιτ κοινωνία.

Και όλα τα υπόλοιπα ακολουθούσαν.

Είτε είσαι επιθετική, είτε παθητική, ή οτιδήποτε...

κι εγώ διάλεξα να είμαι ανδροπρεπής. Ήμουν ήδη αγοροκόριτσο,

ντυνόμουν ήδη ανδρικά,

οπότε το πήγα ακόμα παρακάτω.

Στην πραγματικότητα ήμουν η ντροπή του αγοροκόριτσου στο Σικάγο.

Οι άλλες ανδροπρεπείς λεσβίες με έκριναν γιατί δεν ήμουν αρκετά ανδροπρεπής.

δε φερόμουν σαν άντρας. Βασικά ντυνόμουν αρκετά σαν άντρας,

αλλά δε φερόμουν αρκετά έτσι.

Και ήταν ένα θέμα, έπρεπε ή να φέρεσαι σαν άντρας ή να είσαι σούπερ θηλυκό,

ή το ένα ή το άλλο.

- Καμιά φορά, όταν ήταν να βγεις ραντεβού με μια κοπέλα,

να την πας για ρομαντικό δείπνο,

ή να πας σε ένα στρέιτ κλαμπ να δεις μια παράσταση...

και να πάτε ως ζευγάρι, ή να πας σε drive-in σινεμά,

δούλευε καλύτερα αν η μία έμοιαζε περισσότερο με άντρα.

και μπορούσε να περάσει σαν άντρας.

Υπήρχαν πολλές πιθανότητες αν βρισκόσουν...

...σε drive-in, να δεις μια στρέιτ παρέα να παρκάρει το αυτοκίνητο δίπλα σου,

ν' αρχίζουν να φωνάζουν «ανώμαλες, ανώμαλες» και να σας σπάσουν στο ξύλο.

Έτσι αν προσπαθούσες να μοιάζεις με άντρα και να περνάς σαν άντρας, ήταν πιο ασφαλές.

- Πρέπει να θυμάστε ότι οι λεσβίες, οι γκέι κοπέλες,

γιατί έτσι μας έλεγαν, ο πληθυσμός των γκέι κοριτσιών,

ήταν μια αντανάκλαση του τι συνέβαινε τριγύρω...

...κι εκείνη ήταν η εποχή του...

...«ας προσποιηθούμε ότι αυτός είναι ο καλύτερος δυνατός κόσμος,

ότι αυτό ακριβώς έχουμε διαλέξει, αυτό είναι».

Κανείς δε μιλούσε λοιπόν για ρατσισμό.

Αν μου συνέβαινε κάτι σε ένα μπαρ, δε μπορούσα να βασιστώ σε κανέναν,

ότι θα με καλύψει.

Μια λευκή λεσβία δε θα με προστάτευε,

θα έλεγε ότι προσωπικά πιστεύει ότι ήταν κρίμα να μου συμβεί αυτό,

αλλά δε θα έλεγε αυτό δεν πρέπει να συμβαίνει, τελεία και παύλα.

Κάπου, πάνω από το ουράνιο τόξο

Το '50, οι ομοφυλόφιλοι άντρες παρουσίαζαν εξαιρετική ποικιλία προσωπικής έκφρασης.

Από τους τελείως μάτσο, που φαίνονταν στρέιτ,

στις πολύ φανταχτερές drag queens που ζούσαν στο περιθώριο της κοινωνίας.

Αλλά για όλους τους ομοφυλόφιλους, το να το καλύπτουν,

η συνειδητή παρωδία να μπαίνουν στα καλούπια της ετεροφυλοφιλικής συμπεριφοράς,

έπαιζε πολύ σημαντικό ρόλο.

Αυτοί που ήταν πολύ θηλυπρεπείς,

αλλά και αυτοί που ήταν πολύ ανοιχτοί ως προς την ομοφυλοφιλία τους,

ήταν συνήθως αυτοί που δέχονταν το ρόλο του θηλυκού στη σχέση.

και οι σύντροφοι ή οι εραστές τους ήταν συνήθως πολύ μάτσο...

...και συνήθως πολύ κρυφοί.

Και λέω, πόσο θηλυπρεπής ήμουν!

Φυσικά ήταν ένας κραυγαλέος διαχωρισμός,

υπήρχε τόση πίεση.

Δε βλέπεις τέτοιους διαχωρισμούς στα γκέι μπαρ σήμερα.

Εγώ το κάνω γιατί με κάνει να νιώθω καλά,

πιστεύω ότι πρέπει να εκφράζεις αυτό που είσαι με όποιο τρόπο θέλεις.

Εγώ το κάνω γιατί το λατρεύω,

κάθε φορά που έρχεται κάποιος και λέει "Θεέ μου είσαι υπέροχος!",

πραγματικά, το λατρεύω! Ποιός δε θα το λάτρευε;

Ένας "πολύ χαρούμενος" νεαρός απ' το Τρινιδάδ.

Ω, τι πήγα να πάθω.

Ήταν πάρα πολύ χαρούμενος, αλλά υπερβολικά για μένα.

Πάντα το ήξερα ότι φυτρώνουν φοίνικες

πάντα είχαν και μπανάνες.

Μα φανταστείτε την έκπληξή μου

όταν βρήκα μια συκιά στο Τρινιδάδ.

Ένας "πολύ χαρούμενος" νεαρός απ' την Τρινιδάδ.

Ω, τι πήγα να πάθω.

Είχα κάνει κι εγώ τις τρέλες μου,

αλλά αυτός προτιμούσε τις μπανανόβαρκες

Δεν είναι ότι η δεκαετία του '50 ήταν μια εποχή...

...γεμάτη μόνο απελπισία.

Εξαρτάται ποιος ήσουν, πού ήσουν, πόσο τυχερός ήσουν,

αν ήσουν αρκετά τυχερός ώστε να έχεις...

...αρκετούς φίλους που να σε υποστηρίζουν.

Με έβαλαν στην μεγάλη τους παρέα...

και, δικέ μου, τί ωραία που ήταν.

Μετά με πήγαν σε έναν αγώνα γυναικείου softball,

αλλά φυσικά δε με ένοιαζε καθόλου το softball.

Μου άρεσε όμως να βλέπω όλα τα κορίτσια να τρέχουν, φορούσαν και σορτσάκια.

- Μπορούσες απλά...

να πας στο γήπεδο softball κάθε μικρής πόλης και απλά να περιμένεις.

Αργά ή γρήγορα, εκεί θα εμφανίζονταν όλες.

Αυτό που θα κάναμε αν βρισκόμασταν σε κάποια άγνωστη πόλη, ή νιώθαμε μοναξιά,

ή θέλαμε να γνωρίσουμε κόσμο,

ήταν να ακολουθούμε τους ανθρώπους που έμοιαζαν περισσότερο για γκέι,

μετά αρχίζαμε να γελάμε και να λέμε αστεία,

τους ακολουθούσαμε μέχρι το αυτοκίνητο, και τελικά θα το παρατηρούσαν...

και είτε θα ήθελαν να συμμετέχουν στην πλάκα,

και θα μας έλεγαν να πάμε μαζί τους στο μπαρ ή όπου σύχναζαν,

και τελικά θα πιάναμε κουβέντα,

ή θα φρίκαραν και θα έφευγαν...

κι έτσι θα περιμέναμε το επόμενο Σάββατο για να δοκιμάσουμε την τύχη μας.

Αγαπούσαμε ο ένας τον άλλο πολύ,

είχαμε ένα κύκλο από πολύ υποστηρικτικούς φίλους,

υπήρχαν κάποια μπαρ στα οποία μπορούσαμε να πάμε.

Τα μπαρ ήταν άθλια τότε, δεν είχαν καμία σχέση με τα σημερινά,

και όταν ρωτούσαμε «βρήκες κανένα μπαρ που μπορείς να πας;»

δεν ήταν καθόλου εύκολο.

Πίσω στη δεκαετία του 50 και του 60,

έβαζαν μια κλούβα έξω από την πόρτα...

και βούταγαν τον οποιονδήποτε, άσχετα από το ποιοί ήταν,

ακόμα και οι γονείς μου παραλίγο να συλληφθούν.

- Χρησιμοποιούσαν κάθε δικιολογία για να σε συλλάβουν,

αρκεί να ήξεραν ότι είσαι γκέι.

Παρενοχλούσαν τις γυναίκες για τα ρούχα τους,

και τους άντρες αν φαίνοντουσαν κάπως θυληπρεπείς στο δρόμο...

...και τους πίεζαν ώστε να βρίσουν ή να πουν «άσε με ήσυχο»,

ώστε να μπορούν να τους πουν αντιστέκεστε στη σύλληψη, τώρα θα πάτε φυλακή.

Υπήρχε έτσι μια συνεχής πίεση πάνω μας.

- Ήταν μια νοοτροπία τιμωρού του εγκλήματος, αυτό ήταν,

το να έχουν πάντα μια κλούβα μαζί τους...

...κι όχι μόνο μία, αλλά δυο τρεις και να μαζεύουν όλο τον κόσμο,

να τους πηγαίνουν μέσα, να παίρνουν τα στοιχεία τους,

και την επόμενη μέρα,

σε κάποια από τις εφημερίδες, όλα τα ονόματα,

τα ονόματα όλων όσων είχαν συλληφθεί σ’ εκείνο το γκέι μπαρ,

ή στο άλλο γκέι μπαρ, και οι άνθρωποι έχαναν τις δουλειές τους.

Εκπαίδευαν πολύ όμορφους και νέους αστυνομικούς,

πως να είναι γκέι, πως να φαίνονται γκέι,

και μπορεί να σε προσέγγιζε κάποιος απ’ αυτούς,

ξέρεις, «τι γίνεται» και τέτοια,

και αν ανέφερες τίποτα ομοφυλοφιλικό ή απλά υπαινισσόσουν...

...χωρίς να το αναφέρεις ρητά ότι είσαι ομοφυλόφιλος,

σε συλλάμβαναν αμέσως.

Οπότε έχε το νου σου για την κλούβα

που μαζεύει τη φάρα μας.

Κάθε προσωπική έκφραση, ιδιαίτερα σε σχέση με τα γεννητικά όργανα, τον έρωτα,

και την καρδιά θεωρούταν ότι απειλούν την εξουσία του κράτους.

ήταν παράνομο...

...στη λογοτεχνία και στην τέχνη. "Ξένο", όπως την ονόμασαν.

Υπήρξε μια σειρά από δίκες στα τέλη της δεκαετίας του '50,

όπου απελευθερώθηκε η λέξη,

και αυτό σήμανε μια ολόκληρη πνευματική απελευθέρωση μετά από αυτό.

Μία από τις πρώτες δίκες ήταν η δίκη "Howl" το 1956.

Το "Howl" του Ginsberg, ένα βιβλίο ποίησης με γραφικές ομοφυλόφιλικές περιγραφές,

κατεσχέθηκε από την αστυνομία.

Η Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών, με βοήθεια λογοτεχνών όπως ο Ferlinghetti,

κέρδισε αυτή την υπόθεση.

Έτσι έχασαν και είχαμε πολλή δημοσιότητα,

με αποτέλεσμα το βιβλίο να πωλούνταν πάρα πολύ.

Η λογοκρισία ενήργησε ως διαφήμιση,

με μια νέα ευαισθησία.

Το "Howl" τελικά έγινε best seller βιβλίο ποίησης στη χώρα.

Το 1958, ένα περιοδικό κέρδισε μια δίκη κατά της ταχυδρομικής υπηρεσίας,

επιτρέποντας σε όλες τις γκέι δημοσιεύσεις τη χρήση του ταχυδρομείου των ΗΠΑ.

Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο,

Ολόκληρη η ιστορία των εκδόσεων...

...στις Ηνωμένες Πολιτείες, είχε αλλάξει.

Τα μυθιστορήματα σε μέγεθος βιβλίου τσέπης έγιναν πολύ δημοφιλή.

Μαζί με την αύξηση των χαρτόδετων μυθιστορημάτων,

Τα πρωτότυπα μυθιστορημάτων με λεσβίες άρχισαν να δημοσιεύονται,

σε τεράστιες ποσότητες.

Υπήρχαν χιλιάδες από αυτά μεταξύ 1950 και 1965.

Κυμαίνονταν από απίστευτα σκουπίδια

βιβλία με τίτλους όπως "The Twisted Ones",

Είναι απλά, "πιασάρικο" μυθιστόρημα,

και την ίδια στιγμή, ωστόσο, ανάμεσα σε αυτά υπήρχαν...

...ίσως 100, από τις χιλιάδες, περίπου εκατό,

που γράφτηκαν από γυναίκες, για γυναίκες.

βιβλία όπως το "Odd Girl Out" της Ann Bannon,

το οποίο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1957,

είναι πλέον ένα κλασικό μυθιστόρημα,

σε αυτό που αποκαλούν σκηνή του βιβλίου τσέπης.

Η αρχική σχέση μου,

με οποιοδήποτε είδος της λεσβιακής λογοτεχνίας,

ήρθε σε μια ανατύπωση σε βιβλίο τσέπης,

του βιβλίου "Το Πηγάδι της Μοναξιάς" της Radclyffe Hall

Υποθέτω ότι είναι αλήθεια για πολλούς από εμάς.

Έχω μια φίλη που είπε: "Συνήθιζα να κοντοστέκομαι στα ράφια της βιβλιοθήκης,

επειδή δεν είχα το θάρρος να πάω στον βιβλιοθηκάριο και να το δανειστώ,

και στεκόμουν εκεί και έκλαιγα ενώ διάβαζα Radclyffe Hall."

Έτσι έκανα το ίδιο, και τότε βρήκα ένα μυθιστόρημα με τίτλο "Spring Fire".

γραμμένο από μία συγγραφέα που ονομάζεται Vin Packer,

και αυτή ήταν σύγχρονη. Αυτό ήταν στα μέσα του '50.

Της έγραψα ένα γράμμα, κι εκείνη απάντησε,

«Γιατί δεν έρχεστε στη Νέα Υόρκη, να σας παρουσιάσω εκδότη μου;"

και πήγα στη Νέα Υόρκη όσο πιο γρήγορα μπορούσα,

κρατώντας το χειρόγραφο στο χέρι μου.

Το "Odd Girl Out" ήταν το αποτέλεσμα.

Το 1957, το "Odd Girl Out" πήρε το χρυσό μετάλλιο Fawcett,

για δεύτερο καλύτερο σε πωλήσεις βιβλίο τσέπης του χρόνου.

Νομίζω ότι κατάλαβα για μένα με την βοήθεια, θα έλεγε κανείς, μιας μεγαλύτερης γυναίκας,

χαρακτήρα σε ένα από τα βιβλία της Ann Bannon,

που το πήρα από ένα φαρμακείο γυρνώντας από το σχολείο μια μέρα.

Πήρα αυτό το βιβλίο, και το άνοιξα και...

...έλεγε κάτι για ένα νεαρό κορίτσι και μία μεγαλύτερη γυναίκα,

έλεγε ότι άγγιξε το πόδι ή το στήθος της ή κάτι τέτοιο, καθώς χόρευε,

και, ω Θεέ μου, ένιωσα ένα ρίγος.

Έναν ενθουσιασμό σε όλο το σώμα μου,

που δεν είχα ποτέ ξανανιώσει.

Έβαλε το χέρι της γύρω από τη Laura και την πίεσε λίγο.

Η Laura ντράπηκε και ταυτόχρονα ενθουσιάστηκε.

Ήταν τόσο καλό.

Αφού διάβασα αυτό το βιβλίο, ήξερα τι ήθελα.

Επιθυμούσα μια γυναίκα. Αυτό ήθελα. Τι άλλο;

Και θυμάμαι κάποιον να λέει,

πως όλες οι αδερφές ζούσαν στο Greenwich Village,

στην Νέα Υόρκη.

Αυτή ήταν η εικόνα που είχα. Εκεί που ζουν όλες οι αδερφές.

Μόλις το άκουσα αυτό, ήξερα πού ήθελα να ζήσω.

Και, λίγους μήνες μετά το λύκειο, ήρθα εδώ.

Οι λεσβίες και οι ομοφυλόφιλοι ερχόταν από την Φιλαδέλφεια και το New Jersey,

κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Ερχόταν από παντού για να είναι στη Νέα Υόρκη,

και στο Greenwich Village.

Κάποτε είχα μια μυστική αγάπη

που έζησε στην καρδιά μου.

Λοιπόν, γλυκιά μου, όταν πήγα εκεί, υπήρχαν λεσβίες στους δρόμους μαζικά.

Γυναίκες που έμοιαζαν με τους άνδρες. ’ντρες που έμοιαζαν με γυναίκες.

Γυναίκες με τα μαλλιά χτενισμένα προς τα πίσω.

Λάτρεις των χτενισμάτων.

Βρήκα μια φίλη. Ξέρεις, ήταν θυληπρεπής...

...και το αγάπησα. Και αισθάνθηκα πραγματικά μία γαλήνη.

Μπορούσε κανείς να βρει εραστές εύκολα,

επειδή υπήρχαν εκεί για να διαλέξει.

και, κοίτα, στο Σικάγο δεν ήταν και τόσο άσχημα.

Τώρα μπορώ να φωνάζω από τον υψηλότερο λόφο

- Καλό απόγευμα, κυρίες και κύριοι!

Για άλλη μια φορά, σας χαιρετάω εκ μέρους του εργαζόμενου προσωπικού,

του The Black Cat ...

το πιο διάσημο μποέμ μπαρ στον κόσμο,

- Από πού είστε κύριε; - Ashtabula, Οχάιο

- Πρέπει να έχετε τουλάχιστον μια queen εκεί. Αυτό είναι το μόνο που έχω να πω.

Και από πού είστε εσείς, κύριε;

- Η μητέρα μου είναι εδώ!

Υπήρξε ένα μποέμ μπαρ,

το οποίο είχε τη φήμη του γκέι μπαρ...

...και είχε έναν πιανίστα που έπαιζε γκέι τραγούδια,

κανα δυο πολύ cool σερβιτόρους,

αλλά ήταν ανοιχτό για τον καθένα. Τα πάντα ήταν δυνατά.

Υπήρχε ανοχή για τα πάντα.

Θεέ μου! Είναι ο Χοσέ!

Η "μαύρη γάτα" δεν ήταν ένα μπαρ.

Ήταν μια οικογένεια. Ήταν οι φίλοι μου, με πήραν κοντά τους...

...και με φρόντισαν, μου έδωσαν να φάω όταν ήμουν άνεργη.

Με παρηγορούσαν όταν πληγωνόμουν από μία σχέση.

Και μην ξεχάσετε ποτέ αυτόν τον όμορφο μαύρο άντρα,

Που ερχόταν στην δουλειά νωρίς και γω για να τον δω να ετοιμάζεται.

Ήταν ψηλός και λεπτός.

- Εδώ είμαι!

- Οι γυναίκες καθόταν στη μια πλευρά του bar...

...και οι άνδρες κάθονταν στην άλλη, και αυτός,

με την ποδιά του όχι μέχρι εδώ,

αλλά μέχρι εδώ,

Αυτός ήταν ένα ομοφυλόφιλο κορίτσι!

- Το "Μαύρη γάτα" βοήθησε να γίνουν οι γκέι πιο ορατοί στο Σαν Φρανσίσκο.

Τόσο πολύ που στις δημοτικές εκλογές του 1959,

ο ανταγωνιστής Russell Wolden επιτέθηκε στον Δήμαρχο Christopher,

γιατί επέτρεψε την πόλη να γίνει ο παράδεισος των ομοφυλόφιλων.

Η στρατηγική Wolden απέτυχε,

και ο Christopher επανεξελέγη με μεγάλη πλειοψηφία.

Αλλά μόλις επανεξελέγη, κήρυξε πόλεμο στην "Μαύρη γάτα" και στα άλλα γκέι μπαρ.

Οι ιδιοκτήτες των μπαρ οργανώθηκαν σε μια συντεχνία και αντεπιτέθηκαν,

κατηγορώντας την αστυνομία για εκβιασμό.

- Λοιπόν, αυτή η συντεχνία, είχε αποτέλεσμα, επειδή οι πολιτικοί...

...στην πόλη άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι υπήρχαν ομοφυλόφιλοι ψηφοφόροι,

αν και δεν αναπτύχθηκαν τόσο πολύ, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

- Έχασαν στο δικαστήριο και στράφηκαν στις κάλπες.

Κατέβασαν υποψήφιο το αστέρι της Black Cat, το Αηδόνι του Montgomery Street,

τον Jose Sarria, για επόπτη της πόλης.

Κάναμε προεκλογική εκστρατεία για τον Jose και νομίζω πήραμε περίπου 8000 ψήφους.

Αυτό που προσπαθούσαν να αποδείξουν ήταν η δύναμη των ομοφυλόφιλων.

Και πραγματικά δεν λειτούργησε διότι μέχρι τότε,

και με μυστική ψηφοφορία και με όλα αυτά,

οι άνθρωποι φοβήθηκαν να ψηφίσουν τον Jose επειδή ήταν γκέι υποψήφιος.

Πάντα έλεγα στους ανθρώπους, ιδίως στους νέους ότι...

...δεν υπάρχει τίποτα κακό με το να είσαι γκέι.

Απολύτως τίποτα.

Αν σε πιάσουν, τότε πληρώνεις το τίμημα.

Η μεγάλη προσπάθεια που συνεχίζεται,

ευθύνεται για όλες τις ελευθερίες των ομοφυλοφίλων...

...που έχουμε στην πόλη μας σήμερα, στη χώρα μας, στην κουλτούρα μας,

και πολλές από αυτές ξεκίνησαν πριν από το Stonewall...

...και εδραιώθηκαν.

Ας κάτσουμε όλοι μαζί για άλλη μία φορά,

να πούμε ευχαριστώ για αυτό που είμαστε.

ο Θεός ας σώσει εμάς τις "βασίλισσες"

ο Θεός ας σώσει εμάς τις "βασίλισσες"

ο Θεός ας σώσει εμάς τις "βασίλισσες"

Από κάθε βουνοπλαγιά

πολύ να ζήσω ή να πεθάνω

ο Θεός ας σώσει εμάς τις "βασίλισσες"

ο Θεός ας σώσει εμάς τις "βασίλισσες"

Ω, βαθιά μέσα στην καρδιά μου

πιστεύω

θα νικήσουμε

κάποια μέρα.

Η δύναμη των αφροαμερικανών και το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα,

στο τέλος του '50 και αρχές '60 ήταν το πρότυπο...

...για κάθε απελευθερωτικό κίνημα της χώρας, με το οποίο ακόμη ασχολούμαστε.

Το πλήθος έχει κατακλύσει κάθε χιλιοστό του χώρου...

...και ζητωκραυγάζει για να υποδεχθεί τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ,

στο βήμα των ομιλητών, τον άνδρα σύμβολο.

[Μάρτιν Λ. Κ.] Έχω ένα όνειρο,

πως μία μέρα

αυτό το έθνος θα ξεσηκωθεί και θα ζήσει,

το πραγματικό νόημα της πεποίθησης του.

Οι αφροαμερικανοί είπαν "όχι άλλο!".

Αρνήθηκαν να κρύβονται πίσω από στερεότυπα,

που υποτίθεται έχουν, είπαμε "δεν είναι καλό!".

"Δεν είναι καλό!".

Μετά όλοι άρχισαν να σκέφτονται, όποια κι αν ήταν η καταπίεση τους,

ότι ίσως να μη χρειάζεται κι αυτοί να το ανέχονται.

Πίστευω πως η σύνδεση μεταξύ της απελευθέρωσης των αφροαμερικανών...

και της απελευθέρωσης των γυναικών και των ομοφυλόφιλων, είναι πολύ βαθιά.

Πολλοί από εμάς που πήγαμε νότια να δουλέψουμε με τον Δρ. Κινγκ,

τη δεκαετία του '60, ήμασταν ομοφυλόφιλοι.

Θυμάμαι ένα αεροπλάνο από το Σικάγο.

Ήταν έξι ιερείς και οι τρεις ήμασταν ομοφυλόφιλοι.

Πολλοί ομοφυλόφιλοι που δε μπορούσαν να κάνουν coming out,

για τη δική τους απελευθέρωση,

επενδύαν την ίδια ενέργεια για την απελευθέρωση των αφροαμερικανών.

Πρέπει να ξεκινήσεις με ένα κίνημα,

που ήταν η δύναμη των αφροαμερικανών και το κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων,

και αμέσως μέσα σ'αυτό θα έχεις τους ανθρώπους,

που η διαφορετικότητα τους δε διατυπώνεται.

Αυτοί ακριβώς είμαστε εμείς. Έτσι γίνεται αμέσως άλλο ένα βήμα.

Το '60 έγινε μια ξεκάθαρη αλλαγή διάθεσης και ρυθμού,

του κινήματος των ομοφυλόφιλων.

Εν μέρει ως αποτέλεσμα της μαχητικότητας του κινήματος των αφροαμερικανών.

Αρχίσαμε να γινόμαστε πιο μαχητικοί και στο ομοφυλοφιλικό κίνημα.

Αρχίσαμε να βλέπουμε πως το πρόβλημα της ομοφυλοφιλίας,

δεν ήταν μόνο πρόβλημα των γκέι.

Ήταν πρόβλημα της κοινωνικής στάσης των ανθρώπων γύρω μας

κι έπρεπε να αλλάξουμε τη δική τους στάση,

ώστε αυτό να μας βοηθήσει με τη δική μας εικόνα.

Οι λευκοί ομοφυλόφιλοι που συνέβαλαν...

...στο κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων, έχουν την εμπειρία ως τότε,

του απελευθερωτικού κινήματος, των αντιπαραθετικών τεχνικών,

του μη-βίαιου αγώνα...

...και χρησιμοποίησαν αυτές τις τεχνικές και στο δικό τους κίνημα.

[Φρανκ Καμενί] Το 1965 ήταν σημαντική χρονιά διαδηλώσεων.

Διαδηλώσαμε στην απέναντι πλευρά και προχωρήσαμε σε πικετοφορία,

ακριβώς εκεί για δύο ώρες.

Δεν είχαμε ιδέα τι θα έκανε η αστυνομία ή πως θα συμπεριφέρονταν,

έτσι το σχεδιάσαμε χωρίς ειδοποίηση σε κανέναν,

δεν έγινε τίποτα, κανείς δε μας πετροβόλησε,

είχε τρομερή επιτυχία

και το υπουργείο εξωτερικών,φυσικά, είχε επικεντρωθεί σ'εμάς

από τον Μακάρθυ, πριν από 12 με 15 χρόνια,

κι είχαν γίνει περισσότερες απολύσεις απο οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία,

γι' αυτό και το θεωρήσαμε κατάλληλο να κάνουμε εκεί πικετοφορία.

Εκείνη την περίοδο είχαμε ξεκινήσει διαδικασίες,

στείλαμε Δελτίο Τύπου μία εβδομάδα πριν,

κι από καθαρά καλή τύχη, ο Γραμματέας του κράτους,

έδινε συνέντευξη Τύπου το προηγούμενο βράδυ.

Αντιλαμβάνομαι ότι μας πικετοφορεί μία ομάδα ομοφυλόφιλων.

Η πολιτική του υπουργείου είναι να μη προσλαμβάνει ομοφυλόφιλους,

ενώ όταν ανακαλύπτουμε ομοφυλόφιλους να τους απολύουμε.

Μία μεγάλη επιτυχία του γκέι κινήματος τη δεκαετία του '60,

ήταν η επανάσταση στη συμβατική διαφήμιση.

Σύμφωνα με εκτίμηση του Κίνσευ,

υπάρχουν περίπου 200.000 ομοφυλόφιλοι στην περοχή του Λος ’ντζελες.

Γι' αυτούς τους ανθρώπους θα μιλήσουμε απόψε

και για το πρόβλημα που παρουσιάζουν στην κοινωνία.

Θα ακούσετε έναν ψυχίατρο, έναν αστυνομικό κι έναν ομοφυλόφιλο.

- Το όνομα σας, παρακαλώ; - Κέρτις Ουάιτ.

- Το επάγγελμα σας; - Είμαι υπάλληλος γραφείου.

- Είστε ομοφυλόφιλος; - Ναι.

Η οικογένεια σας γνωρίζει ότι είστε ομοφυλόφιλος;

Δεν ήξεραν μέχρι απόψε.

Πιστεύετε ότι θα μάθουν για την ομοφυλοφιλία σας,

σαν αποτέλεσμα αυτής της εκπομπής;

Είμαι σχεδόν σίγουρος πως θα μάθουν.

Επίσης είμαι σχεδόν σίγουρος πως θα απολυθώ μου λόγω της εκπομπής.

Τότε να σας ρωτήσω γιατί συμφωνήσατε να εμφανιστείτε στην εκπομπή;

’κουσα ότι με αυτό τον τρόπο,

μπορώ να είμαι χρήσιμος και σε κάποιον πέρα από τον εαυτό μου.

Όσο το δυνατόν περισσότερη δημοσιότητα. Αυτή ήταν η κεντρική ιδέα.

Να ρίξουμε τον μανδύα της αφάνειας,

που πάντα μας δυσκόλευε να μεταδώσουμε το μήνυμά μας.

- Η πλειοψηφία των ομοφυλόφιλων την δεκαετία του '60

ήταν ιδιαίτερα προβληματισμένοι με την εικόνα του ομοφυλόφιλου.

Οι άνδρες έπρεπε να φορούν κοστούμια και γραβάτες,

και όλες οι γυναίκες έπρεπε να φορούν φουστάνια και τακούνια.

Ακόμα και ρούχα από νάυλον.

Τα πιο συντηρητικά στοιχεία, το κοινό τους αίσθημα ήταν...

η μάχη ενάντιον της ομοσπονδιακής κυβέρνησης για την εργασία μας,

οπότε πρέπει να είμαστε εμφανίσιμοι για να προσληφθούμε από την κυβέρνηση.

- Πολλοί άλλοι αποδέχτηκαν την ιδέα πως...

...αν ντυθούμε καταλλήλως,

αν φερόμαστε καταλλήλως,

αν δεν τραβούσαμε την προσοχή σε εμάς,

ο κόσμος θα μας αποδεχόταν, μη ξέροντας ποιοί είμαστε.

Και σταδιακά, κάποιοι από εμάς, ενστερνιστήκαμε την άποψη...

...πως έπρεπε να φανερωθούμε.

- Μια από τις πιο πολέμιες δηλώσεις που προτάθηκε από τον Frank Kameny...

...και άλλους ομοφυλόφιλους ηγέτες,

ήταν η ιδέα πως οι ομοφυλόφιλοι δεν ήταν νοητικά άρρωστοι.

Ακόμα και στο εσωτερικό του κινήματος, αυτή η άποψη επέφερε μεγάλη διαμάχη.

Έκαναν αρκετό σάλο. Είναι δύσκολο για τους νέους σήμερα να φανταστούν,

πως 20 χρόνια πριν, εκατό ομοφυλόφιλοι τσακώνονταν...

...για το αν πρέπει ή όχι να πουν πως δεν ήταν νοητικά άρρωστοι.

Μπορούμε να συζητήσουμε τί είναι ασθένεια, και αν είναι ασθένεια ή όχι,

Ενστερνίζομαι την άποψη πως είναι μια τραγική ασθένεια.

μια νεύρωση, όπως και κάθε άλλη νεύρωση...

- Κάθε ψυχιατρική όπτική γωνία αντιμετώπιζε την ομοφυλοφιλία...

...ως ψυχολογικά παθολογική.

Την δίδαξα αυτήν την άποψη... μέχρι που το κατάλαβα καλύτερα.

Η ομοφυλοφιλία, όπως λέγεται από ψυχαναλυτές, είναι μια διαταραχή προσωπικότητας.

Η μόνη ελπίδα για να είσαι - εντός εισαγωγικών - "υγιής", και...

η μόνη μου ελπίδα για μια χαρούμενη ζωή ήταν να αλλάξω τον σεξουαλικό μου προσανατολισμό.

Και για, αν θυμάμαι καλά, δυο χρόνια,

όχι μόνο δεν έκανα σεξ, αλλά εγκατέλειψα και έναν εραστή,

έναν άνδρα με τον οποίο έβγαινα τότε,

υπό την πίεση της ομάδας.

Αυτή η διαδικασία την οποία περνάς,

όντας μια νεαρή λεσβία, να ανακαλύπτεις ότι τίποτα στην κοινωνία δεν σου ταιριάζει.

Έχεις την επιλογή να γίνεις...

...τρελή και νοητικά άρρωστη, ή να εμπιστευτείς τον εαυτό σου και να πας έτσι.

Εγώ αποφάσισα να εμπιστευτώ τον εαυτόν μου.

Η υπόθεση είναι πως οι γυναίκες,

δεν πρέπει να ασχολούνται με τα μαθηματικά και τις επιστήμες.

Υποτίθεται πως μας αρέσει μόνο η οικιακή οικονομία,

όταν υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες,

σε όλη τη χώρα και όλο τον κόσμο,

που τυχαίνει να τους αρέσουν πράγματα που δεν θα έπρεπε να τους αρέσουν.

Και θα έρθει η μέρα που...

...θα μας αρέσουν. Θα τα κάνουμε.

Θα διεκδικήσουμε την ελευθερία μας με όποιο μέσο χρειαστεί.

Νομίζω πως το φεμινιστικό κίνημα παρείχε...

...ένα καταφύγιο,

για πολλές γυναίκες οι οποίες...

...μάχονταν με την σεξουαλικότητά τους,

και που ίσως να μην ήξεραν καν,

πως μάχονταν με την σεξουαλικότητά τους.

Δεν έμεινα σπίτι να μαγειρεύω, να κάνω παιδιά, να παντρευτώ έναν άνδρα,

και δεν ταυτιζόμουν με τους ανθρώπους που το έκαναν.

Γνώριζαν πως υπήρχε κάτι διαφορετικό πάνω τους...

...και δεν ταίριαζαν εντελώς εκεί έξω,

στον ετεροφυλόφιλο κόσμο.

Και έτσι, όπως και εγώ,

μπήκαν στο κίνημα των γυναικών,

ήρθα εν μέρει γιατί το πολιτικό κίνητρο μου φαινόταν σωστό,

αλλά υπήρχε και ένα μικρό κρυφό κομμάτι,

που έλεγε πως ίσως βρω...

...μια γυναίκα για να αγαπήσω. Θεωρώ πως αυτό συνέβει σε πολλές γυναίκες.

Γνωρίζω πως πολλές λεσβίες ήταν στις απαρχές του N.O.W,

και το N.O.W. ήταν το κίνημα των γυναικών τότε.

Εννοώ πως αυτό ήταν, δεν υπήρχε κάτι άλλο.

και, ναι, οι λεσβίες ήταν στην πρώτη γραμμή...

...της απαρχής του N.O.W.

και ακόμα είναι, αλλά κανείς δεν το ξέρει.

Όταν ήρθαν οι χίπις, ήταν πραγματικά απελευθερωτικό,

γιατί άρχισαν να φοράνε ότι ήθελαν...

και αυτό έκανε τους γκέι να αισθάνονται πιο ελεύθεροι να είναι ο εαυτός τους.

- Τα παιδιά των λουλουδιών ήρθαν το 1967,

και μετατράπηκαν στο κίνημα των χίπι...

...και μια συγκεκριμένη μέρα,

τα φουντωτά μαλλιά δέν ήταν στην μόδα, και όλοι σιδέρωναν τα μαλλιά τους.

ήταν, βλέπεις, ξαφνικό.

Ο ρόλος τους δεν ήταν τοσο εμφανής,

δεν ήταν σημαντικός.

Όλος ο κόσμος άρχισε να είναι απλά ο εαυτός του.

Νομίζω πως ένα από τα πράγματα που συνειδητοποίησα ήταν πως...

...το να είμαι ομοφυλόφιλος,

δεν σήμαινε πως ήμουν υποκατάστατο των γυναικών,

δεν σήμαινε πως έπρεπε να είμαι γαμιάς.

Το μόνο που είχε σημασία ήταν πως ήμουν ένας άνδρας,

που μου άρεσαν οι άνδρες.

Ξαφνικά, το περιοδικό Time έβγαλε αυτό το άρθρο:

"Σαν Φρανσίσκο, η πόλη του έρωτα"

"Υπάρχει ελεύθερη αγάπη στον δρόμο"

Δεν θέλεις κάποιον να αγαπήσεις;

Δεν χρειάζεσαι κάποιον να αγαπήσεις;

Δεν θα σου άρεσε κάποιος να αγαπήσεις;/i>

Καλύτερα να βρεις κάποιον να αγαπήσεις.

- Ήταν μια συγκλονιστική περίοδος.

Υπήρχε μια οργάνωση που λεγόταν η Ψυχεδελική Εκκλησία της Αφροδίτης,

στο Μπέρκλεϊ, που ήταν μια γκεϊ εκκλησία...

και αυτή η οργάνωση χορηγούσε πάρτι στην πόλη...

...και ήταν, βασικά, όργια.

Έμπαινες, και έβγαζες τα ρούχα σου,

και τα έβαζες σε μία τσάντα.

Υπήρχε κρασί. Ο κόσμος έφερνε και κάπνιζε χόρτο.

Πολύ καινούρια σκηνή,

σίγουρα καινούρια για εμένα, και αρκετά συγκλονιστική.

Η επανάσταση σε αυτήν τη χώρα,

είναι, στην πραγματικότητα,

ο κόσμος που βγαίνει μπροστά...

...ζητώντας ελευθερία.

Προς το τέλος της δεκαετίας του 1960, κατά έναν προοδευτικά κλιμακούμενο τρόπο,

υπήρξε μια περίοδος τεράστιων αναβρασμών.

Το μόνο που λέμε

όχι στον πόλεμο

Ήταν μια περίοδος μεγάλης κοινωνικής αναταραχής,

η οποία είχε το αντίκτυπό της και στους ομοφυλόφιλους.

Ζούσαμε σε μία μεγάλη κοινωνία.

Το μόνο που λέμε

Στην κοινότητα των νέγρων ήταν πολύ κακό,

γιατί, κάθε φορά που έβγαινες από το σπίτι,

σε σταματούσαν.

Πραγματικά πιστεύω πως ήταν οι νεότεροι ομοφυλόφιλοι,

αυτοί που μάχονταν περισσότερο.

Και ήταν κάπως σαν...

..."Καλώς, υποθέτω πως είναι εντάξει να μάχεσαι."

Είμαστε όλοι παράνομοι στα μάτια της Αμερικής,

Για να επιβιώσουμε, κλέβουμε, λέμε ψέματα, πλαστογραφούμε, γαμάμε, κρύβουμε και διαπραγματευόμαστε.

Είμαστε άσεμνοι, άναρχοι, αποκρουστικοί, επικίνδυνοι, βρώμικοι, βίαιοι ... και νέοι.

Πρέπει να είμαστε μαζί.

Ελάτε, όλοι εσείς που στέκεστε.

- Υπήρχε ένα πολύ ασταθές πολιτικό κλίμα,

ειδικά μεταξύ των νέων.

Και φυσικά, όταν ήρθε η νύχτα των ταραχών του Stonewall,

όλα σύγκλιναν σε εκείνη την στιγμή.

Ο κόσμος συχνά ρωτά "Τί ήταν τόσο ιδιαίτερο εκείνη την νύχτα;"

"Παρασκευή, 27 Ιουνίου 1969".

Δεν υπήρχε κάτι συγκεκριμένο που ήταν ιδιαίτερο.

Απλά όλα οδηγούσαν σε εκείνη την στιγμή.

Μια από εκείνες τις στιγμές στην ιστορία,

που όταν είσαι εκεί, ξέρεις πως "αυτή είναι η στιγμή".

Αυτό περιμέναμε.

Γκεϊ υπερηφάνεια! Γκεϊ υπερηφάνεια!

Αποφάσισαν, ξερεις, "Αρκετά ως εδώ,

με αυτήν την κατάσταση. Θα αντισταθούμε".

Οι θαμώνες, αντί να το δεχτούν παθητικά,

πέταξαν πέτρες και μπουκάλια στην αστυνομία,

και οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν για μερικές μέρες.

Έγραφε "Stonewall" από πάνω εως κάτω, και "Inn" στο κάτω μέρος.

Λοιπόν, οι επόμενες νύχτες ήταν βασικά μία επανάληψη των ταραχών.

Ξαφνικά, πολλοί ομοφυλόφιλοι εμφανίστηκαν στους δρόμους,

σε όλη την περιοχή, όχι μόνο μπροστά στο Stonewall.

Ενεργοποιήθηκαν οι συναγερμοί για φωτιά, κάδοι απορριμάτων πυρπολήθηκαν.

Υπήρχαν συνθήματα για "Gay Power". Το θυμάμαι αυτό.

και την ένοιωθαν την αδικία, και αυτή η έκφραση των αισθημάτων,

εκπέμφθηκε σε όλη την χώρα.

Μου έδωσε και μένα το κουράγιο να βγω μπροστά και να πω "Όχι άλλο"

όσο αφορά την δουλειά μου, οσο αφορά την προσωπική μου ζωή.

τότε ήταν που έγινα ένας ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων...

...και υποβοηθήθηκε απο αυτό το κίνημα.

Το πνεύμα του κινήματος μεταφέρθηκε ως την δυτική όχθη.

- Δεν συμφωνείς, Barnes; - Ναι, Powell?. - Ναι, ναι.

Είμαι γκεϊ και περήφανος, το τραγουδώ δυνατά.

Δεν φοβάμαι να είμαι ο εαυτός μου πια.

Πες στην αδελφή σου, πες στον αδελφό σου

Είναι εντάξει να αγαπά ο ένας τον άλλον.

Τραγούδα το δυνατά, είμαι γκεϊ και περήφανος!

Το ρεύμα γύρισε στην εποχή του Stonewall.

Ένας μεγάλος αριθμός ομοφυλοφίλων που δεν είχαν ακούσει για το κίνημα,

έμαθαν για αυτό, και είπαν...

..."Θα παω μαζί τους,

ή θα ξεκινήσω κάτι δικό μου".

... δεν φοβάμαι να είμαι ο εαυτός μου.

Πες στην αδελφή σου, πες στον αδελφό σου, "Είναι εντάξει να αγαπά ο ένας τον άλλον."

Τραγούδα το δυνατά, είμαι γκεϊ και περήφανος.

Με την συμμετοχή και την ένωση όλων μας. Είχαμε αποκτήσει πραγματικά δύναμη.

και ακόμα και σε μικρές κοινωνίες, ακόμα κι αν αυτές είναι,

το Kalamazoo ή το Timbuktoo,

οι φωνές μας ακούγονται εκεί.

Και απο την εποχή του Stonehenge,

εως το Stonewall, αυτή ήταν η μάχη,

και νικάμε.