Original subtitles

Dit is een waargebeurd verhaal, gebaseerd op onderzoek...

interviews en openbare stukken. Sommige scènes zijn gedramatiseerd.

Ik kom al, zeg.

Het is alweer zo lang geleden, ik weet niet wat jullie van me willen.

Jullie hebben het recht niet. Ik heb een kappersafspraak.

En trek niet zo aan m'n arm. Anders breek ik die van jou, kreng.

Wat ze precies aanhad toen u haar voor het laatst zag?

Hoe oud was ze toen? En de precieze datum, graag.

Hoe kon u Charmaine vermoorden? U zat toen in de gevangenis.

Geen commentaar.

Rechercheur Carl Kempinsky. En uw naam?

De resten van uw dochter Heather.

- Wat voelt u bij deze foto? - Geen commentaar.

Wilt u alstublieft uw naam inspreken?

Rose heeft je toch geholpen bij de moord op Heather?

Geen commentaar.

Men dacht dat een ander team, een andere strategie...

- de zaak zou bespoedigen. - Dus ik moet hem weer bijstaan?

Ik snap het best als je weigert.

Nee, ik doe het wei. Maar dan niet voor hem.

Mrs Leach doet weer mee, meneer.

Mooi, dat stel ik op prijs.

Hij wordt nu uit z'n cel gehaaid.

We gaan naar Kempley. We kunnen Rena niet vinden.

Mrs Leach is weer terug als je aangewezen volwassene.

M'n dag is ineens een stuk zonniger.

We hebben er veel werk van gemaakt, maar nog altijd niets gevonden.

Rena ligt hier ergens, zeker weten.

Waarom ligt Charmaine hier dan niet? Die heb je tegelijkertijd vermoord.

Ik praat niet graag over een kind.

Je zult wei moeten. Wat is er precies gebeurd?

Ga je nog antwoord geven, Fred?

Je was bij Rena weg, of niet? Je woonde bij Rose, met Charmaine.

Ik trof Rena ergens in een pub. Ik voerde haar dronken en daarna...

- heb ik haar hier gewurgd. - En Charmaine?

Die lag in de auto te slapen. Rena had haar bier gegeven.

Haar moeder was dood, arm schaap. Dus toen heb ik haar gewurgd.

Ik ben terug naar Midland Road gegaan en wachtte tot Rose op bed lag.

Ik legde Charmaine achter het huis, ik wilde haar daar begraven.

Dus we moeten Midland Road ook gaan doorzoeken?

Inderdaad.

Wat is er, Fred? Waarom kijk je die kant op?

- Iets trekt me daar. - Wat?

- Anna. - Anna McFall?

Die voor je kinderen zorgde toen je bij Rena was?

Ik voel haar, ze roept me.

De cautieverplichting geldt nog steeds. Je hoeft nog altijd niet te antwoorden.

Wat je zegt kan als bewijs dienen.

Ik voel haar aanwezigheid.

- Alsof ze naast me staat. - Heb je Anna vermoord, Fred?

- Heb je haar hier begraven? - Gaat het wei, Fred?

Ik heb Anna niet vermoord. Je gelooft me toch wei, Janet?

Anna kreeg een kind van me.

Hoe kon ik de liefde van m'n leven met kind en al vermoorden?

- Ze wil gewoon naar huis. - Bedankt.

- Hoi, mam. - Hoi, hoe is het hier?

- Heel prettig, zo'n belegering. - Sorry, hoor.

Waarom doe je dit dan weer? Laat ze toch barsten.

Hallo, Hazel.

Nu?

Goed dan. Kijk niet zo, Josh.

- Ik loop wei mee, Mrs Leach. - Dat is niet nodig.

Aardige vrouw wel.

Janet, ik wilde alleen even weten of ik je niet van streek heb gemaakt.

- Ik dacht dat ik je had weggejaagd. - Wat doe je nu?

- Ik kan dit niet zonder jou. - Laat me los.

- Nu ga je echt over de schreef. - Sorry, Janet.

Het zal niet meer gebeuren. Het is alleen dat...

Door dat met Anna ben ik uit m'n doen. Zij betekende meer voor me dan wie ook.

En ik voelde haar echt in dat veld.

En ik voel haar nu ook, omdat jij er bent.

- Via jou wijst ze me de weg. - Waar heb jij het over?

Als je Anna zag, zou je het wel begrijpen.

- Sorry, hij wilde je per se spreken. - Hij wilde weten of ik nog wel doorging.

Mag ik vragen wie Anna McFall eigenlijk precies was?

Een meisje van zeventien.

Het kindermeisje van Fred en Rena. Ze werd verliefd op hem.

Ze kregen iets, Anna raakte zwanger en wilde dat hij Rena zou verlaten.

Kort daarna verdween ze. In augustus 1967.

We hebben haar foto vrijgegeven.

Fijne avond nog.

We gaan het gebied doorzoeken waar Anna McFall zou liggen.

- Lijkt me verstandig. - Heb jij haar vermoord?

- Ik zou mezelf nog eerder neersteken. - Wie heeft het dan gedaan?

- Rena, zou ik zeggen. - Waarom?

Rena was jaloers, Anna wilde me niet opgeven.

Vond je het leuk dat vrouwen om je vochten?

Ik heb ermee leren leven.

Zo'n driehoeksverhouding bevalt je wel? Ging het met Rose ook zo?

- M'n vrouw zou niemand kwaad doen. - Maar je vorige vrouw wel?

- Ze lokken me in de val, Janet. - Je moet gewoon eerlijk antwoorden.

- Doe ik. Rose is geen moordenaar. - Dat geloof ik gewoon niet.

Volgens mij heeft ze Charmaine gedood. We stellen Rose dezelfde vragen.

- Ieder afwijkend punt... - Ze zegt toch niks.

Hoe weet je dat?

- Heeft ze je dat verteld? - Jullie kunnen Rose niet breken.

Ze is niet bang voor jullie. Wees maar liever bang voor haar.

Enkele collega's van jullie maakten gebruik van haar diensten.

Die wouten betaalden Rose voor seks.

- Heb je bewijs? - Dat heeft Rose.

Mocht zulk bewijs al bestaan, zou het ons onderzoek niet belemmeren.

Je grijnst weer zo brutaal. Ja toch, Janet?

Inderdaad, heel spijtig. Ik zou dit heel serieus nemen.

- Niet zo streng doen, Janet. - Ik zeg je gewoon de waarheid.

Dat van Charmaine geloof ik niet.

En ook niet dat jij seksuele relaties met jonge meiden aanging...

ze vermoordde, in stukken hakte en in huis begroef...

- zonder dat Rose het wist. - Geloven is één. Bewijs het maar.

Volgens haar ouders was Lynda Gough dikke maatjes met Rose.

- Zo is Rose. - Toen Lynda verdween...

kwamen haar ouders navraag doen. Waarom had Rose toen haar vest aan?

Dat had Lynda vast laten liggen. Hebben we ook gezegd.

En ik denk dat dat onzin is. Ik denk dat jij en Rose...

jonge vrouwen hebben gedwongen tot seksuele handelingen.

- We zijn erg ruimdenkend. - Van sadomasochistische aard.

We hebben je porno gezien en wat Rose met klanten deed.

- Dus nu is twee plus twee vijf? - Ik zeg dat jij en Rose...

veel verder gingen dan die meiden zich konden voorstellen.

In de kelder was een balk met touwen, er lag plakband, een masker...

en andere martelwerktuigen. Ik zeg dat je ze aan die balk ophing.

- Zeg dat ze ophoudt, Janet. - Je knevelde ze.

- Wees gewoon eerlijk, Fred. - Ze leden helse pijnen...

tot ze uiteindelijk overleden. Jij keek toe, zo kwam je aan je trekken.

Als Rose klaar was, was het jouw beurt. Jij hakte ze in stukken en begroef ze.

En jullie hebben je dochter Heather iets soortgelijks aangedaan.

En Charmaine.

Rose is onschuldig. En ik heb niets meer te zeggen.

15.54 uur, verhoor beëindigd.

Heb je even?

Rose is aangeklaagd voor de moord op Linda Gough.

- Dat geloof ik niet. - Dat mag, maar het feit ligt er.

Ze zou nooit bekennen en bewijs is er niet.

Genoeg, denk ik zo.

Rose moet naar huis. En het huis moet hersteld.

- En ons gezin herenigd. - Dat gaat niet gebeuren, Fred.

Help me, Janet. Ze maken m'n gezin kapot.

Hou ze tegen, Janet.

- Hou ze tegen. - Bedaar nou, Fred.

- Alles goed? - Is er echt bewijs?

Volgens rechercheur Bennett zit er niet meer in.

Hij wil de verhoren beëindigen. Jouw taak zit erop.

Rosemary West, vrouw van Frederick West...

staat samen met haar man terecht voor de moord op Linda Gough.

Samen zouden ze Lucy Partington en Carol Ann Cooper hebben vermoord.

Onder een deken wordt Rosemary West de rechtszaal binnengebracht.

Ditmaal staan ze terecht voor de moord op de Zwitserse Thérèse Siegenthaler.

In Cromwell Street is het lichaam van Juanita Mott gevonden.

In 1975 verdwenen.

Rosemary West is aangeklaagd voor de moord op haar dochter Heather.

Haar resten lagen eveneens in het huis aan Cromwell Street.

Fred West zweeg, maar knikte toen de aanklacht werd voorgelezen.

De resten van Linda Gough lagen onder de badkamervloer.

De dag erna werden in de kelder de resten van Carol Cooper gevonden...

de laatste van de negen slachtoffers.

- Wie is Lucy? En Max? - Die daar.

- Ik wil alleen even sorry zeggen. - Waarvoor?

Omdat ik zei dat je het niet moest doen. Ik heb het net op televisie gezien.

Ze moeten allebei voorkomen. Dus nu kun je het achter je laten.

Je leven weer oppakken.

JUNI 1994.

Klaar?

Kom op, mam.

- De worstjes en de broodjes zijn op. - Ik loop wel even.

- Niet weggaan, mam. - Zo terug.

Met mij, Janet. Hoe is het met je?

- Goed, hoor. - Fijn om je stem te horen.

- Waar bel je vandaan? - De gevangenis in Birmingham.

- Hoe kom je aan m'n nummer? - Gewoon aardig doen tegen de cipiers.

- Je moet me helpen, Janet. - Waarmee?

Niet over de telefoon. Kom je hierheen?

M'n werk met jou zit erop, Fred. Ik heb m'n gezinsleven weer opgepakt.

Dat is geweldig, echt. Maar ik zou je zo dankbaar zijn.

Ik heb je nodig. Alsjeblieft, Janet?

- Goed, ik ben weg. - Tot straks, lieverd.

- Ik ben laat thuis, doe jij het eten? - Nee, hè?

- Ik ben op tijd terug. Iets bijzonders? - Nee, gewoon een laat college.

Het kan niet voor een scheiding zijn, we zijn niet eens getrouwd.

- Waar heb je een advocaat voor nodig? - Voor Fred West.

- Hoezo? - Omdat hij het vroeg.

- Ben je bij hem geweest? - Op zijn verzoek.

- Niet te geloven. - Hij had hulp nodig...

- met iets van praktische aard. - Je lijkt wel gek.

Dus je zoekt alleen een advocaat voor hem?

Hoewel...

ik het gevoel heb dat hij me meer wil vertellen.

- Waarover dan wel? - Wat hij en Rose hebben gedaan.

- Zoals? - Dat weet ik niet, Mike.

En als ik het al wist, besprak ik het niet met jou.

Ons leven stond al eerder op z'n kop, dus als je niet wilt dat ik...

Nee, alles gaat goed. Ik neem m'n medicijnen in.

Als jij het maar aankunt.

SLACHTOFFER NUMMER 12: ANNA MCFALL

- ik las dat ze Anna hebben gevonden. - Ja, ik weet het.

Ik was er al bang voor.

De herinneringen...

De herinneringen blijven maar terugkomen.

Wandelen langs de rivier, in de maneschijn.

De geur van haar haar, haar lach.

Vrijen op een deken, onder de oude eikenboom.

Wie heeft haar vermoord?

Rena, denk ik.

Hoe wist je waar ze lag?

- Omdat ik haar hoorde roepen. - Moet ik dat echt geloven?

Het leven is vol van zulke wonderen. Zo ben jij in m'n leven gekomen.

En dat je sprekend op Anna lijkt. Heb je haar foto gezien?

Ik zou Anna nooit pijn doen. En jou evenmin.

Als je de waarheid over Anna wilt, of over m'n hele leven...

ik heb alles opgeschreven.

- Hier, lees maar. - 'Een engel heeft me liefgehad.'

Mijn Anna was een engel.

Er staat 'engle...

Het wemelt van de spelfouten.

Ik ben dan ook op m'n veertiende van schooi gegaan.

Jij kunt me helpen de waarheid op papier te zetten.

En dan zou je alles weten.

Als dit allemaal achter de rug is, moet jij zeggen wat er echt is gebeurd.

De waarheid moet aan het licht komen.

Beste Janet, dankzij jou schiet m'n boek al aardig op.

Ik kijk uit naar je bezoek, dan kun je meer over Anna lezen.

Beste Fred, begin volgende maand hoop ik weer naar Birmingham te komen.

Ik heb T-shirts voor je gekocht. Ik kijk uit naar het vervolg van je boek.

Beste Janet, hoe meer ik schrijf, hoe meer ik aan Anna denk.

En hoe meer ik aan haar denk, hoe zekerder ik ben dat zij de ware was.

Toen ik verliefd werd op Rose, was dat op de Anna in haar.

Maar jij bent mijn licht, Janet. Ook in jou zie ik Anna.

Maar niet meer in Rose, zij schrijft me niet eens terug.

Ik vind het moeilijk te accepteren, maar Rose houdt van Rose.

En van niemand anders. Anna is dood.

Dus heb ik alleen jou nog, Janet. Jij bent mijn zielsverwant.

Maar goed dat Rose niet weet hoe hecht we zijn geworden.

Ze zou vreselijk jaloers zijn.

- Alles goed? Weer eentje? - Ja, hij is een trouwe penvriend.

- En, doet hij nog onthullingen? - Niets concreets.

Maar als ik maar blijf praten, laat hij vast wel iets los.

Ik weet hoe je hulp kunt krijgen.

Die Ierse journalist leek je toch wel oké? Ik heb met hem gesproken.

Hij werkt voor The Mirror.

Ik wil niet met journalisten praten.

Hij heeft vast informatie die je kan helpen.

Die gasten hebben overal bronnen.

Mike? Aangenaam.

- Volgens mij zijn er meer lichamen. - Hoe kom je daarbij?

Tussen 1971 en 1979 zijn er tien moorden gepleegd.

En tussen 1979 en 1994 slechts één.

Eén moord in vijftien jaar tijd? Geioof jij dat?

En wie pleegde de moorden?

- Fred. Soms met hulp van Rose. - Fred heeft een jongere broer, John.

Heeft de politie ook maar iets over een sekte gezegd?

Fred, Rose, John. Anderen, wellicht? De rituele moord op twintig kinderen...

- van wie we de namen niet eens weten? - Allemachtig.

Het kan een gerucht zijn. Maar met Fred kun je niets uitsluiten.

En als er meer lichamen zijn, moeten ze toch worden gevonden?

Heb je nog contact met hem? In de hoop dat hij onthullingen doet?

- Over Rose, hij denkt dat ze vrijkomt. - Maar je werkt niet meer met de politie?

Ik wil graag met je samenwerken en alle informatie met je delen.

Natuurlijk kun je een voorschot krijgen.

Het verhaal wordt uiteraard pas na het vonnis gepubliceerd.

We willen het proces niet beïnvloeden.

En na het proces Voigt wellicht een aanzienlijk bedrag.

- Ik vind dat je het moet doen. - Brengt dit het proces niet in gevaar?

Niet als jij niet hoeft te getuigen.

Op m'n motor, bij de friettent. Meiden keken me na.

Vaak wilden ze wel achterop. Ik was de koning van Ledbury.

Het was die kuif, Janet. Sinds het ongeluk zit het anders.

- Ongeluk? - Met m'n motor.

Flinke klap op m'n hoofd. De arts zei dat ik dood was.

Ik werd wakker in het lijkenhuis. Voel dit litteken maar eens.

Ik heb iets voor je.

- Bambi. - M'n favoriete film.

- Dat zei je al. - Heb je hem gezien?

Hartverscheurend. Wat me het meest raakt...

is als Bambi in het bos loopt en het sneeuwt.

Hij roept om z'n moeder. Weet je nog?

Als een jong om z'n moeder roept en die komt niet...

En dan zegt Bambi z'n vader:

Je moeder kan niet meer bij je zijn.

Ik ging nooit mee.

Mee waarheen?

De schuur in.

Wie waren er in die schuur?

Rose?

Je broer John?

Namen ze kinderen mee die schuur in?

Wat is daar gebeurd?

Ze hingen ze aan de balk op.

Ik wachtte altijd buiten, maar ik hoorde ze gillen.

Als ik m'n ogen dicht doe, hoor ik ze nog.

Ik krijg het maar niet uit m'n hoofd.

Hij heeft al eerder gruwelijke dingen verteld, maar zoiets nog nooit.

Wat moet ik nu? Ik kan niet slapen of er met Mike over praten.

- Je kunt er met mij over praten. - Dat weet ik, maar...

het zijn de beelden. Het geschreeuw van kinderen.

Ik heb zelf kinderen, ik blijf maar denken dat iemand mijn kinderen dat aandoet.

Hou er dan mee op. Voor je eigen gemoedsrust.

Dat kan ik niet.

Hoeveel slachtoffers zijn er verder? Waar we niets van weten?

Vijf?

Tien? Ik moet het weten, Fred.

- Twintig? - Op z'n minst.

En ooit zul je alles weten, ik laat je niet met vragen achter.

- Zoals ik meemaakte. - Wat voor vragen?

Wie Anna heeft vermoord. Mocht je ooit te weten komen...

dat het Rena of wie ook was, kom dan naar m'n graf.

Dan kan ik in vrede rusten.

- Maar ik gun jou ook vrede, Janet. - Help me dan.

Ik doe m'n best, echt. Maar m'n hoofd is een warboel.

- Rose doet me zo'n verdriet. - Ze is hier niet eens.

Maar ze zit hier.

Toen we elkaar net kenden, was ik de baas.

Maar ze geniet ervan mij te kleineren.

- Ze denkt nog vat op me te hebben. - Maak dan duidelijk van niet.

Hoe? Ze schrijft me nooit terug. En als ik haar in de rechtszaal zie...

- doet ze net alsof ik er niet ben. - Doe dan hetzelfde bij haar.

- Hoe bedoel je? - Als jullie weer in de rechtszaal staan...

negeer je haar gewoon. Laat haar voelen wat jij voelt.

Je moet met haar breken, hoe pijnlijk dat ook is.

Daar heb ik de kracht niet voor.

- Of... - Of wat?

Of jij moet erbij zijn.

Als jij er bent, is Anna er ook. En Anna zou me de kracht geven...

om Rose te laten merken dat ik haar niet meer nodig heb.

Snap je?

- Je ziet er mooi uit. - Dank je.

- Moet ik echt niet mee? - Nee, zeker weten.

- Wat is de stand van zaken? - Het politieonderzoek loopt nog.

We verwachten meer aanklachten.

Dientengevolge willen we het voorarrest met vier weken laten verlengen.

Dank u. Mr Miles, heeft u opmerkingen namens Frederick West?

- En namens Rosemary West? - Nee, mevrouw.

Zolang het OM de zaak voorbereidt, blijft u beiden in voorarrest.

De datum van uw proces is vastgesteld op 6 februari.

Dan verschijnt u opnieuw in de rechtbank. Begrijpt u dat?

Ja, mevrouw.

Breng ze weg.

Ze zijn klaar, jongens. Wacht even, ze zijn nog heet.

Janet Leach, ik had een afspraak voor een gesprek met een gevangene.

- Janet? Hoe is het met je? - Goed, dank je.

- Ik heb je al even niet gezien. - Ik heb het druk met colleges en zo.

Heb je dat bezoek geregeld?

Jawel, maar ik bel om te zeggen dat ik niet kan komen.

Ik snap het.

Wanneer kun je dan wel?

Je bent toch niet boos op me om wat er in de rechtszaal is gebeurd?

Misschien was je teleurgesteld.

- Je hebt jezelf teleurgesteld, Fred. - Of voelde je je achtergesteld.

Anna was de ware, dat meen ik. Ik zie meer van haar in jou dan in Rose.

- Het boeit me niet waar jij Anna ziet. - Toch wel, dat merk ik aan je.

Ik voel nog hetzelfde voor jou. Ik wilde Rose een laatste kans geven...

om te laten zien dat ze van me houdt.

In het nieuwe jaar kunnen we verder.

- Hoor ik daar je kinderen? - Ja.

Hou een plaatsje voor me vrij bij het kerstdiner.

Ja, dat ben ik. Wat is er gebeurd?

Hij heeft zich verhangen.

Hij had van z'n laken een touw gemaakt, alles kennelijk zorgvuldig gepland.

- U zou bij hem op bezoek komen. - Ja, voor Kerstmis al.

- Maar toen kon ik niet. - Kan dat ermee te maken hebben?

Heeft hij daarom zelfmoord gepleegd? Zegt u nu dat het mijn schuld is?

U speelde met vuur, ik heb u nog gewaarschuwd.

Hoe moeten we Rose West veroordelen nu de enige ooggetuige dood is?

En door de dood van Fred West is de vertrouwelijkheid opgeheven.

Dus bij deze wil ik alles weten wat hij ooit tegen u heeft gezegd.

Wat zei hij over de schuur?

Niet veel. Dat hij buiten stond en het gegil van kinderen hoorde.

- Zei hij of Rose erbij was? - Ik vroeg of Rose in de schuur was.

Of z'n broer John. Maar hij heeft nooit een duidelijk antwoord gegeven.

We kennen het verhaal van die schuur. We onderzoeken de zaak, en John West.

Maar geruchten zijn niet afdoende om Rose te veroordelen. Ik wil bewijs.

De resten van Thérèse Siegenthaler lagen onder de keldervloer.

Heeft hij iets over haar gezegd?

Ik weet alleen wat hij tijdens de politieverhoren heeft gezegd.

- Shirley Hubbard? - Hetzelfde verhaal.

Fred had haar bij Rose achtergelaten, zij heeft Shirley gemarteld en misbruikt.

Daarna hebben ze haar samen vermoord. Heeft hij daarover iets gezegd?

Wel dat Rose bij enkele moorden was betrokken?

- Ja, en hoe kil en wreed Rose kon zijn. - Ik moet details weten.

- Wil de aanklacht standhouden. - Ja, en ik probeer u alles te vertellen.

- Anna McFall? - Hij had het vaak over haar.

U heeft hem hiermee geholpen?

- Dus u heeft het gelezen? - Deels.

- Ik hoopte dat er iets in zou staan. - Sentimentele flauwekul.

Hij hield niet van haar. Hij heeft haar gebruikt, misbruikt en vermoord.

- Haar moord heeft hij altijd ontkend. - Natuurlijk.

Ze zat in de deken waar ze op vreeën. En hij had de baby uit haar buik gehaaid.

U lijkt van streek.

Lees eerst dit maar eens, voor u een traan om hem laat.

Deze brief aan Rose is in z'n cel aangetroffen.

'Hou je aan je belofte. Je weet best waar ik op doei.

Ik heb je niets te geven, alleen m'n leven.

En dat zal ik je geven, liefste. Als jij klaar bent om bij me te komen...

zal ik je opwachten.'

Z'n dood was een geschenk aan Rose. Of straf voor haar afwijzing.

Maar hoe het ook zij, u betekende niets voor hem.

Het is 08.30 uur, Janet.

Ik ga niet naar college, ik ben niet lekker.

Zal ik de kinderen naar schooi brengen?

Andy, Chris, Jade, pak jullie tassen.

Wat doe je?

- Waar ben jij in godsnaam mee bezig? - Ik weet niet of ik het gedaan zou hebben.

Daar lijkt het anders wel op.

Waarom?

- Jezus, wat dacht je wel niet? - Geen idee, ik wilde...

Nou, wat wilde je dan?

- Je mist hem, of niet soms? - Zeg dat nou niet.

Ik zie het aan je, het is waar.

Kijk me aan.

Mis jij Fred West?

Ik mis...

ik mis het gevoel dat ik ertoe deed. Hij had me nodig.

- En ik en de kinderen niet? - Jawel, maar het is niet hetzelfde.

Besef je wel hoe kwetsend dat is?

Het spijt me, Mike.

Het spijt me echt, Mike. Maar ik kan het je niet uitleggen.

Nee, inderdaad.

Luister, het kan me niet scheien...

hoe wanhopig jij je voelt. Of hoe ellendig je leven nu lijkt.

Dit mag je je kinderen niet aandoen.

Stil maar.

- Ik vind het zo erg. - Stil maar.

Kop op, lieverd.

Kop op.

De jury in de zaak Rosemary West hoorde vandaag haar man Fred spreken.

Op de tapes van de politieverhoren verklaart hij...

dat hij verantwoordelijk is voor alle moorden.

Z'n slachtoffers hadden gedreigd z'n vrouw over z'n affaires te vertellen.

Maar volgens het OM zou hij iemand beschermen.

Over naar onze verslaggever.

- Janet Leach? Ik moest u dit bezorgen. - Wat is het?

U wordt opgeroepen als getuige in het proces tegen Rosemary West.

Rose heeft niemand vermoord.

Ik heb Charmaine vermoord, Rose had er niets mee te maken.

- Waarom ben ik opgeroepen? - De advocaten van Rose...

wilden de verhoren van Fred horen. En dus kan het OM Janet laten getuigen.

Goed toch? Dan kan Janet zeggen dat de werkelijkheid anders lag.

- Over de vragen kan ik niets kwijt. - Er zijn toch meer getuigen?

Zeker. Overlevenden hebben omschreven hoe Fred én Rose ze misbruikt hebben.

Maar alleen u kunt getuigen in hoeverre de tapes waar zijn.

Ik weet niet of ik het wel aankan, in één ruimte met die vrouw.

Leg uw hand op de bijbel en zeg mij na:

Ik zweer bij God almachtig...

dat de getuigenis die ik ga afleggen...

de waarheid, de volledige waarheid en niets dan de waarheid zal zijn.

Heeft Fred West ooit gezegd dat hij een pact met Rose had?

Jazeker.

Hij zei dat hij Rose had gesproken, kort voor z'n arrestatie.

Hij zou alle schuld op zich nemen.

Inzake de moord op Shirley Robinson, wier lichaam in Cromwell Street lag...

is er in de verhoren ooit iets gezegd over de positie van het kind dat ze droeg?

Dat het kind niet was aangetroffen waar men het had verwacht.

Wat zei Fred West daarover?

- Dat het Rose was geweest. - Wat bedoelde hij daarmee, denkt u?

Dat Rose bij de moord aanwezig was...

en de baby uit Shirleys baarmoeder had verwijderd. Voor of na haar dood.

Fred West vertelde wat z'n slachtoffers in Cromwell Street was overkomen.

- Zei hij dat Rose aanwezig was? - Jazeker.

- Hoe was het volgens hem gegaan? - Hij vertelde dat...

dat hij dan wel begon, maar dat Rose het overnam.

Hij zei dat ze mensen graag pijn deed. En dat hij haar bij gelegenheid...

die jonge vrouwen de meest vreselijke pijn had zien aandoen.

- En hij sprak volgens u de waarheid? - Zonder twijfel.

Nog een laatste vraag.

Getuigen zijn in opspraak geraakt...

omdat ze financiële afspraken met de pers hadden.

Heeft u de media gesproken of geld ontvangen?

Nee.

Geen vragen meer.

De zitting is verdaagd. Na de lunch gaan we verder.

Gaat u allen staan.

- En, wat zei hij? - Ongeacht hoe lang het duurt...

je moet terug naar de rechtszaal.

Je hebt een lichte beroerte gehad, je kunt pas terug als je eraan toe bent.

Ik kan niet terug, Mike. Ze weten van die journalist.

- Dat weet je niet. - Ze komen er heus wel achter.

Van wie is die?

- Hazel Savage. - Die aardige rechercheur?

Ja. Zij wilde die zaak oplossen, meer dan wie ook.

'Laat je niet kisten door die hufters.'

Ze heeft wel gelijk.

Wat ben je van plan?

Vond u de dingen die Fred West zei soms niet wat vergezocht?

Of pure fantasie zelfs? Dat hij, hoe geloofwaardig hij ook leek...

- leugens vertelde om u te verlokken? - Dat heb ik me vaak afgevraagd.

En u weet heel zeker dat hij u niet gewoon gebruikte?

In welke zin?

Als een soort trofee. Om Rose jaloers te maken.

Waarom bleef u Fred West opzoeken nadat uw officiële taak erop zat?

- U heeft hem in de gevangenis bezocht. - Ik genoot zijn vertrouwen.

- Misschien zou hij me alles vertellen. - Als u dat verhaal eenmaal had...

- wat was u er dan mee van plan? - Hoe bedoelt u?

Was u soms van plan uw versie aan de kranten te verkopen?

U staat onder ede, Mrs Leach.

Liegen onder ede is meineed, een ernstig misdrijf.

Heeft u uw verhaal verkocht aan een landelijke krant?

Geeft u antwoord, Mrs Leach.

Ja, inderdaad.

- Aan The Daily Mirror? - Ja.

Mr Leveson heeft u destijds gevraagd of u zaken deed met de media.

- Toen heeft u dus gelogen? - Ja.

- Het ging u dus om financieel gewin. - Nee, dat is niet eerlijk.

U wilde de meest gruwelijke details, voor een beter verhaal.

En u pikte z'n leugens over Rose West, omdat u dat verhaal wilde.

Nee, zo was het niet.

Was Fred West emotioneel aan u gehecht?

Had u een relatie met hem?

Geen vragen meer.

Laatste loodjes, Mrs Leach. Mrs Leach?

U hebt verklaard dat u dacht de politie te kunnen helpen...

door Fred West over te halen de politie cruciale informatie te geven.

Na uw taak als aangewezen volwassene zocht u hem in de gevangenis op.

Dacht u hem nadere informatie te kunnen ontlokken?

- Ja, dat klopt. - Kunt u ook vertellen wat?

Fred West vertelde me dat er minstens nog twintig slachtoffers waren.

- Twintig? - Dat klopt.

- En u geloofde hem? - Jazeker.

Zei hij iets over wie dat zouden zijn of waar hun lichamen liggen?

Nee, dat niet. Maar volgens mij stond hij op het punt dat te vertellen.

Ik wilde alleen maar dat hij de waarheid zou vertellen.

Want ik ben zelf moeder. En als mijn kind vermist zou raken...

zou ik de waarheid willen weten.

Juryleden, u heeft de bewijzen gehoord. Nu moet u tot een vonnis komen.

Juryvoorzitter, gaat u staan.

Bent u tot een eensluidend vonnis inzake alle aanklachten...

jegens de gedaagde, Rosemary West, gekomen?

- Eerste aanklacht, schuldig of niet? - Schuldig.

- Tweede aanklacht, schuldig of niet? - Schuldig.

Het heeft me even gekost, maar dit is wat Fred omschreef.

Landweggetje, hoogspanningsmast. En volgens de kaart is hier een schuur.

Maar het slechte nieuws is, dat die is gesloopt.

Maar dit kan de piek zijn.

Of niet.

Waarom zou hij die dan zo gedetailleerd omschrijven?

Omdat hij een psychopaat was, en een leugenaar.

Ik zal de waarheid nooit weten.

Je kunt kennis niet ongedaan maken.

Als iemand je iets vreselijks vertelt, draag je dat eeuwig bij je.

Maar je hebt het gered.

Je hebt al dat kwaad aangehoord, maar je hebt het gered.

Is dat zo?

Doen jullie nou nog mee of niet?

Toe nou, mam. Kom op, meedoen.

Ik zal altijd aan ze blijven denken. Aan al die verspilde levens.

En aan de mensen die verder moeten met wat hun is aangedaan.

Mary Bastholm, laatst gezien in 1968, bij een bushalte in Gloucester.

Janet Leach gelooft nog altijd dat minstens twintig slachtoffers...

nog altijd niet zijn gevonden.

De politie heeft 900 vermissingen onderzocht. Zonder resultaat.

John West werd aangeklaagd voor misbruik van twee minderjarigen.

Hij pleegde zelfmoord.

Rosemary West kreeg levenslang, voor totaal tien moorden.

Zonder kans op vervroegde vrijlating.

Vertaling: Subs Media