Original subtitles

Wiesz, że ona jest niewinna. Miała uczciwy proces.

Muszę dorwać Bedlaka, który ją wrobił.

Rozpuśćcie po celach pogłoskę, że w zakładzie jest agentka od tego wywiadu i

że została wymaskowana.

Żyj się.

A nie boi się pan ryzyka?

Kocham cię.

Naprawdę chcę uciec.

Trudno mi się było zaznać, kto w ogóle to jest. Jeśli Helena Bielawska jest

cieniem... To ten człowiek, z którym się spotkała, może być oczkiem siatki.

Adres Heleny Gelawskiej w Łodzi.

40 stopni gorączki, wysypka, pieczenie oczu, torsje.

To tyfus.

To są szczekanki na orpę.

Jak je weźmiemy, dostaniemy gorączki.

Pomyślmy, że mamy tyfus i wywiozną do szpitala. Ja połam, że mała tego.

Ja połam się!

A wy co się tak gapicie? Do celi!

Dobra, dajmy te zwłoki tam, żeby ci kretyni stroferi wiedzieli, które za

was. No i...

Ile jeszcze do tego Olkusza? Niedaleko. Zrobiliśmy trzysta kilometrów w cztery

godziny.

Mam u obywatela Porcznika dużą wódkę.

Bugajak, nie pierdol, tylko trzymaj kierownicę. Oburon. Tak jest.

Nina Nielsen.

Który pokój?

Szóstka.

Byliśmy umówieni w teatrze.

No, ale skoro już tu jestem, może wiemy coś razem przed premierą?

A niestety nie mogę. Chcę jeszcze odwiedzić znajomych.

Dziękuję, że pomógł mi pan znaleźć ich adres. Nie ma za co.

Ci ludzie muszą być pani naprawdę bliscy.

Tyle dla chodu.

Nasze rodziny przyjaźniły się przed wojną.

Jestem już spóźniona. Podwiozę panią.

Nie ma takiej potrzeby, co podobno bardzo blisko. Jest pani zbyt piękna,

zbyt wytworna i za mało polska, żeby czuć się tu bezpiecznie.

Ale ze mną.

Panny.

Proszę na mnie nie czekać, to może trochę potrwać.

A jeśli nie ma ich w domu?

Wtedy wrócę do hotelu.

Sama.

Widzimy się wieczorem w teatrze.

Jak wróci, to na cztery wiatry go pogonię. Dobrze, pani Porczyńska. Jak

wróci, to po prostu proszę mi dać znać.

Jeszcze czego? Ja całe będę z tego mieć.

Przestań ujadać. I ubierz wreszcie coś na siebie. Trzecia godzina, a ta jak w

barwogu. O, tak się go jakiś elegancik znalazł. Tyle piń zapycha i dużo wody.

I cię na pysk wyleją.

Bądź pan spokojny.

Zawiadomi się. Dziękuję. Pani Porczyńska. Panem ja już skończyłam.

A pani wsiadł tu? Szukam państwa Górczynów.

Jeszcze jedno. To mieszkanie jest moje!

Moje! Ja tutaj dostałam przydział z kwaterunku i żadna kryminalistka nie ma

tutaj nic do gadania.

Pani Porczynkę, co pani za głupoty opowiada? Kryminalistka to jest, bo

siedzi w więzieniu na morderstwo. Kto? No ta, doktorka Bielawska.

A jej matkę, tę starą Górczyn, to ktoś zaciukał. Kara boska. Panie się w głowie

pomieszało. Ja z panem skończyłam.

A co z profesorem Górczynem?

Z kim profesorem Górczynem? Nie mieszka. Oni same mieszkały tutaj. Z dzieckiem

tylko, ale on też gdzieś go wcięło. Może pani mówić o niej? A co ja jestem, jakaś

informacja dworcowa?

Widzę, że paniusia ma takie inne podejście do ludzi. Z szacunkiem, nie

tak jak ten fagat, ten kochaniec doktórki.

To jest kochanek doktórki? No tak, ciągle tu przychodzi i o tego gówniarza

wypytuje.

Paniusiu, myśmy nie skończyły.

Przepraszam bardzo.

Przepraszam.

Podobno pan jest narzeczonym Heleny Bielawskiej.

Tak. Tomasz Porana.

Nina Nielsen.

Przyjaciółka Heleny. Gdzie ona jest?

Siedzi w więzieniu w Olkuszu.

Spróbuje ją stamtąd wydostać, ale to nie jest takie proste.

Co też pan mówił?

To straszne.

Można ją tam jakoś odwiedzić?

Żartuje pani.

Przepraszam, spieszę się.

Dziękuję bardzo.

Do widzenia.

Rudy! No!

Góra! Zarzucaj!

Idziemy. Ej, co?

Pokwitowanie.

Ale u was biurokracja.

Od razu można wszystkie zabrać, a nie jeździć na pusto. W tej miarze, czyli

czucie.

Nieważny interes.

Już jazda.

Jazda. O,

nie wdo się.

Dziękuje.

Na sesji.

Towarzyszu pułkownik, właśnie telefonowałem. Chciałem poinformować...

Ziemnie się urządziliście, towarzyszu Norman.

Przykro się będzie rozstać z takim wygodnym gabinetem.

Towarzyszu pułkowniku, nie wiem, czym zasłużyłem. Albo nie zasłużyłem. Sprawy

wymkleły wam się spod kontroli. Szkoda, bo powierzono wam zadanie wagi

państwowej.

Towarzyszu pułkowniku, dopuściliście do kontaktu osadzonej z osobą z zewnątrz.

Nie mamy pewności, że w samochodzie ktoś był. Co tu się u was wyprawia?

Towarzyszu pułkowniku, proszę o rozmowę w cztery oczy. Nakreślono wam sprawę w

fałszywym świetle. Chciałbym wyjaśnić. Wyjaśnicie w raporcie. Zabieramy tę

Bielawską. Dlatego lekarza odstawi do Warszawy Tutejszy Urząd Bezpieczeństwa.

Tak jest, tylko że właśnie...

Telefonowałem do was, żeby poinformować o chorobie bielawskiej i tej drugiej,

osadzonej w 225... Stanisław Jandrus.

Niestety musieliśmy ją odizolować. Co?

Tyfus.

Chciałbym ją zobaczyć. Tak jest.

To nie one!

Przecież nie mogły do jasnej cholery wyparować!

Kto ma dostęp do piwnicy?

Ci z Krakowa mieli zabrać tylko zwłoki. Mam pokwitowanie. W dupę sobie

dostarcie. Odpowiecie za współudział w ucieczce. Kiedy odjechali?

Towarzysz pułkownik mijał się z nimi w bramie. A my Bugajaka za kierownicą.

Może uda się ich dogonić przed Krakowem.

Karetka i dwóch strażników. Ale już?

Tak jest. Powiedz Bugajakowi, żeby się przygotował. Tak jest.

Z wami policzę się później.

Wynocha!

Kurwa twoja mać, Gutek.

Jak te dziewki nam zwieją, to cię rozgniotę jak pluskwa.

Zatuszowałem sprawę w Płocku i wsadziłem tutaj tymi takie rzeczy?

Obywatelu pułkowniku, to nie jest moja wina.

Jak się minister o tym dowie, to powiem mu o defraudacji państwowych pieniędzy.

Gdyby nie ja, to już dawno byś wisiał.

Ty mi lepiej przestęp groźć, Jakub.

Bo na ciebie też znajdzie się hak. I nawet nie trzeba będzie głęboko grzebać.

Towarzyszu pułkowniku!

Samochód czeka!

Szybko za nami!

Już kończymy, towarzystwo pułkowników!

Dzień dobry.

A może tu?

Czekaj. Zaraz wjedziemy do lasu.

Gdzie jest ta pieprzona sanitarka? Puga jak? Szybciej do cholery. Gaz dodechnie,

towarzyszu pługowniku.

Zaraz jej dolniemy. Ile taka sanitarka może wyciągnąć?

Może pojechali inną drogą.

Myślałyście, kurwy, że uciekniecie.

Idziemy.

Ile żeście, kurwa, jechali?

Towarzyszu pułkowniku, melduję, że samochód nie chciał odpalić. U was nigdy

nic nie działa jak potrzeba.

Pakować je. Tak jest. Jedziemy do Warszawy.

Dalej.

No chyba rzeczywiście mają tyfus. Byle nie wstechły zanim je przesłuchamy.

Cieniutka coś ta zupka.

Bezmięska taka.

Co innego jakby tam dorzucić parę dziecięcych paluszków.

No nie bądź taki sobek.

Daj kilka, co? Pyszny rosołek się zrobi.

Ze dwa!

Na żartach się nie znasz. Och, a ty gdzie?

Chodź.

Znowu żeś go straszyła?

No, co człowiek, pożartować nie może?

Kilka.

Co?

Nie mój dzieciak, że mu goniańczyć musiała.

No, twojego jakoś zadbać nie umiałaś.

Obcy ludzie musieli... Dobra, żrej, dawaj, zmęczony jestem.

No, siadaj, chamka będzie.

I nie ryc.

O!

A ty co?

Ząbki cię trzęsą?

Będziesz wybrzydłał, jak sam na żart się zarobisz.

Tacy mi mówili, że ten twój wojazd wieczorem ma być.

Rozmówię się z nim i wtedy się zabieram.

Naprawdę? No naprawdę.

No to wracamy do Warszawy.

Dobry wieczór.

Dobry wieczór. Co za spotkanie. Jak się pani podobało przedstawienie?

Bardzo oryginalna interpretacja. Ja nie wiedziałam, że pan jest scenografem.

Gratuluję. Dziękuję bardzo.

A panowie się chyba nie znają. No chyba nie.

Tomasz Porada, Witold Kotek.

Bardzo dziękuję.

Gratuluję. Dziękuję.

Wygląda pani olśniewająco.

Dziękuję. Mam nadzieję, że uda nam się porozmawiać chwilę na bankiecie.

Zajrzę na moment.

A gdyby było coś nowego w sprawie Heleny, udało się panu odnaleźć jej

syna, proszę do mnie zadzwonić, dobrze?

Oczywiście. Nie przeszkadzam. Miłego wieczoru.

Dziękujemy. Jeszcze raz gratulacje. Dziękuję.

Powinienem być zazdrosny?

Nie tym razem. To jest narzeczony Helen.

Pomaga jej odnaleźć syna.

O, jak szlachetna.

Zapraszamy na bankier.

Dziękuję. Muszę tylko zadzwonić. Można tu gdzieś skorzystać z telefonu? Na

portierki.

Wspaniałe przedstawienie.

Zapraszam.

Kapitanie Skowronek, wiem, że jest po godzinach. U mnie też.

Macie go natychmiast zdjąć.

Bo rada musi przestać szukać Psyna Bielawskiej.

Wytłumaczcie mu, co grozi za utrudnienie śladu.

A o miejscu pobytu chłopca medujcie tylko mi.

Jasne?

No.

Panowie, czy to jest jakieś nieporozumienie?

Tutaj doszło do jakiejś...

Miramidalnej pomyłki. Przepraszam najmocniej, czy ja mógłbym wziąć

przynajmniej płaszcz?

Dziękuje.

Plenografa, słucham? Tomasza?

Nie widział pan? Przed chwilą go wzięli.

To ten?

Za co?

Skąd wiedzieć?

Dzisiaj człowiek wie, gdzie się położył. Gdzie się obudził, już nie.

A jaki masz interes do niego?

A nie twoja proszka, dziadku?

Nie, nie, dziadku.

Marszał wąt.

Bachur musi być strefny.

Matka nie wiadomo gdzie się podziała, a wujo we więzieniu siedzi. Ciszej.

On go do ula nie wsadził.

A jak na nas? Jakie nieszczęście ściągnie?

Taki byłem jak on.

Jak sam zostałem.

Do ochronki mnie wzięli.

Najgorszemu wrogowi nie życzę.

Jak ma zostać, to niech na utrzymanie robi.

No i widzisz linka. No i wreszcie mądrze gadasz.

Przyda mi się taki kolędy pomocnik.

To ma właściwie gra.

Bo chyba nim przyjechał pan tutaj dla moich pięknych oczu.

Towarzyszu majorze z Urzędu Bezpieczeństwa.

Drodzi mi pan twoją tajemnicę?

Nie rozumiem.

Przecież to pani zaprosiła mnie na tę premierę.

A ja... Cóż... Jest pani piękna.

Prowokuje pani.

Nawet ubek ma jakieś uczucia.

Nawet ubek.

Długo tu jeszcze będę siedział?

Odmaszerować. O!

Dowiem się wreszcie o co chodzi?

Niech się pan uspokoi.

Jak zdrowie pani profesor.

Przepraszam.

Zatrzymaliście mnie na premierze, na oczach moich gości, po to, żeby zapytać

mnie o zdrowie mojej matki.

Ale nie jest pan zatrzymany.

Jak to nie jestem zatrzymany?

Gieman, gdyby to ode mnie zależało, wezwałbym pana jutro.

Rozumie pan, polecenie z góry, niestety.

Z jakiej góry?

Co ja zrobiłem?

Podobnął na własną rękę, szukał pan nieletniego Pawła Bielewskiego.

A to jest zabronione?

Nierozważny. Niech pan to lepiej zostawi nam.

Chłopak jest świadkiem sprawy śmierci Barbary Górczyn.

Wie pan co?

Zamiast zajmować się polowaniem na dzieci, wznowiłby pan śledztwo w sprawie

śmierci Markowskiej.

Pan dobrze wie, że Helena Bielawka jest niewinna.

Ta sprawa została zamknięta.

Winno ujęto i skazano.

A nie wdychło panu do głowy, że za śmiercią Markowskiej może stać jej

siostra i że miała w szpitalu wspólnika.

Ma pan jakieś dowody?

Od dowodów podobno jesteście wy.

Moja porada?

Przez łuku do pana matki i szczerej sympatii do pana.

Dobrze radzę. Proszę się już nie zajmować tą sprawą. Nie szukasz nic jak

chłopca. Przykrobiłoby mi pana aresztować.

To jest groźba?

Przez droga.

Przyjacielska.

Ta sprawa przerasta pana i mnie, niestety.

Tymczasem jest pan wolny.

Bardzo panu dziękuję za miły wieczór.

Pani profesor?

Konfronek kryminalnego.

Przed chwilą wyszedł ode mnie Pani syn.

Dobra rada.

Nikt nie szuka więcej syna Bielawskiej.

A może mu się coś stać.

Witek? Nie.

Szybko? Ale u nas w Bruderskawcie najważniejszy jest pocałunek.

Nie wiesz?

Przecież mieszkałaś w Polsce.

Po co ty w ogóle wróciłaś?

Z miłości do męża dyplomaty?

Jeśli już musisz wiedzieć, to jest bardziej przyjaźń,

nie miłość.

Zaopiekował się mną po wojnie.

Przyjechałam do Paryża bez grosza przy duszy.

Wielu mu zawdzięcza.

Zapłacił za moje konserwatorium.

Nigdy niczego nie żądał za mnie.

To musi być niezwykły człowiek.

A tym go kiedyś bliżej poznał.

Czyżby mój duński małżonek interesował towarzysza Majora bardziej niż ja?

No dobrze.

W takim razie poznam was.

Ale pod jednym warunkiem.

Jakim? Pomożesz mi załatwić widzenie z Heleną.

Jest w więzieniu w Olkuszu.

W więzieniu?

To nie będzie proste.

Myślałam, że dla ciebie nie ma rzeczy niemożliwych.

Dlaczego tak ci na tym zależy?

Bo mam do spłacenia wojenny dług.

Bardzo szlachetnie, tylko w więzieniu jej raczej nie pomożesz.

Wystarczy, że spojrzę jej w oczy.

Górczynowie dali nas Niemcom.

Całą moją rodzinę.

Byliście w obozie?

W Auschwitz.

Ja przeżyłam, bo byłam młoda, piękna i bardzo chciałam

żyć.

Zawsze okącana.

Moja mama i tata nie mieli tyle szczęścia.

Skąd wiesz, że to oni was wydali?

Nie wiem.

Powierzyliśmy im cały nasz majątek.

Chcę teraz zapytać Heleny, jakim się założyło.

Dobrze.

Załatwię ci to widzenie.

Taty jak my powinni trzymać się rana.

Nie sądzisz?

Zabawne jest z tymi swoimi podejrzeniami.

Nawet ci się coś pomyliło.

Ja jestem tylko śpiewaczką na zagranicznych wakacjach.

W dodatku niezbyt trzeźwo.

A ja jestem tylko skruszonym gangsterem.

Następnym razem, towarzyszu majorze, musi pan zadbać o więcej alkoholu.

A teraz do bramy.

Muszę już iść.

Bo jutro wracam do Warszawy i muszę odwodnąć.

Ciągle mnie zwodzisz. Mhm, zwodzę.

No to nic to chyba podoba, co?

Poza tym na mnie sobie coś masz zasłużyć.

Chociaż obiecałem.

I co, gorączka przeszła jak ręką odium?

Cudowne ozdrowienie.

Wierząca jesteś?

Pytałem o coś.

Nie.

Szkoda, bo mogłabyś się pomodlić o szybką śmierć, tak jak...

Pan doktor Zieliński.

A właściwie

Świątek.

To nie wiedziałeś, że on się tak naprawdę nazywa?

Wiesz, co robił w czasie wojny?

Był w obozie.

Tak. Kapo.

Katował innych więźniów.

Twoja wspólniczka, z którą chciałaś zwiać.

Nie chciałam zwiad.

Oczywiście.

A kogo widziałaś w samochodzie na dziedzieńcu, Wolkuszu?

Nikogo.

A może to był tylko cień?

Wiesz, co grozi za szpiegostwo i próbę ucieczki?

Więc bądź rozsądna i oszędź sobie bólu.

Ja naprawdę nic nie wiem.

I tak wszystko wyśpiewasz, nawet to, czego nie wiesz.

Towak!

Towak!

Zajmij się nią.

Tylko z wyczuciem, żeby mogła mówić.

No i co?

Ścierwo. To panie pułkownik już skończył? Za godzinę znowu tutaj wrócę.

Sukinsyny.

Co ci robili?

Mnie tak męczyli, że nie wytrzymałam.

Wiesz co?

Lepiej powiedz wszystko.

Zadam ci spokój.

Odpierdol się ode mnie.

Dzień dobry.

Ooo... A co to, zmetonowałaś bombę?

Dymu jak w Hiroszimie.

Dzień dobry, towarzyszu majorze. A co to za mina?

Uśmiechnąć się?

To jest drobka.

Przepraszam, towarzyszu majorze, ale jak ktoś całą notę nie zaburzył, to wcale

nie jest mu do śmiechu.

A co jest powodem tej bezsanności?

Protokół z przesłuchania tych więźniarek z Olkusza.

Co kurwa?

Gdzie jest Dubelskis? Na dole z pułkownikiem Bartmanem. W piwnicy?

Cały czas mnie przesłuchują.

Połącz mnie z ministrem.

Po co ci?

Kto ci przekazywał informacje?

Nie wiem.

Kto wam pomógł w ucieczce?

Śliny wsadzili do parku.

Używa mnie.

Proszę, pułkowniku.

Twarzysz minister dzwoni.

Zabierz ją do celi.

Wejdź.

Przyniosłam raport z inwigilacji Niny Nielsen. Dzięki niej dotrzemy do jej

męża.

Zdążyliście poznać ministerową tak samo dobrze jak Bielawską?

Bielawską?

Skąd takie przypuszczenie?

A może poprosiliście ministra o pomoc, bo się dowiedzieliście, że ona jest u

nas?

Zapobiegłem tylko próbie zniszczenia dobrze opracowanego planu. I chyba w

samą porę. A moim zdaniem chcieliście przeszkodzić w przesłuchaniu podejrzanej

o szpiegortwo.

Ciekawe, co ona by nam powiedziała. Może coś owa?

Towarzysz pułkownik mnie podejrzewa?

Rozumiem, że to właśnie dlatego daliście mi ogon.

A może to jeszcze ktoś inny was nie lubi?

Powinniście na siebie uważać, Kosek.

Uważam.

Cały czas uważam. Ale dziękuję.

Dziękuję za radę.

Czy towarzysz pułkownik ma dla mnie jeszcze jakieś inne zalecenia? Nie, w

takim razie się odmędzę.

Nie rozumiem, dlaczego nie trafiłyście do karceru po tym wszystkim.

O!

Złego diabli nie biorą.

A jak was przywieźli, Boże... Myślałam, że rana nie dożyjecie.

No, tylko tego Zielińskiego, zolno.

Dobry chłop, a tak tukli go, no.

To mrzeczaj.

Już złapałem tę agentkę na innym blogu.

Skąd jest?

Słuchaj się z nimi.

Dokumenty i pozwolenie na widzenie na nazwisko Anna Kruk.

Anna Kruk.

Dziękuję.

No i idź już.

Będę tu na ciebie czekać.

Możecie towarzyszu tutaj sobie odglądać, podsłuchiwać dowoli.

Nikt wam nie przeszkodzi.

A Norman?

Norman pojechał z raportem do Warszawy.

To jesteście wolni.

Nie poznajesz mnie?

Nina.

Nina.

Nie miałam od was żadnych wiadomości tyle lat.

Myślałam, że nie żyjesz.

A to taka niespodzianka.

Skoro ty żyjesz, to twoi rodzice zostali zamordowani

w Auschwitz.

Zaraz potem jedno pytaliście.

Zostawiłeś smutek żal.

Czemuś poszedł w ciemną nockę i

nie słuchał szumu ucha.

Nie usłyszysz już wtórnia. Wiatru

grania I pewnikiem też Mojego śpiewania

Przecież żeś tak Tego chciał

Synku drogi

Nie wiedziałam Że cię cieszy

Muzyka

Gdybyś szepnął choć słóweczko, nie

puściłabym cię nijak.

Razem byśmy se grali i śpiewali,

naszym śpiewaniem ludzi pocieszali.

Przyjdzie kiedyś taki czas.

Popytamy chór aniołów, co by

śpiewał z nami w ram.

Ja Ci podegram nucickę wierchową.

Ty mi zaśpiewasz, ja pociągnę z Tobą na niebie.