Original subtitles

♪ความคิดฟุ้งซ่านนับพันคมกริบดุจดาบ♪

♪บดเงาจันทร์ในบ่อโบราณให้แหลกสลาย♪

♪ชาตินี้ขอจมดิ่ง ไม่ถามถึงวันพรุ่ง♪

♪เมื่อรักลึกล้ำ แสงจันทร์กลับบางเบา♪

♪วาสนาก่อเคราะห์ ฝันสามชาติขาดสะบั้น♪

=พิชิตแผ่นดิน=

=ตอนที่ 19=

ปล่อยข้า เจ้าปล่อยนะ

คุณ คุณ... คุณชายฟื้นแล้ว

ข้าอยู่บนสะพานไม่ใช่หรือ

สะพาน สะพานอะไรกัน

สะพานที่ยาวมาก ๆ แห่งหนึ่ง

ทอดข้ามแม่น้ำ

บนสะพานมีผู้คนมากมาย

ในแม่น้ำก็มีคนมากมายเช่นกัน

สะพานไน่เหอ

ลูกแม่ เจ้าฟื้นแล้ว

ดีเหลือเกิน

สวรรค์มีตาแท้ ๆ

คุณชายฟื้นแล้ว

แม่นางทั้งสอง

ไม่สิ ผู้มีพระคุณทั้งสอง

หญิงชราผู้นี้ที่เลอะเลือนเอง

ข้ามีตาแต่หามีแววไม่

ล่วงเกินผู้มีพระคุณทั้งสองแล้ว

โปรดรับการคารวะจากข้าเถิด

ฮูหยินอย่าทำเช่นนี้ รีบลุกขึ้นเถิด

ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านเป็นห่วงบุตรชาย

พวกเราเข้าใจเจ้าค่ะ

ขอเพียงใต้เท้าเหลียงปลอดภัยก็พอ

ต้องขอบคุณแม่นางซูผู้นี้

นางไม่สนคำคัดค้านของแม่

บังคับให้ป้อนยาอายุวัฒนะ ของหมอเทวดาจ้าวให้เจ้า

เจ้าถึงได้รอดมาได้

ขอบคุณแม่นางซู

สำหรับบุญคุณช่วยชีวิต

ใต้เท้าไม่ต้องเกรงใจ

เพียงแต่ใต้เท้าเป็นถึงขุนนางของราชสำนัก

ใครกันที่กล้าลงมือโหดเหี้ยมเช่นนี้

ซานปั๋ว

ท่านพ่อยกข้า

ให้บุตรชาย

ของอัครเสนาบดีแล้ว

อีกสามวันก็ต้องแต่งเข้าจวน

อิงหนาน ข้าจะไป ขอร้องท่านเจ้าเมืองเดี๋ยวนี้

แม้ข้าจะเป็นขุนนางตำแหน่งต่ำต้อย

แต่ความจริงใจที่มีต่อเจ้า ฟ้าดินสามารถเป็นพยาน

เปล่าประโยชน์

พ่อข้าไม่มีทางรับปาก

เขาหวังใช้การแต่งงานของข้า

เกาะเกี่ยวผู้มีอำนาจ

ข้าไม่ให้เจ้าออกเรือนกับ อันธพาลเสเพลนั่นเด็ดขาด

ซานปั๋ว พวกเราหนีไปด้วยกันเถอะ

ไปให้ไกลสุดหล้าฟ้าเขียว

ขอแค่ได้อยู่เคียงคู่กัน

ได้ ข้าจะพาเจ้าไปเดี๋ยวนี้

ท่านพ่อ

พวกเจ้าไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น

ท่านเจ้าเมือง

ผู้น้อยเหลียงซานปั๋ว มีใจรักใคร่ชอบพอกับอิงหนาน

ตกลงปลงใจกันมานานแล้ว

ขอท่านเจ้าเมืองโปรดเมตตา

ชาตินี้ข้าเหลียงซานปั๋ว จะไม่มีวันทอดทิ้งจู้อิงหนาน

เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร ถึงกล้ามาหมายปองลูกสาวข้า

ใครก็ได้ โบยให้ตาย

อย่านะ

ท่านแม่

ตอนนี้อิงหนานยังถูกกักบริเวณอยู่

ต้องทรมานแสนสาหัสเป็นแน่

รังแกกันเกินไปแล้ว

ใต้เท้าเหลียง

ท่านกับคุณหนูจู้มีใจรักมั่นต่อกัน

เพียงแต่เจ้าเมืองจู้ อย่างไรก็เป็นขุนนางขั้นสาม

เรื่องนี้เกรงว่าจะยากแล้ว

เจ้าเมืองจู้ช่างประจบสอพลอเสียจริง

จวนอัครเสนาบดีก็ใช้อำนาจบาตรใหญ่นัก

ใต้เท้าเหลียง ท่านจะถูกตีเสียเปล่าไม่ได้นะ

ท่านยิ่งกลืนความแค้นนี้ลงไปเช่นนี้ไม่ได้

ซานปั๋ว

เจ้าตัดขาดกับอิงหนานเสียเถอะ

พวกเจ้าไม่ได้อยู่บนเส้นทางเดียวกัน

ท่านแม่

ข้ากับอิงหนานสาบานรักต่อกันนานแล้ว

นางยังเป็นหญิงซื่อสัตย์

ข้ารู้

ต่อให้นางตาย ก็ไม่ยอมออกเรือนกับผู้อื่น

เจ้าตายมาแล้วหนหนึ่ง

เจ้าไม่ได้ติดค้างนางแล้ว

ท่านแม่ ลูกทำไม่ได้

ลูกยอมตายดีกว่าทนเห็นอิงหนานเจ็บปวด

เคราะห์กรรมแท้ ๆ

เรียนฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินท่านเจ้าเมืองมาเจ้าค่ะ

เหลียงซานปั๋ว

พวกเราทั้งตระกูลล้วน คัดค้านเรื่องเจ้ากับอิงหนาน

หากเจ้ารู้จักบุญคุณคน

ก็เขียนจดหมายให้อิงหนาน

ตัดความสัมพันธ์เสีย

เป็นไปไม่ได้ ข้าไม่มีทางเขียน

ต้องเขียน

เป็นแค่มดปลวกยังริสั่นคลอนฟ้า

หากเจ้ายังดึงดันไม่ยอมเลิกรา

ตระกูลเหลียงของพวกเจ้า แม้แต่โทสะของตระกูลจู้ยังรับไม่ไหว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจวนอัครเสนาบดี

เจ้าทำให้แม่เจ้าเดือดร้อนนับว่าอกตัญญู

ทำให้ชาวบ้านสูญเสียขุนนางน้ำดี

นับว่าไร้เมตตาไร้ภักดี

เจ้าทำให้อิงหนานเสื่อมเสียชื่อเสียง

นับว่าไร้น้ำใจไร้คุณธรรม

เจ้ายังมีหน้ามายืนอยู่ที่นี่อีก

ฮูหยินจู้

ใต้เท้าเหลียงกับคุณหนูจู้รักกันด้วยใจจริง

หากท่านบังคับพวกเขาให้แยกกัน จะต้องเจ็บปวดไปชั่วชีวิตแน่นอน

ฮูหยิน ใต้เท้าเหลียงเป็นคนเที่ยงธรรม

ขยันขันแข็ง รักราษฎร

วันหน้าย่อมได้ดิบได้ดีแน่นอน

หญิงไร้การศึกษาจากไหนกัน

มีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์เรื่องตระกูลจู้ของข้า

รักแท้กินได้หรือ

ค้ำจุนอนาคตรุ่งโรจน์ของตระกูลจู้ได้หรือ

วงศ์ตระกูลของจวนอัครเสนาบดี

เหลียงซานปั๋วเกิดสิบชาติ ก็ไม่มีวันเอื้อมถึง

เที่ยงธรรม ขยันขันแข็ง

ในแวดวงขุนนาง เป็นสิ่งที่ไร้ค่าที่สุด

ไม่มีพื้นเพ

ไม่มีฐานะ

เขาก็เป็นได้แค่มดปลวก ที่ผู้คนเหยียบย่ำได้ทุกเมื่อ

หญิงชั้นต่ำปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม อย่างพวกเจ้าสองคน

ไม่มีสิทธิ์มาสอดปากพูดที่นี่

หากกล้าพล่ามอีก ข้าจะตัดลิ้นพวกเจ้าเสีย

ท่าน

เป็นมดปลวก ก็ต้องรู้ฐานะและตำแหน่งตัวเอง

หากไม่รู้จักคิด ก็มีแต่จะทำร้ายผู้อื่นและตนเอง

เลิกรา คือบทสรุปที่ดีที่สุดแล้ว

เหลียงซานปั๋ว ตัวเจ้าคิดไม่ตก

ก็อย่าดึงอิงหนานไปเดือดร้อนด้วย

ชีวิตชั้นต่ำของเจ้า เทียบกับนางไม่ได้

ซานปั๋ว ยอมถอยเถอะนะ

แม่ขอร้องเจ้าล่ะ

เหลียงซานปั๋ว เจ้าอยากบีบให้อิงหนานตายหรือ

ซานปั๋ว

เจ้าอย่าหาว่าข้าไร้น้ำใจเลย

ตอนนี้อิงหนานไม่กินไม่ดื่ม

กำลังขัดขืนอย่างไร้ประโยชน์

เจ้าอยากเห็นนางตายหรือ

เจ้ารักนางไม่ใช่หรือ

เจ้าสละทุกอย่างเพื่อนางได้หรือไม่

จดหมายตัดความสัมพันธ์ฉบับนี้

เจ้าต้องเขียน

ได้ ข้าจะเขียน

ซานปั๋ว

ซานปั๋ว

ซานปั๋ว

ซานปั๋ว

เชือดเฉือนใจยิ่งนัก

รังแกกันเกินไปแล้ว

ใต้เท้าเหลียงน่าสงสารเหลือเกิน

หัวใจของเขาต้องเจ็บปวดเจียนตายเป็นแน่

ไม่ ใจของเขาตายไปแล้วต่างหาก

หากท่านพี่ช่วยพวกเขาได้ก็คงดี

ต่อให้ท่านพี่เก่งกาจเพียงใด

ไหนเลยสู้ขุนเขาแห่งชนชั้นทางสังคมได้

ฮูหยินทั้งสอง

♪ฟ้าคำรามคราหนึ่ง เจ้าถูกเนรเทศสู่โลกมนุษย์♪

♪อาภรณ์แพรไหมเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าหยาบ♪

♪กายเซียนฝังจมในฝุ่นควันโลกีย์♪

♪ครั้งหนึ่งเพียงความคิดเดียวก็พลิกมหานที♪

♪วันนี้ขอเพียงโจ๊กเย็นสักชาม ยังนับว่าโชคดี♪

♪นางถูกขับพ้นท้องพระโรงทอง♪

♪ติดตัวเพียงราชโองการขาดวิ่นครึ่งม้วน♪

♪คมดาบยังซ่อนอยู่ในแววตา♪

♪เอ่ยว่าโลกมนุษย์ไม่คู่ควรแม้ชั่วพริบตา♪

♪เจ้าส่งชาธรรมดาหนึ่งถ้วยให้นาง♪

♪บอกให้ลองลิ้มรส นี่คือขมหวานแห่งการมีชีวิต♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินี ก็มีวันที่หัวใจเหน็บหนาว♪

♪เจ้าเคียงนางชมยามสนธยาในตรอกแคบ♪

♪ฟังเด็กน้อยร้องเจ็บ แต่ยังยิ้มซื่อ ๆ♪

♪ที่แท้อำนาจทั้งปวง ยังสู้ไออุ่นจากโจ๊กหนึ่งชามไม่ได้♪

♪ที่แท้สวรรค์ ยังสู้แสงตะเกียงในเรือนผุพังไม่ได้♪

♪จากคนแปลกหน้าสู่คนที่ใจห่วงหา♪

♪จากถ้อยคำเย็นชา สู่ความจริงใจ♪

♪ในโลกมนุษย์อันต่ำต้อยที่สุด♪

♪กลับได้พบคนล้ำค่าที่สุด♪

♪นางเคยว่าไพร่ฟ้าเป็นเพียงตัวเลข♪

♪เจ้าพานางดูผืนนารกร้างดุจแผลเป็น♪

♪ดูฟืนบนบ่าคนชรา♪

♪กดชีวิตทั้งชีวิตให้ค้อมลงด้วยความขมขื่น♪

♪ครั้งแรกที่นางถอดมงกุฎลง♪

♪ยกคันร่มกระดาษน้ำมัน ให้พ่อค้าเร่กลางสายฝน♪

♪เจ้าไม่อาจเหาะเหินบนเมฆาอีก♪

♪ทำได้เพียงพลิกกายในราตรี♪

♪ในฝันยังคงคุกเข่าหน้าประตูสวรรค์♪

♪ครั้นตื่นกลับมีแผ่นแป้งที่นางโยนมาให้♪

♪นางว่าอย่าสนเรื่องเทพเซียน♪

♪ตั้งหลักหายใจให้มั่นเสียก่อน♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินีก็มีวันหันกลับมา♪

♪ไม่ถามอีกว่าใครสูงศักดิ์กว่าใคร♪

♪เพียงถามยามนี้ใครอยู่หลังประตูหัวใจเจ้า♪

♪หากสวรรค์หมายจะพรากพวกเจ้าไป ต้องฝ่าควันครัวที่ลอยเหนือปากถนนนี้ก่อน♪

♪หากโลกมนุษย์รั้งไว้ไม่อยู่♪

♪ก็จารความทรงจำไว้ในลายมือ♪

♪จากหยอกเย้าสู่รักมั่นซื่อตรง♪

♪จากล้มลุกสู่หัวใจใสซื่อ♪

♪หากมีชาติหน้า ยังปรารถนา♪

♪ท่ามกลางความทุกข์ยาก จะขอรักมนุษย์อีกสักครา♪