Original subtitles

♪ความคิดฟุ้งซ่านนับพันคมกริบดุจดาบ♪

♪บดเงาจันทร์ในบ่อโบราณให้แหลกสลาย♪

♪ชาตินี้ขอจมดิ่ง ไม่ถามถึงวันพรุ่ง♪

♪เมื่อรักลึกล้ำ แสงจันทร์กลับบางเบา♪

♪วาสนาก่อเคราะห์ ฝันสามชาติขาดสะบั้น♪

=พิชิตแผ่นดิน=

=ตอนที่ 24=

ท่านพี่ ๆ

มื้อเย็นวันนี้ เชิญท่านพี่พลิกป้ายเลือกเจ้าค่ะ

น้องหญิง

ข้าไม่ใช่จักรพรรดิที่อยู่แต่ในวังเสียหน่อย

ไยต้องพลิกป้ายเลือกว่า จะไปค้างตำหนักสนมคนไหน

อีกอย่าง

มีแต่เด็กเท่านั้นที่ต้องเลือก

ข้า เอาทั้งหมด

ทำไมท่านพี่ชอบคิดแต่เรื่องเหลวไหลนะ

ใครบอกว่าเป็นเรื่องไปหาสนมกัน

ข้าแค่ให้ท่านพี่เลือกว่า

คืนนี้จะกินอาหารแบบไหนต่างหาก

อย่างนั้นหรือ

แล้วเหตุใดป้ายทั้งสามถึงเป็นชื่อเจ้าหมด

หว่านเอ๋อร์

เจ้าคิดจะให้ข้า

ปราบปีศาจกระดูกขาวสามรอบหรือ

ท่านพี่ เดี๋ยวเถอะ

ท่านแอบดูนี่

นิสัยไม่ดี

ก็เพราะท่านพี่นั่นแหละ

ช่วงนี้เอาแต่อยู่กับ น้องหานเยียนทั้งวันทั้งคืน

ข้าจะขอเพิ่มอีกสักสองสามครั้งไม่ได้หรือ

พ่อของหานเยียนส่งข่าวให้นางกลับไป

ข้าก็ต้องเอ็นดูนางให้มากเป็นพิเศษอยู่แล้ว

พ่อของหานเยียนนี่ก็ไม่เบาเลยนะ

หาภรรยาสาวสวยมาอีกคนแล้ว

เรื่องนี้ท่านยังมองเห็นอีกหรือ

เยียนเอ๋อร์ นี่คือภรรยาใหม่ที่พ่อเพิ่งแต่ง

รีบเรียกท่านแม่สิ

หานเยียนคารวะท่านแม่

จ้ะ

เจ้ากลับมากะทันหัน

แม่เลยไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรไว้

เจ้าคงไม่โทษแม่หรอกนะ

ไม่เจ้าค่ะ

เยียนเอ๋อร์

เจ้าได้กลับมาอย่างปลอดภัย พ่อก็ดีใจ

เรื่องก่อนหน้านี้ พ่อผิดต่อเจ้า

ท่านพ่อปลอดภัยก็ดีแล้วเจ้าค่ะ

ท่านพ่อ

ตอนนี้ลูกพบคู่ครองแล้ว

ท่านพี่เขา...

เรื่องที่ผ่านมาแล้ว ก็ให้มันผ่านไปเถอะ

ตอนนี้พ่อเจ้ากำลังก้าวหน้าในหน้าที่

ฝ่าบาทก็ทรงชื่นชมเขายิ่งนัก

อนาคตไกล

เยียนเอ๋อร์ของเราเองก็พ้นทุกข์พบสุขเสียที

ตอนนี้พวกเราเลือกสามีที่ดีให้เจ้าแล้ว

เป็นคู่ครองที่เหมาะสมที่สุด

อะไรนะ

ท่านแม่ เยียนเอ๋อร์มีสามีแล้วเจ้าค่ะ

เยียนเอ๋อร์

เรื่องแต่งงานต้องฟังคำพ่อแม่

มีแม่สื่อเป็นผู้เจรจาจึงจะถูกธรรมเนียม

เจ้ากลับไปผูกสัญญาแต่งงานกับผู้อื่นเอง

ไม่มีสินสอด ไม่มีแม่สื่อ จะนับได้อย่างไร

เยียนเอ๋อร์

พ่อหมั้นหมายเจ้าไว้กับ ซื่อจื่อแห่งจวนหย่งชางโหวแล้ว

นี่เป็นเรื่องเชิดหน้าชูตาวงศ์ตระกูลเลยนะ

ท่านพ่อ ลูกกับจ้าวตงรักใคร่กันทั้งสองฝ่าย

แต่งงานกันอย่างถูกต้องตามพิธี

มีหนังสือเป็นหลักฐาน

เขาช่วยลูกจากอันตรายมาหลายครั้ง

และยังเป็นที่พึ่งของลูก

ลูกไม่มีวันแต่งกับผู้อื่น

ยังจะพูดว่าแต่งงานกันอย่างถูกต้องตามพิธี

แล้วสินสอดเล่า

แล้วสามหนังสือหกพิธีตามธรรมเนียมเล่า

ก็แค่พวกต้มตุ๋นบ้านนอก

หลอกเจ้าเท่านั้นแหละ

พ่อเจ้าไปสืบมาหมดแล้ว

จ้าวตงนั่นก็แค่ไอ้ยาจกตระกูลตกอับ

จะคู่ควรกับฐานะ คุณหนูตระกูลขุนนางอย่างเจ้าได้อย่างไร

- ใช่แล้ว - เชื่อฟังพ่อเจ้า

แล้วแต่งเข้าจวนโหวเถอะ

พวกท่านว่าเขายากจน

ว่าเขาตกอับ

แต่ท่านพ่อ

ท่านพ้นคุกและได้รับความเป็นธรรม

กระทั่งได้เลื่อนตำแหน่งรวดเร็ว

ท่านรู้หรือไม่ว่าทั้งหมดนี้ได้มาอย่างไร

แน่นอนว่าเป็นเพราะพระปรีชาของฝ่าบาท

อย่าบอกนะว่า

เจ้าจะบอกว่าเป็นเพราะจ้าวตงคนนั้น

ช่างน่าขันสิ้นดี

ไม่ว่าพวกท่านจะเชื่อหรือไม่

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะจ้าวตงสามีข้า

ชาตินี้ข้าหลิ่วหานเยียน มีจ้าวตงเป็นสามีคนเดียว

ไม่มีวันแต่งให้ใครอีก

หากพวกท่านยังบีบบังคับข้า

ข้าจะ...

ข้าจะตายเสียตรงนี้

เพื่อรักษาเกียรติของตน

เจ้านี่แข็งข้อซะแล้ว

เป็นลูกอกตัญญูจริง ๆ

เยียนเอ๋อร์

พ่อไม่ได้อยากบีบบังคับเจ้านะ

ดูสิ นี่เป็นสมรสที่ฝ่าบาทพระราชทานนะ

หากเจ้าไม่ยอม

ก็มีโทษประหารทั้งตระกูลนะ

เจ้าจะทนมองคนตระกูลหลิ่วทั้งบ้าน

ต้องตายเพราะความเห็นแก่ตัวของเจ้าได้หรือ

(ราชโองการ)

(พระราชทานหลิ่วหานเยียน ให้เป็นภรรยาซื่อจื่อแห่งจวนหย่งชางโหว)

นี่เป็นพระราชประสงค์ของฝ่าบาทจริง ๆ

แต่ว่า...

ทั้งที่นางรู้ความสัมพันธ์ของข้ากับจ้าวตงดี

เหตุใดจึงออกพระราชโองการเช่นนี้

เยียนเอ๋อร์

ห้ามวิจารณ์ฝ่าบาทส่งเดช

ใครก็ได้ พาคุณหนูกลับห้องไปพัก

ท่านพี่

ใกล้ได้เวลากินข้าวแล้ว

อุ่นโจ๊กเตรียมไว้

ข้าไปครู่เดียวก็กลับ

เจ้าก็คือจ้าวตงสินะ

เยียนเอ๋อร์ของบ้านข้า

ยังเด็กไม่รู้ความ

จึงถูกเจ้าล่อลวง

เรื่องก่อนหน้านี้ไม่นับทั้งสิ้น

รับตั๋วเงินสองร้อยตำลึงนี่ไป

เขียนหนังสือหย่าเสีย

จากนี้ไปอย่าได้เกี่ยวข้องกับ เยียนเอ๋อร์ของตระกูลหลิ่วอีก

แค่ไอ้บ้านนอกคนหนึ่ง

ริอ่านจะมาเกาะตระกูลหลิ่วของเรา

ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง

ถ้ารู้จักเจียมตัว ก็รีบรับเงินไป

แล้วไปเสีย

ท่านพ่อตา

ท่านแม่ยาย

วันนี้ข้าจ้าวตงมาสู่ขอ

ขอรับหานเยียนเป็นภรรยา

นี่คือสินสอด

อย่างแรก โอสถเพิ่มอายุขัยชั้นเลิศ

เพิ่มอายุขัยได้หกสิบปี

อย่างที่สอง โอสถคงโฉมชั้นเลิศ

ช่วยคงความเยาว์วัยตลอดกาล

ฟื้นคืนโฉมวัยเยาว์

นี่...

ฟื้นคืนโฉมวัยเยาว์

เพิ่มอายุขัยได้หกสิบปี

แล้วยังคงความเยาว์วัยได้ตลอดกาล

จ้าวตง

จะแต่งเรื่องโกหกก็ควรให้มันน่าเชื่อหน่อย

เอาก้อนดินปั้นสองก้อนมา ก็กล้าเรียกว่าสินสอดหรือ

ข้าว่าเขาก็เป็นแค่พวกต้มตุ๋น

ข้าก็ว่าอย่างนั้น

จริงหรือไม่ ลองดูก็รู้

ท่านยาย ท่านยินดีลอง

โอสถคงโฉมเม็ดนี้หรือไม่

กินสิ กินเดี๋ยวนี้เลย

ข้าจะเปิดโปงเจ้าให้เห็นกับตา

นี่...

นี่มันของจริงท่านพี่ เป็นของจริง

โอสถนี้เป็นของล้ำค่าหาค่ามิได้จริง ๆ

ข้ายอมจ่ายหนึ่งพันตำลึง

ไม่ ๆ ๆ ข้ายอมจ่าย หนึ่งหมื่นตำลึงทองซื้อโอสถนี้

แต่เรื่องแต่งงานของเยียนเอ๋อร์ ขออภัยที่ทำตามไม่ได้

นี่เป็นสมรสที่ฝ่าบาทพระราชทาน

จะขัดพระราชโองการได้อย่างไร

ราชโองการหรือ

ถูกต้อง

การขัดราชโองการมีโทษถึงตาย

ข้าเองก็จนปัญญา

ฉู่อวิ๋นซี

ดี ดีมาก

ดูท่า จะมีใครบางคนคันก้น

อยากโดนตีเสียแล้ว

โอสถนี่

พวกเจ้าไม่คู่ควร

แต่นาง

วันนี้ข้าจะพาไป

เจ้า... เจ้าหมายความว่าอย่างไร

หลิ่วหานเยียนคือภรรยาที่ข้าจ้าวตง แต่งเข้าบ้านอย่างถูกต้องตามพิธี

ฟ้าดินเป็นพยาน

ตะวันจันทราเป็นสักขี

อย่าว่าแต่ราชโองการ

ต่อให้เป็นสวรรค์ ก็อย่าหวังพรากนางไปจากข้า

คนหายไปไหนแล้ว

ท่านพี่ โอสถก็ถูกเขาเอาไปด้วยแล้ว

โอสถไม่มีแล้ว

นี่... นี่... คนหายไปได้อย่างไร

นายท่าน แย่แล้ว คุณหนูฟึ่บเดียวก็หายไปแล้วเจ้าค่ะ

- อะไรนะ - อะไรนะ

ท่านพี่ มาแล้วหรือ

ท่านพี่ไม่พูดไม่จา

เป็นเพราะไม่พอใจที่เรา พระราชทานสมรสให้หลิ่วหานเยียนหรือ

แต่ท่านพี่ต้องรู้ไว้

เราคือผู้ครองแผ่นดิน

บุรุษของผู้ครองแผ่นดินอย่างเรา

จะมีหญิงอื่นอยู่ในใจไม่ได้

อวิ๋นซี

ใจเจ้ากว้างจนรับใต้หล้าไว้ได้

จะรับพี่น้องเพิ่มอีกไม่กี่คนไม่ได้หรือ

นี่ไม่เหมือนเจ้าเลย

เช่นนั้น

ระหว่างเรากับหญิงอื่น

เจ้าเลือกได้เพียงหนึ่ง

ข้าไม่ทิ้งใครทั้งนั้น

ยกเว้นเจ้า นังตัวดี

หมดสนุกเลย โดนท่านจับได้จนได้

ถ้าตอนนี้ข้ายอมรับผิดต่อท่าน

ท่านพี่จะยกโทษให้ข้าหรือไม่

วาสนาระหว่างเราสิ้นสุดแล้ว

เรื่องที่ผ่านมา ก็ให้มันผ่านไปเถอะ

ไม่ได้

ข้ารู้ว่าท่านยังโกรธข้า

มิสู้ ข้าให้ท่านตบสองสามที

เพื่อระบายโทสะดีหรือไม่

ไสหัวออกไปจากร่างของอวิ๋นซี

ท่านพี่

มีข้าอยู่ ไม่ต้องกลัว

ท่านเซียน ท่านไร้เยื่อใยถึงเพียงนี้เชียวหรือ

หากข้าไร้เยื่อใยจริง

เจ้าคงสลายเป็นเถ้าธุลีไปนานแล้ว

ตอนนี้ข้าคือเทพผู้สูงสุด ผู้บรรลุขั้นนิรันดร์สูงสุด

แต่ในใจข้ากลับโดดเดี่ยวเหลือเกิน

ข้ามักนึกถึงวันวานที่เราเคยรักใคร่กัน

ข้ายอมเป็นสตรีของท่าน

และจะไม่ทรยศท่านอีก ได้หรือไม่

เจ้าไม่คู่ควร

(สิบหกปีต่อมา)

♪ลิขิตสวรรค์แปรผัน โลกมนุษย์ฟื้นคืนอีกครา♪

♪วาสนารักสายหนึ่ง เปิดประตูหัวใจ♪

♪พลังฤทธิ์ในวันวาน เลือนหายดุจเมฆควัน♪

(จวนสกุลหลิ่ว)

สหายจ้าว การแต่งกายของข้าเช่นนี้เหมาะสมหรือไม่

ได้ยินว่าเนี่ยนชิงไม่ชอบความฟุ้งเฟ้อ

ข้าจึงไม่กล้าสวมแม้แต่ชุดขุนนาง

ใต้เท้าเหลียง

ตอนนี้ท่านเป็นถึงผู้ดูแลกรมพระคลัง

เป็นขุนนางใหญ่ระดับหนึ่งผู้มากอำนาจ

ปกติอยู่ในท้องพระโรงพูดจาฉะฉาน

เหตุใด

พอมาถึงหน้าจวนสกุลหลิ่ว

กลับเหมือนหนุ่มน้อย ที่มาสู่ขอหญิงสาวเป็นครั้งแรกล่ะ

ฝ่าบาท อย่าทรงล้อกระหม่อมเลย

ตลอดสิบหกปีมานี้

กระหม่อมไม่เคยลืมคำสัญญา

และไม่เคยแต่งภรรยา

เพียงแต่...

กระหม่อมกลัวว่านางเห็น สภาพแก่ชราเช่นนี้แล้วจะผิดหวัง

น้ำแกงยายเมิ่งคงเจือจางไปหน่อย

นางยังจำชื่อเหลียงซานปั๋วได้

และยังจำสัญญาสิบหกปีได้

เพียงจำใบหน้าของเจ้าไม่ได้เท่านั้น

วางใจเถอะ ใจจริงดังกระจก

ต่อให้ฝุ่นเกาะก็ยังสะท้อนเงาได้

ความจริงใจที่มั่นคง ไม่เปลี่ยนตลอดสิบหกปีของเจ้า

ก็คือสินสอดที่ดีที่สุด

ย่อมปลุกความทรงจำที่หลับใหลของนางได้แน่

♪เหลือเพียงแสงดวงดาวในใจที่ไม่เคยมอดดับ♪

♪ตามหาคนรักที่ทำให้ใจหวั่นไหว♪

♪ร่ายรำก้าวเดินเคียงคู่ในโลกมนุษย์♪

เหลียงซานปั๋วแห่งอำเภออัน มาตามสัญญาแล้ว

เพื่อมาสู่ขอคุณหนูหลิ่ว

♪พลังยิ่งจริงแท้ในไออุ่นรักที่หลอมรวม♪

♪บรรเลงเพลงชะตากรรมเคียงคู่กัน♪

♪พานพบแสงประกายแห่งสวรรค์ในโลกมนุษย์♪

♪ทุกอ้อมกอดคือพันธสัญญาแห่งดวงวิญญาณ♪

♪ทุกการสบตาล้วนถักทออนาคต♪

♪ก้าวข้ามแดนมนุษย์ผูกใจตรงกัน♪

♪รักคือเวทมนตร์อันยิ่งใหญ่ ฝ่าฟันทุกอุปสรรค♪

เหลียงซานปั๋วแห่งอำเภออัน มาตามสัญญาแล้ว

♪พลังยิ่งจริงแท้ในไออุ่นรักที่หลอมรวม♪

ในที่สุดท่านก็มาแล้ว

♪พานพบแสงประกายแห่งสวรรค์ในโลกมนุษย์♪

♪ฝันบำเพ็ญเซียนมลายแต่รักมิรู้ดับ♪

♪จารึกคำสาบานนิรันดร์ไว้ในแดนมนุษย์♪

♪ฟ้าคำรามคราหนึ่ง เจ้าถูกเนรเทศสู่โลกมนุษย์♪

♪อาภรณ์แพรไหมเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าหยาบ♪

♪กายเซียนฝังจมในฝุ่นควันโลกีย์♪

♪ครั้งหนึ่งเพียงความคิดเดียวก็พลิกมหานที♪

♪วันนี้ขอเพียงโจ๊กเย็นสักชาม ยังนับว่าโชคดี♪

♪นางถูกขับพ้นท้องพระโรงทอง♪

♪ติดตัวเพียงราชโองการขาดวิ่นครึ่งม้วน♪

♪คมดาบยังซ่อนอยู่ในแววตา♪

♪เอ่ยว่าโลกมนุษย์ไม่คู่ควรแม้ชั่วพริบตา♪

♪เจ้าส่งชาธรรมดาหนึ่งถ้วยให้นาง♪

♪บอกให้ลองลิ้มรส นี่คือขมหวานแห่งการมีชีวิต♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินี ก็มีวันที่หัวใจเหน็บหนาว♪

♪เจ้าเคียงนางชมยามสนธยาในตรอกแคบ♪

♪ฟังเด็กน้อยร้องเจ็บ แต่ยังยิ้มซื่อ ๆ♪

♪ที่แท้อำนาจทั้งปวง ยังสู้ไออุ่นจากโจ๊กหนึ่งชามไม่ได้♪

♪ที่แท้สวรรค์ ยังสู้แสงตะเกียงในเรือนผุพังไม่ได้♪

♪จากคนแปลกหน้าสู่คนที่ใจห่วงหา♪

♪จากถ้อยคำเย็นชา สู่ความจริงใจ♪

♪ในโลกมนุษย์อันต่ำต้อยที่สุด♪

♪กลับได้พบคนล้ำค่าที่สุด♪

♪นางเคยว่าไพร่ฟ้าเป็นเพียงตัวเลข♪

♪เจ้าพานางดูผืนนารกร้างดุจแผลเป็น♪

♪ดูฟืนบนบ่าคนชรา♪

♪กดชีวิตทั้งชีวิตให้ค้อมลงด้วยความขมขื่น♪

♪ครั้งแรกที่นางถอดมงกุฎลง♪

♪ยกคันร่มกระดาษน้ำมัน ให้พ่อค้าเร่กลางสายฝน♪

♪เจ้าไม่อาจเหาะเหินบนเมฆาอีก♪

♪ทำได้เพียงพลิกกายในราตรี♪

♪ในฝันยังคงคุกเข่าหน้าประตูสวรรค์♪

♪ครั้นตื่นกลับมีแผ่นแป้งที่นางโยนมาให้♪

♪นางว่าอย่าสนเรื่องเทพเซียน♪

♪ตั้งหลักหายใจให้มั่นเสียก่อน♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินีก็มีวันหันกลับมา♪

♪ไม่ถามอีกว่าใครสูงศักดิ์กว่าใคร♪

♪เพียงถามยามนี้ใครอยู่หลังประตูหัวใจเจ้า♪

♪หากสวรรค์หมายจะพรากพวกเจ้าไป ต้องฝ่าควันครัวที่ลอยเหนือปากถนนนี้ก่อน♪

♪หากโลกมนุษย์รั้งไว้ไม่อยู่♪

♪ก็จารความทรงจำไว้ในลายมือ♪

♪จากหยอกเย้าสู่รักมั่นซื่อตรง♪

♪จากล้มลุกสู่หัวใจใสซื่อ♪

♪หากมีชาติหน้า ยังปรารถนา♪

♪ท่ามกลางความทุกข์ยาก จะขอรักมนุษย์อีกสักครา♪