Original subtitles

Francis Danens en Clara Kovalenko hebben medogeloos een eind gemaakt aan het

leven van twee personen, net op het moment dat hij de aanstaande geboorte

van hun tweeling wilde vieren. Hij heeft bekentenissen afgelegd en de volledige

verantwoordelijkheid op zich genomen.

Mijn vader heeft Clara verkracht in zijn bureau.

Dat is waarom ik hem vermoord heb. Ik heb het enige dat een moeder kan doen

gedaan. Ik heb zijn prachtige gezicht gestreeld in de hoop mijn eigen

machtloosheid weg te wrijven.

Maar u moet dan in bijzonder zware tijden zijn. Ik heb toch gegeven wat je

nodig had. En wat had ik nu niks te doen?

Ach, dat is heel van de jury.

Het is aan het stikken.

Oké, een schijfmes en een pen.

Dank u.

Ik wilde juist dat je vader blij was.

Moet jij daar alstublieft toch nog eens vragen?

Voor mij.

Het is haar keuze, kleine. We moeten dat respecteren.

Die moest weg, zei ze.

Lasjes, weet jij wat er gebeurt?

Is

meester

Van Dormen al toegekomen?

Nog niet gezien, nee.

Kun je eens kijken waar ze blijft?

Ik mag mijn post niet verlaten, sorry.

Ik wist dat je seks met me hebt gehad.

Wat?

Je hebt het me verteld.

Ik wil er nu weg.

Is het waar?

Nee.

Zij liegt.

Hef me.

Hij heeft me verkracht.

In zijn bureau.

Wat?

We moeten hier nu weg, baby.

Alsjeblieft.

Ja, nee.

Kom. En nu nog niet.

Dan ga ik doen wat jij niet kunt.

Hele baan.

En hoe gaat het hier?

Ah, dan toch.

Wat? Wat?

Je moet mij niet watten.

Ze hebben mij verteld van dat belachelijk verzet van u.

Het is al in orde, hè?

Hebben ze je tekens, je papieren?

Of liever ik heb mijn papieren tegengehouden?

We waren daar nu weer voor kuren.

We waren geen kuren, ma.

Ik was bang.

Oké?

Ieder normaal kind is bang om zijn moeder te verliezen.

Dat was wel mijn beslissing. Ja, daarom doen we het ook zozeer.

Omdat alles altijd uw beslissing is en wij moeten maar volgen.

Eigenlijk onnozelend.

Als je naar hier gekomen bent om mij te verwijten, dan mag je terugkeren van

waar je komt.

Nee, nee.

Nee, maar... Ik ben eigenlijk gekomen

om iemand aan u voor te stellen.

Angelo?

Hallo.

Dag, meneer.

Is dat uw advocaat?

Nee.

Nee, maar wat?

Dat is niet mijn advocaat.

Dat is mijn partner.

Dat is mijn lief.

Hij heet Angelo.

En dankzij hem heb ik geleerd wat het betekent en hoe het voelt om graag

gezien te worden.

Oké.

Oké.

Is dat alles?

Wat wil je dat ik zeg?

Dat je blij bent voor mij.

Dat je mij ook graag ziet.

Ah ja, Sofie. Hij zal vroeg bezoeken.

Wat doe jij hier?

Ja, Walter had mij gevraagd... Om... O, dat is lang geleden, zeg.

Dat is de Rudy.

Mijn buurjongen.

Hij heeft een pony.

En soms maak ik van de Rudy een turkdoen op de Ringo.

Maar mijn ma heeft dat niet graag.

Want ze zegt...

Dat je mijn volk is, die van naast de deur.

Hé, Rudi?

Ja. Ah, ja.

Maar je ziet hem graag, hè?

Ringo? Ah, ja, ja.

Mijn gaddes.

Gaan ze mij daard.

Ik ga

de

kindjes wegbrengen en dan ga ik ineens door naar het gericht.

En wie gaat ze gaan ophalen?

Mijn mama. En dan blijven ze daar slapen en hebben wij nog eens een avond voor

ons. Dat is ook lang geleden.

Geersen, dan ben ik ook eens een weekje weg.

Andere mannen geven er geld voor, dat weet je toch.

Tot straks.

Zet voorzichtig.

Petit bonnage? Et quand ça?

Le 12 à 2 heures du matin, chaussée de Charleroi.

Charleroi?

Aisha?

Mama? Wat ben je aan het doen? Ik ben hier om je te

bedanken.

Voor de foto's van Nathalie en jou.

Hoe wist je dat ik hier was?

De dag.

Papa houdt van je, weet je?

Papa? Ja.

Heb je nieuws over Nathalie?

Nee.

Ze is stil.

Zoals haar moeder.

Probeer haar te horen, Aja.

Zelfs als ze je dingen zegt die je niet wilt horen.

Het is beter dan de stilte.

Het is beter dan het vergeten dat je niet hebt gehoord.

Weet je...

Ik had je nooit moeten zeggen wat ik je heb gezegd.

Ik ben zo verantwoordelijk.

Ja, ga maar.

De voorzitter is niet teruggekomen.

Wat heb jij eten vanmorgen?

Vuurwerk? Wat? Je haar.

Precies ontploft.

Voorzien een raciste mij beter.

Volgens mij is je coiffeur nog een grotere raciste.

Ik ben blij dat je er bent.

Je klinkt als een liedje van Bart Peters.

Ik moet die niet zien.

Ik ook niet.

En toch...

Ik dacht al.

Wat dacht je?

Nee, niks eigenlijk.

Is er niets van Frank? Ja.

Komt goed.

Top gedaan, Jordi.

Eet. Welkom in de jury.

Excuse me.

Excuse

me,

meneer de voorzitter. Ga maar zitten, meester.

Een goeiemorgen iedereen.

Het ziet er naar uit dat het een drukke dag gaat worden.

Ik zou toch willen beginnen met het verwelkomen van een nieuw jurylied. Dag

meneer De Bels.

Ik heb gehoord van uw tussenkomst bij de reanimatie van uw onfortuinlijke

collega. Het was blijkbaar een kwestie van leven of dood, heb ik gehoord.

Goed, we gaan beginnen met de pleidooien voor...

De burgerlijke partij. En als er nog tijd is met het requisiteur van het

openbaar ministerie. Meester Stork, u heeft het woord. Dank u, meneer de

voorzitter.

Dames en heren van de jury.

Ik zou mijn pleidooi... Ik heb hier net het woord gekregen. Dat weet ik, maar ik

wou vragen... Meester Van Dormaal.

U heeft straks tijdens uw eigen pleidooi alle gelegenheid om te zeggen wat u wil.

Het woord is nu aan...

Meester Stork. Maar ik heb informatie dat mogelijk voor meester Stork en zijn

cliënt van groot belang zou zijn. Ik kan mijn eigen boontjes doppen, confrater.

Dank u. Het is echt belangrijk.

Oh, mannen. Sorry. Zo kan ik niet pleiten. Dat gaat niet, hè. Sorry.

Meester Van Dormaal, meester Stork heeft gelijk. Dit is hoogst ongepast. Sorry,

maar het is belangrijk voor mijn cliënt dat er een getuige opnieuw verhoort.

Getuige? Hallo, de debatten waren gisteren, hè. Dat weet ik.

Meester Van Dormaal, als u nu niet ophoudt, dan ga ik uw stafhouder erbij

halen.

Meester Stok.

Dank u.

Dames en heren van de jury.

Ik zou mijn pleitdoen... Sorry, maar... Sorry, meneer de voorzitter, ik heb nog

een vraag.

Ja, het is niet echt het moment, maar zeg maar.

Als de debatten gesloten zijn, kunnen die dan niet door u worden heropend?

Ja.

Dat kan, maar tegelijkertijd is het mijn taak om erover te waken dat daar geen

misbruik van gemaakt wordt. Ja, oké, maar mevrouw de advocaat zegt net dat ze

een ongetuigen heeft.

Ja, dan had ze dat moeten vragen aan het hof, aan de procureur en aan haar

collega's. Misschien wist ze dat niet.

Het is haar job om dat te weten.

En toch zou ik je willen vragen om te kijken of het niet mogelijk is.

Waarom? Omdat het voor haar cliënten misschien ook een kwestie van leven of

dood is.

Ik sluit me daarbij aan, meneer de voorzitter.

Ik ook.

Ik ook.

Ik ook.

Ik ook.

Ik ook.

Ik ook. Ik ook.

Dat lijkt me dan duidelijk, meneer de procureur.

Geen bezwaar.

Meester de Koning de Hooid.

Ik sluit me aan bij de jury.

Meneer Stok.

Alsof ik nog een keuze heb.

Bedankt, confrater.

U mag terug gaan zitten.

Goed.

Meester Van Dormaal, welke getuigen wil u laten oproepen?

Mevrouw Alma Weber.

Sorry, maar mevrouw Weber is hier al uitvoering gehoord. Er zijn nieuwe

elementen naar boven gekomen.

Meneer de voorzitter, u gaat dit toch niet laten passeren? Ik heb geen tijd

gehad om met mijn cliënten te overleggen.

Zoals wij nooit de tijd krijgen uw verzoekschrift te lezen.

Meneer de voorzitter, ik kan u schorsen, alstublieft.

Mevrouw Weber, kom eens naar voren, alstublieft.

Gaat u akkoord met een tweede getuigeverhoor?

Ja, als ik daarmee kan helpen, graag.

U beseft dat u nog steeds onder ede staat?

U mag gaan zitten.

Meester Van Dormaal, u heeft het woord.

Mijn excuses voor het ongemak, mevrouw.

U geeft les aan de ULB, toch?

Ja, klopt. Ik doseer narratologie al 25 jaar.

Narratologie? Wat betekent dat juist?

Het is de studie, of beter de leer, van de vertelkunst.

Dus u analyseert de manier waarop verhalen verteld worden?

Dat is misschien een beetje eenvoudig. Laten we zeggen dat het daarop neerkomt.

Hoeveel studenten heeft u?

Over alle faculteiten heen zo'n 100, 150 talen.

Wat denkt u?

Zou u die artificiële intelligentie gebruiken voor de opdrachten die u hen

geeft?

Ik weet het niet. Ik hoop het niet natuurlijk, maar... Ik hoop mee met u.

Toen ik les gaf aan het atelier van Koekelberg, gebruikten bijna al mijn

leerlingen ChatGPT voor hun huiswerk.

Is er ook een punt dat u gaat maken?

Ik kan maar toe, konvader.

Ik heb toen een programma gevonden dat plagiaat detecteert.

Skibber, dat is gratis op Google.

Dank u, ik zal het onthouden.

Ik moest eraan denken toen ik uw getuigenis hoorde.

U zei op een zeker moment...

Toen ik zijn prachtige gezicht streelde om mijn eigen machteloosheid weg te

wrijven. Weet u dat nog?

Niet direct, maar als u het zegt.

Dat is zo'n specifieke zin.

Ik streelde zijn prachtige gezicht om mijn eigen machteloosheid weg te

wrijven. Ik dacht, dat kan niet anders dan plagiaat zijn. Dus heb ik er skipper

op losgelaten. Gewoon uit nieuwsgierigheid.

En weet u waar ik die gevonden heb, uw zin?

Zegt u het maar.

In de laatste versie van Het kind met de duizend gezichten. Daarin zegt het

hoofdpersonage, en ik citeer... Ik telkens weer mijn mooiste plekjes streel

om mijn machteloosheid weg te wrijven.

Op de intentie na bijna identiek, zou je niet zeggen?

Ja, dan zal ik Daniel onbewust geciteerd hebben.

Ik denk trouwens dat hij dat nog wel grappig gevonden zou hebben.

Misschien wel, ja.

Maar wat ik niet begrijp... is dat u een zin citeert uit een versie van het boek

waarvan u verklaart die nooit gelezen te hebben.

Het zal mij vergist hebben.

Ja, dat dacht ik ook.

Maar om zeker te zijn heb ik al uw publicaties opgezocht.

U heeft wel redelijk veel uitgebracht.

Ja, goed, maar dat is een noodzakelijk kwaad voor academici de dag van vandaag.

U verzamelt werk, vult aan drie meters schappen in de Albertina-bibliotheek.

Wist u dat?

Ja, maar ja.

Size doesn't matter, zou ik zeggen. Het is de inhoud die telt.

Ja, dat is waar.

Ik heb dan ook de inhoud van uw werk getoetst op plagiaat.

Dat zal niet gemakkelijk zijn.

Nee, inderdaad.

Alles wat u schreef was origineel.

Er is zelfs sprake van een eigen stijl. Is dat uniek is in een wetenschappelijk

werk?

Dank u wel.

Uw stijl werd op zijn beurt wel geplageerd door anderen.

Ja, maar dat vind ik... Ik zie dat eerder als een compliment of als een

hommage.

Dat is heel genereus van u.

Er is wel één werk dat veel verder ging dan alle anderen.

Waarin dat uw eigen stijl werd gekopieerd, woordenschat, typische

metaforen, allusies, allemaal schaanteloos overgenomen.

Weet u in welk werk?

Geen idee.

Het kind met de duizend gezichten.

Ja, ik schrok er ook van.

Zou het kunnen dat Daniel Daanens al uw narratologiestudies heeft geschreven in

uw naam?

Weet u wat ik geweldig vind aan de academische wereld? Alles wordt

gearchiveerd. Zelfs uw handgeschreven notas.

En daaruit blijkt dat u wel degelijk uw eigen werk geschreven heeft.

Tuurlijk. Maar dat is niet alles.

Als ik uw handgeschreven notas naast het manuscript van het kind met de duizend

gezichten leg, dan heb ik geen deskundige nodig om te zien dat die

identiek zijn.

Meneer de voorzitter, meester Van Dormaal moet hiermee ophouden. Mijn

cliënte staat hier niet deugd. Meester, ik wil weten waar dit naartoe gaat.

Meester Van Dormaal, u hebt terug het woord.

Kijk, ik ga het u gewoon op de vrouw afvragen.

Heeft u het kind met de duizend gezichten geschreven?

Ik had geen keuze.

Excuseer? Ik had geen keuze.

Daniel was een depressieve man, een junkie ook, en de vader van mijn twee

kinderen. Ik moest iets doen, ik moest ingrijpen.

Hij had zelf te weinig talent om zijn zelfbeeld te redden.

Is dat een ja?

De kindermeester?

Dat doet er niet toe.

Nee, ik heb geen kinderen.

Wel, dan kan u onmogelijk begrijpen hoe ver een ouder soms moet gaan om ze te

beschermen. Zover als het schrijven van een valse zelfmoordbrief.

Ook daarvoor had Daniel veel te weinig talent.

Alma! Sorry, Jackie. Ik moest iets doen.

Waarom? Ze gingen Francis veroordelen.

Dus u geeft toe dat u die brief geschreven heeft om uw zoon te helpen.

Maar Francis is onschuldig.

En Francis is altijd onschuldig geweest.

Wat bedoelt u daarmee?

Zoe was het golden child voor Daniel.

Dat was het kind dat Daniel nodig had. Dat zijn persoonlijkheid constant

voedde. Dat zijn narcissus voedde.

En Francis, dat ga je namelijk staan.

Terwijl een kind overliep van liefde voor hem.

En ik heb geprobeerd om dat terug te geven.

Door voor hem te liegen.

Door een boek over hem te schrijven.

Dus voor alle duidelijkheid, u heeft het kind met de duizend gezichten

geschreven? Ja, ja, ja.

Het valt me wel op dat u een heel speciale band heeft met uw zoon.

Zou je alles doen voor hem?

Zoals hij voor mij, ja.

Zoals zijn vader vermoordde?

Daniel is niet vermoord.

Daniel was collateral damage.

Net zoals Daphne.

Excusez.

Het was mij enkel om die...

Babies te doen om die tweeling. Ik kon het niet. Ik kon het niet toelaten.

Dat alles wat ik al die jaren had opgebouwd voor mijn kinderen in de

schoot van die bastaard zou vallen.

Ze ligt er maar gezond te beschermen, toch?

Vreselijk.

Wie heeft ze dan maar alle vier vergiftigd?

Dat was aanvankelijk niet de bedoeling.

Toen ik hoorde dat Daphné zwanger was, probeerde ik een miskraam te forceren.

Een miskraam? Hoezo?

Een oester, meneer de procureur. Dit geeft Belladonna.

Mevrouw. – Merci, André.

Dus na die mislukte poging bent u dan tactiek veranderd?

Echt waar?

Niet alleen voor het geld, mevrouw. Nee, nee, nee. Dat boek.

Dat was mijn levenswerk, dat was mijn literaire nalatenschap. En dat mocht

niet naar de kinderen van iemand anders gaan.

En uw geweten dan?

Geweten? Maar een moeder heeft geen geweten hoor als ze voor haar kinderen

vecht. Zelfs niet als gelovige vrouw.

Ben ik gelovig?

Sorry.

Hoe kwam u op het idee om hiervoor botulinotoxine te gebruiken?

Omdat ik Dani al jarenlang heb ingespoten met dat gif tot onze

scheiding. En hoe bent u te werk gegaan?

Mevrouw Weber, hoe bent u te werk gegaan?

Ik wist zo goed als alles over dat feest van Daniel.

Ik kon er niet over zwijgen op het zielige af.

Hij heeft mij zelfs op YouTube een paar van die filmpjes van die rookkanonnen

laten zien.

Ik wist ook dat het een meisje en een jongen ging zijn.

Het enige wat ik niet wist was welke kleur in welk kanon zou gaan. Daarvoor

heb ik moeten gokken.

En ik dacht, ik zal denken zoals Daphne zou denken.

Dat zij mij roze zou schieten en hij mij blauw.

Maar u heeft zich dus vergist.

De botuline toxines, dat geen het verkeerde wapen. Dat van Daphne.

Zij heeft het geef naar Daniel geschoten.

Ondanks de naamkaartjes naast de rookkannon. Nee, ik heb mij niet van

wapen of kleur vergist. Ik heb mij van persoon vergist. Ik had niet moeten

denken zoals Daphne. Ik had moeten denken zoals Daniel.

Hij is degene die altijd al geslachten heeft verwisseld. Vanaf dat ik hem ken.

Hij deed het al bij de geboorte van onze tweeling die wij eigenlijk Franny en Zoe

gingen noemen naar het boek van Salinger.

Maar hij heeft er dan Francis en Zoe van gemaakt bij de aangifte en zo de

geslachten verwisseld.

Hij deed het ook door van Zoe het kind met de duizend gezichten te maken

terwijl ik het voor Francis had geschreven.

En nu, ja, nu heeft hij het weer gedaan met die rookkanonnen van zijn tweeling.

Ik had beter moeten weten.

Beter moeten weten.

Mevrouw Lebec en haar kinderen zijn wel op het leven gekomen, exact zoals u het

wilde. Inderdaad, ja. Het lot heeft mijn act monkey rechtgezet.

Het lot?

Ik heb geen ander woord voor die luchtverplaatsing, meester.

En mijn cliënte dan?

Wat is haar rol in dit verhaal?

Ze was niet meer dan een perfecte zondebok.

Ola, je moet haar tegenhouden.

Zo, hè. Nee, klaar. Ik wil niet dat ze weggaat. Hou haar tegen, alstublieft.

Zo, hè.

Ah,

Kandriss is met Zo, hè.

Ze ligt daar op de grond in het bureau.

Ga André halen en zeg dat hij de neuspray brengt.

De wat? De neuspray. Hij weet wat dat betekent. Allee, kom.

Toen ik haar bagage in het bureau van Daniel zag, kon ik er niet anders staan

om die botox daarin te steken.

Een onschuldige vrouw.

Zo onschuldig is ze nu ook weer niet, hoor.

Een escorte die mijn zoon enkel maar de illusie van de liefde heeft gegeven.

Hoe wist jij hiervan?

Mevrouw, hou daar nu onmiddellijk op, alstublieft.

Nu.

Mevrouw Kovalenko, als u mij niet kan garanderen dat u zich vanaf nu rustig

gaat houden, dan moet ik u uit de zaal laten verwijderen.

Dat is waar, mevrouw.

In ons is dat niet waard.

Oké?

Even rustig. Alles komt in.

Mijn cliënten hebben het begrepen. Geen incidenten meer.

Meneer Daaners, sta eens recht, alstublieft.

Wie heeft gehoord wat uw moeder heeft gezegd? Wat heeft u daarop te zeggen?

Ik snap niet waarom jij me kent.

Ik ging die kogel voor je pakken.

Was u op de hoogte van het voornemen van uw moeder?

Anders had ik haar tegengehouden.

Maar u was wel overtuigd dat zij het gedaan had?

Nog voordat papa de grond raakte.

Dat is waarom ik bekend heb.

Omdat dat zo'n doel is voor zijn moeder.

Meneer de procureur.

Ik vorder een nieuw gerechtelijk onderzoek tegen mevrouw Weber en vraag u

een aanhoudingsmandaat lastens de nieuwe verdachte te leven.

Uw verzoek is ingewilligd.

Mevrouw de Griffier, hebt u daar acte van genomen?

Goed, dan verzoek ik de agenten om mevrouw Weber hier aanwezig aan te

houden en in afwachting van haar voorgeleiding voor de onderzoeksrechter

in hechtenis te nemen.

Dames en heren van de jury, vermits dit hof gevat is door de Kamer van

Inbeschuldigingsstelling om te oordelen over de feiten, moet u nog wel uitspraak

doen over de beschuldigden hier aanwezig.

Waarom? Mevrouw heeft toch alles bekend? Ja, omdat meneer Danes en mevrouw

Kovalenko recht hebben op een uitspraak.

Goed, meester Stork, wil u uw pleidooi nog hervatten?

De burgerlijke partij zal zich gedragen naar de wijsheid van de jury.

Meneer de procureur.

Mijn ambt gedraagt zich ook naar de wijsheid van de jury.

Meester de koning de hooit.

Het is wel pijnlijk genoeg.

Meester van Domaal.

Een onschuldige heeft geen pleidooi nodig, meneer de voorzitter.

Dank u, meester.

Dan ga ik nu aan de jury vragen om zich terug te trekken voor beraadslaging over

de schuldvraag lastens mevrouw Kovalenko en meneer Daanens.

In afwachting wordt deze zitting geschorst.

En dan de laatste.

Nee, nee,

nee.

De zeventiende?

Zo rap al.

Wat voor een dag is dat?

Donderdag.

Dat is wel een rare dag om... Ja, nee.

Nee, zomaar.

Heeft hij nog iets gezegd over mij?

Nee?

Ja.

Ja.

Dag, zus.

Ik ook.

Jij krijgt een extra schuld, hè.

Het is dankzij jou dat ze die moeder terug hebben doen getuigen.

Ik wist al van het begin dat er iets niet klopte met die moeder. Wat een

aarskoud mens, die Alma.

Ze deed het voor haar kinderen, maar toch.

Nee.

Voor haar zoon, niet voor haar kinderen.

Alter.

Ach, merci.

Mannetjes, santé op de Jordi.

Nee, nee, nee.

Zeg, en op de vrijspraak. Op de vrijspraak.

Oh,

mij, dat is goed, hè.

Het is heel goed.

Is dat kava?

Nee, dat is cremant. Nou, dat is hetzelfde.

Shit. U maakt het uit.

Druk bezig precies.

We zijn ons les aan het ophalen.

Slem.

Nat, heb jij een minuutje?

Doet jij tegen haar zeggen dat ik niet meer tegen haar spreek?

Doet jij tegen haar zeggen dat ik weet dat ik mis was?

Ook al heb ik niet dezelfde gedachten over haar hoofddoek, ik toch mijn best

had moeten doen.

Beter naar haar kant luisteren.

Anders zouden wij niet zo tegenover elkaar staan zoals vijanden.

Ik zie zo genoeg onnozelaars op tv.

Maar zeg haar vooral dat ik haar enorm graag zie.

Misschien is mijn psy toch niet totaal achterlijk wanneer hij zegt dat mijn

ware identiteit fluïde is.

Want alles verandert.

Al van in het begin der tijden.

De seizoenen.

Het vuil van een slang.

Onze telefoons.

Lieve mevrouw, u mag me schieten.

We zijn nog even bezig met die van u.

Klara, één woord en ik boek ons de eerste vlucht naar Vegas.

En ook al zoek je elke dag in je spiegel naar een excuus om niet te veranderen,

ooit komt de dag dat je geen masker meer gaat kunnen opzetten.

Dat is de dag waarop je beseft dat je al je gezichten opgebruikt hebt.

Dat je niemand nog iets kunt wijs maken.

En als je daar zo staat, zonder vangnet, kijk dan nog een laatste keer in die

spiegel.

Dan ga je eindelijk zien waar je zo bang van waart.

Waar je al die tijd hard tegen gevochten hebt.

Je gaat zien dat je echte gezicht juist hetzelfde is als dat van je vader en je

moeder. Dat niemand kan ontsnappen aan zijn familie.

Hallo, ik kom.

Dag, Jordi.

Dag, Boston Strangler.

Ik ben Willem.

Wat brengt u hier?

Ik kom merci zeggen.

Dat is niet nodig.

Toch wel.

Ik zou zeggen, ik ga ze een taartje gaan halen, maar dan gaan ze op de spoed niet

graag worden, denk ik.

Moet je iets hebben om te drinken?

Cola.

Zet die.

Dat is pas over een maand, Walter.

Ik heb niet anders.

Toch wel.

Kom jij zelf?

Wat is hij aan het doen?

Ik weet het niet.

Een plekje aan het zoeken waar we vanavond iets kunnen eten.

Rik? Ja?

Ben jij nog bezig?

En hoe was het?

Finito.

Respa, kan erbij.

Was het nieuws, ja.

Ja.

Ik heb al aan de creme al gezeten.

Ik zie het.

Met uw zatte oogstjes op.

Gaan we nog iets doen?

Waarom dan?

Jij weet zeker dat dit de juiste plek is?

Ik heb ervan gedroomd.

Daar moeten we niet twijfelen.

Niet doen.

Zou jij mama al gaan bezoeken?

Nee, ik ben nog een beetje moe.

Jij?

Mijn therapeut vindt het nog te vroeg.

Er is.

Hoe gaat het met haar?

Ça va.

Ze is een plaats aan het geven, zegt ze.

Wou je eens aan beginnen?

Weet je hoe dat dan moet, een asverstrooiing?

Laten waaien, zeker?

En ondertussen mooie herinneringen aan hem ophalen?

Heb jij die?

Tuurlijk.

Jij ook.

Ja?

Wat moet ik nu doen, Francis?

Die eigen zwakte is niet op je zuster projeteren.

Wist je dat zo'n hoer was?

Van een Karenine hier.

Francis, niet luisteren.

Dit zijn uw toekomstige broers.

Of zussen.

Ken je dat gif, Belladonna?

Dat is vruchtafdrijvend.

Ik denk dat dit het perfecte moment is om

de traditie door te geven.

Ik ga dat niet doen.

Je papa gaat dat zelf doen.

Hoe papa?

Hij gaat zelf die botox naar zijn zwangere vrouw schieten.

Ze gaan hem heel zijn leven opsluiten?

Ja, jongen.

Hij heeft dat al zelf gezocht.

Dank u wel.

Weet je wat, jongen?

Ja?

Ik heb zo'n vermoeden dat die... ...gans die

show voor die baby's... ...dat dat wat pijnlijk is voor jou.

Nee?

Is oké.

Je gaat dat goed doen.

Kom hier.

Mijn ware identiteit?

Hallo.

Ik bedoel, dat is nu toch het meest passé concept ever.

Niet?

Of had ik dat al gezegd?