Original subtitles

Afschuwelijke vliegtuigongelukken, ver buiten de bewoonde wereld.

Parachutisten die omlaag storten omdat hun parachute niet werkt.

IJskoude temperaturen die niemand zou moeten kunnen overleven.

Hoe overleven sommige mensen het onmogelijke?

Is het goddelijke interventie? Geluk?

Of toch iets anders? Iets ongelofelijks?

Dat gaan we proberen uit te vinden.

Ho Chi Minhstad, Vietnam. November 1992.

Bankier Annette Herfkens, haar verloofde...

en 29 andere passagiers gaan aan boord van een vliegtuig.

Ze gaan voor een vakantie op weg naar Nha Trang.

Maar wat een korte routinevlucht moet worden...

staat op het punt in een nachtmerrie te veranderen.

Ik wilde niet instappen. Het vliegtuig was vreselijk klein.

Ik ben erg claustrofobisch.

Ik zei: Ik stap niet in. Het is oud, maar vooral klein.

M'n verloofde zei: Geen zorgen. Het is maar 55 minuten. Doe het voor ons.

Ik heb zo'n mooie vakantie gepland.

Ik wist dat je zou klagen, maar stap alsjeblieft in.

We stapten achterin in.

We gingen zitten. We moesten de riemen vastdoen.

Ik zat al zo krap, dus ik deed m'n riem niet om.

En toen vertrokken we.

Het komende halfuur telde ik de minuten af.

En in de 50e minuut, daalden we opeens gigantisch.

Mensen gilden. M'n verloofde keek me aan en zei: Dit vind ik ook niks.

En toen daalden we weer.

Meer mensen gilden. Hij pakte m'n hand.

Ik pakte die van hem en toen werd alles zwart.

Ik werd wakker van de enge geluiden van het oerwoud.

Het vliegtuig was in drie�n gebroken. De vleugels, de romp en de cockpit.

Toen ik naar links keek, zag ik m'n verloofde nog in de stoel zitten.

Hij was dood.

In shock, diepbedroefd en met gebroken benen en heupen...

zwoegde Annette zich uit het wrak...

om tot de ontdekking te komen dat alle passagiers zijn omgekomen...

behalve zijzelf. Het leek onmogelijk.

Annette was de enige overlevende van de crash.

Ze was de enige overlevende van 31 mensen.

Was het gewoon toeval dat zij in de juiste stoel zat?

Zat zij net op de juiste plek...

met de juiste structurele integriteit, als je de crash bekijkt?

Of was het iets anders?

Als we verhalen horen over overlevenden, denken we:

Kunnen we hier van leren?

Vaak kan dat niet. Misschien hadden ze geluk.

Misschien speelde er iets dat we nooit zullen ontdekken.

We kennen de veiligste plekken in een vliegtuig.

We weten dat de stoelriemen ons meestal zullen redden.

Maar in dit geval heeft de losse riem haar gered. Wie kon dat nou voorzien?

Er spelen te veel factoren mee.

Ver van de bewoonde wereld, gewond en alleen...

bevindt Annette zich in een gruwelijke situatie.

Maar toch vindt ze ergens diep van binnen...

een manier om te overleven.

Ik voelde een energie die me optilde.

Ik was stil...

en luisterde naar m'n intu�tie.

Je ademt volledig uit...

en luistert naar de stem die we allemaal hebben.

Ik dacht dat het allemaal goed zou komen.

Het is interessant dat Annette haar overleven toeschrijft...

aan deze mysterieuze stem.

Ik kan het me amper voorstellen.

Je bent neergestort in de jungle.

Je wordt omringd door wrakstukken en lichamen.

En toch hoor je die stem: Verlies de hoop niet.

Ik volgde de raad van de stem op.

De stem zei: Maak een plan en verdeel het in stappen.

Als een van de stappen lukt, feliciteer jezelf dan.

En dat heb ik gedaan.

Ik besefte dat ik water nodig had. Ik bekeek de vleugel.

Het isolatiemateriaal van schuim kon als spons fungeren.

Toen maakte ik zeven bakjes. Die zette ik neer om regen op te vangen.

En het begon te gieten.

Ik was erg blij dat de kommetjes volliepen met water.

Het leek wel champagne.

Ze had de crash overleefd, maar wat nog opmerkelijker was...

is dat ze acht dagen heeft overleefd...

zonder eerdere survivaltraining of ervaring.

En zonder juiste omstandigheden om in het oerwoud te overleven.

Ze was de enige overlevende en dat is ongelofelijk.

Maar ze heeft het overleefd, dankzij die stem die haar stuurde.

Het laat zien hoe weinig we weten over zulke ervaringen en situaties.

Op de middag van de achtste dag kwamen er mannen de berg op.

Ze lieten me 'n passagierslijst zien. Ik moest m'n naam aanwijzen.

Ik besefte hoe geweldig het was dat ze me gevonden hadden.

Misschien was het toeval dat Annette de crash heeft overleefd...

maar wat was die zogenaamde 'stem'...

die haar de raad gaf die ze nodig had om te overleven?

In zulke situaties horen mensen...

soms dat ze een stem hoorden die hun vertelt wat te doen.

We kunnen niet wetenschappelijk verklaren...

waar deze innerlijke stem die je vertelt wat te doen, vandaan komt.

Is het een diepgewortelde, elektrobiochemische kracht...

in ons brein, die opeens wordt geactiveerd?

Of is het iets van buitenaf? Is het geloof...

in een kracht van buitenaf die de persoon in nood energie geeft?

Of je jezelf nu wel of niet als sterk en bekwaam ziet...

jij kunt die dingen aanboren en op ��n lijn komen...

met die krachten en capaciteiten, of je ze nu kent of niet.

Misschien is er toch iets waar van die innerlijke stem.

Misschien is de ene beter dan de andere.

Misschien komt er gewoon geluk bij kijken.

Dit kan een onverklaarbaar mysterie zijn dat we nooit zullen ontrafelen.

Iedereen heeft die innerlijke stem waar we naar kunnen luisteren.

In extreme situaties is de stem aanwezig om je te helpen.

Luister naar die stem. Wees stil. Hij zit er echt.

Heeft Annette Herfkens de crash overleefd door geluk?

Door een speling van het lot?

Of was het iets dat in haar zat? Een verborgen reserve aan wilskracht...

die haar de middelen gaf om te overleven? Interessante vraag.

Sommigen geloven dat we verhalen moeten nagaan van mensen...

die ook de dood te slim af waren...

door bovenmenselijke krachten te gebruiken.

Melbourne, Australi�. 31 augustus 2013.

Hoog boven de stad verheugt de 22-jarige Brad zich...

op z'n eerste skydive.

Deze zelfverklaarde adrenalinejunkie wil de grenzen opzoeken.

Hij zal er snel achter komen, dat dit de val van z'n leven zal worden.

Ik kon kiezen vanaf welk hoogte ik wilde springen.

Ik koos voor zo hoog mogelijk. 4500 meter.

Heel hoog. M'n tandeminstructeur vertelde me...

hoe 't zou voelen om te springen en wat ik moest doen voor de veiligheid.

Hij vroeg of ik nog vragen had.

Ik was nerveus en grapte: Ik hoop alleen dat de parachute wel opent.

De deur ging open en de instructeur duwde me steeds dichterbij.

Ik was doodsbang.

Uiteindelijk zei de instructeur: Drie, twee, ��n, springen.

En hij duwde ons eruit.

Ik viel onbegrijpelijk snel.

Die vrije val van vier, vijf, zeven seconden is pure euforie.

Onbeschrijfelijk. Het was magisch.

Skydivers worden versneld door de zwaartekracht...

met een snelheid van 10 m/s per seconde.

Z'n snelheid bedroeg minimaal 160 km/uur.

Brads parachutesprong is spannender dan verwacht.

Terwijl hij en z'n instructeur omlaag storten, gaat er iets vreselijk mis.

Er was een moment tijdens de val...

waarop ik dacht dat de parachute open zou gaan, maar dat gebeurde niet.

Ik voelde het een beetje, maar we gingen niet langzamer.

Ik zag dat de eerste parachute wel ontplooid was, maar niet open was.

En de noodparachute kwam vast te zitten in de eerste parachute.

We gingen dus niet langzamer.

We stortten van 4500 meter hoogte omlaag.

Ik raak in paniek. Ik zag de aarde steeds dichterbij komen.

Ik wist dat ik dood zou vallen.

Ik voelde de klap door m'n hele lichaam slaan.

Het leek geen val. Het leek alsof de aarde me sloeg.

Ik zat nog steeds vast aan m'n instructeur.

Hij is bewusteloos. Uiteindelijk kwam hij bij. We lagen te schreeuwen.

Ik was helemaal hysterisch. Ik kon niet bevatten wat er was gebeurd.

Ik dacht eigenlijk dat ik dood was.

Tegen alle verwachtingen in overleven de mannen de val.

Brad en zin instructeur gaan naar het ziekenhuis...

waar ze beginnen aan een lang en wonderbaarlijk herstel.

M'n fysieke verwondingen: gebroken en verbrijzelde rug...

gescheurde nekpezen, gebroken en gekneusde ribben, hersenschudding.

Ik dacht dat ik volledig verlamd was.

Ik voelde niets vanaf m'n nek.

Je zou denken dat ik na al die jaren...

en al die tijd die ik erover heb kunnen nadenken...

ik de situatie kan bekijken en kan vragen:

Was dit geluk, of had ik alles in mijn voordeel op een bepaalde dag?

Ik weet het niet. Ik zou het wel graag willen weten.

Soms, wanneer mensen groot gevaar lopen...

worden de normale delen van ons brein...

overgenomen door het orthosympathische zenuwstelsel.

Dat stuurt een stoot adrenaline door het lichaam.

Dat kan tot geweldige dingen leiden.

Bloed stroomt de spieren in en pompt deze op...

om je skelet en bindweefsel te versterken en te beschermen.

Heelt een stoot adrenaline Brads lichaam beschermd...

tegen de extreme inslag?

Of was er iets aan de hand dat nog onvoorstelbaarder was?

Misschien vinden we de verklaring in een ander overlevingsgeval.

Een geval waarbij een gewone man een bijzondere prestatie verricht.

Tuscon, Arizona. 26 juli 2006.

Tom Boyle is supervisor bij een lokale luchtvaartmaatschappij.

Hij en z'n vrouw willen net een parkeerplaats af rijden.

Er komt een auto naast hen rijden.

Wat er dan gebeurt, verandert Tom...

op manieren die de natuurwetten lijken te trotseren.

De chauffeur scheurde de parkeerplaats af.

En daarbij trok hij een fietser onder de auto.

Ik sprong uit de auto en rende achter de Camero aan.

Er lag een jongen onder de Camero die om hulp riep...

en vroeg of we de auto van hem af konden halen.

Ik reageerde meteen.

Tom heeft geen tijd om na te denken.

Van binnen komt een sterke kracht tot leven.

Een kracht die Tom in staat stelt het onmogelijke te doen.

Ik werd gewoon zo nerveus, en voelde me verplicht te helpen...

dat ik de auto optilde.

Ik hoorde fietser roepen: Hoger, meneer. Hoger, alstublieft.

Dus deed ik dat.

Ik hield vol en dacht alleen: Niet laten vallen.

Gelukkig hebben we hem bevrijd.

Ik ben 1,92 m en woog toen 125 kilo.

Het zwaarste wat ik ooit had getild, was 360 kilo.

Ik heb geen moment gedacht aan hoe zwaar de auto was.

Ik wilde alleen dat kind redden.

Tom is groot. Een stevige vent. Maar dit is een auto, ok�?

Een auto die 1360 kilo weegt. En hij tilt hem zo op? Met z'n blote handen.

Mensen kunnen niet zomaar auto's optillen.

Situaties met bovenmenselijke krachten, zoals auto's optillen...

zijn zeldzaam. We hebben geen metingen.

Om de ware biofysica en fysiologie van de details te begrijpen...

is een mysterieus en interessant thema om te bestuderen.

We gebruiken onze spiercapaciteit niet optimaal.

Ze kunnen veel meer, maar alleen onder extreme omstandigheden.

Als we ons verstand leren beheersen en met wilskracht benutten...

zouden we supermensen worden. Superhelden.

Die wilskracht wordt niet alleen gedreven door de adrenaline...

en nog belangrijker, energie.

In China heet dit fa jin. Een dierlijke, explosieve kracht.

Het is een absolute beslissing die eruit spat.

Die onbekende, onverklaarde energetische staat die iedereen kent.

We praten erover en hebben er gevoelens over.

Dit was een uniek moment. Ik heb nooit meer zoiets gedaan.

We kunnen echt geweldige krachten aanboren. Die zitten er.

Maar er moet een reden zijn om ze te gebruiken.

Soms is het verschil tussen een zekere dood en overleven...

niet alleen te danken aan de adrenaline in ons lichaam...

maar aan iets anders.

Iets waarvan je nooit had gedacht dat het je in leven kon houden.

Southampton, Engeland. 10 april 1912.

De RMS Titanic vertrekt op haar eerste reis naar New York.

Het 'onzinkbare' schip dat meer dan 41.000 ton weegt...

biedt passagiers het nieuwste trans-Atlantische comfort.

Maar wat de mensen aan boord niet weten en nooit konden vermoeden...

is dat de Titanic haar bestemming niet zal bereiken.

Er waren 2208 mensen aan boord van de Titanic...

waarvan 891 bemanningsleden.

De Titanic was het grootste en meest luxe oceaanschip in die tijd...

en het was een industrieel wonder.

Het was het grootste bewegende object in de geschiedenis.

Het was vier dagen onderweg.

Laat in de avond, om twintig voor twaalf...

zag de uitkijkpost een ijsberg in het pad.

IJsberg, recht vooruit. -IJsberg, recht vooruit.

Helaas voer het schip te snel.

Ze probeerden te draaien, maar de ijsberg raakte de stuurboordboeg...

en beukte in op de genagelde staalplaten van de romp.

De Titanic was onzinkbaar verklaard...

vanwege de 16 zogenaamde waterdichte compartimenten.

Maar alleen de vier compartimenten bij de boeg...

en de vier bij het achtersteven waren echt waterdicht.

Dit was de fatale fout, want de ijsberg...

doorbrak meer dan de vier eerste compartimenten.

Het sein tot verlaten werd gegeven.

Er is eindeloos herhaald dat er te weinig sloepen waren.

Strikt gesproken, klopt dat.

Elke passagier en elk bemanningslid ging op een ander moment over...

van ongenoegen, tot bezorgdheid en uiteindelijk paniek.

Terwijl de paniek zich verspreidde...

vechten mannen om hun vrouwen en kinderen in de boten te krijgen.

Veel ongelukkigen sprongen overboord...

in de noordelijke Atlantische Oceaan. Ze leefden niet lang.

Met uitzondering van ��n man.

Charles Joughin, het hoofd van de bakkerij.

Charles lag te slapen toen de Titanic de ijsberg raakte.

Waar hij sliep, werd de botsing sterk gevoeld.

Hij zat met een schok rechtop...

en besefte dat er een ernstige botsing had plaatsgevonden.

Hij ging het dek op.

Toen hij hoorde dat sein tot verlaten was gegeven...

ging hij terug naar z'n hut en schonk hij een glas drank in.

Hij dronk een half glas leeg.

Daarna ging hij helpen bij het instappen van de sloepen.

Hij hielp bij sloep 10.

Nadat de sloep vol was, ging hij terug en dronk nog meer...

zodat hij behoorlijk dronken was.

Om 02.10 uur hoorden de passagiers een ziekmakend geluid.

De schotten begaven het onder druk van de binnenstromende oceaan.

Nadat de Titanic in twee�n brak...

klom Joughin op de reling, niet ver van de vlag.

Terwijl het schip zonk, gleed hij omlaag.

De temperatuur bedroeg tussen de -1 en -2 graden Celsius.

Dat is zo'n 28 Fahrenheit, onder het vriespunt.

Om 02.30 uur, tien minuten...

nadat het schip was gezonken, waren de noodkreten eindelijk gestopt.

De overlevingstijd in dat water was voor de meeste mensen tien minuten.

Joughin zwom een tijdje rond en kwam uiteindelijk uit...

bij de omgeslagen opvouwbare sloep.

Daar hadden minstens 28 mannen op weten te klimmen.

Joughin zei dat hij werd tegengehouden.

Ze zeiden: Door jou zullen we zinken.

Van de 2208 passagiers en bemannings- leden aan boord van de Titanic...

hebben maar 712 het overleefd. 1469 mensen kwamen om.

Onder de overlevenden was Charles Joughin...

die na bijna twee uur in het water te hebben gedreven...

in leven was gebleven. Maar hoe?

Z'n benen hadden eraf gemoeten.

Er had schade moeten zijn, maar die was er niet.

Joughin kwam redelijk gezond in New York aan.

Niet veel later ging hij weer aan het werk.

Toen hem werd gevraagd hoe hij het had overleefd...

zei hij dat de alcohol z'n bloed had opgewarmd.

Maar hier zijn geen medische bewijzen voor.

Men denkt zelfs dat alcohol een situatie van hypothermie verergert.

Experts zeggen dat het drinken van alcohol de bloedvaten verwijdt.

Het bloed stroomt naar je huid, daarom krijg je een rood gezicht.

Als je dan in koud water valt, ben je gevoeliger voor hypothermie.

Je sterft sneller als je dronken bent.

Alcohol is gif. Misschien stijgt je lichaamstemperatuur...

omdat je immuunsysteem het gif wil afweren.

Dat is ��n optie. De andere is dat hij door de alcohol rustig bleef...

niet in paniek raakte en daarom kon overleven...

omdat hij het hoofd koel hield.

Verhalen zoals dat van Charles roepen de vraag op:

Was hij anders dan normale mensen?

Hoe heeft hij zo lang in die temperaturen overleefd?

We weten het niet en misschien weten we het nooit.

Gered door alcohol?

Of was Charles Joughin omdat hij dronken was, gewoon niet bang?

Wat de reden ook was...

velen geloven dat onbevreesd een zekere dood overleven...

niet beperkt is tot volwassenen.

Zij denken dat kinderen een gave hebben om gevaren te overleven.

Daar zullen we zo achter komen.

Wallowa, Oregon. April 1986.

De 6-jarige Cody is met z'n familie in nationaal park Wallowa-Whitman.

Het jongetje speelt tussen de bomen als hij z'n zus kwijtraakt.

Als hij probeert terug te gaan, beseft hij dat hij de weg niet weet.

M'n zus zei dat ze m'n broer al een tijdje niet had gezien.

Na een paar minuten was hij er nog niet, dus we begonnen hem te roepen.

We dachten dat hij meteen zou komen, maar er kwam geen reactie.

Meerdere volwassenen, m'n zus en ik zochten hem. We riepen z'n naam.

Het was ongeveer drie uur 's middags. Cody was anderhalf uur weg.

M'n moeder was op dat moment erg ongerust.

Er is geen teken van de jongen, dus er begint een zoekactie.

Maar als de avond valt, blijkt hun zoektocht naar Cody mislukt.

De 6-jarige is nu compleet verdwaald en alleen.

Hij zwerft door de ruige wildernis.

Er kwam een professioneel reddingsteam.

Een van de eerste dingen die zij deden, was rondrijden en hem roepen.

Ze vroegen plaatselijke piloten om te zoeken. Het was heel akelig.

De volgende dag werd m'n oma gebeld.

Hij was gevonden. Het was geweldig nieuws.

Het was een grote opluchting.

Ik dacht dat als ik naar huis ging en in bed ging liggen...

alles goed zou komen.

Toen de zon opkwam, kwam ik vanuit het bos op een plateau.

Ik keek uit op een vallei met enkele huizen.

Onderaan de heuvel zag ik een meisje.

Zij haalde me over mee te gaan naar huis.

Daar viel ik in slaap op de bank.

Toen ik wakker werd, was er een sheriff.

Die bracht me naar het huis van m'n opa.

M'n moeder werd ook opgehaald, en m'n zus en broer waren er opeens ook.

Toen wist ik wel dat ik thuis was.

In de dagen erna was Cody's tocht door het nationaal park...

terug naar de bewoonde wereld, voorpaginanieuws in het hele land.

Het verhaal roept meer vragen op dan antwoorden.

Hoe kon een kind de lage temperaturen..

en het ruige terrein verduren en bijna een marathonafstand afleggen?

Cody was vermist vanaf de vroege middag tot acht uur de volgende dag.

Ongeveer vijftien � zestien uur.

In die tijd legde hij 28 kilometer af...

op ruig terrein ergens waar hij nooit 's avonds was geweest.

Het verbaast me dat hij in de juiste richting liep en dat hij ook wist.

Toen het donker was, had ik er zo'n 4 tot 6,5 km op zitten.

Dat was het verst dat ik als zesjarige ooit had gelopen.

Ik kwam bij een groter pad, maar bij een splitsing moest ik kiezen.

Ik besloot rechtsaf te gaan en ik liep nog 1 km door.

Toen zei iets in me: Dit is de verkeerde kant.

Die kant was enger. Ik weet niet waarom. Dus ben ik omgedraaid.

En toen ik eenmaal begon te lopen, twijfelde ik niet meer.

Een volwassene denkt vaak aan de angsten, fouten en slechte dingen.

Dit kind wist gewoon dat hij hier uit moest komen.

Wat als er meer dan een gebrek aan zelfbewustzijn...

voor heeft gezorgd dat Cody levend thuis is gekomen?

Wat als er een bovennatuurlijke verklaring is?

Hij wist dat hij op het juiste pad liep.

Pikt hij soms de energie op van de mensen die hier hebben gelopen?

Wat hij ook oppikt, hij vertrouwde het en ging er in mee.

Iedereen heeft een hogere gids.

We ontvangen dagelijks berichten van onze gidsen.

Dat is ons interne begeleidingssysteem...

dat ons op het goede pad houdt en ons vertelt wat te doen.

Cody is kalm gebleven en niet in paniek geraakt...

omdat hij de aanwezigheid van z'n spirituele gids...

of z'n beschermengel voelde...

die hem vertelde terug te lopen naar veiliger terrein.

Kinderen zijn vertrouwd met deze gevoelens.

Ze voelen iets en handelen daarnaar.

Als ik terugkijk, heb ik zeker het lot verslagen.

De wetenschap zegt dat het kan, omdat ik het heb gedaan.

Maar de meeste mensen komen niet in die situatie terecht als zesjarige.

Cody heeft iets doorstaan dat zwaar is voor volwassenen.

Betekent dit dat kinderen...

een talent hebben voor overleving, hoe tegenstrijdig dat ook lijkt?

Experts zeggen van wel.

Zij beweren ook dat sommige mensen beter kunnen overleven dan andere.

inclusief de capaciteit om gevaar te ontwijken...

door het op te merken voor het gebeurt.

Engeland. Februari 1998.

Binnenhuisarchitect Clare Henry is op weg naar huis in Hampshire...

op zo'n 160 km van Londen.

Ze heeft de rit al vaker gereden dan ze zich kan herinneren.

Ik zit in de auto. Ik reed terug van Londen naar Hampshire.

Het was rond 8 februari 1998.

Het was zes maanden nadat prinses Diana was overleden.

Ik ontmoette Diana toen ik lid was van de Harbour Club.

Ik heb haar vaak ontmoet in de sportschool.

We waren helaas niet hecht, maar we hadden het wel altijd gezellig samen.

Ze was een dierbare ziel. Vol licht en liefde. Ze had iets speciaals.

Ik kon er m'n vinger niet op leggen.

Als Clare de M27 op rijdt...

ziet ze dat de snelweg in mist gehuld is.

Ik kwam bij een mistbank.

Het had die ochtend geregend. Dat leidt in Engeland tot vochtig weer.

En dan zijn de avonden mistig.

In plaats van snel te gaan rijden, zoals ze zo vaak doet..

remt Clare af en rijdt ze voorzichtig door.

Dan heeft Clare opeens een vreemd, en verontrustend visioen.

Ze ziet het gezicht van een vrouw, maar niet zomaar een vrouw.

Ze ziet het gezicht van prinses Diana.

Opeens kreeg ik een visioen.

Ik was zeer verbaasd en geschokt bij het zien van het gezicht van Diana.

Ik zag haar recht voor m'n gezicht.

Omdat ik haar zag, telde ik twee dingen bij elkaar op.

Diana was overleden bij een auto-ongeluk in een tunnel.

Ik besefte dat Diana me iets wilde vertellen. Er gaat iets gebeuren...

en ik moet opletten en iets anders doen dan normaal.

Ik had heel weinig tijd om na te denken wat ik ging doen.

Ik reed de vluchtstrook op.

Ik bleef doorrijden en opeens hoorde ik een afschuwelijk geluid.

Het klonk als metaal op metaal...

en brekend glas. Ik besef dat er een ongeluk is gebeurd.

Ik herinner me dat ik langs een stroom auto's reed.

Ik snapte niet dat ik niet door glas werd geraakt.

Het was een grote kettingbotsing.

Ik stopte, want er reed niemand naast me...

er reed niemand achter me. Ik was de enige.

Ik was de enige die het had overleefd.

Als ik had gedaan wat ik normaal doe...

en meteen de snelle baan op was gegaan, zat ik hier nu niet.

Deze vreemde gave van gevaar voorspellen voordat het gebeurt...

lijkt misschien vergezocht. Maar als zij Diana niet had gezien...

had Clare Henry een zeer plotseling...

en tragisch einde gekregen op die snelweg.

Was het visioen dat ze heeft gezien...

gewoon een toevallig verzinsel van Clare's verbeelding?

Of was het iets anders?

Diana ving een glimp van de toekomst op.

In die tijd kreeg ze een visioen van prinses Diana die haar waarschuwde:

Jouw tijd is nog niet gekomen.

Wees voorzichtig. Ga van de weg af.

Claire en prinses Diana waren maar sportschoolmaatjes...

maar misschien hadden ze op spiritueel niveau een sterkere band.

Op een hoger niveau, om het zo te zeggen.

Iedereen heeft weleens gehad...

dat je kippenvel krijgt of bukt voordat er iets gebeurt.

Als ons brein dat ongemerkt goed interpreteert...

krijgen we een voorgevoel en gaan we gevaar uit de weg.

Maar de wetenschap heeft hier nog geen verklaring voor.

Er is nog niet genoeg onderzoek gedaan.

Soms komt een voorgevoel van onze spirituele familie.

Zij communiceren met ons vanuit het hiernamaals.

Ze geven ons door dat er iets verkeerd gaat.

Omdat voorgevoelens voortkomen uit ons hogere bewustzijn...

maken ze geen deel uit van onze ontwaakte toestand.

Het komt van een andere dimensie, buiten de menselijke realiteit.

Als het klopt dat sommige mensen gevaar kunnen voorzien...

zouden we onszelf dan ook kunnen beschermen tegen gevaar...

door de tijd stil te zetten?

Er is zeker ��n man de deze vraag beantwoordt met een volmondig ja.

Ragged Falls, Ontario. Zomer 1995.

De 13-jarige David Whitehead is met z'n vrienden bij een rivier.

Ze genieten van de zon en de natuur.

Wat er dan gebeurt, is allesbehalve leuk.

We deden 'Doen, durven of de waarheid'. Ik dacht...

dat m'n vriend in de rivier wilde gaan springen.

Het leek me geen goed idee, maar hij sprong toch.

Hij sprong erin en werd meteen naar de rand gezogen.

Het waren rotsachtige, scherpe randen. Je werd omlaag gesmeten.

Er gebeurde iets van binnen. Ik wist dat m'n vriend zou sterven.

David ontdekte op dat moment dat hij over een bijzonder talent beschikte:

Hij kon de tijd vertragen.

Ik kan me alle details nog kristalhelder voor de geest halen.

De tijd stond stil. Alles leek te vertragen.

Ik voelde me alsof ik in slowmotion bewoog.

Gelukkig kreeg ik een van de rotsen te pakken.

Ik pakte ook de hand van m'n vriend vast.

Z'n voeten bungelden over de rand van de waterval.

Ik dacht alleen: Niet loslaten.

Ik was een kleine, iele jongen van dertien...

en ik hield een jongen vast met ��n arm.

Ik denk er nog vaak aan terug en vraag me dan af:

Hoe heb ik eerst deze toestand...

en tijdens een traumatisch evenement, een compleet andere toestand?

We nemen tijdsdilatie niet alleen waar.

Het is iets dat echt gebeurt in onze hersenen.

Het lijkt alsof de tijd vertraagt...

maar we verwerken de informatie gewoon sneller.

Onze synapsen verzenden veel sneller.

Een slowmotion beeld maak je door veel frames te gebruiken.

Zo werkt het menselijk brein ook.

Een intense ervaring betekent veel en drukke herinneringen.

Dit cre�ert de perceptie dat iets lang heeft geduurd...

ook als het korter heeft geduurd.

We hebben 'n schakel in onze hersenen die we niet dagelijks gebruiken...

maar die tijdens trauma's geactiveerd wordt.

Dit getuigt weer van het potentieel waar we allemaal over beschikken.

Als je nog steeds denkt dat het overleven van rampen...

wordt bepaald door het lot...

dan volg je zeker de instructies in een vliegtuig...

of vertrouw je anderen met jouw parachute.

Nee?

Neem dan je lot in eigen handen en vertrouw op je verstand...

vooral omdat je toekomst nog steeds onverklaarbaar is.