Original subtitles

Η δουλειά μου τρίχεται πια με τα χρόνια και όχι με τις ώρες.

Κάτω 12 μήνες οι μηχανές ελέγχουν τι έχουμε κάνει.

Δεν έχω ιδέα για τι φτιάχνουμε ό,τι φτιάχνουμε.

Δεν έχω ιδέα για τι να φτιάξουμε οτιδήποτε σε αυτόν τον κόσμο.

Είμαι η έναντη γενιά που δουλεύει εδώ.

Και ξέρω πια ότι μέχρι να βγω εκτός λειτουργίας θα κάνω μόνο αυτό.

Αλλά δεν με ενοχλεί.

Τουλάχιστον να το έχω τα βασικά.

Κάποιες φορές βέβαια μου λείπει να έχω κάποιον να μιλήσω.

Γιατί έτσι ξέρω τι κάνουν οι άνθρωποι.

Κανόνες δεν υπάρχουν.

Εκτός από έναν.

Δεν ακουμπάμε ο ένας τον άλλον.

Στην αρχή ξεκίνησε υποβληπτικά.

Και μετά το συνήθισα.

Και το συνήθισα.

Το άγγιγμα ήταν κάτι που δυστυχώς δεν συνέβαινε πια.

Το άγγιγμα και όλα τα άλλα που έρχονται μετά.

Δεν ξέρω.

Ίσως αυτό είναι το σωστό.

Ίσως είναι πιο εύκολο να δουλεύεις στον τροχό.

Όταν το μυαλό σου δεν πάει πουθενά άλλο.

Όμως οι άνθρωποι εδώ βρήκαν τρόπους.

Πάντα έβρισκαν.

Κοιτάζουμε ελεύθερα και για όση ώρα θέλουμε.

Αλλά δεν ακουμπάμε.

Τα πρώτα χρόνια είχαμε φυλάκες.

Τώρα μόνο ένα βοηθό πάνω από τα κεφάλια μας πέρχεται και φεύγει κοιτάζοντας τι

κάνουμε και τι δεν κάνουμε.

Μία από τις δουλειές μου είναι να ελέγχω τα σώματά τους.

Την νύχτα που κοιμούνται, την ώρα της δουλειάς, στο διάλειμμα.

Έχω δει τόσο κόσμο να έρχεται όλα αυτά τα χρόνια και πάντα έχουν το ίδιο

βλέμμα. Με το που τους δω, ξέρω ποιοι θα αντέξουν και ποιοι όχι.

Αυτοί οι δύο είχαν κάτι διαφορετικό.

Κάτι που σε έκανε να μην μπορείς να πάρεις το βλέμμα από πάνω τους.

Δεν είχα ιδέα ότι θα τους έφερα εδώ.

Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτός ο κόσμος δεν ήταν για αυτούς.

του δουνιά χτυπάνε και δεν ανοίγω. Ότι κι αν

κάνω εμένα χρεώνω και θέλω σε μένα να

κατάλληγω. Ανοίγω σε μένα

και στα όνειρά μου δεν

θέλω.

Τις επόμενες εβδομάδες έπρεπε να τους μάθω τη δουλειά.

Στον κόσμο που είχαμε φτιάξει το μέσα είχαμε χωρίς τα πράγματα τους ότι μπορεί

και τι δεν μπορεί να κάνει ο καθένας.

Ό,τι και να ήταν αυτό.

Το δικό τους έμεινε να το μάθω.

Υπότιτλοι AUTHORWAVE

και θέλω κανένα μες στη

μοναξιά μου.

Σε κόλλα λέμε!

Μήπως θα βάλεις κανένα χεράκι!

Άσε μας ρε βασιλάκι που θες και χεράκι.

Η Μυρτώ δεν σήκωνε μαλακίες από κανένα.

Δούλεψε πολύ και για πολλά χρόνια.

Κοιμόταν όπου ήθελε, ξυπνούσε ό,τι αραγούσταρε.

Πλέον πέρα από τα πειράγματα, κανείς δεν της έλεγε τίποτα.

Ήταν φορές που η Ατζελέ μοιάζει να είναι εδώ πιο πολλά χρόνια από εμένα.

Ή ξέρει τα μηχανήματα καλύτερα από τον καθένα.

Ή ξέρει και βλέπεται πάντα.

Πας καλά αγόρι μου.

Συγγνώμη ρε, εντάξει. Τι συγγνώμη, άστος κατά το κάνεις. Συγγνώμη ρε Βασίλη, σου

πάω να το φτιάξω. Πώς θα το φτιάξατε να είσαι εδώ.

Έλα, σήμερα θα το φτιάξω. Εσύ τι πετάγεις τώρα, ποιος σου μίλησε εσένα.

Βασίλη ξεκόλλα. Τι ξεκόλλα ρε Γιώργο. Πώς τώρα να είμαι τελείωσε τώρα. Πώς

τελείωσε δηλαδή.

Κερδάνη, θα το φτιάξεις.

Δεν θα το φτιάξω. Ωραία, αν δεν το φτιάξεις δεν α

Καμιά φορά σκέφτομαι πως η καυγάδες ήταν ο πιο κοντινός τρόπος για να αγγίξει τον

άλλο.

Όσα χρόνια είμαι εδώ δεν θυμάμαι ποτέ κανείς να τιμωρήθηκε για κάτι που έκανε

ή δεν έκανε σωστά.

Μόνο το να σπάσουμε τους κανόνες μας ήταν πιο τρομακτικό από το να τους

τηρούμε.

Μια φορά το μείνα απέναντι βάρκα και περνούσα απέναντι για προμήθειες.

Δώδεκα πήγαινα έλα τον χρόνο και κάθε φορά η ίδια σκέψη.

Να μπορούσα έστω μια φορά να νιώσω το νερό.

Με φαντάζομαι πως κάθομαι στη μέση της βάρκας, αφήνω το σώμα μου μέχρι που το

πρόσωπό μου θα ακουμπήσει το νερό και με τραβηθίζω αργά και σταθερά.

Μην τον ακουμπάς.

Τέντωσέ τον.

Βγάλ' την πλούζα σου.

Τι με κοιτάς, βγάλ' την πλούζα σου και σφίξε το χέρι.

Σφιχτά.

Πάτε καλά, ρε.

Τον βάλατε να δουλέψει τροχό.

Βασίλη, εσύ τον έβαλες. Γιατί δεν πρέπει να μάθει.

Ωραίος είσαι.

Έτσι θα μάθει.

Μόνος σου το φάγε.

Ας πρόσεχε.

Εκείνο το πρωί, έλυσα τη βάρκα, βγήκα μέσα στα νυχτά και

άφησα το τιμόνι.

Και στα όνειρά μου δεν θέλω

κανένα Μες στη

μοναξιά μου

Μες

στη μοναξιά μου

Με λένε παράξενο Με λένε παράξενο Με

λένε παράξενο

Με λένε παράξενο Με λένε παράξενο Με λένε

παράξενο

Και στο όνειρό μας.