Original subtitles

[griezelige muziek bouwt]

¶¶

[onverstaanbare radiopraat]

[radio talk gaat verder]

[automotor stopt]

[vogels fluiten]

[kloppen op de deur]

- Hallo?

[deur kraakt]

[vliegen zoemen]

[grunts in walging]

[vliegen zoemen]

[kind hoest op afstand]

Hallo?

[griezelige muziek bouwt]

¶¶

Hallo.

- mama

Mama.

Mama!

- Je bent veilig.

Kom op.

- Dat is een meisje.

- mama

Mama.

[huilt] Mama.

- Oke nu.

[huilt] - Mama!

- Ik weet het schat. Ik weet.

[muziek gaat verder]

¶¶

[vogels fluiten]

[peinzende muziek]

¶¶

[vogels fluiten]

[vogels fluiten]

[deur sluit]

[vogels fluiten]

[recorder piept]

- Goedemorgen.

Ik ben Dr. Jackie Deluce.

Ik zal de leiding over je hebben therapie vanaf hier.

Hoe lang ben je geweest uit intensive care?

- Negen dagen.

- En hoe voel je je?

Nou, ik weet één ding, Ik weet dat je ziek moet zijn

van mensen die je vragen vragen, ja?

Ziek van vastgehouden worden tegen jouw wil ook?

U gebruikt clozapine.

En jij weet u moet dat nemen

zelfs als je je beter voelt?

- Ik weet.

- Voel je je beter?

- Ja.

- Hoor je iets?

of iets zien buitengewoon?

Alles dat zou daar niet moeten zijn. - Nee.

- Dus waarom ben je hier?

Hoor je hier niet?

Het is allemaal een grote fout, zoiets?

[zacht] - Neuk je.

- Wil je weggaan? Ik snap het.

Ik ben niet degene je dwingen om te blijven.

Ik ben degene wie haalt je eruit.

Maar om je te helpen,

Ik moet het zeker weten je bent echt oké,

niet langer een bedreiging voor jezelf of iemand anders, Sybil.

Mag ik je Sybil noemen?

- Hoe gaat het met je? precies bepalen?

Wat voor soort berekeningen ren je

om te zien of ik het kan ga hier weg of niet, hmm?

Wat kan je verdomme doen? mogelijk over mij weten?

- Ik weet dat je je baby bent kwijtgeraakt.

Wil je daarover praten?

- Ik ben mijn baby niet kwijt.

Mijn baby is weggenomen.

Waarom kom je niet? vertel me erover?

- [Sybil] Ik was acht maanden zwanger.

Ze hebben me gedrogeerd.

Nam me mee naar een kamer onder de grond, een operatiekamer.

Snij me open.

En toen ik wakker werd ...

hij was niet meer in mij.

- Hoelang was je al vrij uw medicijnen?

- Ongeveer twee weken. Doe dat niet.

- Ik ben gewoon aan het elimineren variabelen.

Een van die variabelen is uw medische geschiedenis-- - Medische geschiedenis

moeilijk te onderscheiden tussen wat echt is

en wat denkbeeldig is.

- Ja.

- Ik was zwanger.

Ik moest stoppen.

- Ben je eerder zwanger geworden? of nadat je moeder stierf?

- Na.

Katherine stierf ongeveer een jaar geleden.

Ze werd gedood in haar auto.

- Ze was vermoord?

[vogels fluiten]

Wanneer heeft Katherine je geadopteerd?

- Toen ik 16 was.

Het zit allemaal in het bestand, Ik ben er zeker van.

- Nou, ik heb je bestand gelezen,

Ik hoor je graag vertel je eigen verhaal.

- Oke.

[hoest] Ehm ...

Katherine was casemanager

voor het ministerie van volksgezondheid en menselijke diensten.

Haar kantoor kreeg een telefoontje, anonieme tip,

van deze vrouw die zei haar baby was in gevaar.

Ik denk dat ik er niet bovenop zat van de stapel maar, uh,

uiteindelijk Katherine werd uitgezonden om te onderzoeken.

Ik was alleen geweest gedurende drie dagen, uitgedroogd,

ernstige uitslag.

Er waren geen geboorteaktes.

Dat is alles wat ik weet.

Trauma in de vroege kinderjaren. Dat moet je noteren.

Ze heeft me uiteindelijk geadopteerd.

Katherine was altijd probeert me te beschermen.

Zij en dr. Morales.

- [Dr. Deluce] Dr. Morales?

- Wat ben je aan het tekenen?

- Slechte mensen.

- Slechte mensen?

- Ik wil geen slechte mannen Om mij te krijgen.

- Wist je dat er is een speciale plaats?

Een plek die alleen voor jou is

dat zijn geen slechte mensen kan je krijgen.

Een plek waar niemand kunnen in- of uitstappen

tenzij je het zegt.

Jij mag beslissen waar die plaats is.

Wil je gaan zoeken die plek nu?

[lichte pianomuziek]

¶¶

Is dit je veilige plek?

- [Sybil] Hij was altijd probeert me te beschermen.

- Van de mensen wie nam je baby?

Dezelfde mensen die Katherine vermoord?

- Je luistert niet.

- Ik luister.

- Je bent afwijzend.

Je stelt vragen op basis op een vooropgezette analyse.

- Twee evenementen.

Je zwangerschap en je moeders dood

beide gebeuren tegelijkertijd.

Dat is relevant.

- Ik heb het niet nodig een andere therapeut.

- Wat heb je nodig?

- Ik moet gaan.

- Je denkt dat ik het gewoon kan vertellen administratie om u vrij te laten.

Dat is niet hoe dit werkt.

Iemand moet presenteer uw zaak.

[inhaleert] Die persoon ben ik.

- Ik werd zwanger de nacht van de begrafenis van mijn moeder.

- Pardon, juffrouw Warren?

Heel erg

we moeten verzamelen de service nu.

- Oke. - Dank je.

[zwakke orgelmuziek]

¶¶

[deuropening]

- Ik denk dat ik het gemist heb.

De dienst, het lijkt erop dat ik het gemist heb.

Mijn vlucht was vertraagd, Ik wilde het halen.

- Uh, ja, het eindigde een paar minuten geleden.

- Het spijt me, Ik ben ... Ik ben David Holyfield.

- Sybil Warren.

- Ik weet, het is goed je te ontmoeten.

Mijn familie financierde Katherine Warren's

jarenlang non-profit, dus ...

Ik, um ...

Ik wilde hier echt vandaag zijn maar ik dacht dat ik ...

dacht dat ik het even zou nemen en mezelf voorstellen.

- Uh, nou, um, bedankt daarvoor. - Ja.

- Ik weet dat het betekende veel voor haar.

Iedereen is bij de receptie.

- Oh oke.

Ga je weg?

[nerveus grinniken] - Het spijt me. Het was een hel van een dag.

- Ik kan het mij alleen inbeelden.

- Ik hou niet van drukte dus ik ben gewoon ...

- Um ...

[lacht] Wil je koffie? of zoiets?

[lacht] - Nee...

- Sorry, ik bedoel niet om dit raar te maken, maar ik ...

- Dat zou leuk zijn.

Ik zou het bedrijf kunnen gebruiken.

- Oke geweldig.

- [Sybil] Ik voelde me tot hem aangetrokken.

Je was aan het rouwen.

- Ja, maar dat was ik niet verdriet voelen.

- [Dr. Deluce] Wat waren voel je je?

- [Sybil] Ware isolatie.

[lichte pianomuziek]

¶¶

Ik moest aangeraakt worden.

Ik moest de huid voelen van een ander mens

tegen de mijne gedrukt.

Ik moest hun warmte voelen.

Zijn hitte, zijn hart tegen de mijne slaan.

[dramatische muziek bouwt]

¶¶

[deur opent / sluit]

- [Dr. Deluce] Je dacht hij had je verlaten.

Maar hij kwam terug.

- [Sybil] Ja.

Jonge rouwende vrouw, geen familie, geen vrienden,

compenseert een tekort van een gevoel van verbondenheid

door een vreemde te neuken.

Dat moet je opschrijven.

- Of misschien hij bracht je tot leven?

Je werd verliefd.

- Hij was de eerste keer Ik herinner me dat ik me niet alleen voelde.

Zoals ...

we hoorden bij elkaar.

Zelfs toen was hij

Ik denk dat het idee van de mogelijkheid van familie.

Een echt gezin.

- [Dr. Deluce] Wat deed zijn familie aan je denken?

- [Sybil] Ze wisten het niet over mij, nog niet.

- [Dr. Deluce] Hoe zit het met zijn vrienden?

- [Sybil] Hij had geen vrienden.

Ik bedoel, ik ook niet.

We waren slechts twee eenlingen,

we hadden niemand anders nodig, we hadden elkaar.

We waren het gewoon met ons tweeën.

Ik ben zwanger.

- Je bent zwanger?

- [Sybil] Hij liet me voelen alsof ik in het midden was

van het universum.

Ik herinner me de dag stelde hij mij voor.

Het was als een droom.

Als tijd gestopt.

- Ik had dit niet verwacht.

- Ik had nooit verwacht om ook verliefd te worden.

Wat?

- Niets. Alleen maar...

- [Sybil] Ik wilde mijn baby niet om te eindigen zoals ik.

- Schizofrenie heeft een sterke erfelijke component--

- Je hebt er een in tien kans.

- Wat heb je hem verteld?

- Alles.

Ik vertelde hem mijn echte geheim.

- Je geheim?

- De stemmen, de visioenen.

Ze zijn echt, weet je.

Plots wakker en in slaap tegelijkertijd.

Als een nachtmerrie en ik kunnen hun gedachten horen.

Ik heb flitsen van wat ze willen,

wat ze nodig hebben.

En waar ze bang voor zijn.

- Is het zoals je ziet hun aura

of hun humeur of is het als empathie?

- Het is fysiek.

Het is heel echt.

- Oke.

Heb je ooit gepraat voor iedereen over-- - Ik heb dokters vermenigvuldigd.

Vanaf drie jaar Ik was...

bipolair genoemd, schizofreen, waanvoorstellingen.

Er is mij een dozijn voorgeschreven verschillende medicijnen

en 50 verschillende cocktails.

Sommigen van hen werken beter dan anderen.

Sommigen van hen hebben het overstemd.

Ik kan de gedachten van mensen horen.

- En ik dan?

Kun je wat horen? Ik ben nu aan het denken?

Kun je mijn gedachten horen?

- Nee, ik kan het niet horen uw gedachten.

Ehm ...

Het maakt deel uit van waarom ik je leuk vind.

- Proberen. Lees mijn gedachten.

- Dat kan ik niet.

Zo nu en dan het gebeurt niet vaak,

maar het is zoals ze zijn geblokkeerd of ...

op de een of andere manier mistig.

[grinnikt] Het is-- Het is zeldzaam.

Alle anderen, het is zoals een zwembad gevuld met rood water.

En ik val er gewoon in.

- Kun je het me laten zien?

[grillige muziek]

¶¶

- Tien uur, het meisje in de paarse jas.

Kijk of je haar kunt horen.

[vage echo's]

- Zwanger.

Ze is er net achter gekomen ze is zwanger.

- Pardon,

Ik leid een onderzoek

op vrouwen recht rond je leeftijd.

Sorry dat ik stoor.

Elke kans dat u ... kan zwanger zijn?

- Ik kan je niet helpen.

- Het spijt me.

[zucht] Ik weet het niet.

Ik bedoel, misschien heb je dat goede intuïtie

maar ben je aan het lezen haar verstand?

Ik weet het niet. - Ze gaat ook om haar verloofde te ontmoeten

maar zij wil om eerst dronken te worden

omdat ze zich schuldig voelt voor het slapen met haar baas

en weet het niet wiens kind het is.

Waarom vraag je het haar niet? daarover?

- [Dr. Deluce] En deze mogelijkheid is gerelateerd aan je bloed.

Zeer zeldzame bloedgroep. Correct?

- Kijk, ik weet dat jij dat bent niet geneigd om me te geloven

en ik begrijp dat een geschiedenis van psychische problemen

is relevant.

Het feit dat Ik werd gediagnosticeerd

met schizofrenie in het verleden

ontkent het feit niet

dat mijn baby is genomen tien dagen geleden.

- Sybil, waar zijn we nu?

Kijk om je heen.

Ik wil dat je nadenkt de mogelijkheid

dat zijn er andere verklaringen

voor de stemmen die je hoort en de afbeeldingen die u ziet.

- Natuurlijk bedoel ik

een verklaring is dat ik dat ben helemaal gek.

- Kan je horen mijn gedachten nu?

Haal me van de medicijnen.

- David was ondersteunend, toch? Hij geloofde je.

- Ja dat dacht ik al.

Maar er was iets mis.

Het was de baby tegen me praten.

Ik bedoel, ik weet niet hoe maar dat was het.

Ik kon het horen en kijk wat het zag.

Niet alleen een gevoel maar hoor en zie het letterlijk.

We waren verbonden.

- Wat denk je het wilde?

- Om me te waarschuwen.

[spookachtige echo's]

- [Dr. Deluce] Vertel me over de reis.

Vertel me over het incident.

[grillige muziek]

¶¶

- [Sybil] Hij probeerde te houden ik van zijn familie.

Hij zou er niet over praten, altijd van onderwerp veranderen.

Ik zou zeggen dat we ze moeten bellen en hij weigerde.

[mobiel trilt] Ik herinner me de dag Ik beantwoordde zijn telefoon.

- [Dr. Deluce] U sprak aan zijn ouders?

- Hallo?

[Sybil] Ze zouden nooit het land verlaten.

Hij had gelogen.

[telefonisch] - Is dit Sybil?

- Jawel.

- [Dr. Deluce] Hoe heeft reageer je?

- [Sybil] Ik was van streek.

[onverstaanbaar ruzie]

En geëist dat hij me introduceert,

dat we zouden krijgen een kind, hun kleinkind.

[onverstaanbaar ruzie]

Na ons argument David verontschuldigde zich.

Zei dat hij het gewoon wilde om me voor zichzelf te houden

zo lang mogelijk.

Waar hij bang voor was wat ik van hem zou denken

nadat ik het zag waar hij vandaan kwam,

zijn familie.

Had moeten zijn een rode vlag.

Maar je laat dingen zoals die dia

als je bang bent om te verliezen iets waar je van houdt.

Ik stond erop dat hij me introduceert.

Vertel me dat hij naar zijn auto zou rijden ouderlijk huis samen.

[grillige muziek]

¶¶

We wilden het ze vertellen dat we gingen trouwen.

En, leuk vinden of niet, voor de eerste keer in mijn leven

Ik zou een gezin krijgen.

[veiligheidsgordels klikken]

- Hallo.

Hoi.

- Dit is, uh, dit is Sybil.

[lacht]

- Aangenaam kennis te maken. - Hoe gaat het met jou, schat?

- Mooi zo.

- Hallo vader.

- Sybil, mijn beste. [grinnikt]

[Rose Holyfield lacht]

Je hebt mijn zoon gemaakt een nieuwe man.

En ik kan zien waarom. - [Rose] Ja.

- Je hebt een zeldzame en mooi licht in je oog.

- Oh, gewoon prachtig. - Gewoon mooi.

En dit.

Oh.

- Oh het spijt me. Het is oke.

Het is gewoon actief vandaag.

[Rose Holyfield lacht]

- Je hebt ons gemaakt zo erg blij, mijn kind.

Zo heel, heel blij. - [Rose Holyfield lacht]

- Maar ik ben aan het wandelen.

Laten we dit pakken arm meisje binnen.

- [Rose] Hoe was de rit?

- [Sybil] Oh, het was heerlijk ...

[grillige muziek]

¶¶

[onduidelijk spreken]

[geklets van de familie onduidelijk]

- The Creek Indians, voor de ...

Ik haal mijn indianen hier vermengd.

De kreek is eerder de Cherokees trokken erin.

Ze wilden hier jagen om het over te nemen. - Het spijt me.

- Nee, het is goed zo.

- De gevechten waren wreed.

De rivieren werden gezegd om letterlijk rood te lopen.

Tot op de dag van vandaag bellen ze het Slaughter Gap

en Blood Mountain overziet het.

Onze familie was een deel van de vroege Engelse kolonisten.

Altijd strijdend om positie de Spanjaarden en vervolgens de Fransen

maar we hielden onze grond en toen vonden we goud.

- goud?

- De mijnen zijn er nog recht onder ons.

- Maar hoe zit het met? de Cherokee?

- Dat deden ze niet doe het zo goed.

- Oh, de Trail of Tears, Ik vermoed.

- En dat is genoeg van de geschiedenisles vandaag.

Sybil, vertel het me alsjeblieft over je zwangerschap.

Hoe voel je je?

- Heet. Sommige ochtendmisselijkheid,

flauwvallen maar niets echt-- - Wacht.

Flauwvallen?

- Ik bedoel, denk ik je zou ze zo kunnen noemen.

Blackouts, echt, maar niets ernstigs.

Ik heb gewoon ...

moet mezelf tempo maken soms.

Whoo - Ben je oke?

- Hmm, ja, het is gewoon echt bewegen.

Rusteloos denk ik.

- Ze is speciaal.

U kunt vertellen.

- Echt niet.

- Je hebt een cadeau, mijn beste.

[David zucht]

- Ik heb het ze verteld.

- Ik weet niet zeker of ik het begrijp-- - Ik heb ze over je verteld.

Ik vertelde hen over ... over...

over jou.

- Wat heb je ze verteld? over mij, David?

- Ik heb je gevraagd gevoelig zijn.

[David en Rose ruzie] - Ik was delicaat.

- Het is het enige dat ik zei

maar je maakt haar ongemakkelijk.

- Nee ik ben niet.

- Niets om je voor te schamen. - Vader, alsjeblieft,

Ik wil niet dat je ...

- Je wilt niet wat, David ?!

Waarom deed je het dan? kom hier helemaal, hmm?

- Het is oke.

- Nee, Sybil. - Het is oke.

Ik ben blij dat je het hen hebt verteld. - Je begrijpt het niet.

- Echt waar.

Dit is...

Dit is ongemakkelijk.

Ik ben blij dat je het hen hebt verteld, David.

Omdat we gaan een gezin zijn - Mm-hmm.

- en ik wil niet geheimen.

En ik wil je ook niet om te denken dat ik gek ben

of wees bang voor mij.

- [Rose Holyfield lacht] - wij? Bang voor jou?

- [Rose] Natuurlijk niet.

- Maar mag ik vragen, Weet je het zeker?

- Oh God. Alstublieft. - Weet je zeker dat het echt is?

- Ja ik weet het zeker.

- Geweldig. - Gewoon ongelooflijk.

- En kun je ...

Kun je wat zien? denken we nu allemaal? - Hou op.

Je hoeft niet te antwoorden deze vraag.

- Hoor je dat? iets nu?

- Maak haar niet ongemakkelijk voelen.

Nee.

- Nee eigenlijk.

Je weet wel...

Ik kan David ook niet lezen.

Dat...

Soms vraag ik me af of het zo is verbonden met een persoon

chemische samenstelling op de een of andere manier, zoals, misschien hun genen.

Ik bedoel, Ik weet hoe ik het moet gebruiken.

En ik weet dat het werkt maar dat wil niet zeggen

dat begrijp ik helemaal precies hoe het werkt.

- Nou, ik denk het wel fascinerend, schat.

En dat hoeft u ook niet te zijn schaam je ervoor,

tenminste niet bij ons.

Het maakt jou, jij.

Je ouders zijn geweldig.

[iedereen lacht]

David was zo nerveus om me hierheen te brengen.

Ik heb geen idee waarom.

[Rose en William lachten] - Oh hemeltje. Ik ook niet.

- Dat kan ik niet geloven jullie zijn-- zijn,

zijn zo geweldig.

Het is geweldig.

- [Rose] We zijn gewoon blij je bent hier.

Je moet je afvragen of er nog meer is mensen konden zien

wat je ziet,

het zou het ding maken zoveel gemakkelijker te begrijpen.

Sterkere communicatie. Diepere banden.

Het zou alles veranderen.

- [Rose] Hoe zit het met de gevaren van zo'n kracht.

- Ik wil dit niet doen. - Laten we geen scène maken, David.

- Ik wil dit niet doen.

Ik meen het, Ik wil dit niet doen.

- Het was een fout. - David, ontspan je gewoon, het is niet erg.

We hebben hier een fout gemaakt. Ik heb een fout gemaakt...

- Schat, wat zijn jij praat over?

- We hebben zoveel geluk ... - Neem gewoon een glas wijn.

[onduidelijk gesprek]

Rustig aan.

[vervormde stemmen]

- ... Je vermogen, Sybil.

[onduidelijk gesprek]

- Sybil?

Wat is er mis?

- Er is iets mis. - Wat heb je haar aangedaan?

Sybil?

[intense muziek]

¶¶

[woorden in de mond]

[griezelige muziek bouwt]

¶¶

[onverstaanbaar gesproken]

[lichte pianomuziek]

¶¶

- [Sybil] Getrouwd?

- [Dr. Deluce] Gescheiden.

- [Sybil] Het spijt me.

- [Dr. Deluce] Ik ook.

- [Sybil Weet je nog je eerste kus?

- Ja, eigenlijk wel.

- En wat herinner je je?

Het geluid van hun stem? Het licht?

Hun adem?

- Ja, het meeste daarvan, Ik veronderstel.

Het is een sterke herinnering.

Als dat wat is je krijgt om.

Het regende.

Ik herinner me de regen mijn gezicht kietelen.

- Heb je kinderen?

Hoe is het?

- Wat is dat?

- Je baby vasthouden Voor de eerste keer.

- Ik denk van wel blijf bij je therapie.

- Hoe is het?

- Het is niet te beschrijven.

- Wat herinner je je?

- Hij rook zoet.

Zoals koekjesdeeg.

- Het zijn altijd de geuren.

Geuren zijn onze sterkste herinneringen,

vind je niet?

Jij hebt geluk.

Om zo'n geheugen te hebben.

Het is niet echt.

- Het spijt me?

- Je brein herschept dat moment.

Elke keer als je het je herinnert.

Je geest herbouwt letterlijk het is altijd weer voorbij.

Wist je dat?

- Dat wist ik wel, ja.

- Dus, elke keer als jij onthoud je eerste kus

of de eerste keer dat jij hield je baby het verandert.

Het is als een schilder dezelfde scène opnieuw schilderen

opnieuw en opnieuw elke keer opnieuw.

- Oke Tuurlijk.

- Dus, je eerste kus is niet echt je eerste kus.

Het is iets anders.

Het zijn jouw hersenen herbouwen.

Elke keer gewoon een beetje minder nauwkeurig.

Misschien regende het.

Misschien was het niet.

Misschien heeft je baby dat gedaan ruiken naar koekjesdeeg.

Misschien bestond het niet eens.

Als je er teveel over nadenkt, je zult stoppen met jezelf te vertrouwen.

Je zult er geen geloven van je herinneringen meer.

Niets.

Maar wat ik je vertel.

Het is de waarheid.

[donder gerommel]

Het gebeurde.

- Daar twijfel ik niet aan je hebt meegemaakt

echt trauma, Sybil.

Niets is mij duidelijker maar wat ik suggereer

is dat we misschien nodig hebben om een ​​scenario te vinden-- - Betuttel me niet.

Ik vertel de waarheid!

- Ik denk misschien wel zou moeten stoppen voor vandaag.

- Nee.

Ik wil dat je het hoort.

Alles en dan wil ik je om me in de ogen te kijken

en vertel me dat je denkt dat ik lieg!

[dramatische muziek]

¶¶

[onduidelijk gemompel]

[griezelige muziek zoemt]

¶¶

[onduidelijk gesprek]

[griezelige muziek pulseert]

¶¶

Waar is mijn baby?

[lichtschakelaar klikt]

[deurslot klikt]

[snikken]

[griezelig muziek bouwen]

¶¶

[kreunt in inspanning]

[hijgt van pijn]

[grommend in inspanning]

[metal pan clangs]

[dramatische muziek pulseert]

¶¶

[kreunt in inspanning]

[tegel rammelt]

[dramatische muziek bouwt]

¶¶

[verre knal]

[voetstappen naderen]

[deursloten klikken]

[plof] - Ah!

[Sybil gromt in inspanning]

[plof] Ah!

[hijgend]

[Sybil jammert]

[hartslag beukende]

[spookachtige echo's]

[griezelige muziek bouwt]

¶¶

[Sybil snikt]

[voetstappen op natte grond]

[plof] [kreunt in pijn]

[jammerend]

- [Sybil] Ik hurkte in de duisternis.

Verstopt in de schaduw.

Wachtte op een kans ontsnappen.

[water waait]

- Wat zie je?

- Ze moet het hebben doorgedrukt.

- Dat is onmogelijk.

[kettingen rammelen]

[vogels fluiten]

[jammerend] [grommend]

[stromend rivierwater]

[verre hond blaft]

[verre voetstappen]

[dramatische muziek]

¶¶

[echode] - Stop.

[echode] Help me.

[vogels fluiten]

- Laten we praten over het ziekenhuis.

Wat is er gebeurd toen je wakker werd.

- weet je wel, Ik moest daar weg.

Mijn baby leefde nog.

Hij was ver weg, maar ...

hij probeert me te bereiken.

- Hoe wist je dat?

[hartslag beukende]

- [Sybil] Ik kon hem voelen.

- [Dr. Deluce] Wat is er gebeurd volgende?

[echode] - Word wakker.

[onduidelijke echo's]

[echode] Vind me.

[echode] Help me.

[kreunt in inspanning]

Je moet in bed blijven.

- Het is goed. Ga! - Doe het rustig aan.

- [Sybil] Nee, nee, Ik moet gaan.

- Mevrouw, het is goed.

- [Sybil] Nee, ik moet gaan.

- Mevrouw, ik zeg het u, je kunt nergens heen

tenzij ik of een ander verpleegster is bij je.

Je moet in bed blijven en rust wat uit.

- Wat is hier aan de hand?

- Ze kwam uit haar bed

en scheurde de IV's uit haar arm.

- Nou, als ze wil vertrekken, Je moet haar laten gaan.

Pardon.

- Wie ben je? - Ik ben haar arts.

- En wat precies--

- Is het zeven uur geleden? tussen rotaties?

Is dat een soort? van een grapje?

- Ik was onderweg aan het einde van de gang.

- Wie heeft voorgeschreven het magnesiumsulfaat?

- Dr. Bleacher. IK--

- Probeer je te doden deze patiënt,

is dat wat hier aan de hand?

Omdat ik kijk bij deze doseringen

en alles wat ik kan bedenken Voor mezelf

is dat je het probeert om haar te vermoorden, zuster ...?

- Hudson. - Oke.

Deze vrouw gaat met mij mee, oke?

- Ik ben de floormanager. Wat is er aan de hand?

- Oh goed. Ik ben de arts van deze vrouw

en ze gaat met mij mee.

- Nee, mijnheer, het spijt me zo, Dat is niet mogelijk.

- Ik laat haar niet breng nog een seconde door

onder deze onbeholpen zorg, Oke?

Ik zal het papierwerk indienen op weg naar overplaatsing.

- Ik heb bewijs nodig dat je een dokter bent.

- Ben ik uw arts? - Ja.

- Wil je mij je mee nemen

uit dit ziekenhuis direct?

- Ja. Ja, ik wil.

Ja.

- Dat is toestemming van de patiënt.

Nu heeft deze vrouw een geschiedenis van schizofrenie - Dat gezegd hebbende...

en je hebt haar opgemaakt hier acht uur lang!

- Veiligheid! - Blijven gaan. Ga Ga Ga.

- Veiligheid!

- Het is deze kant op. Kom op.

- Waar gaan we naartoe? We moeten naar de politie gaan.

- We gaan niet naar de politie.

Er is iets die je moet horen.

Er is een gevolg tussen uw bloedgroep

en je vaardigheden.

Je was niet de enige.

Op dit moment geloof ik,

dat daar is een groep mensen

en ze hebben een enorme hoeveelheid middelen

en ze zijn erg,

erg geïnteresseerd in uw bloedgroep

en de mogelijkheden dat het draagt.

En ze zijn bereid om te doden en ontvoering om het te krijgen.

Oké, nu Katherine Warren wist dit,

Oke?

Ik liet haar het bewijs zien, oke?

Daarom heeft ze je verplaatst rond van plaats tot plaats.

Ze beschermde je.

Je moet hebben dit opgepikt.

Haar dood was geen ongeluk.

Ze hebben haar geraakt.

Net zoals ze bij jou kwamen

en ze gaan houden komen totdat het klaar is.

Een aantal maanden geleden, toen je David begon te zien,

Ik groef in zijn achtergrond.

Doorzocht de openbare registers voor David Holyfield

en zijn familie

en ik heb niets gevonden, Sybil.

Hoe is dat mogelijk?

Tenzij zijn identiteit vals is.

Een week later vroegen ze me ontslag nemen in het ziekenhuis.

En toen ik nee zei, ze hebben me gewoon ontslagen

en het medisch bestuur mijn vergunning ingetrokken.

Ik denk niet dat is toeval.

Kijken,

niets van dit verandert de feiten, oké?

Je moet rennen.

- Ze hebben mijn zoon.

Je moet je verstoppen.

Je moet zo ver van gaan hier als je maar kunt. - Ik ga niet rennen!

- Oke. Oke.

Je hebt gelijk. Oke?

We halen je baby terug.

Maar niet nu, niet zoals dit.

Je hebt tijd nodig om te genezen, oke?

Je moet naar boven komen met een strategie.

Een plan bedenken, ga van het rooster af.

Je weet wel, ga van hun radar af.

Geef jezelf de tijd om te verzamelen je kracht, je verstand.

- waar?

- Wat er vervolgens gebeurde?

- Weet je wat.

Hij heeft me op deze psychiatrische afdeling geplaatst, dat is wat.

Destijds dacht ik hij verraadde me.

Dat hij misschien zelfs was een van hen, maar nu ...

Ik weet dat hij gewoon was probeert me te beschermen.

Om me ergens veilig te krijgen.

Van de kaart af.

Hij wist dat ik moest kalmeren maak rationele plannen.

- Dus je bent vertrokken het rooster nu dan?

- Niet voor lang.

- Toen je probeerde te maken contact met Dr. Morales

toen je hem belde van het ziekenhuis,

wat is er gebeurd?

- Ik belde zijn mobiele telefoon, geen werkend nummer.

Noemde zijn huis.

Iemand anders antwoordde.

Zei ik had het verkeerde nummer.

Maar ik weet wat er is gebeurd.

Oké, nu heb ik nodig om iets te weten.

- Wat?

- Ga je me helpen?

Of ga je doen me in deze kooi houden?

- Wat zou jij doen als je in mijn positie was?

- Ik zou helpen. - Eigenlijk is het mijn werk.

Maar ik ben niet ik ga je onzin maken,

de meeste psychoanalytici in mijn positie

zou niet meer uitgeven dan tien minuten in jouw geval.

Zeer intelligente vrouw.

Extreem vroeg jeugdtrauma.

Uitgebreide geschiedenis van psychische aandoeningen,

psychotische wanen.

Verloor haar moeder en toen haar baby in hetzelfde jaar.

Toegewijd door haarzelf arts omdat zij beweert,

dat haar baby is weggenomen door een onzichtbare cultus

door haar oude bloedlijn

of haar bovenmenselijke vermogen om gedachten te lezen.

[vogels fluiten]

Wist je dat de meeste patiënten die lijden aan schizofrenie

werden geboren in de winter?

Weet u dat?

Toen ik dat leerde Ik kon het niet begrijpen

maar dat is er wel een redelijke correlatie.

Zie dat is het meest in utero-infecties optreden,

die vervolgens de kans op ziekte bij zuigelingen.

In de winter worden we meer ziek dan elke andere tijd van het jaar

en hetzelfde gebeurt voor zwangere vrouwen

en dan hun baby's problemen hebben later in het leven.

Niets dat de baby's deden verkeerd of juist,

wat dat betreft.

Hun moeders waren rechtvaardig zwanger tijdens de winter.

Eenvoudigweg.

Mijn punt is, Sybil, dit is niet iets

die je hebt gekozen of je veroorzaakte.

Genetica en omgeving samengespannen tegen jou

op dezelfde manier als ze samenzweerden tegen 17 miljoen

andere mensen op deze planeet met je toestand.

- Mijn conditie?

- Je hebt het niet gehaald jezelf ziek.

Maar met focus, medicatie, planning,

een strategie,

je kunt jezelf beter maken,

functioneren in een normale capaciteit.

- Maak mezelf goed.

- En dat begint vandaag

als je het wilt.

- Als ik het wil.

- Ja.

- Gotcha.

Je gaat me niet geloven wat ik ook zeg.

De enige uitweg hier is als ik lieg

en je vertellen dat ik gek ben, heeft het helemaal verzonnen

om het trauma aan te pakken en schuld van een doodgeborene.

Oké, jij wint.

Ik ben niks. Ik ben niemand.

Hoe kon ik zelfs verdienen om een ​​kind te krijgen

en wees een moeder, een familie hebben,

normaal zijn?

Natuurlijk niet.

Natuurlijk heb ik het geheel gemaakt ding om het te verwerken,

om het te begraven.

Ja, zoiets, zou dat het voor u doen mensen?

- Allereerst, Sybil, wat gebeurde was niet jouw schuld.

En ten tweede, nu het is gewoon jij en ik.

Sybil, kijk me aan.

Ik ben niet zij, Ik ben niet abstract,

Ik ben gewoon mezelf.

En ik wil niet dat je liegt.

ik wil jou om de waarheid te vinden.

En ik weet dat je bang bent maar het is prima om bang te zijn.

Ik begrijp het

omdat ik ook mijn baby ben kwijtgeraakt.

- Ik weet.

- En ik weet dat je wilt om zich hier achter te verschuilen.

- Dit is anders.

Ik weet dat je me niet gelooft maar dit is echt gebeurd.

Het is echt. - Ja.

Je had een keizersnede.

De procedure is voltooid in het St. John's ziekenhuis.

Ik heb de medische gegevens.

- Waarvan?

- Dr. Morales hadden ze vrijgelaten

de nacht je bent ontslagen.

- Die zijn niet echt.

Ik ben nooit ontslagen.

Hij fabriceerde ze. Hij vervalste handtekeningen.

- Waarom, Sybil?

Waarom zou hij dat doen? - Om me te beschermen!

Wat zeggen de records?

- Volgens de gegevens ...

- Zeg het.

- Sybil, je baby is gestorven.

Direct na de bevalling.

[vogel fladdert / piept]

- Maar ik kon het zien.

Ik kon de kamer zien waar ze hielden hem.

Ik kon het zien.

- [Dr. Deluce] En waar zou dat zijn?

Sybil, je wilt geloven dat je baby nog leeft

maar de waarheid.

Wat maakt je meer bang

dan het gruwelijke gebeurtenissen in je verhaal

is het idee dat zij is zelfs nooit gebeurd.

Dat is de familie Holyfield gewoon een constructie in je hoofd. - Nee nee.

- Dat David nooit kwam die ochtend terug.

Sybil, we hebben het gecontroleerd.

David Holyfield bestaat niet.

[snikken] - Nee!

- [Dr. Deluce] Iemand ging naar huis met jou die nacht.

En je had geslachtsgemeenschap en je werd zwanger

maar je zag nooit de man opnieuw, Sybil.

Ik heb het zelfs door Google in kaart gebracht.

Er is geen structuur de grootte van het huis

je beschrijft in dat gebied.

Het is allemaal nationaal bos.

Dat is wat onze geest is doet om ons te beschermen.

Het creëert deze fantasieën, deze wanen

en ze zijn ingepakt de ene in de andere.

Alles wat je me hebt verteld,

de man en de weg en het oude huis

en het labyrint en het alziende oog.

De moeder en het kind, de gekozen.

Sybil, het zijn fragmenten.

Het zijn bouwstenen van ons collectieve onbewuste.

Deze dingen horen erbij aan ons allemaal

maar de details dat je me gaf,

dat is jouw creatie om je te helpen

want dat is hoe de geest werkt.

Dat is zijn taak, dat is hoe het trauma verwerkt.

En het betekent niet om ons pijn te doen, het probeert te helpen.

En het doet soms het doet al een tijdje,

het leidt ons er doorheen, het helpt ons om te gaan

maar er komt een tijd wanneer je wakker moet worden.

Je moet de waarheid onder ogen zien en het gebeurt niet 's nachts

maar ik ben hier.

Ik ben hier, Ik zal je helpen door

Ik zal je helpen het onder ogen te zien

maar, Sybil, ik moet het weten dat je hier bij mij bent.

Ben je hier met mij, Sybil?

- Ik ben bang.

- Sybil, niet verwarren angst met ziekte.

Ik weet dat je bang bent, het is prima om bang te zijn.

Iedereen is bang. Je hebt gewoon tijd nodig.

[huilt] - [Sybil] Mijn baby.

Mijn baby.

[fluisterde] - Het is oke.

[fluisterde] Het is oke.

[fluisterde] Het spijt me zeer.

Het spijt me zeer.

[vogels fluiten]

[Dr. Deluce] De patiënt is alert,

gericht en responsief.

Ze kan differentiëren haar perceptuele stoornissen

uit de realiteit

en reageert niet meer voor interne stimuli.

En heeft aangetoond een bereidheid

om het specifieke te volgen richtlijnen

van doorlopende medicatie en therapie.

- [man 1] Dus, dat is ze niet gevaarlijk?

- [Dr. Deluce] Nee

- [man 2] Miss Warren, u begrijp de richtlijnen

en uw verplichtingen als je eenmaal bent vrijgelaten?

- Ja,

ik weet dat moet gedaan worden.

[muziekdoos speelt slaapliedje] ¶¶

[baby koert]

[treinhoorn klinkt]

[dramatische muziek bouwt]

¶¶

[kreunt in inspanning]

[pistoolmagazijn klikt]

- Nu

probeer niet te vergrendelen je ellebogen.

[man praat onduidelijk]

[militairen schreeuwen]

[man praat onduidelijk]

[automatisch geweervuur]

[man praat onduidelijk]

[geweerschoten]

[verre motor starten]

[lichte pianomuziek]

¶¶

[alarm piept]

[pianomuziek gaat verder]

¶¶

[gespannen muziek]

¶¶

[trein passeert] [treinsporen rinkelen]

[verre motor starten]

[startmotor]

[dramatische muziek]

¶¶

[dramatische elektronische muziek]

¶¶

[geweer klikt]

[startmotor] - Oké, weer aan het werk.

Elke keer Ik stop bij een tankstation

ik vraag mezelf af dezelfde vraag.

Hoe kan een hele moderne beschaving

worden gebouwd op een eindige brandbare vloeistof

dat relatief weinig mensen beheersen

en dat is schaars?

Mijn vader zei dat altijd, hij zei altijd:

"Als je iets kunt tikken bij de bron

en het aanbod beheren, alles is mogelijk."

Dat was hij aan de telefoon, je weet wel.

Ze konden niet meer zijn blij om je te zien,

ze konden het echt niet.

Het komt goed. Het wordt geweldig.

Het is goed.

Gaat het?

Hallo?

Waarom de stille behandeling? Wat is er aan de hand?

Hallo.

Maak je je nog steeds zorgen? dat mijn vader gaat--

[kreunt van pijn]

Wat?

- Houd je ogen op de weg.

[David ademt zwaar]

- Waar is Kait-- waar is Kaitlin,

wat heb je klaar met haar?

- Het gaat goed met haar, ze kan me later bedanken.

Rijd nu gewoon de verdomde auto.

- Wat denk je ga je hier doen?

Wat-- [kreunt van pijn]

[autobanden piepen]

- Gewoon rijden.

[David ademt zwaar]

Breng me naar het huis.

[autoracen]

[autobanden piepen]

[autoracen] [gromt]

Breek opnieuw ...

en ik breek je nek.

Waar is het huis

- Sybil, dat doe je niet ga gewoon naar het huis.

[pistoolhamer klikt]

Nee.

[geweerschot] [schreeuwend van pijn]

[autobanden piepen]

- Blijf rustig op het gaspedaal.

[zwaar ademen] Vertel me gewoon wat je wilt.

- Hoe ver? - Hoe ver tot wat?

- De uitgang. Hoe ver naar de afslag?

- 15 minuten.

- En ze verwachten je? - Ja.

- Zullen ze daar zijn?

- Ja.

- En je zou haar aandoen wat jij me hebt aangedaan?

- Ja.

- Ze hebben nog steeds mijn baby.

Je weet wel, het is echt ongelooflijk,

Ik hield meer van je dan Ik dacht dat het mogelijk was.

- Ik hield ook van jou, Sybil.

Je was mijn eerste, mijn eerste.

Ik kon het niet

Ik zou het niet doen

en ik zou nooit heb het gedaan.

Maar ze dreigden om je te vermoorden

en ik.

Ik ben niet een van hen.

Ik ben hetzelfde als jij.

Dezelfde bloedgroep,

niet zo begaafd maar ik ben hetzelfde.

En ze namen me zoals jij,

ze namen me mee toen ik een kind was--

[snikken] toen ik een kind was.

Daarom hebben ze ons gekoppeld dus onze baby zou puur zijn.

Maar ik ben niet een van hen, Ik ben hetzelfde als jij.

Ik ben niet hun zoon.

Ik ben eigendom, Ik ben een slaaf.

- Je had een keuze.

- Ik had geen keus.

Je hebt geen keus.

[David huilt]

[autodeur sluit]

[startmotor]

[huilen gaat door]

[intense muziek]

¶¶

[automotor stopt]

[gespannen muziek]

¶¶

- Waar gaat dit allemaal over?

[griezelige geluiden zoemen]

[kreunt in pijn]

- Zij is het!

We moeten naar binnen gaan.

Nu.

[langzame voetstappen]

[geweerschoten]

- Pistool!

[kreunt van pijn]

[geweer klikt]

[man zwaar ademend]

Je hebt geen idee tegen wie je het opneemt.

[hijgend]

Dit is zo zonde van je vermogen.

Het is zielig!

Als je het maar begreep maar dat kan onmogelijk.

[grommend van pijn]

Je bloed is speciaal.

Maar je bent niet.

Je bent vee, niets meer.

Een beest om te fokken.

[geweerschot] [plof]

[dramatische muziek bouwt]

¶¶

[moeizame ademhaling]

[griezelig gesis]

[griezelig zoemend geluid]

[echo's] - [David] Sybil?

[bewerkte voetstappen]

Sybil?

[bewerkte voetstappen]

- Waar ging je heen?

[echode] Je kunt je niet meer verbergen.

Dus dat ga ik doen geef je een keuze.

[Sybil rilt]

[echode] - Er is nergens je kunt je verbergen.

[echode] - Wist je dat er is een plek

waar geen slechte mensen kan je pijn doen?

Een plek die alleen je weet het.

[echode] Een speciale plaats dat is alleen van jou.

[dramatische muziek]

¶¶

[echode] Niemand kan in- of uitstappen

tenzij u het zegt.

[deur slaat dicht]

[bange ademhaling]

- Nee nee nee nee. Nee nee nee nee.

[hijgend]

[pistool klikt]

Nee. Nee nee nee nee!

Help me! Help me!

Kan iemand me helpen!

[moeizame ademhaling]

Dat is ons kind, Sybil.

Hij is van ons.

Sybil, alsjeblieft, luister naar mij,

dit is niet hoe dit werkt.

Er is geen vertrek, er is geen ontkomen aan.

Je gaat niet zomaar weg.

Ze brengen je terug,

het maakt niet uit hoe lang duurt het.

Alsjeblieft, Sybil, luister naar mij.

Voor ons.

- Hij is niet ons kind.

Hij is van mij.

[pistool klikt]

[baby koert]

[David ademt zwaar]

[grillige muziek]

¶¶

[vogels fluiten]

[dramatische pianomuziek]

¶¶