Original subtitles

Zolang ik me kan herinneren, heb ik altijd 'n gangster willen zijn.

Kom hier, jij.

'Soms voelt het prettig om iets te doen waarvan je weet dat je het kunt.'

Goodfellas was heel bijzonder.

Ik was op zoek naar een andere manier om met het genre om te gaan.

Daardoor raakte ik erin geïnteresseerd.

De personages en de wereld...

in een genre waarin ik me het prettigst voel.

De onderwereld heeft iets.

Die heeft meer te maken met het bestaan van...

de arbeidersklasse...

waarin ik zelf ben opgegroeid. Het voelt dus natuurlijk.

Veel van z'n films, met name Goodfellas...

gaan over de onderwereld.

Dat is een thema dat steeds blijft terugkomen in z'n werk.

Ik denk dat dat mensen trekt, maar vooral ook het feit...

dat hij altijd de menselijkheid van hen probeert vast te leggen...

de gebreken van die personages.

Tot dan toe zag je in gangsterfilms...

TERENCE WINTER SCHRIJVER - Wolf of Wall Street

nooit het dagelijkse leven van die lui.

Goodfellas bracht het genre op een nieuwe plek.

We zijn om te beginnen geen van allen gangsters.

Marty zeker niet, Robert niet en ik ook niet.

We zijn opgegroeid in bepaalde omgevingen...

Marty en Robert in Little Italy, en ik in Brooklyn.

Dus de gangsterkwestie is bijna irrelevant.

We hadden ook dokters of advocaten kunnen spelen.

Dit draaide niet om de essentie van het gangster-zijn...

maar vond wel plaats in het milieu van de gangster.

Dit waren mensen die zichzelf wilden leren kennen...

en zichzelf wilde zijn, net als Marty.

Elke acteur, niet alleen Leo of Daniel Day-Lewis...

is gek op Marty...

omdat hij niet moeilijk doet en je aanmoedigt...

en je naar het punt gidst dat hij wil bereiken.

Het heeft de tand des tijds doorstaan omdat het echt is.

Marty is een geweldige regisseur en hij was erg enthousiast.

NICHOLAS PILEGGI SCHRIJVER

De acteurs komen ook uit die wereld.

Bob kent die wereld zeker, en Joe ook, en dat maakt het authentiek.

IRWIN WINKLER PRODUCENT

Marty kan je constant blijven verrassen.

Marty heeft geen interesse in schurken of helden.

Hij is geïnteresseerd in wat ertussenin ligt.

Mensen zeggen altijd dat m'n antagonisten hen boeien.

Het gaat erom dat zij ook mensen zijn. Hun negatieve kanten...

hun boosaardigheid, als je het zo wilt noemen...

zit misschien ook wel in ons...

en we moeten die durven te verkennen en proberen om die te begrijpen.

Wat doe je? - Wat?

Wat doe je? - Ik zit in de bouw.

Dat is niet te voelen.

Ik zit bij de vakbond.

'Ik zei: 'In die wereld valt wat te vertellen."

Ik zag een documentaire over z'n ouders, Italianamerican.

Ik zei: 'Mijn god, in die wereld valt wat te vertellen.'

Zoals in Goodfellas.

Die wereld draait om heel basale conflicten...

de basale morele dilemma's waar ik mee ben opgegroeid.

Ik voel me daarbij op m'n gemak.

Hij en z'n moeder vertelden...

dat als de maffia iemand in hun straat gingen vermoorden...

ze tegen de moeders zeiden: 'Hou je kinderen om drie uur binnen.'

Dan kwamen ze met z'n allen en werd er iemand vermoord...

en dan ging hij weer buiten spelen.

Ze weerspiegelen aspecten van wie wij zijn als mensen...

en van dingen waarvan we niet kunnen doen alsof ze niet bestaan.

Dat is het idee.

Dat is erg gevaarlijk, want als je het jonge mensen leert...

schrikken ze als ze dat ontdekken. Het bestaat echt. Ik wil je erop voorbereiden.

Ik weet niet hoe je ermee te maken zult krijgen, maar het is een deel van ons.

Een van de redenen waarom Goodfellas werkt...

is omdat er een gevoel van camaraderie is.

Hoewel het allemaal vreselijke mensen zijn, zou je wel met hen willen omgaan.

Maar opeens, als Joe Pesci Spider vermoordt...

zijn ze niet zo aardig.

Daar hadden we een heel grote ruzie met de Warners over.

Zij wilden dat we de moord op Spider schrapten...

en wij moesten op zeer agressieve wijze uitleggen...

hoe die scène de houding van de kijkers ten opzichte van de vrienden verandert.

Tot op dat moment is alles leuk.

Ze zitten in clubs, hebben leuke vriendinnen, geld.

Het klinkt allemaal alsof ze een stel aardige lui zijn...

tot de moord op Spider, en dan zie je dat het vreselijke mensen zijn.

Maar Marty was zo slim dat hij je hen al vroeg liet mogen.

We hadden Henry Hill. We hadden al die mensen en mensen die hen kenden.

Je dronk met hen en sprak met hen, en dan waren ze erg grappig.

Ze probeerden elkaar altijd een loer te draaien, op een leuke manier.

'Ik heb je te pakken.'

Als je een man hebt die echt in de cel heeft gezeten...

en nare dingen heeft gedaan en een halve maffioso of maffioso is...

dan is zijn gezicht anders dan dat van de meesten.

Dat kun je zien.

Marty ziet dat ook en vult z'n films met zulke dingen.

Hij kan er geen cliché van maken.

Hij weet alles en weet als het een cliché is.

Dan kijkt hij naar een acteur en zegt: 'Nee.'

Toen we Goodfellas castten, wilden we geen van de oude getrouwen.

'Marty wilde Ray. Ik dacht dat we beter konden krijgen...

en bleef rekken door te zeggen: 'Laten we blijven zoeken."

Waar was je? Waarom heb je niet gebeld?

We waren ongerust. Dat doet een getrouwde man niet.

Normale mensen doen dat niet.

Toen Marty Ray wilde casten, zei ik: 'Waarom Ray? We kunnen beter krijgen.'

Ik bleef zeggen: 'Laten we nog meer mensen bekijken.'

En m'n vrouw en ik waren uit eten en Ray Liotta was in het restaurant...

en hij kwam naar m'n tafel toe en zei:

'Kan ik even met je praten?' Ik had hem nooit ontmoet.

Ik vond het goed, en stond op en liep mee naar buiten.

Hij zei: 'Luister, ik weet dat jij je ertegen verzet dat ik de rol krijg.'

Toen legde hij uit waarom hij de rol zou moeten krijgen...

en overtuigde me. Ik belde Marty de dag erna en zei:

'Ik denk dat je gelijk hebt. Neem hem aan.'

Marty had hem waarschijnlijk toch wel aangenomen, maar Ray overtuigde me.

Toen ik groot was, werd op Idlewild 30 miljard per jaar...

aan vracht vervoerd en wij probeerden alles te stelen.

Ik was op het Filmfestival van Venetië...

en we keken vanaf de tweede verdieping naar de lobby...

en daar liepen heel veel mensen rond.

Het was er druk vanwege het festival.

Maar opeens was er een groep van zo'n 20 man...

die allemaal bij elkaar liepen.

Ik keek naar het midden en zei: 'Dat is Marty.'

Ik gaf hem een VHS, want dat was in 1986 of '87...

in de hoop dat hij die zou bekijken.

Het duurde een jaar vanaf het moment dat ik hem ontmoet had.

Toen ontmoette ik hem nog eens. Maar we hebben nooit gelezen. Alleen gepraat.

Laat je de auto hier staan?

Hij zal erop letten.

Dat is beter dan in een garage.

En een stuk sneller.

Henry leefde toen nog, maar Marty wilde niet dat ik Henry ontmoette.

Ik zei dus: 'Oké, zal ik niet doen.'

Maar ik heb toen met Nick Pileggi gepraat, die Henry heeft geïnterviewd.

Nick gaf me toen heel wat uren aan cassettes om te beluisteren.

Je moet met de echte mensen praten, en zo krijg je al die kleine...

Die aandacht voor detail...

waar Marty echt voor gaat.

Dat is wat we willen.

Hij geeft er een bepaald realisme aan. En waarom niet?

Je praat met de echte mensen. Zij hebben dat echt gedaan.

Geef ons dat geld gewoon.

Dat kan ik niet.

Ik luisterde naar de cassettes, ook in de auto van m'n moeder als ik rondreed.

Ik luisterde naar Henry die door Nick werd geïnterviewd.

Het was geweldig om dat te doen, maar ook...

Om de een of andere reden at Henry constant chips terwijl hij luisterde.

Dat kauwen op die chips gaf me wel een inzicht...

in wie hij was en hoe het hem niks kon schelen hoe hij overkwam.

Hij vertelde gewoon de verhalen uit z'n leven.

'Hij voelt het personage gewoon, hij weet wie het personage is.'

Gefeliciteerd.

Hier is wat voor je.

Waarom? Ik ben opgepakt. - Ja, maar je hebt het goed gedaan.

Je hebt niets gezegd.

Ik dacht dat je kwaad zou zijn. - Ik ben juist trots op je.

Je bent voor 't eerst opgepakt en je hebt de twee belangrijkste dingen geleerd.

Je vrienden nooit verlinken...

en altijd je mond dichthouden.

Bob vond z'n personage in kleine dingen...

zoals het horloge, het jasje, de stropdas, het kapsel.

Hij voelt het personage gewoon, hij weet wie het personage is...

en zelfs of hij gemanicuurde vingernagels heeft.

Het belangrijkste voor elke goede regisseur is...

dat je mensen het gevoel moet geven dat ze alles mogen proberen.

Bij films heb je het vaak niet over bepaalde dingen.

Je leest misschien samen de scripts en bespreekt wat dingen...

of het algemene idee van de film en zo.

Maar in mijn ervaring, en ik heb alles al wel gezien...

wil je daar soms mee wachten tot je er echt mee bezig bent.

In een scène in Goodfellas, als ze zitten te ontbijten...

met dat lijk in de kofferbak van de auto.

En Bob vroeg zich af... Jimmy Burke hield van ketchup...

dus wilde hij ketchup op z'n Italiaanse ontbijt.

'Oké, geef Jimmy de ketchup.'

Maar Bob vroeg zich af hoe hij de ketchup uit de fles haalde.

Deed Jimmy dat? Of dat? Of dat?

Hoe deed hij dat? Ik sprak met Henry en zei:

'Hoe haalde Jimmy de ketchup eruit?'

'O, op deze manier.'

Daarom doet Bob het in de film op die manier, en ik zag dat en zei:

Dat gaf het een heel authentiek detail.

In alle films die we samen gemaakt hebben zit humor, ook al zijn er duistere kanten.

Maar veel humor ontstaat uit die ironische, duistere momenten.

Vooral in de films die Marty maakt.

De scène met de moeder, waarin ze ontbijten met een lijk in hun kofferbak.

Daar kwamen veel grappige zinnen uit voort.

'De hoef.' Dat is één zo'n zin.

Joe Pesci kon niet op de naam komen van een hoef.

En iedereen onthoudt altijd de manier waarop Bob 'hoef' zegt.

Daar lachen ze om.

We hebben 't hert geraakt en z'n poot... Hoe heet dat?

De poot.

De hoef. - Kwam in de grille.

Die moet ik eraf hakken.

Ik kan 'm niet laten zitten.

Maar ik breng 't mes terug.

Heerlijk.

De Niro heeft iets...

omdat hij de menselijkheid van allerlei soorten mensen begrijpt...

en die goed kan uitdrukken.

Wij hadden dezelfde interesses.

We wisten van elkaar waar we vandaan kwamen.

Hij begreep de plek waar ik was opgegroeid.

Ik denk dat zij die dilemma's en conflicten en dat gedrag weerspiegelen.

Zou Morrie z'n vrouw alles vertellen?

Morrie? Hij?

Toen wist ik dat Jimmy Morrie ging vermoorden.

Zo gebeurt 't. Zo snel kan dat gaan.

'Joe zag een gangster dat met een andere gangster doen.'

Waar is m'n drankje dan?

Wilde je wat drinken? - Dat vroeg ik toch.

Ik dacht dat je niets wou.

Dat doe je de hele avond al, klootzak.

Joe is een grappige kerel.

Hij was er gewoon grappig in. Dat was het personage...

en dat voegt Joe eraan toe.

Die scène over 'ik maak je aan het lachen' heb ik niet geschreven.

Mensen willen me daarvoor prijzen.

Maar dat heeft Joe zelf verzonnen.

Joe had dat echt zien gebeuren omdat hij dat wereldje kende.

Hij kende die plekken en mensen.

Hij zag een maffioso dat met een andere maffioso doen.

Jij bent grappig.

Bedoel je hoe ik praat? Wat?

Gewoon. Je bent grappig.

Hoe jij een verhaal vertelt.

Hoe grappig?

Toen Joe vertelde hoe dat hem was overkomen, alleen met hem als het slachtoffer...

improviseerden we het een tijdje tijdens het repeteren...

en gaven we het een plaats. Dan werd het minder, en dan zei ik: 'Je bent echt grappig'...

en toen improviseerden we verder en dat hielden ze erin.

Joe doet dat en het was een van de beste dingen in de film...

en Joe heeft het helemaal geïmproviseerd. Veel van de jongens die erbij stonden...

wisten helemaal niet dat Joe zou gaan improviseren.

Veel van die reacties waren dus volledig echt.

Gewoon, hoe je een verhaal vertelt.

Dat weet ik niet. Jij zei het. Jij vond me grappig.

Wat is er verdomme zo grappig aan mij?

Vertel het me.

Hou op, Tommy.

Klootzak. Ik had 'm bijna.

Stotterende zak.

Zat hij te bibberen?

'Lorraine groeide op met die meisjes. Ze weet wie ze zijn. Zij kent ze allemaal.'

Ik vond hem vreselijk.

Hij was echt onuitstaanbaar. Hij zat maar te friemelen.

Wil je daarmee stoppen? Het is heel irritant.

De vrouwen van de Oostkust zijn heel andere vrouwen...

dan de vrouwen uit het Midwesten.

Lorraine is een vrouw met veel zelfvertrouwen...

die weet wat ze leuk vindt en wat niet en een mening heeft...

en die niet bang is om die te uiten. Dat was een van de dingen...

Ze was volgens mij gebaseerd op Karen, Henry's vrouw.

Hoe durf je me laten zitten.

Dat pik ik van niemand.

Wie denk je dat je bent? Frankie Valli of zo?

Lorraine is heel erg slim en kent dat wereldje.

Ze is opgegroeid in... Ik weet het niet meer. Volgens mij in Brooklyn.

Ze komt uit Brooklyn.

Ze is met die meiden opgegroeid.

Ze weet wie ze zijn. Ze kent ze allemaal.

En ze weet alles over hen.

Het leukste aan Marty vond ik dat ik met suggesties kwam...

en hij me nooit het gevoel gaf dat ik dom was, of dat ik me moest schamen...

voor een idee of een actie.

De jongens gebruikten echt geld, dus ik zei: 'Ik wil echte sieraden.'

Ik zei: 'Ja, ik wil het echte werk.

Daardoor voel ik me anders, beter, chiquer.'

Dat vond ik fijn.

Ik droeg een witte spijkerbroek in plaats van een blauwe...

omdat Marty vond dat daar een groot verschil in zat...

tussen maffiapersonages en het echte leven.

En ik heb veel met Marty gekibbeld door te zeggen: 'Ze is 28 jaar oud.

Ze is 32 jaar oud. Ze is niet van de oude stempel.'

Ik heb dus veel voor Karen geknokt.

Ik vond dat ze geweldig in dat personage kon opgaan.

Ze speelde haar echt fantastisch.

Ik heb Marty min of meer gevraagd om m'n kinderen te laten meedoen...

omdat ik zo hard had gewerkt dat ik hen niet meer had gezien.

En ik zei: 'Mijn kinderen zijn van die leeftijd.'

En hij zei: 'Oké, laat ze dan maar komen.'

De enige keer dat ik tegen mezelf zei: 'Wat heb ik in m'n hoofd gehaald'...

was toen ik ging aanbellen en een beetje losgeslagen was.

En ik sleep Stella mee en zij kijkt me zo aan van:

'Waarom schreeuw je nou?'

'Zij zag het als: 'M'n zoon maakt een film en dit zijn de vrienden van m'n zoon.'

Kijk nou eens.

Wat is er gebeurd?

Ik heb iets geraakt. Jimmy legt 't wel uit.

M'n moeder acteert in een aantal films, met name in Goodfellas in 1989, 1990.

Zij zag het zo van: 'M'n zoon maakt een film...

en dit zijn de vrienden van m'n zoon.'

Het waren niet De Niro, of Joe Pesci.

Het ging haar niet om het niveau van die fantastische acteurs.

Ze waren 'de vrienden van m'n zoon.' - Ze kenden elkaar goed.

Katie bleef maar voor hen koken.

Ze voelden zich erg bij elkaar op hun gemak.

En Marty zette z'n moeder alleen maar aan.

Hij zei 'actie', meer niet.

Daarna was bij hen alles mogelijk. Zo ontstonden er geweldige zinnen.

Op een bepaald moment was z'n enige aanwijzing:

'Raap het schilderij op, moeder.'

Ze raapte het op en improviseerde toen echt geweldige zinnen.

Ze gaan allebei een andere kant uit.

Naar 't oosten en 't westen.

Hij zegt, 'Wat wil je van me?' Hij heeft een witte haardos.

De hond ziet er net zo uit.

Hij regisseerde haar niet echt.

Hij plaatste haar in de scène omdat hij wist dat zij perfect was...

om Bob en Joe samen te laten improviseren.

Waarom neem je geen aardig meisje?

Dat doe ik bijna elke nacht.

Zoek jezelf een meisje zodat je je kunt settelen.

Dat doe ik elke nacht. Daarna ben ik vrij. Ik hou van jou. Ik wil bij jou zijn.

'Marty krijgt uit iedereen een bepaalde spontaniteit.'

Ik ben geen regisseur voor iets van Eugene O'Neill of Shakespeare.

Misschien had ik dat ooit wel gekund, maar is dat echt mijn ervaring?

Ik heb ontdekt dat ik me prettiger voel...

met dingen waarvan ik het gevoel heb dat ik er ervaring mee heb.

Hij vindt dat als je mensen de les leest...

en moraliserend gaat preken, dat er dan niemand luistert.

Maar als je mensen laat opgaan in die wereld...

en je hen laat begrijpen waarom die aantrekkelijk is...

dan maak je daarna de fout om mee te willen doen en boet je daarvoor.

Ik weet hoe het is als drie mannen in een club een espresso drinken.

Die wereld ken ik.

Wat kan ik daar nog uit halen wat nieuwer is voor mij?

Wat kan ik daarin vinden wat voor mij de moeite waard is om te doen?

En om m'n tijd aan te besteden?

Dat weet ik nog niet.

En de broer van Mo Black, Dikke Andy.

En zijn jongens, Frankie de Spaghettivreter...

en Freddy Zonder Neus.

Het belangrijke aan die shot in Goodfellas...

was dat die vol nostalgie voor een wereld vol goden zat.

Die kerel had bij de goden op de Olympus gezeten...

maar is toen verworpen.

Het is soms wel prettig om dingen te doen waarvan je weet dat je ze kunt.

Een onderwerp dat je kent wat de lichaamstaal betreft...

met of zonder tekst, blikken.

Hoi, mam. Hoe zie ik eruit?

Zijn m'n schoenen niet mooi?

Je lijkt wel een gangster.

De kleren zijn belangrijk voor Marty, en bij de kledingparade...

waarbij hij de acteurs in hun kleding bekijkt...

was hij obsessief bezig over de kragen van de maffiosi...

die bijna over de stropdas heen gesloten zijn.

Alleen z'n vader en z'n moeder konden die kraag goed strijken...

dus Marty wees veel acteurs af die geen goed gestreken kraag hadden.

Die werden teruggestuurd en z'n moeder streek die dan goed.

Hij knoopte elke dag m'n stropdas.

Hij wilde een heel specifieke knoop, vast uit z'n jeugd.

Elke dag knoopte hij m'n stropdas weer op de juiste manier.

Hij let er heel erg goed op of het wel geloofwaardig is.

Vaak zegt hij tegen me als hij beelden ziet: 'Dat geloof ik niet.'

Paulie was heel goed met knoflook.

Hij gebruikte een scheermesje en sneed 'm zo dun...

dat die in de olie smolt.

Hij geeft een schitterend beeld van eten.

En hij houdt van inzoomen op sleutels die in sloten worden gestoken...

of deurklinken die worden omgedraaid.

Er zijn dingen die we tig keer per dag doen...

die nooit op die manier worden gevierd.

Het zijn gezuiverde beelden met een betekenis.

Ze hebben een betekenis die we niet eens beseffen...

omdat we ze zo vaak per dag doen.

Er zijn bijvoorbeeld ongelofelijke shots van het pistool...

die schitterend zijn vormgegeven en enigszins bovenaards worden.

Op een bepaald moment lijkt de haan op een vogel.

Dat is raar, maar Marty filmde het zo mooi en gaf het zo mooi vorm...

en de belichting is zo schitterend...

dat zulke dingen de scène alleen maar krachtiger maken...

waarin de vrouw het pistool op haar man richt...

omdat hij ontrouw is geweest.

Wakker worden, Henry.

Karen, rustig maar.

Hou je van haar?

Nou?

Nou? - Karen.

Je weet toch dat ik van jou hou?

Dat doe je niet.

Het gebeurt allemaal in Marty's hoofd.

Tijdens het schrijven was er een scène waarin De Niro met een sigaret aan de bar staat.

Hij kijkt naar Manny en gaat hem vermoorden.

En dat weet je ook.

En Marty heeft een shot waarin hij steeds dichterbij komt...

en Bobs ogen worden steeds wolfachtiger. Dat beeld was echt doodeng.

En terwijl ik dat typte, want ik was de typist...

zei hij: 'Zet er maar 'Cream' bij.'

Ik zei: 'Hoezo, Cream?' 'Schrijf het nou maar gewoon.'

'Waar heb je het over?'

'Doe me een lol en zet het er gewoon in.' Dus ik typte 'Cream' in.

Het bleek dat hij tijdens het typen al naar die muziek luisterde.

Maar dat kan ik er niet uit opmaken.

Het is allemaal intuïtief en een deel van wat er uit hem komt.

Als ik nu die scène zie, denk ik...

Het is een geweldige scène met die muziek en de close-up van Bob.

Conway, het personage van De Niro, besluit op dat moment...

omdat hij baalt van de mensen die hun deel van de Lufthansa-overval willen:

waarom moet hij het afstaan?

Waarom houdt hij niet alles zelf?

Dat kan hij alleen doen door z'n vriend Tommy, Joe Pesci's personage...

in zekere zin een soort knipoog te geven.

Dat zie je in z'n ogen.

We filmden dat met 32 of 36 frames per seconde om...

Ik weet niet wat ik ervan verwachtte.

Maar toen ik die schittering in z'n ogen zag...

liet ik die synchroon lopen met de gitaar in 'Sunshine of Your Love'.

Improvisatie is belangrijk omdat je dat op de juiste manier moet doen.

En Marty krijgt uit iedereen een bepaalde spontaniteit.

Maar tegelijkertijd moet hij daar een bepaalde richting aan geven.

Het heeft een richting, maar het heeft ook een bepaalde visie nodig...

bij de montage, niet alleen als we op de set zijn.

Hij is zeer gefocust en vastbesloten. Hij weet wat hij leuk vindt.

En hij weet zeker wat hij niet leuk vindt.

Een van de leukste dingen aan Marty is z'n enthousiasme.

Hij werkt zo aanstekelijk en is zo enthousiast.

Het is ontzettend leuk om samen te werken met zo iemand.

Het is erg leuk, maar ik wist niet...

Dit was pas m'n vierde film, dus dit was vrij nieuw voor me.

Maar het doen alsof...

en het samenwerken met zulke toegewijde mensen is geweldig.

Het is erg leuk.

Ik probeer met mensen te werken die enthousiast zijn en er echt willen zijn.

Als ik er 's ochtends aankom en heel moe ben en een acteur zegt hallo...

en komt vol enthousiasme over wat hij gaat doen naar me toe...

dan werkt dat.

Dat neem ik meteen over en dan zijn we vertrokken.

Je weet nooit wat je zult vinden. - Zo was hij altijd al. Dat maakt het leuk.

Hij zegt: 'Oké, dat proberen we.' Of: 'Doen we.'

En dan bedenkt hij een manier... 'Leg daar meer nadruk op'...

of: 'Maak het netter' en bla, bla, bla.

Dat geeft je de vrijheid om zonder angst bepaalde dingen te proberen.

Als het niet werkt, haalt hij het er tijdens de montage uit.

Of dan regisseert hij je en zegt: 'Laten we hieraan werken.

Laten we het een beetje verbeteren'. Maar op een vriendelijke manier.

De zinnen uit Goodfellas worden constant door iedereen geciteerd.

Door al die humor en die unieke manier van spreken is de film een blijvertje.

'Ik kan niet geloven dat er al 25 jaar voorbij is gegaan...'

Weet je wat ik vind? Ik kan niet geloven dat er al 25 jaar voorbij is gegaan.

Iedereen die zou oud is als ik weet waar ik het over heb.

Ik wist niet dat de film zo goed ontvangen zou worden.

Je maakt gewoon een film en je geniet daarvan.

M'n dochter zag hem voor het eerst. Ik laat haar deze keer alleen kijken...

en haar eigen ervaring beleven, dus ik zat achter haar.

Ze dacht dat ze alleen in de kamer was en ze bleef er maar naar kijken...

met die knul en dan de voice-over.

Dan wordt er heel veel geacteerd...

en dan kom ik voor het eerst in beeld en begint de voice-over.

Ik hoor haar tegen zichzelf en tegen de tv zeggen:

'Jemig, hou toch gewoon je mond.'

Op de première van Goodfellas...

was ik met Nora aanwezig en Marty zat naast me...

en Helen was...

Eindelijk begon het. Dat was in het Ziegfeld en wij waren in pak...

en tijdens het kijken krijg ik een elleboogstoot.

Ik zei: 'Wat?'

'Die scène hadden we moeten schrappen. Hij praat te veel.'

Ik zei: 'Marty, we dragen smokings. Dit is de première.

Je kunt niks doen. Vergeet het. Ga zitten en geniet ervan.'

Hij lachte en we keken verder.

Maar zelfs op de première...

dacht hij nog aan hoe hij ermee kon spelen.

Thelma stak haar handen gewoon omhoog. Ze kent hem inmiddels.

Niemand van ons verwachtte dat Goodfellas zo'n memorabele film zou worden.

Het is vaak de favoriete film van heel veel mensen.

We hoorden 20 jaar geleden verhalen over mensen die naar de videotheek gingen...

en daar iets zochten voor het weekend.

De moeder zei dan: 'Laten we Goodfellas nog eens kijken.'

Dat was geweldig om te horen.

Ik weet nog dat ik craps zat te spelen.

En ik weet niet echt hoe dat moet.

Opeens schreeuwt de hele tafel:

'Kom op, Karen.'

Ik dacht: Karen? Toen besefte ik het, mijn god.

Al die mensen noemen me Karen Hill.

Daar moest ik om lachen.

Het heeft zich in onze cultuur verankerd.

Ik vind dat de film nu beter is.

Beter dan dat kan niet. Het is een van de beste films aller tijden.

Er wordt een wereld gemaakt waarover je zegt:

'Ik ben er niet bekend mee, maar ik vind het wel leuk.'

Goodfellas is zo'n film die me wanneer hij op tv komt...

m'n volgende paar uur kost.

Ik wil er per se naar kijken.

Dat vind ik met name aan die film zo sterk...

en wat dat betreft aan Marty's werk.

Het heeft iets, de manier waarop hij een band met de kijker smeedt...

en je helemaal omringt met een andere wereld.

Daardoor word je in verrukking gebracht en valt de rest van de wereld weg.

Dat is de magie van het films maken.

Het is we alsof we bij iemand thuis rondhangen, op een feest of zo.

Dat is in feite wat dit is.

We probeerden te genieten van elkaars aanwezigheid.

En dat kun je zien.

We noemden elkaar altijd goeie jongens.

Dan zei je tegen iemand:

'Je mag deze gozer wel. Hij is oké. Hij is een goeie, een van ons.'

Begrijp je?

We waren goeie jongens. Slimmeriken.