Original subtitles

[เพลง “คุณพี่ที่รัก”]

♪ คิดถึงกันไหมแก้วตา ♪

♪ เวลาไม่เจอหน้ากัน ♪

♪ บอกฉันสักหน่อยให้รู้ ♪

♪ หากคิดเกินเป็นพี่ชาย ♪

♪ ได้ไหมอยากถามเธอดู ♪

♪ โอ้ แม่โฉมตรูช่วยบอกฉันหน่อย ♪

♪ อย่าใจร้าย หลอกให้รัก ♪

♪ หากมีใจช่วยเอ่ยว่ารัก อย่าแปรพักตร์ ♪

♪ ทำเป็นเหมือนไม่มีหัวใจ ♪

♪ รักเธอแค่ไหน ♪

♪ ให้บรรยายก็คงไม่พอ ♪

♪ ตอบฉันสักคำว่า ♪

♪ ตัวฉันพอมีสิทธิ์ไหม ♪

♪ เรียกว่าแฟนจะได้ไหม ♪

♪ ยังห่างไกลคำนั้นหรือฉันคิดไปเอง ♪

♪ ช่วยบอกที ♪

♪ ให้พอรู้ใจ ช่วยบอกฉันสักที ♪

♪ สักคำข้างใน ♪

♪ ใจเธอ ♪

♪ เธอยังเป็นแค่คนคุยเข้าใจไหม ♪

♪ ยังไม่ได้ให้เป็นบอยเฟรนด์ ♪

♪ อยากจะขอดูไปอีกนิดให้มันแน่ใจ ♪

♪ ไม่ได้เลิศเลออย่างที่เธอเข้าใจ ♪

♪ แถมกลัวด้วยซ้ำกลัวทำเธอเสียหาย ♪

♪ รอหน่อยนะ คุณพี่ที่รักของน้องคนเดียว ♪

♪ รักเธอแค่ไหน ♪

♪ ไม่ต้องบอกก็คงจะรู้ ♪

♪ ตอบฉันสักคำว่า ♪

♪ ตัวฉันพอมีสิทธิ์ไหม ♪

♪ เรียกว่าแฟนจะได้ไหม ♪

♪ ยังห่างไกลคำนั้นหรือฉัน ♪

♪ คิดไปเอง ช่วยบอกที ♪

♪ ให้พอรู้ใจ ♪

- ♪ รอหน่อยนะคุณพี่ที่รักของน้องคนเดียว ♪ - ♪ สักคำ ♪

♪ ข้างในใจเธอ ♪

- น้องชื่อจี๊ด นิทรา เจ้าค่ะ - [ดนตรีปลุกใจ]

ต่อให้น้องจะเป็นใคร ชื่อกระไร มาจากที่ใด

[ฉาย] ในเมื่อพี่รักน้องไปแล้ว พี่ก็จะรักน้องตลอดไป

[ช้าง] เมื่อไหร่คุณแม่จะยอมรับนางเสียทีเจ้าคะ

[ทับทิม] หากพระกับนาง ลงเอยกันง่ายๆ ละครจะไปสนุกได้อย่างไร

แต่ถ้ามีอุปสรรคมากมายในตอนจบ ก็อาจจะไม่ถูกใจก็ได้นะเจ้าคะ

[ช้าง] อย่าลืมว่าพระกับนาง ไม่ได้ครองรักกันเสมอไป

- [สำรอก] - [ทับทิม] ฮะ

[นิทรา] คุณพี่ต้องไปหลายวันเลยเหรอเจ้าคะ

น้องขอให้การเจรจาครั้งนี้จบสวยสักทีนะเจ้าคะ

[นิทรา] เอาไว้ให้คุณพี่ดูต่างหน้าตอนคิดถึงน้อง

[ฉาย] ลูกฝากแม่บุญตาด้วยนะเจ้าคะ อาการไม่ค่อยดีมาสองสามวันแล้ว

พ่อฉายจะไปก็ไปเถิด

คนเรือนนี้ไม่มีใครใจร้ายใจดำ ปล่อยให้แม่บุญตาเป็นกระไรดอก

[ดนตรีจบ]

[ดนตรีระทึกชวนลุ้น]

[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]

รักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี พี่จะรีบกลับ

- [ดนตรีจบ] - เจ้าค่ะ คุณพี่ก็ดูแลตัวเองดีๆ นะเจ้าคะ

- [เสียงนกร้อง] - [ดนตรีเศร้า]

[ถอนหายใจ]

[ถอนหายใจ]

[เสียงฝีเท้า]

- [ดนตรีจบ] - มีใครไปดูแม่บุญตาที่เรือนเล็กรึยัง

ยังเจ้าค่ะ ทุกคนก็มัวยุ่งอยู่แต่ในครัวเจ้าค่ะ

แล้วเอ็งมามัวพิรี้พิไรร้อยมาลัยอยู่ทำไม

ไปสิ ไปดูนางว่ากินข้าวกินปลาหรือยัง

[ทับทิม] ถ้ากินแล้วก็ตามนางมา ปล่อยให้นางนอนอุดอู้ทั้งวัน

อาการจะดีขึ้นได้อย่างไร ไป

เจ้าค่ะ

คุณแม่ดูเป็นห่วงแม่บุญตา มากกว่าที่ลูกคิดไว้นะเจ้าคะ

ก็เห็นแก่พ่อฉายฝากฝังไว้ดอก

[หัวเราะเบาๆ]

[สูดลมหายใจ]

เป็นลูกคุณแม่มา 23 ปี มีหรือจะไม่รู้ใจคุณแม่

หากคุณแม่รังเกียจแม่บุญตาจริง

คงไม่เรียกไปรับใช้ใกล้ชิดตั้งแต่เช้าจรดค่ำ

แลยังเปลี่ยนจากนังบุญตา มาเป็นแม่บุญตาดอกเจ้าค่ะ

[ดนตรีซึ้ง]

[ถอนหายใจ]

คุณแม่เจ้าขา

ละครใกล้จะถึงตอนจบแล้ว คุณแม่ยังไม่ให้พระนางลงเอยกันอีกหรือเจ้าคะ

- [ดนตรีจบ] - [เอฟเฟกต์สะพรึง]

หากแม่บุญตาทำสิ่งนี้ให้แม่ได้ แม่จะยอมรับนางเป็นลูกสะใภ้

[ดนตรีสนุกสนาน]

[นิทรา] ไข่เป็ดไข่ไก่มันไม่พอกินรึยังไงวะ

ถึงได้ต้องมาหากินไข่เหี้ยนี่ด้วยเนี่ย มันอร่อยรึยังไง [ครางกลัว]

พี่บุญตาไม่เคยกินหรือ รสชาติไม่เหมือนไข่เป็ดไข่ไก่ดอก

ไข่เหี้ยต้มสุกจะเหมือนวุ้น เอามาเจาะรูแช่น้ำเกลือ

ขึ้นย่างไฟ เอามายำกินกับมังคุด อร่อยนักเชียว

ของโปรดคุณทับทิมจ้ะ

อ๋อเหรอ [ครางกลัว]

[นิทราถอนหายใจ] แล้วเนี่ย ทำไมต้องมาอยากกินวันนี้ด้วยอะ

แค่นั่งเรือมาก็ลำบากจะแย่แล้ว ต้องมานั่งหารังไข่เหี้ยนี่อีก

ฤดูนี้มีไข่เหี้ยเยอะจ้ะ แต่พี่บุญตาไม่สบายอยู่

คุณทับทิมไม่น่าใช้ให้มาเก็บวันนี้เลย

[แย้ม] ทุกทีใช้บ่าวมาเก็บกันตั้งหลายคน คราวนี้ให้พี่บุญตากับข้ามากันแค่สองคน

ดูเหมือนอยากแกล้งอย่างไรไม่รู้

[ในลำคอ] อืม นั่นสิ

คงอยากหาเรื่องทดสอบละมั้ง ถ้าฉันทำไม่สำเร็จ

จะได้ใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้าง ในการหาเมียใหม่ให้คุณพี่ฉาย

ข้าว่าพอแค่นี้เถอะจ้ะ ไม่เต็มตะกร้าตามที่คุณทับทิมสั่งก็ไม่เป็นไรดอก

เหรอ

แต่พี่ว่าไหนๆ ก็มาแล้ว เราลองไปดูแถวๆ โน้นก่อนไหม

อุ๊ย นั้นไงแย้ม มา เดี๋ยวพี่ไปต่อเองมาๆ

[แย้ม] อ้าว

- [แย้ม] ระวังจ้ะ - อุ้ย

เฮ้ย อุ๊ย

[แย้ม] ระวังๆ

[นิทรา] โอ๊ะ อ๊ะ [กรี๊ดเบาๆ]

- [นิทรา] โอ๊ะ - [ดนตรีระทึก]

[แย้ม] พี่บุญตา

[นิทราโอดโอย]

- [นิทราหายใจหอบ] - [แย้ม] พี่บุญตา

[นิทราหายใจหอบต่อเนื่อง]

[เอฟเฟกต์สะพรึง]

[หายใจเฮือก]

รึเจ้าคะ

[ครางตกใจ]

- [ฉิม] เฮ้ย คุณแม่ - [ดนตรีสะพรึง]

- นังแย้ม ไปชงยาหอมมาเร็ว เร็ว - [แย้ม] จ้ะ

[หมอ] ไม่ต้องเสียใจไป แม่ยังสาวอะ

รอให้ร่างกายฟื้นตัวก็ยังมีลูกได้อีก

เดี๋ยวข้าจะให้ยาขับเลือดไว้อีกสำรับ

กินให้หมดแล้วอาการของนางก็จะดีขึ้นเอง

ระยะนี้ก็ให้นางนอนพัก

อย่าเพิ่งใช้นางทำกระไรหักโหมล่ะ

- [พ่นลมหายใจ] - [ดนตรีเศร้า]

ขอบพระคุณคุณพระเหลือเกินเจ้าค่ะ

เดี๋ยวอีฉันจะให้พ่อฉิมไปส่งนะเจ้าคะ

[ฉิม] เชิญขอรับ

ด้านนี้ขอรับ

- พี่ขอโทษนะที่ดูแลแม่บุญตาได้ไม่ดีพอ - [ดนตรีจบ]

[พัด] ทั้งๆ ที่พ่อฉายได้ฝากฝังเอาไว้

เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะเจ้าค่ะ

ถึงลูกฉันรอดแล้วต้องมามีชีวิตแบบฉัน

มีแม่เป็นนางคณิกา

เป็นหลานที่ย่าผู้สูงศักดิ์ไม่ยอมรับ

[นิทรา] แถมยังกลั่นแกล้งสารพัด

ถ้าต้องเกิดมาแล้วเจออะไรแบบนี้

สู้ไม่ต้องเกิดยังดีกว่า

[นิทราถอนหายใจ]

[ช้าง] ค่อยๆ นะเจ้าคะ

[ถอนหายใจ]

- พ่อช้าง ช่วยกำชับบ่าวไพร่ให้มันดูแลแม่บุญตา - [ดนตรีจบ]

ให้กินข้าวกินปลา จะได้มีเรี่ยวแรง

เจ้าค่ะคุณแม่

แล้วอย่าลืมกำชับนังแย้มให้เอายา ให้แม่บุญตากินตามที่คุณพระท่านสั่งไว้ด้วย

หากไม่หายให้มาบอก

แม่จะให้คนไปบอก คุณพระอภัยรักษากลับมาดูนางอีกที

[หัวเราะเบาๆ]

คุณแม่อย่าห่วงไปเลยเจ้าค่ะ คุณแม่พักสักนิดเถิดนะเจ้าคะ

เดี๋ยวจะป่วยไข้กันไปอีกคน

พ่อช้างคิดว่าแม่จะหลับลงงั้นรึ

คุณแม่เจ้าขา [ถอนหายใจ] คุณแม่อย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ

ถ้าคุณแม่รู้ว่าแม่บุญตา

[พ่นลมหายใจ]

ตั้งท้องหลานอยู่

[ถอนหายใจ]

คุณแม่คงไม่ปล่อยให้ออกไป ตากลมตากแดดล่าไข่เหี้ยแบบนั้นดอกเจ้าค่ะ

[สะอื้น] ทับทิมแม่เสียใจ

แม่ไม่คิดว่าเรื่องมันจะบานปลายขนาดนี้

แล้วทำไมคุณแม่ถึงไม่ ไปบอกแม่บุญตาว่าคุณแม่เสียใจ

[ช้างถอนหายใจ]

[ช้าง] คุณแม่ไม่ยอมพูดกระไรเลยนะเจ้าคะ

- [ถอนหายใจ] - [ดนตรีเศร้า]

พ่อช้าง พ่อช้างจะให้แม่ พูดขอโทษนางต่อหน้าคุณพระงั้นรึ

นางเป็นเพียง…

[ช้าง] นางคณิกา เมียบ่าว

เป็นลูกสะใภ้ที่คุณแม่ไม่ยอมรับ

นางต่ำต้อยเสียจนเพียงแค่คำขอโทษจากคุณแม่

ก็ไม่มีโอกาสได้รับเลยหรือเจ้าคะ

อย่างไรนางก็เป็นคนที่คุณพี่ฉายรัก

แล้วที่ผ่านมาลูกก็รู้ ว่าคุณแม่ไม่ได้รังเกียจนางขนาดนั้นแล้ว

คุณแม่ไปบอกนางเถิดนะเจ้าคะว่าคุณแม่เสียใจ

ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินแก้

- [ดนตรีจบ] - [เสียงนกร้อง]

[พุดซ้อน] คุณแม่เจ้าขา เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ

[แฟง] เอะอะกระไรของเอ็งฮะ มีเรื่องกระไร

ได้ยินบ่าวบนเรือนคุณหลวง บอกว่านังบุญตามันแท้งลูกเจ้าค่ะ

[เมี้ยน] จริงเหรอวะ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

พวกเอ็งมาทำกระไร

พวกข้ามาหาแม่บุญตา

คุณทับทิม มาพอดี

จริงหรือไม่ที่คุณทับทิม ทรมานลูกสาวอีฉันจนตกเลือด

พูดไปเรื่อย คุณทับทิมถึงแม้จะไม่ได้เอ็นดูแม่บุญตา

แต่ไม่มีทางทำเช่นนั้นดอก

- ท่านก็แค่ใช้งานแม่บุญตาหนักนิดหน่อย - [ดนตรีจบ]

แสดงว่านังบุญตา มันตกเลือดจริงๆ

[เกิด] มันเป็นอุบัติเหตุดอก ไม่มีใครอยากให้เกิด

พอเถอะ

จงใจใช้ให้มันทำกระไรเสี่ยงๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันท้อง มันก็ชัดอยู่แล้ว

[แฟง] ว่าคุณทับทิมไม่ต้องการลูกนังบุญตา

กลัวว่ามันจะเป็นมารหัวขน ทำให้หาเมียใหม่ให้ลูกชายไม่ได้กระมัง

[แย้ม] คุณทับทิมไม่ใจร้ายขนาดนั้นดอกเจ้าค่ะ

คุณทับทิมทั้งเชิญหมอหลวงจากกรมโรงพระโอสถ มาตรวจ ทั้งจัดหยูกยาอย่างดีให้กิน

ตอนนี้อาการพี่บุญตาก็ดีขึ้นมาก ไม่มีไข้ ไม่ปวดท้องแล้วเจ้าค่ะ

ข้าไม่ได้คิดจะทำกระไรอย่างที่พวกเอ็งว่า แล้วข้าก็เสียใจจริงๆ

หากพวกเอ็งอยากจะเจอแม่บุญตา ข้าจะให้นังแย้มพาไป

นางเจอคนที่สนิทชิดเชื้ออาจจะมีกำลังใจขึ้นบ้าง

นี่บุญตาดีขึ้นแล้วแน่รึ ทำไมถึงหน้าซีดเซียวแลนอนซมเช่นนี้

- [ดนตรีเศร้า] - [นวล] บุญตา

[นวลกระซิบ] บุญตา

[เมี้ยน] อุ๊ย มันตื่นแล้ว

[นิทราฮึบ]

มาถึงกันนานรึยังเจ้าคะ

[หัวเราะเบาๆ]

[เมี้ยน] เอ้า ไหวไหมเอ็ง

เพิ่งมาถึงน่ะ

พวกข้ารู้ข่าวเอ็งแล้วนะ เอ็งเป็นอย่างไรบ้าง

- ก็… - [ดนตรีจบ]

ดีเจ้าค่ะ แต่ก็ยังรู้สึกเสียใจนิดหน่อย

อีบุญตา เอ็งอย่าไปคิดมากเลยนะ เอ็งยังสาวยังแส้อยู่

[เมี้ยน] คุณหลวงก็ยังหนุ่มยังแน่น

เอ็งกับคุณหลวงอะจะมีลูกกันกี่ครอกก็ได้

ป้า ลูกคนนะ ไม่ใช่ลูกหมาลูกแมว

เออก็นั่นแหละวะ

[นิทราหัวเราะ]

นี่เอ็งเป็นหนักขนาดนี้ แม่ผัวเอ็งจะใจดำให้เอ็งอยู่ที่นี่อีกรึ

[พุดซ้อน] ข้านึกว่าเอ็งจะได้ย้าย ไปอยู่เรือนใหญ่ตั้งแต่หลังแต่งงานเสียอีก

เมียบ่าวอะ มันจะไปหวังอะไรมากวะ

แล้วคุณหลวงล่ะ คุณหลวงอยู่ที่ใด ทำไมปล่อยให้เอ็งนอนซมอยู่แบบนี้

หรือว่าคุณหลวงหมดรักเอ็งแล้ว เลยปล่อยให้เอ็งอยู่คนเดียวอะ

เอ๊ะ [เดาะลิ้น] เอ็งสองคนนี่มันยังไงวะ

อีนังบุญตามันป่วยอยู่อะ

ทำไมยังปากเปราะ ถามนู่นถามนี่บั่นทอนจิตใจมันอยู่ได้

ป้า

คุณฉายอะเขาไปราชการ เขายังไม่รู้เรื่องนี้หรอกจ้ะ อีกนานอะกว่าจะกลับ

แล้วที่ผ่านมาคุณหลวงเขาดูแลเอ็งดีหรือไม่

คุณหลวงอะดูแลฉันดีมากเลยจ้ะ

เขาตามใจฉันทุกอย่าง

ไม่เคยดุฉันเลยนะเจ้าคะ

ส่วนเรื่องคุณทับทิม

คุณฉายก็พยายามช่วยทุกทางเลยเจ้าค่ะ

ข้าเคยบอกเอ็งแล้วใช่ไหมว่าให้เอ็งเจียมใจ

ผู้ชายอะถึงมันจะมีปัญญารักเรา

แต่บางครา มันก็ไม่มีปัญญาปกป้อง

ยิ่งจากแม่ผัวด้วยแล้ว

- [ดนตรีเศร้า] - บุญตา

[เสียงสั่น] ถ้าเอ็งอยากจะร้องไห้ เอ็งก็ร้องเสียให้พอ

ร้องเสร็จแล้วก็ลองคิดดู ว่าเอ็งจะเอาอย่างไรกับชีวิตต่อ

[ถอนหายใจ]

นี่ รอดตีนข้ามาได้ตั้งหลายครั้ง จะมาตายเพราะอีแม่ผัวใจร้าย

เอ็งก็ดูถูกน้ำใจข้าเกินไปละ

[สะอื้น]

อีบุญตา ถ้าแม่ผัวมันใจร้ายกับเอ็งอะ

ย้ายกลับไปอยู่โรงแม่แฟงได้เสมอนะเว้ย

[ช่อ] เออ

แล้วก็ไม่ต้องกลัวด้วยว่าใครจะลากเอ็งไปข่มเหง

เพราะว่าเอ็งเป็นไท ใครก็ไม่มีสิทธิ์มารังแกเอ็งทั้งนั้นแหละ

- [เสียงแมลงกลางคืน] - [ดนตรีจบ]

[ฉาย] น้องจะเป็นเมียรัก เมียเดียวของพี่ พี่สัญญา

ข้าเป็นใหญ่ในบ้านนี้ หากข้าไม่ยอมรับ ไอ้อีหน้าไหน

- ก็ไม่ต้องมาเสนอหน้าเข้ามาอยู่ในเรือนนี้ทั้งนั้น - [ดนตรีเศร้า]

พี่ดูแลคุ้มภัยชาวบ้านชาวเมืองได้

แต่กลับไม่มีปัญญาปกป้องเมียจากแม่ตัวเอง

แล้วต่อไปพี่จะเอาหน้าไปดูแลใครได้

[เมี้ยน] ถ้าแม่ผัวมันใจร้ายกับเอ็งอะ

ย้ายกลับไปอยู่โรงแม่แฟงได้เสมอนะเว้ย

แล้วก็ไม่ต้องกลัวด้วยว่าใครจะลากเอ็งไปข่มเหง

เพราะว่าเอ็งเป็นไท ใครก็ไม่มีสิทธิ์มารังแกเอ็งทั้งนั้นแหละ

[ดนตรีจบ]

[ดนตรีเศร้า]

[เสียงเอื้อน]

- [ดนตรีจบ] - [เสียงนกร้อง]

[นวล] สีหน้ามันไม่สู้ดีอย่างไรไม่รู้

อุตส่าห์ได้แต่งงานกับคุณหลวง กินดีอยู่ดีแล้วแท้ๆ

- ไม่รู้ว่าเวรกรรมกระไรถึงได้เป็นอย่างนี้ - เอาเถอะ

ไว้เดี๋ยวพวกเราค่อยไปเยี่ยมมันกันใหม่ก็ได้

[ถอนหายใจ]

[เมี้ยน] นี่ มันอุตส่าห์ เอาตัวรอดมาได้ตั้งเป็นสิบครั้งแล้ว

- ครั้งนี้มันก็ต้องเอาตัวรอดได้ - [แฟง] อืม

[แฟง] ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ทำบุญให้นังบุญตามันเสียหน่อย

เผื่อว่าบุญกุศลจะหนุนนำ ให้แม่ผัวของมันเลิกราวีมันเสียที

- [เมี้ยน] ดีเจ้าค่ะคุณแม่ - [แฟง] อืม

- [เมี้ยน] นี่เจ้าค่ะ - [ดนตรีสดใส]

[แฟง] อุ๊ย

[หลวงพ่อ] อ้าว อุบาสิกาแฟง

[ประสานเสียง] เจ้าค่ะ

[หลวงพ่อกลั้วหัวเราะ] เออ

อาตมาลืมไปว่าโยมชื่อแฟงทั้งคู่

[หัวเราะเบาๆ]

[หลวงพ่อ] ชื่อเหมือนกัน ชอบทำบุญเหมือนกัน

แล้ววันนี้โยมทั้งสองมาทำกระไรกันรึ

[หัวเราะเบาๆ] อีฉัน อยากมาปรึกษาเรื่องสร้างวัดเจ้าค่ะ

[เมี้ยน] อุ๊ย คุณแม่ก็อยากจะ สร้างวัดไม่ใช่หรือเจ้าคะ

อือ

มีกระไรรึ

[ถอนหายใจ]

คือว่าอีฉันก็อยากสร้างวัดเหมือนกันเจ้าค่ะ

แต่ว่า…

กปิตันเคยบอกฉันว่าถ้าฉันต้องการความช่วยเหลือ

ให้ฉันมาหาได้เสมอ

ฉันดีใจที่หล่อนนึกถึงฉัน

คือฉันไม่อยากไปที่โรงแม่แฟงน่ะเจ้าค่ะ

ฉันกลัวว่าทุกคนจะเป็นห่วงฉัน

อีกไม่กี่วัน ฉันต้องล่องเรือไปที่สิงคโปร์

[จอห์นสัน] กว่าจะกลับมาก็เดือนหน้า

หล่อนสามารถพักที่นี่ได้ตามสบาย

[จอห์นสัน] แต่หล่อน คงไม่คิดจะหนีไปตลอดใช่หรือไม่

[ดนตรีปลุกใจ]

- [เอฟเฟกต์สะพรึง] - [ดนตรีจบ]

พ่อฉาย

[ดนตรีระทึก]

- [ดนตรีจบ] - มันเป็นอุบัติเหตุ

คุณแม่ท่านก็สำนึกผิดมากแล้ว อย่ากล่าวโทษท่านเลย

[ทับทิมถอนหายใจ]

แม่ขอโทษ แม่ไม่ได้ตั้งใจ

[ทับทิมสะอื้น]

[ช้าง] ฉันให้บ่าวออกไปตามหาเท่าที่จะนึกออก ว่าแม่บุญตาจะไปอยู่ที่ไหนได้บ้าง

แต่ทั้งโรงแม่แฟง เรือนแม่ดอกแก้ว

แลเรือนคุณพี่เผือก… ก็ไม่มี

[ถอนหายใจ]

[พัด] พ่อฉาย พ่อฉายทำใจดีๆ ไว้เถิด

แม่บุญตาไม่มีที่ให้ไป หากได้พักจนสบายใจแล้ว

เดี๋ยวก็คงกลับมา

กลับมาหรือขอรับ

[ดนตรีเศร้า]

แม่บุญตาที่ยอมขายตัวเป็นบ่าว

แต่อย่างไรก็ไม่ยอมเป็นเมียเจ้าสัวทอง

ไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากฉัน

แต่ยอมเป็นนางคณิกา

บุญตาที่ใจเด็ดถึงเพียงนั้น

ไม่มีวันหวนกลับมาที่นี่แล้วขอรับ

คุณแม่ก็รู้อยู่แก่ใจ

ว่าแม่บุญตาเป็นเมียรักเมียเดียวของลูก

นางไม่มีที่ไปอีกแล้ว

แต่คุณแม่กลับใจร้ายกับนาง

กับลูกของลูก

คุณแม่ทำให้ลูกเสียทั้งลูก เสียทั้งเมียของลูก

[สะอื้น]

คุณแม่พอใจหรือยังเจ้าคะ

[ร้องไห้]

[สะอื้น]

- [ดนตรีจบ] - ฉันเคยเห็นหญิงชาววิลาศที่เสียลูกไป

ก็ทำใจได้ยากแบบนี้เช่นกัน

ฉันไม่ได้คิดจะไล่

แต่หากหล่อนพักใจจนหายดีแล้ว

แลยังรักคุณหลวงอยู่

ก็กลับไปคุยกันให้เข้าใจเถิด

[สูดลมหายใจ]

[เสียงสั่น] ถึงจะยังรัก

แต่ว่าต้องถูกเกลียด ถูกแกล้งสารพัด

แม้แต่คำขอโทษก็ไม่เคยได้รับ

มันก็ยากนะเจ้าคะ ที่จะทนอยู่โดยที่…

[สูดลมหายใจ]

ไม่รู้สึกอะไร

แล้วหล่อนจะไม่เสียใจใช่ไหม หากตัดสินใจเช่นนี้

[สูดจมูก]

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันเจ้าค่ะ ตอนนี้ฉันยังไม่อยากคิดอะไร

ไว้ค่อยตัดสินใจทีหลังเจ้าค่ะ

เช่นนั้น

อย่ามัวจมจ่อมอยู่เลย ฝั่งนี้เป็นชุมชนโปรตุเกส

[จอห์นสัน] มีตลาดขายของ ของพวกชาววิลาศมากมาย

หากหล่อนอยากคลายความเศร้า

ฉันจะเป็นคนพาไปเดินเล่น

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[แม่ค้า] อ้อยจีนบางใหญ่ อ้อยไทยบางคูวัด ข้าวเหนียวตัดวัดระฆัง

ขนมฝรั่งกุฎีจีนแม่เอ๊ย

[ดนตรีสดใส]

- นี่จ้ะ - [นิทรา] จ้ะ

[ในลำคอ] อืม

- ชอบไหม - ชอบเจ้าค่ะ อร่อยดี

เช่นนั้นซื้อไปฝากคุณหลวงดีไหม

ฉันว่าบุญตาคงมาอยู่เรือนฉันไม่นาน

เพิ่งแต่งงานกับคุณหลวง

ช่วงข้าวใหม่ปลามัน คงห่างกันได้ไม่นานดอก

แต่ฉันว่ากปิตันซื้อไปฝาก พุดซ้อนเพื่อนฉันก็ดีนะเจ้าคะ

- [ดนตรีจบ] - เห็นว่าจะไปสิงคโปร์เป็นเดือนเลยนี่เจ้าคะ

ซื้อเป็นของต่างหน้าให้พุดซ้อนก็น่าจะดีนะเจ้าคะ

เป็นความคิดที่ดี ฉันก็ว่าพุดซ้อนน่าจะชอบ

[แม่ค้า] ขนมไหมจ๊ะ ขนมไทย ขนมฝรั่งร้อนๆ จ้ะ

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[ดนตรีเศร้า]

[ถอนหายใจ]

เป็นอย่างไรบ้างขอรับ

คุณหลวงตามหาแม่บุญตาทุกที่

ข้ามไปฝั่งขะโน้นก็ไม่พบขอรับ

[เสียงสั่น] แม่ขอโทษ แม่เอาแต่ตั้งแง่กับแม่บุญตา

- [ดนตรีจบ] - มันถึงได้เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นเช่นนี้

[ทับทิม] ทั้งที่แม่เห็นแล้วว่านางน่ารัก

เหมือนที่พ่อฉายแลทุกคนพูด

[สะอื้น]

แต่แม่… แม่ก็ยังให้นางไป

จนทำให้นางกับพ่อฉายเสียลูก

[ทับทิมสูดลมหายใจ]

[ทับทิม] พ่อฉายต้องเสียเมีย

แลแม่กำลังจะเสียลูกชายที่แม่รักไป

- [ทับทิม] แม่ผิดจนไม่อาจข่มตานอนได้ - [ดนตรีเศร้า]

คำขอโทษของแม่มันไม่อาจชดใช้

[สูดจมูก]

แลแม่ไม่รู้จะไถ่บาปกับแม่บุญตาได้อย่างไร

[ทับทิมถอนหายใจ]

[ทับทิม] แม่ขอมอบสิ่งนี้ให้กับนาง

แม่เตรียมไว้ หมายใจจะรับขวัญนางเป็นลูกสะใภ้ในวันนั้น

[ทับทิมสูดจมูก]

[ทับทิม] หากพ่อฉายเจอนาง

ช่วยมอบให้นางแทนแม่หน่อยเถิดนะ

ลูกขอบพระคุณเจ้าค่ะคุณแม่

[สะอื้น]

- [ดนตรีจบ] - [จอห์นสัน] ฉันเคยคิดว่าถ้าวันนั้น

ฉันไม่ได้ไปซื้อน้ำตาลจากแม่หล่อน

[เสียงแมลงกลางคืน]

ชีวิตหล่อนจะเป็นอย่างไร

[จอห์นสัน] ถ้าไม่ใช่เพราะฉันในตอนนั้น

หล่อนก็คงไม่ต้องมานั่งอยู่ตรงนี้

[นิทรา] แต่ว่าถ้าฉันไม่ได้กปิตันมาช่วยไถ่ตัว

แล้วก็ให้ที่พักพิงชั่วคราวแบบนี้

ฉันก็ไม่น่ารอดได้มานั่งอยู่ตรงนี้นะเจ้าคะ

มิใช่นังพุดซ้อน

แต่เป็นนังบุญตาหรอกหรือ

[เจมส์] ถึงขั้นฉุดเมียรัก ไอ้หลวงทุกขราษฎร์มาซ่อนไว้แบบนี้

ท่านจะไม่กลับมาเหยียบแผ่นดินสยามอีกแล้วรึ

[เจมส์] ใครจะไปรู้เล่า มีคนเห็น ว่าท่านพานางคณิกาจากโรงแม่แฟงมาอยู่ด้วย

ฉันจึงมาดูให้เห็นกับตา

[ถอนหายใจ]

ไม่คิดว่าจะมาเจอนังบุญตาที่นี่

แม่บุญตาแค่มาขออาศัยนอนชั่วคราวเท่านั้น

ท่านนี่ช่างเป็นสุภาพบุรุษเสียจริง

ถ้าเป็นฉันคงจับปล้ำมันทำเมียเสียแล้ว

ฉันไม่ได้คิดกระไรกับแม่บุญตาแล้ว เราเป็นเพื่อนกัน

ใช่สิ ก็ตอนนี้ท่านดันไปติดใจนังพุดซ้อนซะแล้วนี่

[เจมส์] แต่ป่านนี้ไอ้หลวงทุกขราษฎร์ มันคงคิดถึงเมียรักมันแทบบ้า คอยดูนะ

ถ้าเรื่องไปถึงหูไอ้หลวงนั่นเมื่อไหร่ มันได้มาลากคอท่านเข้าตะรางแน่

ถ้าท่านไม่บอก

ใครจะรู้

อย่าคิดมากไปเลยขอรับ แม่บุญตาไม่ได้จะหายไปเลยเสียหน่อย

นางก็แค่ขอไปทำใจ

[ยอด] หัวใจนางอยู่ที่ใด นางก็ต้องกลับมาที่นั่นแน่นอนขอรับ

[ดนตรีซึ้งปนเศร้า]

[สูดลมหายใจ]

ข้าก็หวังเช่นนั้น

ขอรับ

- [เสียงต่อย] - [พ่อค้าจีน] โอ๊ยๆ เฮ้ย

- [พ่อค้าจีนฮึบ] เอ๊ย เฮ้ย โอ๊ย - [ชาวบ้านร้องตกใจ]

[ฉาย] วิวาทชกตีกันกลางตลาด มิกลัวอาญาบ้านเมืองเลยรึ

มันเอาสินค้าฉันไปแต่ไม่ยอมจ่ายอัฐ จะไม่ให้ฉันลงมือได้อย่างไร

- [ส่งเสียงออกแรง] - [ฉาย] หยุด

[ฉาย] แต่ท่านไม่มีสิทธิ์ใช้กำลังทำร้าย

หากอยากได้อัฐ ก็ต้องไปร้องเรียนกับทางการ

ยุ่งยากวุ่นวายนัก

จะยุ่งยากอย่างไร ในเมื่อตกลงกันแล้วท่านก็ต้องทำตาม

[ฉาย] หากพ่อค้าผู้นี้ผิดสัญญาจริง

ก็ต้องเสียอัฐค่าสินค้าแลค่าปรับไหม

ชาวจีนแล้วที่ไอ้วิลาศมันทำร้ายข้าเล่าขอรับ

[ครางขู่]

ก็ต้องเสียค่าปรับไหมตามธรรมเนียม

- แต่ฉันไม่… - [ฉาย] หากไม่ยอมรับนับถือกฎหมาย

แลธรรมเนียมกันและกันดั่งลั่นวาจาไว้

สัญญาก็หามีประโยชน์อันใดไม่

[ฉาย] จริงไหมกปิตัน

[ดนตรีเร้าใจ]

[พ่อค้าจีน] เฮ้ย เอ๊ย

เฮ้ย

- ฉันรู้คุณหลวงเป็นคนซื่อตรงนัก - [ดนตรีจบ]

แต่หากครั้งนี้คุณหลวงจะยอม ละเว้นความผิดให้ ฉันก็มีเรื่องสำคัญจะบอก

ฉันได้ข่าวว่าคุณหลวงทำดวงใจของตัวเอง หล่นหายไป ไม่อยากได้คืนอย่างงั้นหรอกหรือ

[ดนตรีระทึก]

กปิตันหมายถึงแม่บุญตารึ

ท่านพบนางที่ใด

เห็นแก่ที่คุณหลวงจะยอมช่วยฉัน ฉันก็จะบอกให้

ลองไปเดินแถวกุฎีจีนดูสิ ท่านอาจจะเจอนางก็ได้

คุณหลวงๆ

หลวงทุกขราษฎร์ไม่ว่างจัดการ แต่หลวงวาสุเทพยังว่างอยู่นะขอรับ

- [ดนตรีจบ] - เชิญไปเสียค่าปรับไหมด้วยกันนะกปิตัน

[ดนตรีซึ้ง]

- [ถอนหายใจ] - [ดนตรีจบ]

กปิตันจ้อนมาทวงเรือนคืนแล้วเหรอเจ้าคะ

[สูดจมูก]

พี่มาทวงน้องคืนต่างหาก

[ดนตรีซึ้ง]

[ร้องไห้]

- [สะอื้น] - [ดนตรีเศร้า]

พี่รู้ข่าวเรื่องน้องกับลูก พี่ใจแทบขาด

ยิ่งกลับมาไม่เจอน้อง ยิ่งใจหาย

[สะอื้น]

น้องเสียใจอะ เรื่องลูกของเรา

[นิทราสะอื้น]

น้องรู้นะเจ้าคะว่าไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้น

แต่มันก็ทำใจไม่ได้ง่ายๆ อะเจ้าค่ะ

[ถอนหายใจ]

[นิทราสะอื้น]

[สูดจมูก]

พี่เข้าใจ

พี่เองก็เสียใจที่ลูกไม่ได้มาอยู่กับเรา

- แต่น้องอย่าได้เสียใจนานไปเลย - [ดนตรีจบ]

พี่เชื่อว่าหากมีวาสนาต่อกัน

เขาจะได้มาเป็นลูกของเราอีกแน่นอน

[สูดลมหายใจ ถอนหายใจ]

น้องคิดว่า

คงไม่มีวันนั้นหรอกเจ้าค่ะ

แต่พี่ว่ามี

- [ถอนหายใจ] - [นิทราสูดจมูก]

แหวนนี่…

คุณแม่เตรียมไว้รับขวัญน้องในฐานะลูกสะใภ้

แต่ไม่มีโอกาสได้ให้

[ดนตรีซึ้ง]

ท่านฝากมาขอโทษน้องสำหรับทุกอย่าง

แลสัญญาว่าจะไม่ขัดขวางความรักของเราอีก

ขอเพียงน้องกลับไปอยู่ด้วยกัน

กลับไปด้วยกันเถิดนะ แม่บุญตาของพี่

[ถอนหายใจ]

[จอห์นสัน] คนสยามอาจเชื่อในเรื่องชาติภพหน้า

แต่ฉันไม่เชื่อเช่นนั้น เมื่อสิ้นสุดชาตินี้ทุกอย่างก็จบลง

ทำไมหล่อนถึงไม่ใช้ชีวิตในชาตินี้ให้มีความสุขเล่า

คนที่หล่อนรอคอยมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว

อย่าลังเลอีกเลย

[นิทรา] ขอบคุณมากนะเจ้าคะ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา

เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ แล้วเจอกันใหม่

เคยมีคนบอกฉันว่าบางครั้ง

ชีวิตคนเราก็ดำเนินไปเหมือนกับสายลม มิใช่สายน้ำ

สักวันหนึ่งเราคงได้พบกันอีก

ไปค่ะ

[ดนตรีสดใส]

- [จอห์นสัน] บ๊ายบาย - บ๊ายบาย

- [นิทราพูดภาษาอังกฤษ] เจอกัน - [ภาษาอังกฤษ] ดูแลตัวเองนะ

[นิทรา] คุณก็ด้วย บาย

[ดนตรีซึ้ง]

คุณพี่ ถ้าคุณพี่ตามหาน้องไม่เจอ คุณพี่จะทำยังไงเหรอเจ้าคะ

คู่กันแล้วย่อมไม่แคล้วกัน

ไม่เจอชาตินี้ พี่ก็จะตามไปเจอน้องชาติหน้า

โอ้โฮ ชาติหน้าเลยเหรอเจ้าคะ คุณพี่จะรอไหวเหรอเจ้าคะ

นานแค่ไหนพี่ก็รอได้

แล้วพี่ก็จะไม่ขอรักใครอีกนอกจากน้อง

ดังเช่นห่านตัวนี้ มันจะมีคู่เพียงตัวเดียว

[ฉาย] แม้คู่ของมันจะจากไป มันก็จะอยู่ตัวเดียวตลอดกาล

ฮึ แบบนั้นไม่เอาหรอกเจ้าค่ะ น้องไม่ยอมให้คุณพี่ต้องมาเสียใจตลอดชีวิตหรอก

[นิทราหัวเราะเบาๆ]

[ฉาย] เช่นนั้นน้องก็อย่าหนีพี่ไปไหนอีก

พี่ยังไม่อยากขาดใจตายตั้งแต่ยังเป็นหนุ่ม

[นิทราหัวเราะเขินๆ]

[สูดลมหายใจ]

[หัวเราะ]

[ดนตรีสะพรึง]

[นิทรา] ว้าย [ร้องตกใจ]

[นิทรา] โอ๊ะ ว้าย โอ๊ะ

บุญตา

[ดนตรีระทึก]

- [ดนตรีจบ] - [เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพ]

[ดนตรีชวนลุ้น]

ฟื้นแล้วเจ้าค่ะ

คุณหมอคะ คนไข้ฟื้นแล้วค่ะ

น้องจี๊ดเป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ

คนไข้รู้สึกตัวแล้วนะครับ ร่างกายตอบสนองดี สมองไม่ได้รับความเสียหาย

อาจจะมีมึนๆ บ้าง ถ้าปรับตัวได้ ฟื้นตัวเร็ว น่าจะกลับมาใช้ชีวิตปกติได้เหมือนเดิมครับ

ค่ะ ขอบคุณค่ะ

[สูดลมหายใจ]

[บุ๋ม] น้องจี๊ด

โชคดีมากเลยนะคะน้องจี๊ด ตอนที่น้องจี๊ดตกน้ำไปอะ

กว่ากู้ภัยเขาจะหาน้องจี๊ดเจอตั้งหลายนาทีแน่ะ

พี่นึกว่าน้องจี๊ดจะตายแล้วรู้ไหม

จี๊ดจำได้แค่ว่า

จี๊ดไปพายเรือแล้วก็ตกน้ำวันฟิตติ้งใช่ไหมคะ

ใช่ค่ะ แต่กว่าเขาจะหาตัวน้องจี๊ดเจอแล้ว

พาขึ้นมาเนี่ย น้องจี๊ดไม่หายใจแล้วนะคะ

[บุ๋ม] พี่แทบจะหยุดหายใจตามน้องจี๋ดไปเลย

พวกเขาก็ช่วยกันปั๊มหัวใจ จนน้องจี๊ดอะกลับมาหายใจได้อีก

แล้วส่งตัวมาต่อที่นี่อะค่ะ

แต่เหมือนจี๊ดหลับไปนานกว่านั้นอะ

หลับ

[ช่อม่วง] ขอเจาะเลือด กับวัดความดันหน่อยนะคะ

ช่อ นวล

น้องจี๊ดเรียกใครอะ

[บุ๋ม] ทำไมน้องจี๊ดดูงงๆ คะเนี่ย

อ๋อ เป็นปกติของคนไข้ที่เพิ่งฟื้นค่ะ

ป้าเมี้ยน

- [ในลำคอ] หือ - [ดนตรีชวนลุ้น]

อุ๊ย ไม่ใช่ค่ะ

[มณี] จะประมาณนี้แหละค่ะ แกจะงงๆ แล้วก็ยังสับสนอยู่

[บุ๋ม] ค่ะ

- [พึมพำ] - [บุ๋ม] ขอบคุณค่ะ

[บุ๋ม] น้องจี๊ด เป็นอะไรอะคะ

จี๊ดเป็นอะไรก็ไม่รู้ค่ะ

มีภาพอะไรก็ไม่รู้เข้ามาเต็มหัวไปหมดเลย

ภาพอะไรอะคะ

ภาพตอนจี๊ดใส่ชุดโบราณ

[นิทรา] มันเหมือนจริงมากๆ เลยนะคะ เหมือนจนขนลุกไปหมดเลยอะ

เหมือนกับว่าจี๊ดได้กลับไปอยู่ยุคนั้นจริงๆ

[บุ๋ม] น้องจี๊ด มันมีของ ที่ทีมงานเขาบอกว่าไม่ใช่พร็อพกอง

แต่ว่ามันมาได้ยังไงก็ไม่รู้ค่ะ มันติดตัวน้องจี๊ดขึ้นมาตอนขึ้นมาจากน้ำอะ

ก็เลยให้เก็บเอาไว้ให้น้องจี๊ด

[ฉาย] คู่กันแล้วย่อมไม่แคล้วกัน ไม่เจอชาตินี้ พี่ก็จะตามไปเจอน้องชาติหน้า

[นิทรา] ชาติหน้าเลยเหรอเจ้าคะ คุณพี่จะรอไหวเหรอเจ้าคะ

[ฉาย] นานแค่ไหนพี่ก็รอได้

แล้วพี่ก็จะไม่ขอรักใครอีกนอกจากน้อง

[ดนตรีเศร้า]

[บุ๋ม] ไหนว่าจะมีแพลนซื้อบ้านใหม่

ที่ผ่านมาทำงานหนัก ก็เพราะจะเก็บเงินซื้อบ้านไม่ใช่เหรอจ๊ะ

แล้วทำไมถึงเปลี่ยนใจมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ

หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ

อยู่ดีๆ ก็อยากอยู่ริมแม่น้ำ

สงสัยชาติที่แล้วบ้านอยู่แถวนี้มั้งคะ

น้องจี๊ด ตั้งแต่น้องจี๊ดฟื้นมาเนี่ย พี่ว่าน้องจี๊ดไม่เหมือนเดิมเลยนะ

ตอนนี้หนูคงเป็นนิวจี๊ดแล้วมั้งคะ

[นิทราหัวเราะ]

ก็คงอย่างนั้นแหละจ้ะแม่นิวจี๊ด

[บุ๋ม] โอ้โฮ มีทำการบ้าน มีค้นคว้า

เอ๊ะ บุพเพฯ รีเมกนี่ มันเป็นสมัยกรุงศรีอยุธยานี่จ๊ะ

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับรัชกาลที่สามอะ

เอ่อ พี่บุ๋ม พี่มีธุระ ต้องรีบไปไม่ใช่เหรอคะ เดี๋ยวรถติดนะคะเนี่ย

- โอ้โฮ อะๆ [หัวเราะเก้อๆ] รีบไปเลย - [บุ๋ม] เออ

- จริงด้วย นี่ แต่เธออย่าลืมอ่านบทนะ - [นิทรา] เออ

เพราะว่าฉันอะต้องรีบไปหากระเช้า หาของขวัญอะไรตอบแทนคนที่เขาช่วยเธออะ

[ดนตรีฟังสบาย]

[นิทรา] ในวันที่ 23 ข้าพเจ้าได้ทราบว่ามีสรั่ง

ประจำเรือการ์เดียนคนหนึ่ง เป็นคนขี้เมาและมีนิสัยหยำเป

ได้กระทำผิดและหลบหนีไปจากเรือ

สรั่งเหรอ เฮ้ย

ในวันที่ 31 มีนาฯ เสมียนตราและพระทุกขราษฎร์

ก็ได้มาหาข้าพเจ้า พร้อมทั้งแจ้งให้ข้าพเจ้าทราบว่า

พระทุกขราษฎร์กำลังจะเดินทางกลับไป

แม่น้ำน้อยในเช้าวันรุ่งขึ้น

และได้รับมอบหมาย ให้เป็นผู้ถือหนังสือข้าพเจ้า เฮ้ย

พระทุกขราษฎร์เหรอ

หรือจะแค่ชื่อเหมือนกันวะ

[สูดลมหายใจ หาว]

- [เสียงคนพูดอีสานจากโทรทัศน์ลอยมา] - [ถอนหายใจ]

- [เสียงจากโทรทัศน์ดังต่อเนื่อง] - เฮ้ย

ไอ้ข้างห้องมันจะเปิดทีวีดังอะไรขนาดนั้นวะ

- [นิทรา] ต้องเจอ - [เสียงผู้หญิงพูดภาษาอีสาน]

[เสียงผู้หญิงพูดภาษาอีสาน]

[ฉัตร] มาแล้ว

[เสียงผู้ชายร้องรำคาญ]

[ฉัตรเสียงอู้อี้] มีอะไรรึเปล่าครับ

คือฉันก็ไม่ได้อยากจะมีไรหรอกนะคะ

แต่ไหนๆ เราก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว แล้วฉันก็ทนมาหลายชั่วโมงแล้วด้วย

[นิทรา] รู้อยู่ว่าที่ห้องมีทีวี

แล้วก็น่าจะเป็นคนมีน้ำใจ จิตใจดีเนาะ แต่ไม่ต้องเผื่อแผ่คนอื่นก็ได้ไหมคะ

- [ฉัตรหัวเราะเบาๆ] - [เสียงดนตรีอีสานลอยมา]

[ในลำคอ] หือ เอ๊ะ

เสียงคุ้นๆ นี่คุณดูอะไรอยู่อะ

[ฉัตร] เฮ้ย คุณ

[ฉัตร] คุณๆ

- [นิทรา] ฮัลโหล - ว้าย

[พูดอีสาน]

[นิทรา] นี่ คุณเป็นเอฟซีฉันเหรอ

[เสียงจากโทรทัศน์ดังต่อเนื่อง]

[นิทรา] ถ้างั้นเปิดดังๆ เลย หรือว่าจะติดลำโพงก็ได้นะ

ละครดี นักแสดงสวย แถมได้รางวัลขนาดนี้

ต้องแบ่งปันทุกคนจ้ะ

มีไรวะฉัตร

[เอฟเฟกต์ตกใจ]

[ดนตรีขบขัน]

เฮ้ย ดารา

[ฉัตร] ไม่มีอะไร พอดีเปิดเสียงดังไปหน่อยเลยรบกวนเขา

[ดนตรีลุ้นระทึก]

[ฉัตร] ขอโทษอีกครั้งนะครับคุณจี๊ด

- [ดนตรีจบ] - อุ๊ย คนที่ช่วยน้องจี๊ดไว้นี่นา

[บุ๋ม] น้องจี๊ด คนนี้แหละค่ะ

นี่ พี่ว่าจะให้หนู เอากระเช้าของขวัญไปขอบคุณเขา

แต่บังเอิญมาเจอกันแล้ว ก็ขอบคุณตรงนี้เลยค่ะ

- [บุ๋ม] ให้เลย - อ๋อ ค่ะ

[บุ๋มฮึบ หายใจหอบ]

[บุ๋ม] เดี๋ยวๆ เดี๋ยว ขอถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกนะคะ

[ดนตรีซึ้ง]

[บุ๋ม] จะถ่ายรูปนะคะ

[กระแอม]

[บุ๋ม] คุณน้อง หลบค่ะ

- [ภูผา] ผมเหรอครับ - [บุ๋ม] ค่ะ

[หัวเราะ]

ได้ครับ

[บุ๋ม] จะถ่ายแล้วนะคะ ชิดๆ กันหน่อยค่ะ

- [บุ๋ม] หนึ่ง สอง แชะ - [เสียงชัตเตอร์]

[ภูผา] ชีวิตจริงยิ่งกว่าละครอีกนะเนี่ย ฮะ

ตั้งแต่มึงช่วยชีวิตเขาไว้ กูก็เห็นมึงตกหลุมรัก ทำตัวเป็นแฟนคลับ

ดูละครของเขาทุกเรื่อง เก็บทุกรายการที่เขาไปออก

นี่กูเห็นมึงอ่านบทสัมภาษณ์เขา จนมึงจะท่องได้อยู่แล้วมั้งเนี่ย

[ภูผา] แล้วนี่ไงหา เขาเป็นเพื่อนบ้านอีกเหรอ

ชีวิตเพื่อนกูนี่เหมือน ถูกหวยรางวัลที่หนึ่งเลยนะเนี่ย

พล่ามอะไรของมึงวะ

โห

นี่ มึงอย่ามาฟอร์มเลยไอ้ฉัตร

นี่มันเป็นไงวะ ไอ้ความรู้สึก ที่ได้เจอกับนางในฝันอีกครั้งนึงอะ

[ภูผาพ่นลมหายใจ]

[ภูผา] นี่กูรอดูเลยนะ วันที่แฟนคลับอย่างมึง

จะกลายเป็นแฟนครับเนี่ย ฮะ

[ภูผาหัวเราะ]

เพ้ออะไรวะ คิดไปไหนต่อไหนเนี่ย กูยังไม่ทันได้คิดอะไรเลย

งั้นมึงก็ช่วยคิดได้แล้วฮะ [ถอนหายใจ] มึงรอไรวะ

มึงรอแม่มึงมาตัดริบบิ้นเหรอ

[พ่นลมหายใจ]

โอกาสตอนนี้ ห่างกันแค่ฝาบ้านกั้น

ถ้ามึงไม่จีบเขาตอนนี้ มึงจะจีบตอนเขามีแฟนเป็นไฮโซเหรอวะ

เรื่องแค่นี้ ต้องให้กูสอน

โห่

(ดีเอสไอ)

ผมขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกครั้งนะครับ

ผมฉัตร เจ้าหน้าที่ดีเอสไอ จากกรมสอบสวนคดีพิเศษ

[นิทรา] ชาติที่แล้วเป็นนครบาล ชาตินี้เป็นดีเอสไอ

- [นิทรา] หน้าก็เหมือน อาชีพก็เหมือน - [ดนตรีขบขัน]

[นิทรา] ขนาดนี้แล้วมันต้องใช่แล้วไหม

ก่อนหน้านี้ผมเคยติดต่อคุณนิทรา บุญยะจิรกุล

เพื่อมาให้ข้อมูลเกี่ยวกับคดีแชร์ลูกโซ่

แต่ตอนนั้นคุณเกิดอุบัติเหตุก่อน เลยต้องเชิญมาวันนี้ครับ

ค่ะ

[ฉัตร] คุณเป็นอะไรกับเขาครับ

[นิทรา] อ๋อ คือ [หัวเราะแห้งๆ] เราสองคนเป็นแค่พี่น้องในวงการบันเทิงน่ะค่ะ

แล้วก็ที่ถ่ายรูปคู่กันเพราะว่า ฉันไปช่วยโปรโมตร้านอาหารให้เฉยๆ

ไม่ได้มีหุ้นส่วนอะไรเลยค่ะ ส่วนสถานะ

โสดสนิทค่ะ

- [บุ๋ม] น้องจี๊ด - [นิทรา] คะ

[บุ๋ม] นี่คิวแรก ก็สั่งหมูกระทะมาเลี้ยงเลยเหรอจ๊ะ

- ใจดี - อีใจป๋า

- [นิทรา] โอ้โฮ พี่บุ๋ม - [ทุกคนโห่ร้อง]

[นิทรา] วันแรกมันยังไม่หนักเนี่ย ต้องรีบจัดสักหน่อย เนอะ

- [ทีมงาน 1] ถูกค่ะ - [ทุกคนเออออ]

[ทีมงาน 2] ถูกต้องค่ะ

- [เสียงเรียกเข้า] - [บุ๋มในลำคอ] หือ

- [ทีมงาน 1] อ้าว นี่ - [ทีมงาน 3] อุ๊ย

- [ทีมงาน 1] ใครโทรมาอะ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะ - [ทีมงาน 2 โห่แซว]

แฟนเหรอ ใช่คนนั้นหรือเปล่า ที่เป็นข่าวน่ะ

- [ครางขู่] - [ทุกคนโห่แซว]

แหม

[ฉัตร] ตอนนี้แค่คนคุย แฟนก็อีกไม่นานแล้วแหละ

[ทุกคน] อุ๊ย

- [ทีมงาน 1] อุ๊ย มองตากัน - อะไรเนี่ย

[ทุกคนครางแซว]

[นิทรา] ตอนนี้แค่คนคุย แต่อีกไม่นานก็ใช่แล้วแหละ

[ทุกคนร้องแซว]

[นิทรา] เอ่อ พี่บุ๋ม งั้นหนูไปก่อนนะคะ

- เดี๋ยวไปเจอกันที่นู้นเลย - [ทุกคน] อ้าว

- ไปเลยเหรอ - ไม่นั่งกินเลยเหรอ

- [นิทรา] ไปแล้ว สวัสดีค่ะ - ไม่ชิมหมูหน่อยเหรอ

- [นิทรา] ฮึ หวัดดีค่ะ บ๊ายบาย - [ทีมงาน 1] นิดหนึ่ง

- [ทีมงาน 1] หวัดดีค่ะๆ - [ทุกคน] หวัดดีค่ะ

[ทุกคน] เหมาะสม

[บุ๋ม] หือ น่าอร่อยอะ

[ดนตรีสดใส]

[ฉัตร] ผมเห็นจี๊ดชอบตระเวนกินชานมไข่มุก ร้านนี้น่าจะยังไม่เคยกิน

แหม รู้ใจจังเลยนะคะ

[หัวเราะ]

[แพตตี้] สวัสดีค่ะ วันนี้นะคะ เมนูแนะนำของทางร้านนะคะ

นี่เลยค่ะซิกเนเจอร์ของร้านเราค่ะ [หัวเราะ]

[หัวเราะเบาๆ] เฮ้ย

เอ่อ รับอะไรดีคะ

กินอะไรดี

อ๋อ อะไรก็ได้เลยค่ะ เอาที่ว่าดีที่ว่าเด็ดเนี่ยมาให้หมดเลย

- [แพตตี้] อุ๊ย - [ประสานเสียง] ได้เลยค่ะ

- ได้ค่ะ รอแป๊บนึงนะคะ - [แพตตี้] นี่ๆ

[ดนตรีจบ]

- [บุ๋ม] คุณเฟืองรัตน์ สวัสดีค่ะ - [เฟืองรัตน์] สวัสดีค่ะ

- [เฟืองรัตน์หัวเราะเบาๆ] - [บุ๋ม] นี่ค่ะ

[ดนตรีปลุกใจ]

[เฟืองรัตน์] สวัสดีค่ะคุณจี๊ด

[หัวเราะเบาๆ]

สวัสดีเจ้าค่ะ

[นิทราอึกอัก]

- [ตะกุกตะกัก] อ๋อ สวัสดีค่ะ - [ดนตรีจบ]

ค่ะ

คุณเฟืองรัตน์ เป็นประธานมูลนิธิ “เพื่อเพื่อน” เป็นคนจัดนิทรรศการนี้ไงจ๊ะ

[เฟืองรัตน์หัวเราะเบาๆ]

[เฟืองรัตน์] มูลนิธิของเรา ให้ความช่วยเหลือพนักงานบริการค่ะ

เรียกร้องให้ได้รับสิทธิเท่าเทียมกัน แล้วก็ ให้ความคุ้มครองเหมือนกับแรงงานอาชีพอื่นอะค่ะ

เพราะพวกเขาก็เป็นแรงงาน เป็นคนเหมือนกับพวกเราทุกคนในสังคมอะค่ะ

- [บุ๋ม] อือ - [ถอนหายใจ]

อ๋อ แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อน ที่เขาทำงานแบบนี้เพราะว่าไม่มีทางเลือก

แต่ถ้าเป็นสมัยนี้ คงเป็นเพราะความจำเป็นใช่ไหมคะ

[ในลำคอ] อือ

- [ภาษาอังกฤษ] ร่างกายฉัน สิทธิของฉัน - [หัวเราะ]

[ทุกคนหัวเราะ]

[เฟืองรัตน์] ค่ะ เราถึงได้พยายาม ที่จะผลักดันให้กฎหมายรองรับอะค่ะ

เขาจะได้ทำงานได้อย่างปลอดภัย

อาจจะไม่ถึงขั้นกับเป็นสหภาพแรงงาน เหมือนต่างประเทศนะคะ แต่ก็พยายามอยู่ค่ะ

[บุ๋ม] ขนาดสหภาพกองถ่ายยังไม่มีเลยค่ะ

- ถ้าอันนี้มีก็แปลกแล้วค่ะ - [หัวเราะ]

ไม่รู้ว่าชาตินี้จะได้เห็นไหมนะคะ

ค่ะ

แต่ว่าเราก็พยายามอยู่ค่ะ อย่างน้อยมันก็จะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ จริงไหมคะ

ขอบคุณมากเลยนะคะที่ทำเพื่อพวกเขา

ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่อยากทำแล้วก็พอจะทำได้อะค่ะ

[หัวเราะเบาๆ]

อ๋อ งั้นฉันก็จะทำในสิ่งที่ฉันพอทำได้เหมือนกันค่ะ

ฉันจะให้คนเขียนบทเนี่ย ลองใส่เรื่องราวพวกนี้เพิ่มเข้าไป

น่าจะพอช่วยอะไรได้ไม่มากก็น้อยนะคะ

เฮ้ย นี่ขอบคุณมากเลยนะคะ

ตอนที่คุณบุ๋มบอกว่าคุณจี๊ดจะมา

ฉันอยากมาเจอคุณมากๆ เลยจริงๆ

- ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันค่ะ - [บุ๋มหัวเราะเบาๆ]

[เฟืองรัตน์หัวเราะเบาๆ]

[เฟืองรัตน์] แต่พอได้เจอแล้ว รู้สึกไม่ผิดหวังเลยค่ะ ยินดีที่ได้พบนะคะ

[ดนตรีซึ้ง]

[นิทรา] ยินดีที่ได้พบอีกครั้งเช่นกันค่ะ

- [ในลำคอ] หือ - [ทุกคนหัวเราะ]

[ดนตรีสนุกสนาน]

[นิทรา] นี่ นี่แหวนคุณเหรอคะ

- คุณได้แหวนมาจากไหนอะ - [ดนตรีจบ]

อ๋อ แหวนคนในตระกูลที่ตกทอดสืบกันมา

ไม่รู้ว่าเป็นของใคร คุณแม่เพิ่งให้ผมมาอะ

หลวงทุกขราษฏ์

[หัวเราะ] คุณรู้ได้ยังไง

- ฉันเคยเจอ - เคยเจอ

อ๋อ เอ่อ [ตะกุกตะกัก] เคยเจอในหนังสืออะค่ะ

[หัวเราะแห้งๆ]

ผมไม่เคยรู้เลยนะว่าเรื่องเครือญาติ ของบรรพบุรุษผม มีคนเขียนไว้ในหนังสือด้วย

ยังมีอีกหลายเรื่องบนโลกใบนี้ที่เรายังไม่รู้

เอาจริงๆ ผมรู้สึกผูกพันกับแหวนวงนี้ยังไงก็ไม่รู้

ก็เลยอยากใส่ติดมือเอาไว้

[ดนตรีซึ้ง]

จับมือผมไว้แบบเนี่ย ผมไม่ปล่อยแล้วนะ

ตอนนี้ขยับจากคนคุย เป็นแฟนได้รึยัง

อะไรเนี่ย อยู่ในวัดในวานะเนี่ย

[นิทราหัวเราะ]

คุณยินดีจะฟังไหม ถ้าผมพูดอะไรที่ดูน้ำเน่าไปหน่อย

ผมตกหลุมรักคุณตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นหน้า

ผมรู้สึกคุ้นเคยกับจี๊ด เหมือนเราเคยเจอกันมาก่อน

จี๊ดเองก็เหมือนกันค่ะ

คุณฉัตรก็ติดอยู่ในใจจี๊ดตั้งแต่ครั้งแรกที่ลืมตาเลย

[หัวเราะ]

โม้แล้ว คุณหมดสติก่อนที่ผมจะช่วยไว้อีก

ก็เจอกันในฝันไงคะ

ชาติที่แล้วเราอาจจะเคยรักกันก็ได้นะคะ

[หัวเราะ]

เล่นละครพีเรียดมากไปรึเปล่า

นี่คุณ ชีวิตจริงมันยิ่งกว่าละครนะ

- [นิทรา] ฉันเคยคิดว่า - [ดนตรีพิศวง]

[นิทรา] ตอนถูกถีบข้ามภพไปแบบไม่รู้เรื่องรู้ราว

นั่นคือถูกส่งมาลงนรก

แต่จริงๆ แล้ว ฉันอาจจะได้ขึ้นสวรรค์ก็ได้

โชคชะตาพาฉันย้อนกลับไปในอดีต ได้เรียนรู้ชีวิต

ได้มีโอกาสรักกับคุณฉาย แล้วก็กลับมารักกับคุณฉัตรในชาตินี้

ฉันคงทำบุญมาดีจริงๆ แหละ

คงไม่มีใครได้โอกาสรักผู้ชายคนเดียวกัน

ถึงสองครั้ง สองชาติภพ

[เพลง “เธอ”]

♪ เธอไม่ต้องเป็นเหมือนฝัน ♪

♪ เพราะฉันเองก็ไม่เลิศเลอ ♪

♪ แค่เพียงเรามีใจตรงกัน ♪

♪ ก็ทำให้ฉันเพ้อ ♪

♪ แอบรักเธอตั้งแต่ที่พบกัน ♪

♪ ขอแค่เธอเป็นเธออย่างที่เป็น ♪

♪ แค่ได้มอง ได้เห็นก็สุขใจ ♪

♪ ยิ่งใกล้กันก็ยิ่งหวั่นไหว ♪

♪ อยากให้เราได้เป็นคู่กัน ♪

♪ เพราะฉันรักเธอเกินจะหยุดใจแล้ว ♪

♪ สายตาเธอที่มองจ้องมา ♪

♪ รู้ไหมว่าทำใจละลาย ♪

♪ จะเป็นจะตายถ้าไม่ได้เจอกัน ♪

♪ คิดถึงเธอทุกวันเวลา ♪

♪ เพราะเธอคือคนสำคัญ ♪

♪ ขาดเธอไป ใจฉันคงร้าวราน ♪

♪ ไม่รู้จะอยู่อย่างไร ♪

[เพลงจบ]