Original subtitles

Υποσχέσου μου ότι θα επιστρέψεις.

Κι αν δεν μπορέσω;

Αυτή είναι σίγουρα η μεγαλύτερη ταινία

που έχω κάνει ποτέ, ως προς τη φιλοδοξία της.

Η κλίμακα όλων των σκηνικών,

και ο αριθμός των ανθρώπων που συμμετέχουν, είναι τεράστιος.

Ένας σπουδαίος σκηνοθέτης όπως ο Κρίστοφερ Νόλαν

μπορεί να συνδυάσει το μεγαλείο και τη δράση, αλλά και την καρδιά,

την ανθρωπιά και την αυθεντικότητα.

Εδώ βρίσκεται στην καλύτερή του στιγμή,

πατώντας τέρμα το γκάζι, λες και λέει,

«Θα γυρίσουμε τη μεγαλύτερη και πιο εντυπωσιακή ταινία όλων των εποχών.»

Υπότιτλοι: CRETA STAR

Πάμε σπίτι.

Η «Οδύσσεια» είναι μια τεράστια ιστορία.

Και αυτό είναι μέρος της γοητείας της,

γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι μόνο μία ιστορία.

Καταφέρνει να περιλαμβάνει πολλά διαφορετικά είδη.

Για μένα, η ιδέα να αναλάβουμε αυτή τη σπουδαιότερη ιστορία

με ένα κορυφαίο καστ, χρησιμοποιώντας όλες τις τεχνικές

και τους πόρους μιας τεράστιας παραγωγής του Χόλιγουντ,

είτε μιλάμε για οπτικά εφέ

είτε για πραγματικά ακροβατικά, φυσικές τοποθεσίες ή σκηνικά,

χρειαζόταν να χρησιμοποιήσουμε τα πάντα για την «Οδύσσεια»,

κάθε δυνατό μέσο.

Αυτό δεν έχει ξαναγίνει ποτέ,

και είναι μια πραγματικά συναρπαστική πρόκληση.

Είσαι ένας άνθρωπος που θέλει να ελέγχει τη μοίρα του.

Όμως αυτό δεν μπορείς να το ελέγξεις.

Και τρία, δύο, ένα, πάμε!

Πρόκειται για μια τόσο φιλόδοξη ταινία.

Είναι σαν επτά διαφορετικές φιλόδοξες ταινίες

να έχουν ενωθεί σε μία.

Χρειαζόμασταν τους κατάλληλους ανθρώπους για να ανταποκριθούν σε αυτή την πρόκληση.

Ο Κρις συγκεντρώνει τους καλύτερους τεχνίτες

στον κόσμο σε αυτό που κάνουν, και μετά ζητά από όλους

να ξεπεράσουν τα όριά τους.

Αυτό είναι που κάνει αυτές τις ταινίες συναρπαστικές,

γιατί νιώθεις τους πάντες να προσπαθούν

να κάνουν κάτι καλύτερο από ό,τι έχουν κάνει ποτέ,

για να ανταποκριθούν σε όσα τους ζητούνται.

Ο Κρις με κοίταξε και μου είπε,

«Αυτή θα είναι μια δύσκολη ταινία.»

Κι εγώ του είπα, «Ναι, το ξέρω.»

Και μου λέει, «Όχι, θα είναι πραγματικά πολύ δύσκολη.»

Κι εγώ απάντησα, «Έγινε, το κατάλαβα.»

Μέρος αυτού που κάνω στις ταινίες μου όλα αυτά τα χρόνια,

είτε μιλάμε για τον «Σκοτεινό Ιππότη», είτε για το «Interstellar»

ή το «Inception», είναι να παίρνω μερικές φορές φανταστικές ιδέες,

αλλά να προσπαθώ να τις θεμελιώσω

σε κάτι πραγματικά οικείο για το κοινό.

Και ήθελα αυτήν την προσέγγιση της ελληνικής μυθολογίας.

Αυτό είναι ένα τεράστιο έργο για κάθε επικεφαλής τμήματος,

να βρει την αίσθηση να δημιουργήσει έναν ολόκληρο κόσμο

που μπορείς να ζωντανέψεις μπροστά στην κάμερα

και έπειτα να μεταφέρεις το κοινό μέσα σε αυτόν.

Όλοι έχουμε τον ίδιο στόχο,

να βρούμε τις καλύτερες δυνατές λύσεις,

ουσιαστικά μέσα στην ίδια την κάμερα.

Ο δικός μου ρόλος είναι να στύβω συνεχώς το μυαλό μου

για το πώς θα το κάνουμε αυτό,

κάτι που μπορεί να περιλαμβάνει τα ειδικά εφέ,

το τμήμα σκηνικών ή οποιονδήποτε άλλο.

Θύμιζα στον εαυτό μου και μάθαινα από πρώτο χέρι

κάθε μέρα το μότο του Κρις:

«Αν ήταν εύκολο, θα το έκαναν όλοι.»

Κανείς δεν μπορούσε να σταθεί ανάμεσα σε μένα και το σπίτι μου.

Ούτε καν οι θεοί.

Νιώθω σαν να γυρίσαμε έξι ή επτά ταινίες,

και κατά μία έννοια, αυτό ακριβώς κάναμε.

Κάθε κεφάλαιο αυτής της περιπέτειας

γυρίστηκε σε διαφορετική τοποθεσία,

που παρουσίαζε μια διαφορετική πρόκληση.

Ξέρεις πως οι τοποθεσίες,

όταν αφηγείσαι μια τέτοια ιστορία,

είναι σαν να αποτελούν ξεχωριστούς χαρακτήρες,

οπότε πρέπει να είναι πραγματικά ξεχωριστές.

Και έτσι βρεθήκαμε σε μερικά πραγματικά εκπληκτικά μέρη.

Υπάρχουν μέρη του κόσμου που δεν πιστεύω ότι

θα είχα ποτέ δει ή καν γνωρίσει,

αν δεν ζούσα αυτή την εμπειρία.

Υπάρχει ένα επίπεδο κατανόησης

που αποκτάς όταν κάτι είναι αληθινό.

Έτσι, όταν βρίσκεσαι σε αυτά τα μέρη, το νιώθεις,

και αυτό προσθέτει άλλη μία διάσταση

σε όσα προσπαθείς να εκφράσεις.

Πάμε!

Ένα από τα πράγματα που μου αρέσουν στα γυρίσματα σε φυσικούς χώρους

είναι ότι αλλάζουμε χώρα κάθε δύο περίπου εβδομάδες.

Κι αυτό σου δίνει μια απίστευτη δυναμική.

Η δυσκολία σε αυτή την ταινία είναι ότι γυρίζουμε

σε εκπληκτικές τοποθεσίες

που ήταν δύσκολο να προσεγγιστούν και δύσκολο να γίνουν γυρίσματα.

Ξέρεις, συνήθως σε μια ταινία του Χόλιγουντ,

η βάση παραγωγής απέχει μόλις δέκα δευτερόλεπτα από το πλατό.

Όταν όμως γυρίζεις ταινία του Κρις Νόλαν,

είναι σαν να πρέπει να κάνεις πεζοπορία με σανδάλια.

Βρισκόμαστε σε μια τοποθεσία που λέγεται Κάστρο Σάντα Καταρίνα.

Είναι στην κορυφή ενός λόφου.

Όλος ο εξοπλισμός μεταφέρεται εδώ.

Παιδιά, πρέπει να τραβήξετε και αυτό.

Το ανέβασμα του εξοπλισμού θα είναι τρέλα.

Να ανεβάσουμε τον εξοπλισμό της κάμερας

και τον εξοπλισμό στήριξης, όλα εδώ πάνω στον λόφο.

Έχουμε, ουσιαστικά, το μονοπάτι,

ένα τελεφερίκ μεταφοράς για τον εξοπλισμό,

και μερικά ελικόπτερα για να μεταφέρουν

εξοπλισμό και συνεργείο όποτε χρειάζεται.

Όλοι μας νιώθουμε τόσο τυχεροί.

Όσο δύσκολο κι αν είναι να δουλεύουμε έτσι εδώ πάνω...

Αξίζει τον κόπο.

Το να βρίσκεσαι στην κορυφή ενός βουνού

και να μπορείς να γυρίζεις 360 μοίρες,

χωρίς να ανησυχείς για μπλε φόντα

ή για φώτα οπτικών εφέ,

και όλα αυτά, μας δίνει τεράστια ελευθερία,

ως ηθοποιούς, να αφεθούμε στη στιγμή,

όπου αρκεί απλώς να είσαι άνθρωπος

και να αντιδράς στο πανέμορφο ηλιοβασίλεμα

στην κορυφή του βουνού.

Ειλικρινά, σε κάθε τοποθεσία που πηγαίναμε,

έφτανα εκεί και άρχιζα να γελάω.

Σκεφτόμουν: «Ποιος αποφάσισε να γυρίσει ταινία εδώ;»

Ξέρεις, γυρίζουμε στο Σπήλαιο του Νέστορα, στην Ελλάδα.

Λένε πως είναι το σπήλαιο όπου γεννήθηκε ο Δίας,

και είναι ένα απίστευτο μέρος, αλλά κανείς δεν είχε ποτέ

προσπαθήσει να γυρίσει ταινία εκεί πάνω.

Και όταν ανεβαίνεις εκεί με όλο το συνεργείο

και βλέπεις τις κατασκευές που έστησαν ουσιαστικά

για να το μετατρέψουν σε ένα φυσικό κινηματογραφικό πλατό...

δεν γνωρίζω κανέναν άλλο σκηνοθέτη που θα το επιχειρούσε.

Δεν υπήρχε ούτε μία τοποθεσία

εύκολη. Όμως όλες εξυπηρετούσαν την ιστορία.

Η ταινία δεν θα ήταν αυτή που είναι

αν δεν πηγαίναμε εκεί και δεν το κάναμε στ' αλήθεια.

Πες μου τι θυμάσαι.

Κερδίσαμε τον πόλεμο.

Και μετά;

Ο Κρις δεν αρκείται σε όσα έχουν ήδη γίνει.

Θέλει να κάνει πράγματα που δεν έχουν ξαναγίνει

και μάλιστα σε κλίμακα που δεν έχει υπάρξει ποτέ.

Και οτιδήποτε μπορεί να κάνει για να βελτιώσει την εμπειρία

της κινηματογραφικής θέασης και της ψυχαγωγίας,

αυτός είναι ο στόχος του.

Την πρώτη μου μέρα στο Μαρόκο,

γύριζαν τη σκηνή στην παραλία

όπου βγάζουν το άλογο από τη θάλασσα.

Ρώτησα: «Μπορώ να επισκεφθώ το πλατό;»

Έτσι περπάτησα πάνω από έναν αμμόλοφο.

Και πρέπει να περπάτησα είκοσι λεπτά

ανάμεσα σε κομπάρσους, βάρκες, φωτιές και σκηνικά,

πριν δω το πρώτο μέλος του συνεργείου.

Σκεφτόμουν: «Πού είναι το συνεργείο;»

Δηλαδή, πού είναι όλοι;

Εκείνη ήταν η στιγμή που πραγματικά συνειδητοποίησα

πόσο τυχερός ήμουν που συμμετείχα σε κάτι

τόσο διαφορετικό και ξεχωριστό.

Γιατί δεν είχα ξαναδεί ποτέ κάτι τέτοιας κλίμακας.

Όταν μιλάμε για κινηματογράφο μεγάλης κλίμακας,

κάθε μέρος της ταινίας πρέπει να είναι εντυπωσιακό.

Πρέπει να μεταφέρει το κοινό κάπου

που δεν έχει βρεθεί ξανά.

Η Τροία, για παράδειγμα, και η άλωση της Τροίας,

έπρεπε να αποδοθούν σε πραγματικά κολοσσιαία κλίμακα.

Ήξερα από την αρχή ότι δεν θα υπήρχαν επεκτάσεις σκηνικών,

ούτε CGI.

Θέλαμε να κατασκευάσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα.

Η ανακάλυψη αυτής της κλιμακωτής πόλης, του Αΐτ Μπενχαντού,

με τα διαφορετικά επίπεδα μας βοήθησε πάρα πολύ,

και στη συνέχεια σχεδιάσαμε τα πάντα πάνω σε αυτήν.

Αυτό είναι πραγματικά τεράστιο.

Δίνει πραγματικά την αίσθηση μιας γιγάντιας πόλης.

Ας πούμε απλώς ότι κάναμε πολλά βήματα κάθε μέρα.

Και θέλαμε το άλογο να συναγωνίζεται σε μέγεθος τον ναό.

Έχεις ακούσει ποτέ την ιστορία του αλόγου;

Έχει ύψος περίπου 10,5 μέτρα και ζυγίζει

8.000 με 9.000 λίβρες. Το μεταφέραμε σε εννέα κιβώτια.

Το κοινό γνωρίζει πολύ καλά αυτό το τέχνασμα.

Όλοι ξέρουν τι είναι ο Δούρειος Ίππος.

Δεν μπορούσε να μοιάζει με ένα τεράστιο καρότσι...

Δεν μπορούσε να είναι πάνω σε ρόδες.

Έτσι μου ήρθε η ιδέα: κι αν είχε αφεθεί εκεί,

σαν να προοριζόταν να τον παρασύρουν τα κύματα,

ως προσφορά στον Ποσειδώνα;

Ο Κρις κι εγώ θέλαμε συγκεκριμένα

ένα άλογο με πιο εκλεπτυσμένη εμφάνιση.

Ήταν σπουδαίοι τεχνίτες και άνθρωποι της θάλασσας.

Έτσι εμπνευστήκαμε από την επένδυση των πλοίων

και εφαρμόσαμε αυτό το σχέδιο στο άλογο,

δημιουργώντας έναν Δούρειο Ίππο που δεν έχετε ξαναδεί.

Ο στόχος ήταν να μπορεί να μετακινηθεί με ανθρώπινη δύναμη,

γιατί στο σενάριο τον τραβούν 100 άντρες.

Έτσι δουλέψαμε πολύ σκληρά

ώστε να είναι όσο πιο ανθεκτικός,

ελαφρύς και στιβαρός γινόταν.

Όταν λένε ότι χρειάζεται ένα χωριό, το εννοούν.

Το τμήμα ειδικών εφέ κατασκεύασε τον βασικό σκελετό.

Εμείς φτιάξαμε όλα τα επιμέρους κομμάτια.

Αρχικά, ολόκληρο το άλογο ήταν σκαλισμένο από αφρώδες υλικό.

Και από εκεί δημιουργήσαμε τα καλούπια.

Και στη συνέχεια κατασκευάσαμε τα πάνελ από υαλονήματα

και προσθέσαμε όλο τον εσωτερικό σκελετό.

Αυτό ήταν απίστευτο.

Και πράγματι το μετέφεραν από την ακτή στην πόλη,

και το έστησαν μπροστά στον Ναό της Αθηνάς.

Είναι πραγματικά όπως ολόκληρη αυτή η ταινία·

υπάρχει μια ολόκληρη διαδρομή πίσω από όλα.

Όλοι συνεργάζονται για να γίνει πραγματικότητα.

Όταν το βλέπεις όλο μαζί, με τα κοστούμια

και όλους τους ανθρώπους, είναι πραγματικά επικό.

Ειλικρινά, είναι συγκλονιστικό να το βλέπεις να ολοκληρώνεται.

Όλοι αυτοί οι κομπάρσοι.

Θυμάμαι να μπαίνω στη σκηνή των κομπάρσων στο Ουαρζαζάτ,

και να λέω, «Θεέ μου...»

Ήταν πραγματικά κάτι το εκπληκτικό.

Δεν ξέρω καν πώς τα καταφέραμε.

Αυτό που ήταν πάντα πολύ σημαντικό στον σχεδιασμό ήταν η υφή.

Οι υφές ήταν απολύτως απαραίτητες

για κάθε έναν από τους χαρακτήρες.

Τίποτα δεν ήταν επίπεδο.

Όλα έδιναν τρισδιάστατη αίσθηση,

και μπορούσες πραγματικά να το νιώσεις.

Υπάρχει τόση λεπτομέρεια και σκέψη

σε κάθε κοστούμι και κάθε σκηνικό.

Τα σκηνικά είναι τόσο τεράστια, και όλοι δουλεύουν

σε τόσο υψηλό επίπεδο, νιώθεις πως βρίσκεσαι μέσα στον κόσμο.

Σαν να μπήκα πραγματικά σε αυτόν τον κόσμο.

Ο βασιλιάς της Ιθάκης επιστρέφει.

Όχι, δεν επιστρέφει.

Για την Ιθάκη του Οδυσσέα, με το ανάκτορο,

χρησιμοποιήσαμε τα υπάρχοντα ερείπια και χτίσαμε πάνω σε αυτά.

Έπρεπε να πείσουμε το κοινό γιατί θέλει να επιστρέψει στο σπίτι.

Όταν έφτασα για πρώτη φορά στη Φαβινιάνα,

δεν είχα καν καταλάβει ότι το μισό σκηνικό ήταν κατασκευή.

Θυμάμαι ότι ακούμπησα στον τοίχο,

και ήταν μαλακός.

Και όμως ενωνόταν απόλυτα με τα αληθινά ερείπια.

Ήταν πραγματικά απίστευτο.

Η Ρουθ προσεγγίζει τα πάντα με γνώμονα την πραγματικότητα,

πηγαίνοντας σε μια τοποθεσία και χτίζοντας εκεί,

μεταμορφώνοντάς την σε αυτό που χρειάζεται,

βασισμένη σε ό,τι υπάρχει ήδη εκεί.

Όλα αυτά τα φτιάξαμε εμείς. Τα προσθέσαμε εμείς.

Κι έπειτα γυρίζεις προς τα εδώ,

και αντικρίζεις όλο αυτό, που είναι πραγματικά επικό.

Αυτό θα συνδεθεί με το ανάκτορό μας,

που χτίστηκε σε στούντιο στο Λος ’ντζελες.

Ο Κρις ήξερε ότι ήθελε αυτό να είναι ένα πολύ μεγάλο σκηνικό.

Στην πραγματικότητα, είναι η μοναδική μεγάλη κατασκευή ολόκληρης της ταινίας.

Όλα τα υπόλοιπα κατασκευάστηκαν επιτόπου, στο φυσικό περιβάλλον.

Η Ρουθ και η ομάδα της έφτιαξαν αυτό το απολύτως εκπληκτικό σκηνικό,

που ήταν πραγματικά τεράστιο και απίστευτα λεπτομερές.

Και όταν έμπαινες, δεν ένιωθες ότι βρισκόσουν σε σκηνικό.

Ένιωθες πως ήταν ένας ολόκληρος κόσμος.

Ωραία, παιδιά.

Μια γρήγορη απόκρουση και συνεχίστε.

Απόκρουση, συνεχίζεις, μπροστά και πέφτεις κάτω.

Όταν αναλαμβάνεις κάτι τόσο επικό

και μεγαλειώδες όπως αυτό,

με την επίθεση στις πύλες της Τροίας, τον Δούρειο Ίππο,

τα τόξα, τα βέλη και τα σπαθιά,

σκέφτεσαι, πώς θα το πάμε στο επόμενο επίπεδο;

Περάστε ξανά αυτό το σημείο,

όταν πιάνετε αυτούς τους δύο πέλεκεις.

Είπα στον Τζορτζ Κοτλ, οι μάχες της ταινίας,

η δράση της ταινίας, πρέπει να είναι εντυπωσιακή και πειστική,

και πρέπει να την εκτελούν οι ίδιοι οι ηθοποιοί.

Ο Ματ και όλο το καστ

ήταν σε εξαιρετική σωματική κατάσταση,

και όλοι δούλεψαν πολύ σκληρά για να το πετύχουν.

Οι κινηματογραφικές μάχες μοιάζουν περισσότερο με χορό,

γιατί απαιτούν και οι δύο αντίπαλοι

να βρίσκονται στη σωστή θέση.

Οι άνθρωποι που έβαλε ο Τζορτζ δίπλα μου

ήταν εξαιρετικά έμπειροι, οπότε περνούσα από τον έναν ειδικό

«παρτενέρ χορού» στον επόμενο.

Οι ηθοποιοί πρέπει να είναι εξίσου καλοί με τους κασκαντέρ,

αλλά ταυτόχρονα να μεταφέρουν και την υποκριτική διάσταση.

Γι' αυτό προσπαθούμε η χορογραφία

να τους γίνει δεύτερη φύση,

ώστε να μπορούν να συγκεντρώνονται πραγματικά στον χαρακτήρα τους.

Ξέρετε, πολλοί σκηνοθέτες θα έβλεπαν τη δράση

και θα έλεγαν: «Φαίνεται φοβερό. Τραβήξτε το.»

Ο Κρις όμως αναρωτιέται: «Γιατί είναι τόσο καλό;»

και τι είναι αυτό που κινεί αυτούς τους χαρακτήρες;

Το ότι βρίσκει αυτές τις μικρές αφηγηματικές στιγμές

μέσα στη μεγάλη δράση είναι αυτό που κάνει τον Κρις τόσο ξεχωριστό.

Εντάξει, πάμε.

Πάμε!

Κρατήστε πορεία!

Κωπηλάτες: Τραβήξτε!

Και τραβήξτε!

Όταν διασκεύαζα το σενάριο,

κρυφά ήλπιζα ότι θα μπορούσα να περιορίσω

όσο γινόταν τον χρόνο πάνω στο πλοίο.

Αλλά είναι η «Οδύσσεια».

Φυσικά και θα περνούσαμε μήνες πάνω σε αυτό το πλοίο,

όπως κι έγινε.

Τελευταία ειδοποίηση.

Όποιος δεν χρειάζεται σε αυτό το πλοίο, ας αποβιβαστεί τώρα.

Το πλοίο αναχωρεί.

Μία από τις βασικές προκλήσεις εδώ ήταν

ότι χρησιμοποιούσαμε ξύλινα πλοία εποχής.

Κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να κρύψουμε κινητήρες μέσα τους,

αλλά αυτοί οι κινητήρες χρησίμευαν απλώς

για να κρατούν το πλοίο στην πορεία του.

Στο τέλος όμως, τα πλοία έπρεπε να τα χειρίζονται

μισοί κασκαντέρ και μισοί ηθοποιοί.

Υπάρχει λόγος που σήμερα δεν κωπηλατούμε

τεράστιες ανοιχτές βάρκες στον ωκεανό.

Αλλά για να αποκτήσεις αυτή την αίσθηση, πρέπει να το κάνεις αληθινά.

Κωπηλατήσαμε αυτό το πλοίο.

Και όταν λέω «εμείς», εννοώ αυτούς τους καημένους εκεί έξω.

Υπήρχε ένα στρατόπεδο εκπαίδευσης στην κωπηλασία,

γιατί όλοι οι άντρες του Οδυσσέα έπρεπε να μάθουν

να κωπηλατούν αυτό το γιγάντιο πλοίο των 100 τόνων.

Όταν το πλοίο κινείται, αν σου φύγει το κουπί,

μπορεί να σε χτυπήσει στο στήθος,

και μπορεί ακόμη να σε σηκώσει

και να σε πετάξει έξω από το πλοίο.

Χρειάζεται συνεχής προσοχή

για να είσαι ασφαλής.

Στην αρχή δεν τα πήγαιναν καλά,

αλλά μέσα σε λίγες μέρες είχαν συγχρονιστεί,

και τα κουπιά έμπαιναν, έβγαιναν, έτοιμοι για κωπηλασία.

Κωπηλατήστε!

Και κωπηλατήστε!

Έμαθαν πώς να σηκώνουν το πανί του πλοίου.

Έμαθαν να κωπηλατούν.

Βρισκόμασταν εκεί έξω και τα κάναμε όλα στ' αλήθεια,

και αυτό καταπονεί τους ανθρώπους απίστευτα.

Ήταν εξαιρετικά, εξαιρετικά δύσκολο.

Το ότι βρισκόμασταν όλοι μαζί πάνω στο πλοίο,

και κανείς δεν μπορούσε να φύγει ή να πάει να καθίσει κάπου,

ούτε να πάει στο τροχόσπιτό του...

Ήμασταν όλοι μαζί στη μέση του ωκεανού.

Και μετά ήταν: «Ποιο είναι το επόμενο πλάνο;»

Κάνουμε κοντινό.

Ο Ματ κοιτάζει προς την κατεύθυνση που ταξιδεύει το πλοίο,

και ένα δελφίνι πηδάει ακριβώς μέσα από το κάδρο.

Δηλαδή, έλα τώρα.

Ξέρω πάντως πού δεν θα συνέβαινε αυτό: σε δεξαμενή γυρισμάτων.

Ευτυχώς είχαμε μαζί μας αυτή τη σπουδαία κάμερα IMAX,

και το καταγράψαμε.

Για μένα, ήταν ένα όνειρο ζωής,

πραγματικά από τότε που ήμουν περίπου 16 ετών,

να γυρίσω μια ολόκληρη ταινία σε IMAX.

Αυτό που πάντα μας εμπόδιζε ήταν ο ήχος.

Η IMAX διαθέτει μια απίστευτη ομάδα μηχανικών,

που βρήκε έναν τρόπο να περικλείσει την κάμερα μέσα σε αυτό το περίβλημα,

ώστε να μπορούμε να γυρίζουμε τις πιο προσωπικές σκηνές.

Μπορούσαμε να έχουμε την κάμερα μόλις λίγα εκατοστά μακριά

και παρ' όλα αυτά να καταγράφουμε τους διαλόγους.

Έτσι, για πρώτη φορά,

καταφέραμε να γυρίσουμε ολόκληρη την ταινία

στο εκπληκτικό φιλμικό φορμά IMAX.

Είναι ένα όνειρο που είχα χρόνια και επιτέλους έγινε πραγματικότητα.

Εμείς, ως δημιουργοί, δεν πρέπει να νιώθουμε άνετα.

Οφείλουμε να προσφέρουμε στο κοινό

την καλύτερη δυνατή κινηματογραφική εμπειρία.

Γι' αυτό όλη μας η προσπάθεια είχε έναν σκοπό:

να βάλουμε το κοινό στη θέση μας,

και να ζήσει κάτι πραγματικά ξεχωριστό.

Πιστεύω πως το IMAX θα επιτρέψει πραγματικά

στο κοινό να νιώσει ότι αποτελεί μέρος

αυτού του ταξιδιού μαζί μας.

Θα βυθιστείτε πραγματικά μέσα σε αυτόν τον κόσμο.

Νομίζω ότι ο Κρις έχει έναν τρόπο

να σε παρασύρει όταν βλέπεις τις ταινίες του.

Οπότε φυσικά,

το ίδιο συμβαίνει και με τη μουσική.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που περιμένει κανείς

όταν πηγαίνει να δει μια τόσο μεγάλη ταινία

στον κινηματογράφο, είναι να ακούσει

μια μεγάλη, κινηματογραφική ορχήστρα.

Αυτό όμως το έχετε ξαναδεί.

Το έχετε ξανακούσει.

Για αυτή την ταινία, ο Κρις ήθελε κάτι διαφορετικό.

Θέλαμε η ταινία να μοιάζει με έναν οικείο κόσμο,

παρότι διαδραματίζεται στην Αρχαία Ελλάδα.

Δεν θέλαμε να μοιάζει

με τις προηγούμενες ταινίες που ασχολήθηκαν

με αυτόν τον κλασικό κόσμο.

Τι μπορούμε να κάνουμε που να είναι πιο διαχρονικό;

Ήξερα ότι, για να δημιουργήσω

αυτόν τον εντελώς πρωτότυπο κόσμο,

έπρεπε κι εγώ να βγω από τη ζώνη άνεσής μου

και να ανακαλύψω ήχους με τους οποίους δεν είχα ξαναδουλέψει.

Ο Λούντβιχ έκανε πολύ βαθιά έρευνα

για τα μουσικά όργανα

που πιθανόν να χρησιμοποιούσαν εκείνη την εποχή.

Ο Κρις είχε αναφέρει από νωρίς

ότι τον ενδιέφερε ο αυλός.

Τον ενδιέφερε επίσης η λύρα.

Ο αυλός είναι ένα αρχαίο ελληνικό μουσικό όργανο.

Ήταν το πιο δημοφιλές όργανο για περίπου 1.000 χρόνια.

Αυτό εδώ είναι ένα αντίγραφο ενός αυλού.

Το πρωτότυπο χρονολογείται μεταξύ του 6ου

και του 5ου αιώνα π.Χ.

Δεν έχουν διασωθεί καλάμια.

Έτσι συνεργάστηκα με άλλα δύο άτομα,

και αφιερώσαμε αρκετό χρόνο προσπαθώντας να καταλάβουμε

πώς λειτουργούσε αυτό το πάνω μέρος.

Έπρεπε να μελετήσουμε πολλές αρχαίες πηγές

και να καταλάβουμε πώς το έφτιαχναν.

Αυτό είναι ανακατασκευή μιας αρχαίας ελληνικής λύρας.

Για να μπορέσουμε να την παίξουμε με φιλολογική ακρίβεια,

πρέπει να συνδυάσουμε την έρευνα στην εικονογραφία,

στις φιλολογικές πηγές και την προσωπική εμπειρία

ως μουσικοί.

Ωραία.

Το πέτυχες τέλεια.

Ένα ακόμη πράγμα που ανέφερε ο Κρις,

από πολύ νωρίς στις συζητήσεις μας,

ήταν να χρησιμοποιήσουμε μπρούντζο.

Ξέρετε, είναι η Εποχή του Χαλκού.

Για παράδειγμα, μπρούντζινα γκονγκ.

Μπορείς να κάνεις αυτά τα όργανα

να ακούγονται με τρόπο που δεν έχεις ξανακούσει.

Αρχίσαμε να πειραματιζόμαστε με πολλά άλλα πράγματα,

χτυπώντας τοίχους, κιγκλιδώματα,

οτιδήποτε μπορούσαμε να βρούμε έξω,

όπως παλιοσίδερα ή μονάδες κλιματισμού.

Η χρήση φωνητικών κατέληξε να γίνει

ένας τρόπος να προσθέσουμε και στις πιο

συναισθηματικές στιγμές της μουσικής.

Υπάρχει πραγματική οικειότητα και ανθρωπιά στο soundtrack.

Και αυτό μου αρέσει, γιατί κατά κάποιον τρόπο

ανατρέπει όλες τις προσδοκίες σου.

Ο πατέρας μου επιστρέφει στο σπίτι.

Φέρνοντας εκδίκηση.

Τα φέρνει όλα μαζί του.

Είμαι μεγάλος λάτρης της ιστορίας του κινηματογράφου,

ιδιαίτερα της βωβής εποχής.

Το θέαμα που καταγραφόταν μπροστά στην κάμερα ήταν το παν.

Χιλιάδες κομπάρσοι, εντυπωσιακά σκηνικά,

εκπληκτικές τοποθεσίες.

Με τα χρόνια, με την εξέλιξη των οπτικών εφέ,

πολλά από αυτά χάθηκαν από

τις παραγωγές του Χόλιγουντ.

Εμείς μπορούμε να κάνουμε και τα δύο.

Μπορούμε να επιστρέψουμε σε μια παλαιότερη εποχή

κινηματογραφικής δημιουργίας, αλλά και να προσθέσουμε

ένα ολόκληρο επίπεδο φαντασίας και φαντασμαγορίας

χάρη στη δύναμη των οπτικών εφέ.

Προσπαθούμε να τα κάνουμε όλα. Αυτό είναι η «Οδύσσεια»

και αυτό πρέπει να είναι στην οθόνη.

Ο Κρις κινηματογραφεί σε πραγματικά τεράστια κλίμακα,

σε αυτό το γιγαντιαίο φορμά.

Αλλά στην ουσία γυρίζει ανεξάρτητες ταινίες.

Και αυτό δημιουργεί μια αίσθηση διαρκούς έντασης.

Κάνει πάντα το κάτι παραπάνω για να νιώθουμε ότι όλα είναι αληθινά

στο πλατό, κι έτσι γίνονται

πιο αληθινά και για το κοινό στην αίθουσα.

Ο κόσμος γνωρίζει την ιστορία,

αλλά δεν την έχει δει ποτέ έτσι.

Και αξίζει να παρουσιαστεί σε τόσο μεγάλη κλίμακα.

Ως θαυμαστής, ανυπομονώ να δω αυτή την ταινία.

Πάμε!

Ανυπομονώ να καθίσω σε μια αίθουσα IMAX

και να χαθώ ολοκληρωτικά σε αυτόν τον κόσμο που δημιούργησε.

Αν υπάρχει μία μόνο ταινία

που πρέπει οπωσδήποτε να δεις στον κινηματογράφο,

είναι αυτή, γιατί αυτός είναι ο κινηματογράφος,

στην πιο αγνή του μορφή.

Υπότιτλοι: CRETA STAR